Od wielu, wielu lat jestem kawalerem. Mniejsza o powody, dobrze mi się tak żyje i nie bardzo chcę to zmieniać. Niestety moja rodzinka ciągle suszy mi o to głowę i dopytuje, kiedy wreszcie się ożenię. Zawsze zbywałem ich odpowiedzią, że wezmę ślub tylko i wyłącznie w sobotę 29 lutego. Początkowo się na to nabierali i cieszyli, że szykuje się weselisko, dopiero po chwili załapywali, że 29 lutego to tylko raz na cztery lata, a 29 w sobotę to już w ogóle raz na kilkanaście lat.
Ostatnio jednak babcia zgasiła mój głupi uśmieszek oznajmiając, że powinienem już zacząć rozglądać się za salą i orkiestrą, wszak za dwa lata zmieniam stan cywilny. Sprawdziłem, ma starowinka rację, najbliższy dodatkowy dzień roku wypada w sobotę.
Zawsze uchodziłem za człowieka honorowego, który dotrzymuje słowa. To teraz chyba, psia kostka, muszę się zabrać za znalezienie odpowiedniej kandydatki, lokalu, fotografa i całej tej oprawy, wszak terminy gonią ;)
Używam kropli żołądkowych do odświeżania oddechu.
Uważam, że skoro zapach mięty wychodzi tak jakby "całkowicie od wewnątrz", przez to mają one dużo lepsze działanie niż np. płyn do płukania ust.
Sytuacja z dzieciństwa.
Kiedyś wyszedłem na dwór i nogi zaczęły mi się plątać. Wróciłem do domu i powiedziałem dla mamy, że w tych butach nogi mi się plączą. Mama zdziwiona, no ale cóż, dała mi drugie buty. Wychodzę i znów ta sama sytuacja, więc wracam. "Mamo, w tych butach też mi się nogi plączą". Mama wystraszona, nie wie co się dzieje, ja też nie. Mierzy mi gorączkę, sprawdza, czy coś mi się stało. Wszystko oka,y więc o co chodzi? Idzie do pokoju na chwilę odłożyć termometr i patrzy - kubek. Zagląda, a tam... wino.
Okazało się, że ja, mały gnojek nie znający świata, szukałem czegoś do picia. Był tylko karton w lodówce, więc myśląc, że to sok, wlałem sobie.
PS Dobre było :D
Przedział wiekowy mojej rodzinki jest dziwny.
Tata ma lat ponad 60, mama 40, a są małżeństwem już 20 lat. Jest to drugie małżeństwo taty. Z pierwszego ma syna, a mojego i mojej 22-letniej siostry przyrodniego brata. Ma on już swoje dzieci, ponad 20-letnie córki i 13-letniego syna.
Pierwsza kalkulacja wskazuje na to, że zostałem wujkiem najmłodszego w wieku 2 lat, bo wobec dziewczyn jeszcze nie istniałem. Druga kalkulacja mówi natomiast, że mam brata jakieś 2 lata starszego od mamy.
Przyjechał mój ojciec, ''stary'' wojskowy, generał, z wykształcenia inżynier, a z zawodu oficer wywiadu, specjals - tak to się chyba nazywa? Od razu widać, jak dom w przeciągu dwóch tygodni zmienił się nie do poznania - dyscyplina jest jak w wojsku, synowie zaczęli się uczyć, co jest niesamowite, jak ktoś ma nastoletnie dzieci w okresie buntu to wie, że zagonić ich do nauki to syzyfowa praca. A tutaj przyjechał dziadek i urządza im szkolenia, od pobudki rano i pompek do wspólnej nauki matematyki. Naprawdę nie wiem jak synowie poprawili oceny, ani moja pomoc, ani korki nic nie dawały, a tu po lekcjach dziadka w ciągu dwóch tygodni poprawili ostatnie pały z matematyki i fizyki, jeden na 5, drugi na 5 i 4. Sprzątają pokój, myją naczynia, w trakcie weekendu zabiera ich na boks i strzelnicę, bo ''to zniewaga boska, żeby prawie dorosłe chłopy się bić nie umiały w razie czego i broni nie miały w rękach''.
Naszego poczciwego psa nauczył podawać łapę, labrador ma 5 lat i byłam zdania, że starego psa nie nauczy się nowych sztuczek. Mąż miał codzienne lekcje naprawy silnika po tym, jak mój ojciec usłyszał, że chce oddać auto do naprawy. Raz idąc do sklepu ojciec spotkał trzech dresiarzy pijących na ławeczce piwo, a jakże by inaczej - ich też zagonił do swojej nowej ''jednostki''. Znam ich z osiedla, chłopaki po 18- 20 lat, nic nie robią, piją i siedzą okrągły rok byle gdzie. Myślałam, że ojciec żartuje z tym szkoleniem, a następnego dnia ci trzej przychodzą pod dom o 7 rano i pytają, czy jest ''pan generał''. Dostali wojskowy ochrzan za spóźnienie, ale teraz codziennie przychodzą do nas do domu.
Mamy sąsiada obok, pana Janusza z 17-letnim synem Wojtusiem, jeszcze gorszym leniem niż moi chłopcy. Tego też ojciec ustawił, chyba pierwszy raz w życiu raczył odśnieżyć podjazd i ulicę, a syna wysłał do nas, jak wchodzą to trochę jest tłoczno, ale mamy duży dom i miejsca starczy. Poza tym większość szkoleń jest na świeżym powietrzu. Czasem mi szkoda tych wszystkich dzieciaków, jak wystają w kurtkach na zewnątrz po 2-3 godziny, ale świeże powietrze dobrze im zrobi. Teraz są ferie, śniegu napadało i ojciec zabrał całą gromadę na tydzień do lasu ''pod namiot''. Nie byłam do końca przychylna, bo wszędzie śnieg i zima, ale trochę spokoju będę miała. Sama nie mogę jechać, za dużo spraw mam. Tak więc ojciec ruszył wraz z moimi synami, moim mężem, moimi 2 córkami (bałam się puścić młodszą 12-letnią, ale chciała), tymi trzema dresami i ich 3 kolegami w pakiecie, panem Januszem i jego synem, moim bratem - też żołnierzem i jego trójką dzieci (córka i 2 synów) oraz dwoma kolegami ojca z wojska - emerytowanym panem pułkownikiem Mirosławem i panem Leonem - chirurgiem wojskowym, żeby opieka medyczna ''oddziału'' też była.
Wyruszyli dziś rano. Mam spokój po 3 godzinach pakowania.
Razem z mężem i synkiem mieszkamy w bloku, oczekując na koniec budowy naszego domu. Mimo że mieszkanie, w którym tymczasowo mieszkamy jest jednym z tego typu, gdzie jak głośniej puścisz bąka, to sąsiedzi usłyszą, nigdy nie było większych problemów. Do czasu.
Moja sąsiadka z góry zaszła w ciążę. Chociaż sam fakt wydania na świat potomstwa jest piękny, jej zachowanie już mniej.
O ciąży mojej sąsiadki dowiedział się cały blok, gdyż ta postanowiła zawiesić kartkę na tablicy ogłoszeń. Na kartce napisane było "Proszę o trzymanie zwierząt w budynku na rękach, ponieważ jestem w ciąży. Sąsiadka z XX".
Następnym krokiem było torturowanie nas Mozartem o 01:00, ponieważ jej dziecko w brzuchu nie mogło usunąć. Zmieniała głośność, żeby ukoić syna lub córkę.
Następnie pojawiło się wybieranie pokoiku dla dziecka. Słyszałam hałasy i poszłam prosić o ciszę ze względu na porę (24:00), co zobaczyłam? Sąsiadka siedziała na podłodze i płakała. Mądra sąsiadka wyczytała, że należy wziąć arbuza (jeśli chce się, żeby była dziewczynka) i zrzucać go z wysokości swoich ramion w każdym pomieszczeniu domu. Tam, gdzie arbuz się rozbije, to idealne miejsce na pokoik. Płakała, bo arbuz rozbił się w kuchni i w łazience. Stanęła przed poważnym dylematem.
Kilka dni temu na tablicy ogłoszeń pojawiła się kolejna kartka. "Proszę wszystkich o rzucenie palenia, alkoholu lub hazardu, ponieważ jestem w ciąży i chcę dobry przykład dla dziecka". Cytat dosłowny.
Coś czuję, że pojawi się druga część..
Życie w akademiku pozwala sprawdzić swoją wytrzymałość w obliczu sytuacji, które (chyba) w normalnym życiu miejsca nie mają.
Wypicie setki czystej przed egzaminem, by złagodzić nerwy - rozumiem (dla ciekawskich - pani profesor chyba nic nie zauważyła, a koleżanka dostała 4+).
Chodzenie na sąsiednią stację benzynową, by się załatwić, bo ekipa ze Wschodu od 3 miesięcy robi remont połowy kibli w akademiku, który miał trwać 2 tygodnie - rozumiem.
Uczenie się przez 26 godzin bez przerwy, po czym zjedzenie jajecznicy z 8 jaj, popicie 2 energetykami i pójście na egzamin (i zdanie go) - rozumiem.
Żywienie się głównie mrożoną pizzą z biedry przez 4 miesiące, by zaoszczędzić i mieć na maoryski tatuaż - rozumiem.
Puszczanie na cały regulator Krzysztofa Krawczyka i Anny Jantar przez 4 dni z rzędu (policja za każdym razem chwaliła gust muzyczny) - rozumiem.
Ale rzyganie do foliowych torebeczek, zamrażanie tych bełtów, a następnie podkładanie ich ludziom w pokojach, by powoli odsłaniały swoje uroki - TEGO JUŻ KU*WA NIE ROZUMIEM!
Warszawa, hotel drugiej kategorii, przyjazd o 1 w nocy i klops, brama zamknięta. Dzwonię na recepcję i po chwili wychodzi starsza pani w szlafroku i otwiera bramę, uradowany wyjeżdżam na parking, wychodzę z auta i tłumaczę się i przepraszam, że tak późno. Kobiecina mówi, że ona już spała, bo myślała, że nie przyjadę. Gadka-szmatka, idę w stronę bagażnika, wyciągam torby i nagle zdziwienie - kobiety nie ma... Rozglądam się zestresowany, a szanowna pani kuca przy drzwiach kierowcy, szlafrok podciągnięty i jakby nigdy nic pięknie sobie sika...
Ręce z ch...em mi opadły, gdy padły słowa "Przepraszam, ale tak mnie PRZYCISŁO, że nie wytrzymałam". :D
Jechałem wraz z kolegą pustym autobusem ze wsi do większego miasta. Jako iż po drodze od "jego" wsi do "mojego" miasta było parę innych wsi, to na którymś przystanku dosiadły się dwie Karynki z jakże popularnym "Jezus Błaga Lud Idź". I po 20 sekundach nie wytrzymały tej ciszy i puściły coś, co obecne patologiczne resztki gimnazjum uważają za muzykę. Oczywiście, głośności nie poskąpiły, trzeba pokazać, że na baterii się nie oszczędza.
Podeszliśmy do nich i powiedzieliśmy, żeby ściszyły te szatańskie postękiwania, usłyszeliśmy chyba odpowiedź, bo głównie składało się to z "kurła". No dobra, nie to nie. Podszedłem do kierowcy, powiedziałem, żeby nie zwracał na nas uwagi.
Wróciłem do kolegi, plan już znał: zaczęliśmy śpiewać... hymn ZSRR ;). A jako iż obydwaj jesteśmy w chórze, to brzmiało to całkiem głośno i ładnie ;).
Po pierwszej zwrotce Karynki nie wytrzymały i wyłączyły głośnik, który zresztą i tak był cichszy od nas ;). Kierowcę zaśmianego przeprosiłem i tak dojechaliśmy do końca :)
Jestem weterynarzem i mam szczęście prowadzić własną "lecznicę".
Dzisiaj przyszła do mnie dziewczynka z królikiem. Królik staruszek, od razu widać po nim, że już jego czas i zaczyna się męczyć. Zaproponowałam coś, co w dokumentach nazywane jest eutanazją, ale ja zwyczajnie mówię na to "uśpić". Dziewczynka ma już jakieś 12/13 lat, więc byłam pewna, że jakoś się z tym pochodzi (ja sama nie raz mniej więcej w jej wieku musiałam być przy takich zabiegach).
Dziecko było bardzo zaabsorbowane żegnaniem się że swoim zwierzakiem. Widać było, że jakoś przyjęła to do wiadomości, choć oczywiście łzy były.
(Żeby nie było, nie jestem nieczuła czy coś. Gdy moje zwierzę umierało, zawsze płakałam. Po prostu usypianie zwierząt jest w mojej pracy codziennością.)
A wtedy jej mama (przyjechała z obojgiem rodziców) powiedziała coś, co zupełnie mnie zszokowało.
"Asiu, nie martw się, bo jak tylko nasz króliczek umrze, to pani zrobi mu taki elektrowstrząs i on znów się obudzi!".
A najśmieszniejsze jest to, że ona naprawdę była o tym przekonana. Ja i pan tata patrzymy na nią wielkimi oczami. Naprawdę zajęło mi chwilę wytłumaczenie jej, że ani ja, ani żaden inny weterynarz (próbowała zarzucić mi brak kompetencji) takich "zabiegów" nie wykonujemy.
Dodaj anonimowe wyznanie
