Kiedy chodziłem do podstawówki zauważyłem, że jedno z moich jąder znajduje się niżej od drugiego. Wiadomo, że jest to zupełnie normalne, ale wtedy o tym nie wiedziałem. Bardzo mnie to przeraziło. Byłem przekonany, że z tym jądrem jest coś nie tak. Myślałem, że jest urwane i dlatego wisi niżej. Przeraziłem się, że nie będę mógł mieć dzieci albo nie będę normalnie dojrzewać. Wstydziłem się kogokolwiek o to zapytać. Nie wpadło mi do głowy, żeby sprawdzić to w internecie.
Dostałem strasznej schizy na tym punkcie. Codziennie przed wzięciem prysznica z wielkim lękiem przez kilka minut badałem "sprzęt" w poszukiwaniu jakichś defektów. Dopiero kiedy w atlasie przyrodniczym w szkole zobaczyłem rysunek narządów płciowych, zauważyłem, że jądra nie są symetryczne i wyglądają tak jak u mnie. Bardzo mi ulżyło, ale stres, który wtedy przeżyłem, był naprawdę ogromny.
Dziś na egzamin mój wykładowca (który jest niezłym kosiarzem i tak projektuje testy, by nie dało się ściągać) przyszedł w stroju ze Star Treka, by trochę poprawić nam humor. :D
Mam głupi problem. Jestem studentem, wyjechałem na studia do innego miasta. Mam siostrę. Uczy się w mieście rodzinnym, jest w klasie maturalnej, chodziliśmy do tego samego liceum.
Jestem normalnym, w miarę przystojnym chłopakiem, dbam o wygląd, o sylwetkę i ubiór. Moja siostra? Wręcz przeciwnie.
Ma ponad 40 kilogramów nadwagi, jest gruba i ciągle je, bo „lubi”. Ma ogromny trądzik, nie chce go leczyć, stale go dotyka, drapie. Nie myje zębów, nie używa kosmetyków. Często ma tłuste włosy. Mimo swej figury nosi przylegające ubrania. Takie ze sztucznych materiałów - poci się w nich, i to widać. Czasami wychodzi bez stanika, nie goli się itp. To obleśne. Ona wiele razy była upominana przez rodziców, przez psychologa i nic. Mówi „a bo tak mi wygodnie” i niczego nie zmienia. W klasie się z niej śmieją, w szkole się z niej śmieją, a ona się tym nie przejmuje, ignoruje.
Najgorsze jest to, że w liceum wszyscy pytali mnie „O kurde, to serio twoja siostra?” albo mówili, że jest obrzydliwa, naśmiewali się z niej. To było przykre.
Usłyszałem ostatnio od rodziców, że siostra ma zamiar zamieszkać ze mną na studiach i pójść na tę uczelnię co ja. Mieszkam z kumplami i totalnie nie wiem, co zrobić. Wstyd mi, bo siostra ma ohydne, niechlujne nawyki i nijak nie idzie przekonać jej do zmiany stylu życia. Nieużywanie spłuczki w kiblu? No problem! Niemycie się? No problem! Wstyd mi to mówić, ale nie chcę, aby ludzie mnie z nią kojarzyli, a jednoczenie kocham ją, bo to moja siostra! Delikatne sugestie kierowane w stronę jej nadwagi kończą się słowami „jestem gruba, ale wesoła” - tyle że siostra jest obiektem drwin i wszyscy śmieją się z niej, nie z jej żartów. W liceum były memy na jej temat. Zwyczaje domowe siostry są obleśne, bo ona niczego się nie krępuje.
Tak strasznie nie chcę, aby z nami mieszkała, o ile się nie zmieni! Kurde...
Jako dzieci mieliśmy z bratem często poronione pomysły, oto jeden z nich.
Wychowywaliśmy się na wsi, a raczej na jej peryferiach, ponieważ zaraz za płotem zaczynał się las, który był naszym ulubionym miejscem zabaw. Latem spędzaliśmy tam całe dnie, jednak zawsze przeszkadzały nam one. KOMARY.
Jako dzieci zafascynowane dzikimi plemionami postanowiliśmy walczyć z komarami w nietypowy sposób. I nie, nie paliliśmy w ogniskach żadnych ziół, smarowaliśmy nasze ciała gliną, a dla lepszego efektu malowaliśmy na twarzach wzory z sadzy pozostałej przy płocie po czyszczeniu komina.
Nie muszę chyba dodawać, że ojciec musiał nas przed wpuszczeniem do domu płukać wodą ze szlaucha? ;-)
Czuję obrzydzenie do swoich stóp. Nie dlatego, że mam jakieś zaburzenie psychiczne czy inne skrzywienie. Przyczyną jest cholerna ferma kurzajek.
Jest kilka małych na pięcie i śródstopiach (obu), dwie większe: jedna pod dużym paluchem, a druga w tym miejscu, gdzie robią się haluksy. I jedna, największa paskuda - pieprzona Królowa Matka, z którą bujam się już ładne 6 lat, psia ją mać.
Po dzisiejszym prysznicu, jak zobaczyłam, że wokół tego bydlęcia pojawiły się drobne białe kropeczki, niektóre z minimalnymi dziurkami, poryczałam się. Ganiam do dermatologa, preparatów używam i dupa. W akcie desperacji smarowałam octem jabłkowym, a wcześniej kombinowałam z mleczami. I nic.
Stwierdzenie mojego dermatologa (jak z desperacji zaczęłam się dopytywać o leki - a nuż są jakieś tabletki?): mam problem, bo nie mam odporności na tego wirusa i żadnych medykamentów nie ma. No to może coś innego poza krio (tak się chyba nazywa to mrożenie azotem)? Jakiś zabieg albo co? Nie, no po co, pomrozimy i w końcu przejdzie!
Około 6 lat temu (jak nie więcej!) poszłam z jedną małą kurzajką na stopie (taki trochę większy rutinoscorbin), a dzisiaj kurwa mam pieprzoną fermę na obu stopach.
Jednak dzięki anonimowym dowiedziałam się o istnieniu lekarza (podologa?) specjalizującego się w leczeniu stóp. Zaraz zabieram się za szukanie gabinetu w moim mieście i mam nadzieję, że tam zatrzymają moją hodowlę.
Jestem lekarzem.
Przechodzę korytarzem obok sali chorych, znany dźwięk, alarm z kardiomonitora, nagłe zatrzymanie krążenia. Prawie wbiegam na salę, a tam trzy pacjentki wpatrzone w ekran telewizora, na którym leci serial "Szpital" i właśnie tam w tv reanimują pacjenta. Głośność ustawiona na max, więc słychać było, jakby to się działo naprawdę. Odszedłem pogrążony w zadumie.
Pracowałem w sklepie z RTV i AGD. Przyszło do mnie małżeństwo już po 60 i chcieli kupić odkurzacz. Ale nie byle jaki, tylko z reklamy, gdzie nie budzi on dziecka, bo jest bardzo cichy. Jednak małżonek nie dowierzał, więc położył się na wykładzinie, a 4 metry dalej żona włączyła odkurzacz. Po chwili on wstał i powiedział "rzeczywiście, ale cichy, bierzemy!".
To była najdziwniejsza sytuacja w mojej pracy. :D
Kiedyś zdarzyło mi się znaleźć w szkole telefon. Okazało się, że jest to telefon ucznia, za którym niezbyt przepadałem.
Z racji tego, że jestem człowiekiem uczciwym, telefon postanowiłem oddać, ale żeby go ukarać za nieuwagę, zmieniłem dzwonek na dźwięk dzikiej orgii. Zapisałem sobie jego numer i po oddaniu telefonu właścicielowi na następnej lekcji puściłem mu sygnał.
Później od kolegi z jego klasy dowiedziałem się, że miny jego i nauczyciela były bezcenne, a klasa nie mogła powstrzymać się od śmiechu do końca lekcji. :D
Dzisiaj wysiadając z autobusu przypadkowo zamiast "do zobaczenia" powiedziałam kierowcy "kocham cię".
Odpowiedź była natychmiastowa:"Ja ciebie też".
Jestem seksoholikiem.
Cierpię na to od wielu lat, podobnie długo się leczę. Często zmieniałem lekarzy, aż któregoś razu trafiła mi się pewna kobieta. Dziś jest moją żoną i matką moich dzieci.
Często spotykam się z frazą "Co złego może być w uzależnieniu od seksu?".
Cóż, wiele. Nagłe napady ogromnego podniecenia, nadmierna masturbacja i... zdrady.
Zdradziłem moją żonę wielokrotnie, doskonale o tym wie, nawet więcej: podnieca ją to. A ja mam problem, bo za każdym razem czuję się jak podła świnia, która nie potrafi się kontrolować. Mam wyrzuty sumienia i wpadam w chwilową depresję.
Kto wie, może kiedyś będę zdrowy.
Dodaj anonimowe wyznanie
