Jestem wielką fanką włoskich placków z dodatkami. Mieszkam niedaleko pizzerii i regularnie uzupełniam tam kalorie.
Pewnego dnia usłyszałam dzwonek do drzwi. Otworzyłam i zobaczyłam dobrze znanego mi dostawcę z kartonem dużej pizzy w ręce. Zrobiłam duże oczy, bo nie zamawiałam pizzy (miałam zamiar, ale tego nie zrobiłam). Donosiciel z pizzerii powiedział, że placek już opłacony i nie pozostaje mi nic innego, jak usiąść i żreć.
Robiłam kilka podejść do tego cudownie pachnącego pudełka. Najpierw pomyślałam, że to jakiś dziwny rodzaj promocji, później, że ktoś może robi sobie ze mnie jaja i do pizzy dodano jakiś środek przeczyszczający... albo gorzej. Ostatecznie stwierdziłam, że pizza to pizza i jeśli umrę po zjedzeniu jej, to umrę szczęśliwa.
Przez kilka tygodni sytuacja się powtarzała. Co środę w drzwiach stał dostawca z pizzą, opłaconą przez anonimowego aniołka.
W jedną taką środę, na pudełku znalazłam napis: "jeśli pizza smakowała, zadzwoń" i numer telefonu.
Zadzwoniłam.
Okazało się, że darczyńcą był mój dobry znajomy, który jak mówił, zakochał się we mnie, ale nie miał odwagi, żeby zagadać czy użyć innych, bardziej konwencjonalnych metod. Powiedział, że wpadł na pomysł z pizzą, bo wiedział, że często tam zamawiam i stwierdził, że nawet jeśli mnie to nie ruszy, to przynajmniej przytyję i może przestanę mu się podobać.
Serce mi zmiękło, a że nie miałam nikogo, postanowiłam spróbować, a nuż po jakimś czasie też się zakocham? I tak zostaliśmy parą.
Aktualnie nie jesteśmy razem, bo oboje stwierdziliśmy, że nie jesteśmy dla siebie stworzeni i wolimy być dobrymi przyjaciółmi.
Moja najlepsza kumpela jest w ciąży. Koniec 8 miesiąca, więc niejeden zawodnik sumo bałby się podejść.
Tego pięknego zimowego poranka jechałyśmy tramwajem - ja do pracy, ona do lekarza. Był już prawie nasz przystanek, więc zaczęłyśmy się zbierać do wyjścia, ale ludzi było dużo, a kumpela powolna, więc tramwaj zdążył się zatrzymać. My w połowie drogi do wyjścia, na szczęście większość pasażerów zdążyła wysiąść, kiedy zjawia się ONA. 60+, kudłate futro i reklamówka. Wypatrzyła miejsce zwolnione przez nas i dawaaaj sprint przez cały tramwaj.
Niby nic, normalka, tylko że na jej drodze stała moja sumo. Zarobiła od mohera łokciem prosto w brzuch.
Nie namyślając się ani sekundy, przywaliłam babci torebką.
Jak zamieszkałam pierwszy raz z chłopakiem, to tak się wstydziłam, że przez pierwsze dwa miesiące chodziłam robić kupę do galerii handlowej obok naszego mieszkania.
Trochę zastanawiało mnie to, że moja dziewczyna mówiła do mnie "jesteś moim ulubionym", skrobiąc mnie po brodzie.
Okazało się, że po prostu traktuje mnie jak kolejne ze swoich zwierzątek.
Byłam pod prysznicem, kiedy do mieszkania ktoś zapukał. Byłam przekonana, że to mój mąż zapomniał kluczy, więc wyszłam z łazienki i otworzyłam drzwi nago.
Tak poznałam nowego proboszcza, który przyszedł do nas z kolędą.
Jestem kobietą i chyba jestem materialistką...
Ważną informację w tej historii stanowi fakt, że niedawno otrzymałam dosyć spory zastrzyk gotówki. Wspólnie z mężem ustaliliśmy, że odłożę te pieniądze, ponieważ on zarabia całkiem dobrze i żyjemy na niezłym poziomie.
Oboje mamy oddzielne konta, ja nigdy nie wtrącałam się w stan finansów męża, natomiast o swoich mówiłam mu bardzo otwarcie. Jako że obecnie wychowuję nasze dziecko, jestem na urlopie macierzyńskim i otrzymuję tylko "najniższą krajową". Co za tym idzie, opłacenie rachunków leżało bardziej na barkach męża, ja swoje środki przeznaczałam na drobne wydatki, codzienne zakupy do domu itp.
Ostatnio zdarzyło się tak, że mąż poprosił mnie o pieniądze na naprawę samochodu: "Aaa, bo ty przecież dostałaś, a ja mam na lokacie, nie mogę teraz wypłacić, ale później ci oddam". OK, dałam. Nie oddał i co? Będę się upominać? Samochód wspólny...
Jakiś miesiąc później podobna sytuacja. Mamy kupić dosyć drogi sprzęt do domu, teściowie obiecali, że nam zasponsorują w prezencie, więc jedziemy szczęśliwi kupić. Mąż mówi, że nie ma pieniędzy, jak kupię, to mi odda. OK, kupuję. Nie oddał... Teściowie się szczycą przed rodzinką, że zrobili nam taki prezent, a ja nie wiem, czy dali na to pieniądze i co w takim razie zrobił z nimi mąż? Głupio mi zapytać, staram się nie myśleć o tym, w końcu to wszystko NASZE, wspólne...
Dziś znów mąż powiedział do mnie "Kochanie, pożycz, oddam".
Pożyczyłam. I jestem teraz tak sfrustrowana, że aż bez powodu nakrzyczałam na dziecko.
I teraz nie wiem, czy przesadzam i jestem materialistką... czy mam rację, że się denerwuję, w końcu skoro mąż zarabia 4 razy tyle co ja, to dlaczego wciąż bierze pieniądze ode mnie? Z funduszy, które miały leżeć spokojnie odłożone...
Wiem, że jak się go o to zapytam, to powie znów "mam na lokacie". Co mam mu powiedzieć? "Udowodnij mi to?".
Chyba czeka mnie poważna rozmowa...
Kilkanaście lat temu moi rodzice kupili babci nowy telewizor, bo stary już ledwo zipiał. Niestety, ale babcia, osoba mocno starsza, nie do końca już sobie radziła z nowinkami technologicznymi i nie bardzo potrafiła ogarnąć obsługę pilota, bo przycisków było sporo, dlatego trzeba często było do niej wpadać i powtarzać naukę korzystania z pilota. Jednym słowem, nie do końca babcia była zadowolona.
Jakiś czas potem wpadam do babci z wizytą i lekkie zdziwienie: babcia w fotelu, telefon w ręce, napieprza kanałami jak szalona - no szok, w kocu załapała co do czego służy! Ale tak się przyglądam i coś mi nie pasuje... Podchodzę bliżej i co widzę? Babcia postanowiła ułatwić sobie życie i nożem obcięła prawie wszystkie guziki od pilota, zostawiając tylko ten od włączania, przełączania programów i głośności. :D
Zawsze chciałam córkę. Zawsze. Niestety, okazało się, że nie możemy mieć dzieci naturalnie. Pozostało in vitro. Udało się. Myślałam, że wszystko jedno kto się urodzi. Obdarowana zostałam 2 chłopcami. I okazało się, że nie wszystko jedno.
Rozum mówił - super, że w ogóle macie dzieci, mogłoby ich nie być wcale, dobrze, że są, zdrowe, ładne. A w głębi straszny żal, bo to inny świat, dla mnie mega odległy. Nie rozumiem chłopców, nie bawią mnie ich zabawy, samochody, bitwy, żołnierzyki, wrzaski, bijatyki.
Chcieliśmy 3 dziecko. Znów in vitro. Znów syn.
Jestem koszmarną matką. Nie akceptuję w głębi duszy swoich własnych dzieci.
Brzydzę się jajek.
W dzieciństwie mama wysłała mnie do kurnika, żeby zebrać jajka. Brakło mi miejsca w koszyku, wiec niewiele myśląc włożyłem jajka do kieszeni od spodenek (było lato, miałem jakieś 5 lat). Efekt był taki, że te jajka popękały i mama musiała mi je wyjmować łyżką.
Tak mnie to obrzydziło, że do dziś nie mogę patrzeć, jak ktoś rozbija jajko, po prostu zbiera mi się na wymioty.
PS. Mam 30 lat i raz w życiu robiłem mielone dla żony na obiad. Udało się.
Czego się nie robi z miłości ;)
Mam 22 lata i właśnie oblałam semestr. Moja nadzwyczaj kochana mama powiedziała: „Dobrze, że jesteś adoptowana, bo wstyd na całą rodzinę, gdyby ktoś się dowiedział, że my ci przekazaliśmy takie geny”.
Dodaj anonimowe wyznanie
