Mój tata uwielbia komentować wygląd ludzi w telewizji. Nie lubię z nim niczego oglądać, bo zaraz słyszę teksty typu "patrz jaki cipeusz", "ale koniokrad", "ale się ubrał, bejdok" i wiele innych.
Ostatnio oglądaliśmy płytę z wesela mojej cioci, które odbyło się 10 lat temu. Oczywiście mój tata i tym razem postanowił wcielić się w rolę krytyka i pokazał palcem na ekran, mówiąc "co to za ciulos baniaty?" (nie pytajcie mnie, nie wiem skąd on te nazwy bierze).
Jego mina, kiedy okazało się, że to on, po prostu bezcenna :)
Jak czytam na anonimowych o ludziach, którzy nie potrafią walczyć o swoje lub dają się terroryzować przez starsze mohery w autobusach, zaczynam rozmyślać nad założeniem szkółek "samoobrony" dla takich osób bez odrobiny twardego charakteru i odwagi powiedzenia, że nie godzi się na takie zachowanie. To musiałby być dobry biznes.
PS Szanuję wyznanie ze śpiewaniem hymnu ZSRR w autobusie jako odwet.
Ostatnio poznałem człowieka, którego nigdy nie chciałbym spotkać na swojej drodze.
Ja i moi znajomi jesteśmy dorosłymi, "poważnymi" ludźmi. Czasem spotykamy się w weekendy i oglądamy filmy przy alkoholu i pizzy czy innym fast foodzie. Tak stało się też tydzień temu.
Jedna nasza znajoma zapytała, czy może przyjść ze swoim chłopakiem, bo poznała super faceta i chciała go przedstawić. No i przyszli. Facet dwa na dwa, z wyrazem twarzy wkurzonego byka. Siedzimy sobie i rozmawiamy. Okazało się, że jest nauczycielem, uczy historii w podstawówce.
Inna znajomo postanowiła włączyć "Króla lwa", żebyśmy powspominali sobie dzieciństwo. Poważny pan nauczyciel powiedział wtedy, że on tej homopropagandy nie będzie oglądał. Wszyscy zrobiliśmy wielkie oczy, no bo jak to, co ma wspólnego bajka dla dzieci z homoseksualistami. Na wyjaśnienia nie czekaliśmy długo, bo pan nauczyciel postanowił nam urządzić mały wykład. Powiedział, że ten film (i w ogóle w większość bajek) propaguje związki męsko-męskie i deprawuje dzieci. No bo wiecie, Timon i Pumba, faceci, którzy są nierozłączni i na dodatek wychowują razem dziecko. W tym momencie nasze szczęki rozwarły się tak samo, jak wcześniej powieki. Próbowałem wytłumaczyć panu nauczycielowi, że to przyjaciele, ale on stwierdził, że gówno to, a nie prawda. Według niego chłopcy, którzy oglądają takie filmy, pielęgnują w sobie niechęć do kobiet i stają się małymi gejami. Na poparcie swych słów stwierdził, że na jego lekcji jest zakaz siedzenia w parach dla osób tej samej płci. Jak widzi chłopca, który siedzi z kolegą, przesadza go tak, żeby chłopiec siedział z dziewczynką.
Nie wiedziałem co się wokół mnie dzieje, to było tak absurdalne, że z początku myślałem, że to żart. Ale to nie był żart. Facet był całkiem poważny, włączył nawet jakiś filmik na YouTube, w którym nawiedzony człowiek opowiada, jak to bajki przemycają homopropagandę. Nie wytrzymałem i parsknąłem mu śmiechem prosto w twarz. On też nie wytrzymał i wymierzył mi cios prosto w nos, bo go niby sprowokowałem i w ogóle to on nie żałuję, bo ja sam pewnie jestem głosicielem "gejozy". W końcu jaki normalny facet pije wino zamiast wódki?
Znajoma ze swoim nowym, inteligentnym chłopakiem wyszła, a ja i reszta znajomych siedzieliśmy wielce zdziwieni.
I tylko tej dziewczyny szkoda. No i dzieci, których uczy ten debil.
Pomagałem synkowi w nauce matematyki. Na koniec, po tym, jak sam zrobił świetnie wszystkie przykłady, chciałem przybić mu piątkę. Przybił mi ją cyrklem.
Razem ze mną do szkoły podstawowej chodził pewien chłopak. Był strasznym bajkopisarzem. Ja jak i inni z klasy wtedy wierzyliśmy w jego historię. Np., że miał willę poza miastem, jego ojciec miał 10 samochodów, był właścicielem jednego z centrum handlowego, miał parę komputerów (w tych czasach to komputery dopiero wchodziły na rynek) i ogólnie był okropnie bogaty. Co lepsze, te historie opowiadał także nauczycielom i rozmawiał z nimi tak jakby zjadł wszystkie rozumy. I zawsze wywyższał się ponad wszystkimi. Dlaczego o tym piszę?
Nie wiem czemu, ale jakiś czas temu oglądałem obrady Sejmu (nigdy tego nie robiłem), patrzę i własnym oczom nie wierzę. Tak. Dobrze myślicie. To mój kolega z klasy. Widać trafił swój na swego.
Umówiłam się z moim chłopakiem na upojną noc u niego, to był pierwszy raz, kiedy mieliśmy to u niego zrobić. Byłam po pracy, więc najpierw poszłam pod prysznic i umyłam się jego żelem pod prysznic. Nie chciałam "pachnieć", więc umyłam też swoje miejsca intymne... Tak mnie tam zaczęło piec, że przesiedziałam potem pół wieczoru na torbie z lodem. Oczywiście do niczego między mną a moim chłopakiem nie doszło, najadłam się tylko wstydu i dowiedziałam się, że mocno odświeżającymi limonkowymi żelami nie myje się CAŁEGO ciała.
Często chodzę do babci w odwiedziny, a co wiąże się z tym, że wnuczek babci obiadku nie odmówi (gotuję świetnie więc bez przymusu). Jednak ostatnio zwróciłem uwagę, że Babcia nie dosoliła ziemniaków, byłem zdziwiony, gdyż zawsze były bardzo dobre. W odpowiedzi odpowiedziała:
- Sól jest niezdrowa, więc teraz używam tylko śladowe ilości.
Nic w tym dziwnego, gdyby nie fakt, że wypala paczkę papierosów dziennie.
Mój facet miał urodziny, postanowiłam zorganizować mu wieczór w towarzystwie kilku znajomych, ot, nic nadzwyczajnego. Zarezerwowałam stolik w kręgielni, wszystko ładnie pięknie, siedzimy, pijemy, wszyscy dobrze się bawią.
W pewnym momencie wpadłam na pomysł, aby przekonać saksofonistę, który akurat tam grał, żeby podszedł do stolika i zagrał "sto lat". Gdy podszedł do miejsca gdzie siedzieliśmy wypaliłam przy wszystkich "skoro już zgodził się pan zagrać, to może od razu pan zaśpiewa?'...
Tego wzroku zażenowania na jego twarzy jeszcze długo nie zapomnę, a znajomi oczywiście mają kolejną anegdotkę z moim udziałem do opowiadania wśród innych znajomych.
Kojarzycie antyszczepionkowców? Jeszcze pół roku temu mogłabym się nazwać jedną z nich.
Zaczęło się od grup facebookowych, jednak nie daję się łatwo omamić i sceptycznie podchodziłam do wielu wypowiedzi, tudzież "źródeł wiedzy". Jedno było pewne, nie chciałam szczepić zgodnie z kalendarzem. Moja córka jest wcześniakiem, byłam przewrażliwiona na punkcie jej zdrowia. Postanowiłam szczepić tylko w lato, ewentualnie późną wiosną i jesienią, a także rozdzielić wkłucia, bo 19 szczepień w ciągu pierwszych 18 miesięcy uznałam za przesadę. Potem aż do 6 r.ż. luka, więc czemu by tam nie wcisnąć choć połowy tych szczepień? Odmówiłam ich też tuż po urodzeniu.
Córka rozwijała się prawidłowo, była pełnym energii radosnym dzieckiem. Zaszczepiłam ją tylko na gruźlicę i WZW typu B. Nagle, dwa miesiące przed drugimi urodzinami, mój aniołek złapał coś, co wydawało się być grypą. Zwykłe pokaszliwanie, katarek i słabe samopoczucie. Jednak kilka dni później, pomimo leków i pilnowania małej, kaszel był paskudny. Zastałam córkę rano w zmoczonym łóżeczku, w mieszance wydzieliny z kaszlu, moczu (mimo pieluszki!) i czerwoną na buzi. Przeraziłam się i pojechałam wprost do pediatry. Diagnoza? Krztusiec. Dodatkowo u małych dzieci najczęściej natychmiast pojawia się też zapalenie płuc, co mojej córci nie ominęło.
Na oddziale leżała trójka dzieci z kokluszem, wszystkie nieszczepione. Następnego dnia miał być przyjęty chłopczyk, szczepiony, którego zaledwie odesłali do domu z antybiotykiem. W międzyczasie moja córka walczyła o każdy oddech. Lekarka dawała mi znaki, że to może się przerodzić w encefalopatię krztuścową, czyli drgawki i uszkodzenie komórek mózgowych. Żyłam miesiąc w strachu, nienawidząc siebie za opóźnianie szczepień. Moja córcia i inna dziewczynka przeżyły, dużo młodszy od nich chłopiec nie miał tyle szczęścia.
Napisałam o moim doświadczeniu na kilku grupach antyszczepionkowych. Wszyscy mi nie wierzyli, nazywali trollem, pytali po co jestem na tej grupie, skoro szczepię. Nikogo nie atakowałam, jednak zostałam wyrzucona z grup za odmienne zdanie. Za chęć uświadomienia kogoś, zanim będzie za późno.
To dlatego te grupy rosną w siłę, bo blokuje się normalne historie, jak moja. A nikomu nie życzę takiego zimnego prysznica, jaki ja miałam.
Uczę się w liceum. Do mojej klasy chodzi Swietłana, która jest Ukrainką. Większość ją lubi, bo jest miła i sympatyczna.
Na jednej z lekcji historii pani wspomniała o rzezi wołyńskiej. Właśnie, wspomniała. Nie mieliśmy przeznaczonej całej godziny na ten temat. Jako że pochodzę ze wschodnich terenów, dobrze wiedziałam o co chodzi. Miałam za Bugiem rodzinę, która uczestniczyła w tym piekle. Nieliczni się uratowali. Z tej właśnie racji zgłosiłam się i opowiedziałam kilka znanych mi historii, obrazujących wydarzenia tamtych dni. Nie szczędziłam drastycznych szczegółów (chłopiec przybity do drzwi kościoła, dzieci nabijane na sztachety płotu, kobiety w ciąży z poprzebijanymi bagnetami brzuchami...). Wszystko to autentyczne historie. I co?
Po lekcji zostałam zjechana od stóp do głów przez kolegów. Że co ja sobie wyobrażam, po co to mówiłam, że Swietłanie jest teraz przykro, że jestem bez serca...
Jak przypomnę sobie łzy w oczach dziadka, gdy mi o wszystkim opowiadał, robi mi się smutno. Dlaczego żyję w kraju, w którym nie można mówić o historii? Bolesnej i okrutnej.
Dodaj anonimowe wyznanie
