Kiedyś musiałem pojechać autobusem na pewną wioskę oddaloną ~50 km. Jako że na bilet zabrakło mi kilku groszy, to kupiłem bilet do miasta przed tą wsią, a dalej, pomyślałem sobie, te kilka kilometrów przejadę na lewusa.
W końcu jak duża jest szansa, że kanar wsiądzie do autobusu akurat przed tą właśnie wsią?
Otóż... wsiadł. Przejechałem miasto, a tuż za miastem z przystanku wsiadł kontroler biletów.
Szybka rozkmina, co zrobić, co zrobić...
Nagle, po prostu, oparłem twarz o siedzenie przede mną i... udaję, że śpię.
Słyszę, jak kanar idzie. Nagle czuję, jak mnie lekko szturcha w rękę. Otworzyłem oczy, mrugam i przeciągam się.
"Co się stało, gdzie jesteśmy? Chyba musiałem przysnąć".
Kanar sprawdza mój bilet i mówi:
"Pana bilet jest ważny tylko do miasta XY".
"O nie! Przejechaliśmy to miasto? A tam rodzice czekają na mnie na przystanku, na pewno się martwią, że nie wysiadłem!" (to było jeszcze w czasach, kiedy nie było telefonów komórkowych).
"Musi pan w takim razie wysiąść na następnym przystanku, żegnam".
"Dobrze, dobrze. Ale się narobiło...".
A następny przystanek to był właśnie mój przystanek docelowy. :D
Jakiś czas temu zamieszkaliśmy na piętrze w domu wielorodzinnym - 4 rodziny na jedną klatkę, wysoki parter i jedno piętro. Nasz balkon i balkon sąsiadów dzieli +/- półtora metra, przez które przebiega szeroka rynna.
Któregoś dnia córka (8 lat) woła: mama, mama, kitku na balkonie!
Patrzę, rzeczywiście, w miejscu na donicę wyleguje się a'la chleb, biało-rudy kot. Córka ma lekką odmianę autyzmu, problemy z nawiązywaniem kontaktów, ale z naszym kocim gościem złapała niesamowitą więź. Gość również ją polubił, przychodził codziennie, siadali oboje w progu drzwi balkonowych, kotek mruczał, a córka cichutko, pod nosem, nawijała jak nigdy wcześniej do swojego kumpla.
Kotka okazała się własnością sąsiadów. Nie wiedzieli, że kot przełazi do nas po rynnie i od razu zapytali, czy nam to nie przeszkadza. Córka z Gruszką zaprzyjaźniona od dawna, więc mówię że nie, kotek jest mile widziany, niech się czuje na naszym balkonie jak u siebie. Z czasem nasza przyjaźń na tyle urosła, że gdy sąsiedzi wyjeżdżali, opiekowaliśmy się Gruszką, a gdy było trzeba - oni naszą córką.
Któregoś dnia córka przybiega w spazmach - poszła na balkon, czekając na wizytę Gruszki, ale kotki nie ma, mimo idealnego nasłonecznienia. Wyjrzała za murek sprawdzić, czy drzwi na balkon sąsiadów otwarte... a tam bezwładna kotka nabita na pal. Dosłownie. Sąsiedzi byli w pracy. Mąż mało nóg nie połamał, ale wyszedł po tej rynnie i ściągnął go w nadziei, że da się uratować. Niestety Gruszka skonała w ramionach córki.
Winowajczynią okazała się starsza pani z piętra niżej. Zaczaiła się pod aluminiową rynną i nabiła kota na "dzidę" z bambusowej ogrodowej tyczki, bo, uwaga:
- Kocica podła robi hałas!!!
- Gzi się po rynnie!!!
- To drażni jej pieska!!! (pies głuchawy, ślepawy i drze paszczę przez ok. 75% doby tak na zapas)
- To ją drażni!!!
- Szczyl z downem skowyczy z tym kocurem cały dzień!!!
- Tylko sataniści lubią koty!!!
- Mamy stąd wyp***dalać, ona nas nie chce w JEJ DOMOSTWIE!!!
Tyle ile razy stałam na balkonie, nigdy nie słyszałam nawet szmeru, gdy nas Gruszka odwiedzała. Rynna szła po boku budynku. Córka siedząc z nią dosłownie szeptała tak, że dopiero gdy podchodziłam bardzo blisko słyszałam, że w ogóle coś mówi. Dopóki przypadkiem w rozmowie z sąsiadką nie usłyszałam, że mają kota, w życiu bym się nie domyśliła po odgłosach zza ściany. Dom jest własnością 4 rodzin.
Pani podobno wytruła swojego czasu niemal każdego kota z okolicy. Dowodów na jej winę nie mamy, bo najpierw chcieliśmy ratować kota, a potem pomyśleliśmy o dokumentacji. Sąsiadom było potwornie przykro, oboje chodzili jak struci bardzo, bardzo długo. Ale tydzień po śmierci Gruszki sąsiadka zastała na balkonie swojego rozdartego psa - uduszonego. Nikt jej nie współczuł.
Minął rok, córka nie mówi wcale, mimo terapii.
Jestem prawdopodobnie najgorszą matką na świecie.
Zawsze troszczyłam się o moje dzieci, ale te i tak były bardziej zafascynowane ich ojcem. Niby nic takiego, ale ich fascynacja opierała się na takim "Bo on kupuje nam prezenty i pozwala na wiele głupich rzeczy".
Nie, nie byłam z tych sztywnych matek, co nie pozwalają dziecku nawet porządnie się ubrudzić. Po prostu miałam trochę rozsądku i zabraniałam im zabaw nożami itd. Prezenty też dawałam, ale oczywiście nie tak cudowne jak te od tatusia, który przecież zwiedzał cały świat.
Ciągle byłam do niego porównywana. Słyszałam, że on zrobiłby to i tamto lepiej, a piętnastoletnia córka powiedziała mi w końcu, że w sumie to dobrze, że kiedyś, gdy jeszcze był moim mężem, bił mnie, poniżał i łaził od dziwki do dziwki, bo w sumie zasłużyłam na to. Trochę później syn prawie mnie uderzył, bo stwierdziłam, że nie powinien olewać nauki tylko dlatego, że jego ojcu jakoś zawsze się udawało.
Wtedy coś we mnie pękło. Wyszłam z domu, załatwiłam co trzeba, minęło trochę czasu i dzieci były u ojca, a ja zostałam sama i... Poczułam ulgę. Nie smutek, nie złość. Zwykłą ulgę, że nie muszę się męczyć z codziennym "CHCEMY DO TATY, BO TATA MA FAJNE PREZENTY, A JEGO NOWA DZIEWCZYNA ZABIERA NAS CODZIENNIE NA ŚMIECIOWE ŻARCIE I LODY, A TY TO JESTEŚ STARA I GŁUPIA".
W końcu zajęłam się sobą, po latach samotności znalazłam sobie faceta z dwójką uroczych dzieci. I poczułam się szczęśliwa.
Swoje dzieci dalej widuję.
Początkowo robiłam to raz na dwa tygodnie. Obecnie widuję je co kilka dni, bo okazało się, że tatuś jednak nie jest tak idealny.
Nie. On ich nie bije, ale też nie dostarcza im już tylu prezentów, nie skacze przy nich, a w ogóle to spodziewa się kolejnego dziecka i teraz ono jest najważniejsze.
I ktoś pewnie stwierdzi, że to ten moment, w którym powinnam odebrać mu dzieci. Ale ja nie chcę. Bo między ich "Mamusiu, potrzebujemy cię" jest to "Bądź naszą osobistą sprzątaczką, kucharką i znoś nasze humorki, głupia kurwo". I nie, nie ubzdurałam sobie tego. Słyszałam ich rozmowę.
I ktoś pewnie powie, że ja też spieprzyłam w ich wychowywaniu. Pewnie tak. Pewnie mogłam spakować siebie, je i wyjechać na drugi koniec świata i przy okazji odciąć się od wszystkich przyjaciół i rodziny (oni często informowali dzieci co u ojca, gdy jeszcze próbowałam nie dopuszczać ich do siebie). Pewnie powinnam była zrobić sto różnych rzeczy. Niestety jeszcze wtedy nie wiedziałam, jak to wszystko się skończy, a obecnie nie mam najmniejszej ochoty brać udziału w dalszym wychowywaniu tych konkretnych dzieci.
Cóż, będzie dłuugo, ale naprawdę nie wiem już, co powinnam robić...
Zacznę może od tego, iż obecnie mam 28 lat i mieszkam w Japonii, ale wszystko po kolei. Jako nastolatka dość mocno interesowałam się kulturą japońską (nie, nie było to tylko anime). W wieku 15-16 lat pierwszy raz miałam większą styczność z językiem japońskim i bardzo mi się on spodobał. Potem już wszystko poszło z górki, wiedziałam, co chcę robić. Gdy przyszedł czas na wybór studiów, oczywiste dla mnie było to, że jako kierunek wybiorę japonistykę. Wszystko fajnie, tylko już wtedy mojej mamie zaczęło się to nie podobać. Mówiła: "Po co ci to?". Oboje moi rodzice byli rasistami, mama jednak zdecydowanie bardziej. Nie słuchałam jej jednak i robiłam to, co zaplanowałam już wiele lat wcześniej. Studia były dość ciężkie, ale pracowałam sumiennie. Po studiach w końcu osiągnęłam swój cel. Język umiałam bardzo dobrze, kulturę znałam nie mniej. Prosta decyzja - wyjeżdżam do Japonii. Mama mało co nie zemdlała, jak to usłyszała. No bo jak to, jej córka zamierza wyjechać do tych obleśnych Azjatów, których mamusia tak bardzo nienawidziła bez żadnego konkretnego powodu? Toż to przecież tragedia. Nie słuchałam jej. Wyjechałam.
Może brzmieć to wręcz niewiarygodnie, lecz wszystko poszło po mojej myśli. Znalazłam dobrą pracę, wynajęłam dość przestronne mieszkanie. Po pewnym czasie, poznałam też chłopaka. Rok starszy ode nie, bardzo miły i życzliwy. Pracował w firmie konkurującej z tą, w której ja pracowałam. Cóż, mogłabym teraz po kolei opisywać, jak rozwijał się nasz związek, ale nie o tym wyznanie. Przeskoczmy do momentu, gdzie mi się oświadczył. Bałam się reakcji mamy, jednak nalegał, byśmy polecili do Polski i osobiście powiedzieli o tym moim rodzicom. Po długim czasie nudzenia mnie, w końcu uległam. I to był błąd.
Gdy tylko mama zobaczyła mnie razem z nim w drzwiach, zaczęła się w progu wydzierać, że nie wpuścić go do środka, bo jeszcze czymś się od niego zarazi i jak ja w ogóle śmiem go tu przyprowadzać. Mówiła, że nie poznaje własnej córki. Prędko powiedziałam jej z progu o tym, iż Koyomi mi się oświadczył, po czym odeszliśmy, zostawiając mamę z miną, jakby miała zemdleć. Pobyt w Polsce potraktowaliśmy jako wakacje. Na ślubie nie była, mimo że wiedziała kiedy i gdzie się odbędzie.
Kiedyś dzwoniła do mnie i błagała, żebym przyjechała ją odwiedzić. Przyjechałam. Powtórka. Z progu krzyczy, że zapraszała mnie, a nie "to chińskie g*wno". Aha. Od tego czasu ograniczyłam z nią wszelki kontakt. Do czasu, aż nie zadzwoniła z wiadomością, że za tydzień to ona do mnie przyjeżdża. Ciekawa jestem, jak zareaguje za ten tydzień na to, że jestem w drugim miesiącu ciąży. Z Japończykiem, moim mężem.
Upuściłam Apap na podłogę, ale miałam z nim kontakt wzrokowy, więc podniosłam szybko i przełknęłam. W tym samym momencie zobaczyłam na podłodze pigułkę Apapu, więc... okazało się, że połknęłam grudkę żwirku dla kota.
W ramach wakacyjnych szaleństw z moją dziewczyną skusiliśmy się na ofertę chodnikowego karykaturzysty i zapozowaliśmy. Pół godziny i 50 zł później mieliśmy piękny wspólny "portret".
Moja żona miała karykaturalnie przerysowane oczy, bo są naprawdę wielkie i piękne i od razu przykuwają uwagę.
Jeśli chodzi o rzecz, którą artysta uznał za najbardziej charakterystyczną dla mnie, to był to mój trądzik.
Nie jestem dobra w takich rzeczach, ale postaram się, żeby wszystko było zrozumiałe.
Nienawidzę swojego życia. Mieszkam na wsi w domu jednorodzinnym, razem z babką, dziadkiem i matką. Z matką dzielę też pokój, jej łóżko dosłownie dotyka mojego. Na podłodze codziennie stoi brudne zmywanie, ponieważ mogę zmywać tylko w łazience - kuchnię okupuje babcia. (Swoją drogą łazienka też wygląda obrzydliwie, jak cały dom.)
Kiedy wstaję o 5 rano do szkoły muszę wchodzić do kuchni - tam śpi dziadek. Muszę uważać, żeby go nie obudzić, kiedy wstawiam wodę w obrzydliwym, oblepionym tłuszczem czajniku. Potem myję się na misce, w tej wodzie. Chodzę do liceum w mieście, codziennie idę pół godziny na przystanek. Miastowi znajomi śmieją się, że u mnie w domu pewnie nie ma bieżącej wody, bo "hehe, wieś". To byłoby nawet śmieszne, gdyby nie było prawdziwe.
No i nie mogę się nawet w spokoju załatwić, bo babcia i dziadek nie znają pojęcia prywatności i potrafią z impetem wejść bez pukania. Drzwi co prawda posiadają zamykanie, ale ja nie mam tyle siły, żeby je zatrzasnąć.
Hitem każdego dnia jest też SMAŻENIE. Oni wszystko smażą. Kiedy wracam ze szkoły od drzwi cofa mnie autentyczny smród.
Do tego dochodzą mniej więcej cotygodniowe awantury o wszystko. Dzisiaj poszło o moje włosy na schodkach(??)
Mam już dość. Gdyby nie moja matka, szukałabym sposobów jak ze sobą skończyć. Wstydzę się za każdym razem, kiedy muszę kogoś wpuścić do pokoju. Oczywiście zawsze z mamą staramy się posprzątać, ale z powodu wilgoci na suficie wykwitł czarny grzyb. Nie mogę zaprosić do siebie koleżanki, nawet na podwórko, bo wszystko wygląda po prostu brzydko, ponieważ to dziadek tu rządzi. Teraz podobno chce popryskać czymś trawę, żeby nie musiał jej kosić. Codziennie, kiedy wyglądam przez okno chce mi się rzygać. Kiedyś chciałam być pisarką, ale przez ciągły stres nie mam siły, ani ochoty.
O, nawet w tym momencie jest awantura. Dziadek otworzył drzwi na dwór, wiedząc, że mama ma zapalenie oskrzeli, bo "zasmrodziła i trzeba wywietrzyć", a potem stwierdził, że jak dla niego, to może mieć nawet zapalenie dupy. Więc teraz siedzę głodna, bo mama po prostu próbowała ugotować obiad. Mama gotuje sto razy lepiej od babki, ale na wsi i tak wszyscy myślą, że babka wszystko dla nas robi, a matka jest jakimś darmozjadem, bo nie płacimy rachunków. W domu nie ma nawet ciepłej wody, mając włosy do pasa muszę myć je w miskach.
Nic na to nie poradzę, rozmowa z nimi nic nie da. Czekałabym na studia, ale nie mam pieniędzy, a nie uczę się jakoś wybitnie. Boję się, że skończę jak matka, która właśnie płacze na łóżku pół metra ode mnie.
Ojciec jest pijakiem. Jestem skazana na siebie, mam nadzieję, że nie na to życie.
Chciałam się wyżalić, nie potrzebuję nawet rad, po prostu nie mam już siły.
W pociągu naprzeciwko mnie usiadła matka z kilkuletnim chłopcem. Machnąłem do niego ręką, jakbym się witał, a on się uśmiechnął. Dwie stacje dalej wysiedli, spojrzałem przez okno, a na peronie stał ten chłopiec, pomachał do mnie "na pożegnanie", trzymając mój telefon w ręce.
Dałem się obrobić kilkulatkowi...
Mój żel pod prysznic ma czerwony kolor. Po złym dniu lubię wyobrażać sobie, że to krew osób, które działały mi na nerwy.
Pomaga.
Mój syn ostatnio przyniósł uwagę ze szkoły. Sytuacja wyglądała tak, że syn rzucił jakiś papier obok kosza, a na uwagę pani sprzątaczki, żeby to podniósł i wyrzucił do kosza, odpowiedział "Sama to wyrzuć". No cóż, pewnie obecność kolegów go ośmieliła. Machina ruszyła, sprzątaczka poszła na skargę do wychowawczyni (młoda, niedoświadczona jeszcze), a ta wpisała uwagę i sprawa niby załatwiona. Nie dla mnie...
Szczerze powiem, że wściekłam się, i to ostro. Na syna, bo naprawdę staram się uczyć go szacunku do wszystkich i mocno się zawiodłam jego zachowaniem, ale i na reakcję wychowawczyni po części też. Z młodym porozmawiałam sobie o pracy innych i szacunku do starszych, a także o tym, że chęć popisania się w obecności kolegów nie jest nigdy dobrym rozwiązaniem. I postanowiłam interweniować w szkole.
Najpierw porozmawiałam z wychowawczynią i powiedziałam, co myślę o takim karaniu uczniów. Potem poszłam do pani dyrektor. Weszłam do gabinetu, opisałam sprawę i powiedziałam, że jak dla mnie, to taka kara jest absolutnie nieadekwatna i poprosiłam o jej zmianę. Początkowo pani dyrektor była mocno zdziwiona, ale po tym, jak wytłumaczyłam mój punkt widzenia, zaskoczona zgodziła się na moją propozycję.
Otóż mój syn przez tydzień codziennie po lekcjach spędzał godzinę pomagając pani sprzątaczce zamiatać szkołę i sprzątać klasy. Uznałam, że o uwadze zapomni, a taką lekcję zapamięta sobie do końca życia. I mówcie co chcecie, ale chyba poskutkowało, bo od wychowawczyni wiem, że teraz sam ściga inne dzieciaki za śmiecenie ;)
Dodaj anonimowe wyznanie
