Mam 18 lat. W moim domu od zawsze wmawiano mi, że płacz jest dla słabych i mężczyzna nie może tego robić. Wpoiłem sobie to do głowy i nauczyłem się całkowicie maskować swoje uczucia. Nieważne czy walnąłem głową w kaloryfer, czy bolał mnie brzuch, zawsze udawałem, że jest okej. Raz nawet poszedłem do szkoły ze złamaną ręką i dopiero tam przerażeni zadzwonili po pogotowie. Rodzice tłumaczyli się, że w domu wszystko z ręką było dobrze.
Moje emocje jednak udało się odblokować przez pewne zdarzenie. Zawsze miałem doskonały kontakt z moim wychowawcą w gimnazjum, bo przy nim byłem sobą i nic nie musiałem udowadniać. Cieszyłem się jak głupi kiedy wiedziałem, że go zobaczę i on nie spojrzy na mnie zawiedziony. Trzy dni temu był pogrzeb. Zmarł w wypadku samochodowym, który spowodował pijany kierowca. Kiedy się dowiedziałem, przyjąłem to spokojnie. Podczas mszy też nie okazywałem emocji. W momencie wrzucania trumny do ziemi, wszystko ze mnie wyszło. Rozpłakałem się tak bardzo, że nie umiałem ustać na nogach. Płakałem na tym cmentarzu przez całą noc, bo później po prostu zabrakło mi siły i zasnąłem.
Wczoraj wieczorem wróciłem do domu z pogrzebu. Wygarnąłem im wszystko co leżało mi na sercu i wprowadziłem się do mojego przyjaciela. Mam nadzieję, że już nigdy nie będę mieć styczności z tymi potworami, bo oni tylko mnie spłodzili. Mój prawdziwy wzór, ojciec i przyjaciel nie żyje.
Na urodziny nie dostałem kompletnie niczego od mojej dziewczyny i byłem trochę zawiedziony, ale wieczorem powiedziała, że pójdziemy na kolację do naszej ulubionej restauracji, więc hej, ucieszyłem się, że jednak wymyśliła coś miłego i zabierze mnie na miły wieczór.
Przy płaceniu rachunku wyszło na to, że to jednak ja ją zabrałem.
Będąc dzieckiem byłam bardzo ciekawa jak smakuje ludzkie mięso, postanowiłam więc, że skosztuję samej siebie.
Pod nieobecność rodziców udałam się do łazienki i siedząc na wannie, za pomocą najostrzejszego noża z kuchni... wycięłam sobie odcisk z pięty. Rodzice oszczędzali na obuwiu dla mnie i kupowali mi bardzo tanie, toporne i niewygodne buty, więc przez lata wokół wspomnianego odcisku zebrało się sporo martwej skóry, którą uznałam za zadowalającą, najprawdziwszą porcję ludzkiego mięsa.
Usmażyłam.
Zjadłam.
Rodzice nigdy się nie dowiedzieli.
Mam brata bliźniaka. Jesteśmy do siebie zabójczo podobni zarówno z charakteru, jak i z wyglądu.
Nie pamiętam już w której klasie podstawówki mieliśmy napisać "kto jest naszym autorytetem i dlaczego". Moja praca była najkrótsza:
"Moim autorytetem jest mój brat X, ponieważ jest taki sam jak ja, ale niegrzecznie byłoby napisać, że sam jestem dla siebie autorytetem".
Dostałem jedynkę :(
Po firmowej imprezie świątecznej drzwi domu otworzyła mi moja żona ubrana TYLKO w czapkę Świętego Mikołaja. Pech chciał, że stałem w drzwiach z dwoma moimi kumplami z pracy. Miałem po tym żonę obrażoną przez parę tygodni i dwóch kolesi, którzy wciąż chcą koniecznie nas namówić na trójkącik-wielokącik.
Kiedy byłem w liceum, bardzo chorowałem. Doszło nawet do sytuacji, że zabrała mnie w dość nieładnym stanie karetka ze szkoły, było spore zamieszanie, cała szkoła wiedziała, że kogoś zabrali, nawet były plotki, różnego rodzaju. Od "bycia pijanym" do "nie ma już go z nami". Spędzałem tonę czasu w różnych szpitalach i klinikach, często łapałem infekcje, ale w końcu się wyleczyłem. Problemem okazało się pierwsze półrocze, bo już w październiku opuściłem cały miesiąc szkoły. Potem zdarzały się jeszcze kilkudniowe nieobecności, sporo się tego nazbierało, ale zaległości udało mi się ciężką pracą nadrobić. Ale nie o tym.
Na apelu po półroczu dyrektor ogłaszał typowe sprawy. W tym frekwencję. Wyczytał parę osób, po czym wygłosił kazanie o "tym najgorszym wagarowiczu" i o tym, że grozi mu wywalenie ze szkoły i będzie o tym osobiście rozmawiał z rodzicami.
Po czym wyczytał moje nazwisko...
Moja wychowawczyni podbiegła do niego i powiedziała szybko, tak, że było słychać na całej sali gimnastycznej "Panie dyrektorze, to ten co tak choruje". Dyrektor powiedział tylko "aha, przepraszam" i kontynuował. Wszyscy zerkali w moją stronę.
Nigdy nie było mi tak wstyd.
Osiągnięcie odblokowano: wybij sobie palce podczas masturbacji przy czytaniu Anonimowych.
Teraz czeka mnie miesiąc "celibatu" :(
Ojciec mojego narzeczonego wszem i wobec oświadczył, że mnie nie akceptuje jako synowej, bo jestem za niska (metr 166) i zdecydowanie za chuda. Dodał jeszcze do tego parę innych przykrych uwag w kwestii mojego wyglądu, na które nie mam wpływu. Lubuje się w regularnym "uświadomieniu" mojego narzeczonego na temat mojej beznadziejności i tego, że zdaniem "teścia" jestem nieatrakcyjna.
Co akurat śmieszne, uczepił się szczególnie również tego, że nie chodzę do kościoła, bo on w końcu jest przykładnym katolikiem.
Jak widać najciemniej pod latarnią.
Gdy byłam mała, często w przedszkolu na podwieczorek dostawaliśmy monte. Wszyscy byliśmy ich wielkimi fanami. Zawsze gdy to się działo krzyczałam, że kto pierwszy zje, ten jest najlepszy i najfajniejszy. Gdy wszyscy rzucali się i momentalnie zjadali swoje posiłki, ja swojego nawet nie ruszałam, by móc potem delektować się powoli i patrzeć w oczy tym, którzy swojej pyszności już nie mieli. Wiedziałam, że cierpią.
Na firmowej imprezie zaczęła się do mnie bardzo chamsko kleić jedna dziewczyna. Za którymś razem, bardziej odruchowo niż umyślnie, uderzyłem ją w twarz. Wystraszyłem się tego, co zrobiłem, ale ona spojrzała na mnie w tamtej chwili z jeszcze bardziej pożądliwym wzrokiem i rzuciła się na mnie jeszcze mocniej, mówiąc mi do ucha, że niesamowicie ją to kręci.
Nic nie zrobiłem, ale przez tę sytuację czuję się totalnie nie w porządku w stosunku do mojej dziewczyny, chciałbym jej o tym opowiedzieć, ale nie wiem nawet jak, bo jest mi strasznie wstyd przez tę sytuację.
Dodaj anonimowe wyznanie
