#Pjbbz
Już od progu odurzyła mnie mieszanina zapachów - świece, kwiaty i jedzenie. Niby nie najgorzej, ale z racji tego, że totalnie gardzę tym świętem, ciśnienie trochę mi się podniosło. Postanowiłam jednak nie robić awantury; w końcu, jak by nie patrzeć, chłopak się postarał (słowem wyjaśnienia - parą byliśmy od ponad pol roku, nie mieszkaliśmy razem, ale mieliśmy klucze od swoich mieszkań).
Przyodziałam uśmiech numer 5 i zasiadłam do kolacji. Mniej więcej po godzinie "mój rycerz" zbladł, wstał, wykonał kilka nerwowych ruchów i... uklęknął przede mną.
Co to, to nie, koniec przestawienia! Bez ogródek spytałam, co właściwie odpierdala.
Zbiłam biedaka z tropu, jednak po chwili odzyskał rezon i wyrecytował, że właśnie zamierza mi się oświadczyć, ponieważ wie, iż jestem miłością jego życia i matką jego przyszłych dzieci.
Dobrze, że siedziałam, bo gdybym stała, to na bank bym padła. Przez zęby wycedziłam pytanie, gdzie błądził myślami, gdy na samym początku naszej znajomości mówiłam mu o tym, że w swojej wizji przyszłości kompletnie nie widzę się w roli żony i matki, a nasza znajomość ma być tylko miłym urozmaiceniem codzienności. I kto, na litość boską, tak ochoczo się ze mną wtedy zgadzał. Bo przecież nie on, skoro klęczał właśnie przede mną z brylantem wielkości mojej głowy...
Słowem się nie odezwał przez cały mój wywód. Gdy skończyłam, wstał, ruszył do wyjścia, a w progu rzucił "Liczyłem, że się zmienisz". Cóż... Nie poszło, jak widać.
Skołowana dokończyłam wino i zasnęłam na kanapie przed tv.
Następnego dnia miałam wolne, więc wstałam koło południa. Wzięłam prysznic, zrobiłam kawę, po czym chwyciłam za telefon. A tam... Armagedon! Skrzynka zawalona wiadomościami od wspólnych znajomych. 10 nieodebranych od matki. Mojej. Od jego "zaledwie" 5.
Co się okazało? Otóż szanowny Romeo, nie mogąc pogodzić się z odrzuceniem, obsmarował mi tyłek wszędzie (swoją drogą niezły był, skoro wyszedł ode mnie po 22), gdzie się dało. Dowiedziałam się, że najpierw obiecywałam mu złote góry, narobiłam nadziei, po czym, jak już naciągnęłam go na wystarczającą ilość drogich prezentów, przyznałam się do zdrady. W walentynki. Chwilę po tym, jak mi się oświadczył.
Nie ukrywam, że po wysłuchaniu tych rewelacji sama stwierdziłam, że straszna ze mnie sucz. ;)
Na szczęście większość osób uwierzyła w moją wersję wydarzeń (oprócz niedoszłej teściowej i kilku osób z jego grona) i sprawa rozeszła się po kościach.
W ramach zemsty podałam jego maila we wszystkich możliwych "spamiarniach". Ot, jakaś kara musi być :)
#Ux5hx
Uwielbiam podróże, więc gdy tylko skończyłam 18 lat, wyruszyłam w świat mając przy sobie tylko 40 zł.
Zwiedzałam najpierw Polskę, całe wybrzeże, polskie miasta i wsie, co rusz łapiąc się jakiejś chwilowej pracy, by mieć parę groszy. To był mój sposób na życie.
Wyruszyłam dalej, najpierw Niemcy, Francja, Hiszpania i Portugalia.
Przez te wszystkie kraje przejechałam sama stopem (było to dobre 10 lat temu, kiedy nie było aż takiego zagrożenia terroryzmem i czułam się bezpiecznie).
Po 3 latach takiego życia postanowiłam się ustatkować i zaszyć gdzieś na końcu świata albo i dalej.
Znalazłam pracę w Polsce na samym końcu mapy (na którym końcu nie będę mówić, by nie tracić anonimowości). Czasem odwiedziłam rodziców, czasem znajomych. Znajomi odsunęli ode mnie po tym, jak wyjechałam pierwszy raz. Pozakładali w międzyczasie rodziny.
Poznałam w pracy chłopaka, w którym się zakochałam. Po roku wzięliśmy ślub i zamieszkaliśmy razem. Bywało różnie między nami, czasem się kłóciliśmy o dziecko, którego on chciał, a ja nie. Pech chciał, że w wakacje popiliśmy i mąż celowo nie założył gumki. Zaszłam w ciążę. Tak, po jednym razie.
Na początku chciałam usunąć, bałam się, że nie dam rady, nie chciałam mieć dziecka, NIGDY.
Całą ciążę spędziłam w domu, bo była zagrożona. Mój mąż w tym czasie imprezował i chlał z kumplami.
Kiedy maleństwo przyszło na świat, w ogóle się nami nie interesował. Zaczął chodzić grać w maszyny, coraz później wracał do domu, bo w domu dziecko płakało, a jego to drażniło. Wyzywał mnie, że w dresie chodzę, a nie w szpilkach, jak dawnej.
Przestał się w ogóle ze mną kochać, nawet kiedy się umalowałam i ładnie ubrałam.
Zaczął robić mi awantury o to, że wyspać się nie może, że zupa była za słona itp.
Po tym jak podniósł na mnie rękę - odeszłam. Z dnia na dzień.
Wyprowadziłam się do rodziców, a później wynajęłam kawalerkę.
Ledwo wiązałam koniec z końcem, mając 1000 zł macierzyńskiego i 200 zł alimentów.
Na szczęście teraz mam pracę, kupiłam sobie mieszkanie i z synkiem mamy wszystko czego nam trzeba. Jest tylko jedno małe ALE.
Jestem strasznie samotna, nie mam nikogo, z kim mogłabym pogadać, wyjść, wyjechać na wakacje. Wszyscy patrzą na mnie jak na wyrzutka społeczeństwa (bo tak są traktowane samotne matki), no bo jak można odejść od męża i żywiciela rodziny. W dupie się pewnie poprzewracało. Niestety wybrałam bezpieczeństwo moje i dziecka ponad swoje szczęście i wygodę.
Jestem samotna do tego stopnia, że czasem dzwonię do agentów ubezpieczeniowych, by z kimkolwiek pogadać. Nigdy nie kupuję żadnych polis, lubię po prostu słyszeć kogoś w słuchawce.
Linczujcie mnie :( ale czuję się naprawdę bardzo samotna
#reVSg
Z tego względu powinnam podawać sobie zastrzyki przeciwzakrzepowe.
Właśnie - powinnam, ale nie daję rady sama ukłuć się igłą...
Jestem pielęgniarką i pracuję w szpitalu.
#2uQwd
Ale pod koniec remontu mojej teściowej przestał się ten pomysł podobać. Stała się zazdrosna. Piekielnie. Głównie o mnie, bo teść mnie uwielbiał i świetnie się z nim dogadywałam. No i o nowe, odświeżone pomieszczenia, których ona nie miała.
Zaczęło się piekło.
Teściowa notorycznie chowała sprzęt należący do ekipy budowlanej, wylała nam kilka puszek farby, porysowała/potłukła płytki - i narobiła wielu innych szkód materialnych. Poza tym ciągle wszystko komentowała, była upierdliwa i złośliwa. Robiła też dużo innych niewybaczalnych głupstw. Najczęściej to ja obrywałam - psioczyła, że jestem śmierdzącym leniem (pracuję zdalnie, z domu), nic nie robię i że na nic nie zasługuję, a zwłaszcza na jej syna. Dopiekała też swojemu mężowi - widzieliśmy nie raz, że miał łzy w oczach. Żadne z nas nie potrafiło nad nią zapanować i jej uspokoić. Sama chyba nie wiedziała, o co jej do końca chodzi. Powoli wyniszczała nas wszystkich psychicznie.
Jak dowiedziała się, że jestem w ciąży, ześwirowała jeszcze bardziej. SPALIŁA W PIECU nowe ubranka, które kupiłam dla naszej córki. Mój mąż i teść byli zdesperowani. Szczególnie teść - miał jej tak bardzo dość, że w którymś momencie zagroził jej rozwodem (po prawie 40 latach małżeństwa). Tego było już za wiele.
Byłam w ciąży, nie miałam już siły, jednak spięłam się i postanowiłam uratować sytuację. Moja teściowa nigdy nie lubiła lekarzy, zawsze wolała leczyć się "domowymi sposobami", a najczęściej ziołowymi herbatkami. Ten trop pozwolił mi wpaść na pewien pomysł.
Przez kilka tygodni, po kryjomu - jak tylko się dało - dosypywałam do jej herbaty środek przeczyszczający. Koło się pięknie zamykało:
herbatka > środek przeczyszczający > rozwolnienie > herbatka.
Teściowa zaczęła mieć notoryczną srakę. Spokorniała. Myślę, że ciągłe siedzenie na kiblu uzdrowiło jej umysł. Wszak, siedząc na tronie, najlepiej się myśli...
W ten sposób przestała nas dręczyć.
Taki mój mały sekret.
PS Uprzedzając - nie, nic się jej nie stało.
Srała głównie wtedy, gdy potrzebowaliśmy spokoju.
#nvh2D
Oboje nie pijemy od kilku lat. Ale nie zawsze tak było...
Nikt nie wie, że pierwszy raz, gdy zobaczyłam swojego faceta, mył sobie głowę na środku sopockiego Monciaka JABŁKOWĄ wodą Żywca (zapamiętam tę wodę do końca życia). Był bez butów. I był tak pijany, że stawiał kolejne whisky, szlugi i wódę grupie bezdomnych, którzy zaczepiali przechodniów o parę groszy (Sopot to wylęgarnia tego).
Nikt też nie wie o tym, że się do nich przyłączyłam. W planach było mi zostać w Sopocie trzy dni. Jego plany były ponoć podobne...
A wróciliśmy półtora miesiąca później.
Nikt nie wie, że przez blisko 2-3 tygodnie piliśmy tanie wińska - wszak kasa szybko się kurczyła i na wódę i whiskey już stać nas nie było. Nikt nie wie, że spaliśmy na plaży pod zwykłym, najtańszym namiotem przez cały ten czas, a myliśmy się na okolicznym kempingu za drobną opłatą. Czemu tak? W międzyczasie nas okradziono dwukrotnie, podpadliśmy miejscowym bezdomnym, uciekającym przed kryminałem, którzy zrobiliby wszystko dla taniego piwska i papierosa.
Mieliśmy jednak siebie. Kąpaliśmy się nocami w zimnym Bałtyku (choć trzeba przyznać, że pogoda dopisała nam cudownie. Przez 6 tygodni deszcz padał jedynie ze trzy razy). Chodziliśmy boso po całym mieście, zwiedzając okoliczne stare kamienice. To wszystko wspominam jako jeden z najpiękniejszych okresów w moim życiu. Mimo braku pieniędzy, telefonu, w moim przypadku nawet dokumentów. Mimo braku jakiejkolwiek innej ''stałej'' niż dopiero co poznany, młodszy o kilka lat facet.
Przez swoje wojaże sopockie straciłam pracę w swoim regionie. Dobrą pracę. Teoretycznie przez to wszystko ''straciłam'' poprzednie życie. Po półtora miesiąca plażingu mój facet podjął decyzję o powrocie do siebie. Zabrał mnie ze sobą. Nie przyjmował odmowy. Tak jak stałam pojechałam z nim. W ciemno.
Pierwsze dwa tygodnie mieszkaliśmy w małej okolicznej miejscowości, bo tam było taniej za noc. Ale wiecie co? Nie żałuję. Nigdy nie pożałowałam swoich decyzji.
A dziś? Dziś mamy roczne dziecko. Własny dom. Siebie. I cudowne wspomnienia.
Tylko tak smutno, jak dzieci kiedyś zapytają, jak tatuś i mamusia się poznali. I głupio, jak rodzina czeka na tę pełnowymiarową historię, a my nie za bardzo możemy udzielić im nigdy satysfakcjonującej odpowiedzi.
#sCuO4
Dopiero gdy ostatnio przeszła załamanie nerwowe, dowiedziałam się, że przez całe dzieciństwo była molestowana. Wiedziała o tym nasza matka, ale nigdy z tym nic nie zrobiła. Myślę, że z czasem uwiązała siostrę do siebie i obie nie potrafiły się z tego wyplątać. Nie rozmawiałam z siostrą odkąd wyszła ze szpitala. Nie potrafię spojrzeć jej w oczy. Nie ma słów, którymi mogłabym przeprosić ją za te wszystkie lata, przez które nią pogardzałam. Nie potrafię wybaczyć sobie, że też ją krzywdziłam, szydziłam, przezywałam przegrywem, cnotką niewydymką, biurwą, sztywniarą, królową lodu. Nie mogę przez to spać. Nie potrafię nawet nikomu się wygadać, bo nie chcę przyznawać się, jak złym człowiekiem potrafiłam być wobec bliskiej osoby. Czuję do siebie wstręt.
#Npnya
#RE58B
- Hej, za 4 lata będziemy mieli dziecko i nazwiemy je Ola.
Cóż, zainteresował mnie ów romantyczny nieznajomy, a że nie chciałam stać tak zdezorientowana, odpowiedziałam:
- Nie, dzięki, wolałabym Anię.
Mój przyszły niedoszły chyba nie ogarnął i odpowiedział coś w stylu "Aha" i odszedł.
Mistrzem podrywu chyba nie zostanę.
#0Onfh
Jesteśmy po ostrym dyżurze, kotek żyje, ale nie rusza tylnymi łapkami i ogonem. Mam cholerne wyrzuty sumienia. Nie dość, ze pozwoliłam rozmnożyć się kotce bez rodowodu, to jeszcze sprawiłam, ze jedno kocię będzie kaleką, o ile w ogóle przeżyje. Wstyd mi to napisać gdziekolwiek, bo mnie zjedzą za głupotę. Zresztą nie dziwię się.