Pół roku temu urodziłam córeczkę. Od momentu jej pojawienia jedna sprawa spędza mi sen z powiek.
Mój mąż ma 22-letniego kuzyna. Nazwijmy go Grzesiek. Sympatyczny chłopak. Nie pije, nie pali, studiuje dość trudny kierunek. Niby wszystko OK, chociaż jest on trochę dziwny. Wydaje mi się, że może mieć jakąś lekką odmianę autyzmu. Ciężko wytłumaczyć co jest z nim nie tak, ale na pewno znacie takich ludzi w swoim otoczeniu, że niby ktoś jest normalny, ale jednak trochę inny. Mieszka z rodzicami, nie miał nigdy dziewczyny i nie wiem, czy kiedykolwiek będzie miał. Ale do rzeczy.
Odkąd pojawiła się moja córka, on na jej punkcie oszalał. Jak mamy przyjechać do nich w odwiedziny, a zdarza się to dość często, bo ciągle jakieś imieniny, urodziny, święta, to on już wygląda za nami w oknie. Jego matka nieraz dzwoni i pyta, kiedy przyjedziemy, bo Grzesiek aż się trzęsie, żeby małą zobaczyć (to są jej słowa). Wpatrzony jest w nią jak w obrazek. Nie widziałam w tym nic złego, dopóki moja teściowa będąc lekko podpita powiedziała mojej mamie, że Grzesiek na wczasach bawił się tylko z dziećmi, że czatował nieraz z dziećmi i według niej to nie jest normalne, żeby 22-letni chłopak aż tak bardzo lubił dzieci.
Od tego momentu w mojej głowie zapaliła się ogromna czerwona lampa. A co jeśli, nazwijmy to po imieniu, on jest pedofilem? Długo się zastanawiałam, czy powiedzieć o tym mężowi, bo bałam się, że wkurzy się na mnie, że wymyślam bzdury na temat jego rodziny, ale w końcu mu powiedziałam i oczywiście stwierdził, że jego matka gada bzdury. Więcej tego tematu z nim nie poruszałam.
Wyobraźcie sobie, że jak u nich jesteśmy, za każdym razem jak chcę córkę przewinąć, to Grzesiek zrywa się nagle jak poparzony i łazi za mną jak pies, żeby popatrzeć. Jego matka oczywiście jest zachwycona tym jak jej synuś lubi dzieci i nie widzi w tym nic złego. W ogóle uważa, że on jest całkowicie normalny, a ja dostaję szału. Wkurza mnie, jak do niej gada, jak wyciąga swoje palce, żeby go schwytała, jak bierze ją na ręce. Jestem wściekła i przerażona, że całe życie będę musiała mieć go na oku. Teściowej też nigdy samej córki nie zostawię, bo boję się, że z nią pójdzie do ciotki, zagada się, a ten ją zabierze do pokoju się "pobawić". Męża też nigdy samego z córką do nich nie puszczę. Jednak zdaję sobie sprawę, że może będę zmuszona kiedyś dać teściowej córkę pod opiekę. Z jednej strony nie chcę pochopnie go osądzać i mówić teściowej, żeby go pilnowała, bo może okazać się pedofilem. Brzmi absurdalnie, bo pewnie to moja chora wyobraźnia. A cała rodzina męża obrazi się na mnie do końca życia.
Mam ogromną nadzieję, że przesadzam, że on naprawdę po prostu tak lubi dzieci i to wynika z tego jego upośledzenia. Wolę jednak dmuchać na zimne i mam zamiar całe życie patrzeć mu na ręce, jak tylko będzie w pobliżu mojej córki.
Mój chłopak przygotował mi wczoraj romantyczną kolację. Bardzo mi smakowało danie, które zrobił, więc dopytywałam jakich przypraw użył (wyczuwałam nieznany dotąd smak). On spokojnie poczekał, aż skończę jeść, a potem wyznał, że nie dodawał żadnych wymyślnych przypraw, tylko jak zapytałam to zorientował się, że zapomniał umyć patelnię.
Nienawidzę szowinizmu, nienawidzę, jak mężczyźni mówią "baba to tylko do garów" itd. Z moją żoną jestem już prawie 7 lat. Na studiach pracowała jako kelnerka, a później kierownik sali w restauracji. Jest niezwykle ambitna, obecnie wychowuje nasze maleństwo, robi szkołę podyplomową i planuje otworzyć swoją poradnię dietetyczną. Jest naprawdę świetna w tym co robi. Jednak zrozumiałem to dopiero ostatnio.
Wszystko zaczęło się po narodzinach synka. Ja wziąłem dodatkowe godziny w pracy, aby (jak mi się wtedy wydawało) podreperować nasz domowy budżet, a ona została w domu. Zacząłem zachowywać się jak totalny pajac. Przychodziłem do domu po pracy i zastanawiałem się gdzie jest obiad, przecież jest 15, miała tyle czasu, aby go ugotować. Zacząłem wytykać jej, że to ja zarabiam, a ona siedzi z dzieckiem (tak jakby nie dostawała macierzyńskiego), że nie mam siły ani ochoty przychodzić po pracy i ogarniać domu, skoro ona i tak tutaj siedzi. Tłumaczyła mi, że z niemowlakiem nie da się nic zaplanować, że samo karmienie go (na początku) to dobre parę godzin dziennie. Ja się tylko wkurzałem, krzyczałem, że powinna dać butelkę i po sprawie, ale ona się uparła (i bardzo dobrze! Dziękuję jej za to). Nie widziałem tego, jaki ogrom pracy ona wykonuje, że wstaje w nocy po parę razy, kiedy ja smacznie śpię, że sprząta, kiedy synek zasypia, że uczy się wieczorem. Byłem egoistą! Chciałem, aby znowu była seksowna, aby znowu się malowała, aby w domu było czysto, aby znowu się uśmiechała.
Wszystko to trwało jakieś 4 miesiace, do momentu, aż moja żona zachorowała. Miała zapalenie nerek, bardzo ostre, trafiła do szpitala, a ja zostałem z dzieckiem sam! Totalnie sam. I uświadomiłem sobie, że nie wiem co mam robić. Kiedy on je, ile je, co ile zmieniać pampersa, jak kąpać, jak usypiać, nie wiedziałem kompletnie nic. Pierwszy dzień był najgorszy, ale ja podszedłem na lajcie. Włożyłem synka do bujaka i odpaliłem Xboxa, gram w Fifę, a on zaczyna płakać! Mówię - zaraz podejdę, daj już spokój, a on jeszcze głośniej. Tak było przez cały dzień, nosiłem go na rękach, bujałem, plecy mnie już bolały, nie mogłem napić się spokojnie kawy. Trzeba było iść do sklepu na zakupy, nie wiedziałem nawet jak go ubrać. W pewnym momencie zacząłem płakać i nie dlatego, że sobie nie radziłem (choć to było oczywiste), ale dlatego, że zostawiłem swoją żonę samą. Po porodzie nie miała we mnie wsparcia, a było jej ciężko, często nie miała czasu, aby coś zjeść, a martwiła się o mnie. Wykończyła się i dlatego jej organizm się zbuntował, a wystarczyło, abym czasem podał jej malucha w nocy, abym czasem zrobił jej obiad czy śniadanie, abym ją docenił i pomógł. Bo dla mnie opieka nad niemowlęciem i domem jest dużo cięższą pracą niż moja praca za biurkiem w banku.
Dla mnie kobiety są bohaterkami, potrafią często dużo więcej niż faceci!
Moja dziewczyna w trakcie naszego pierwszego spania razem puściła bąka przez sen. Powiedziałem jej o tym nad ranem, bo mnie to rozbawiło, ale ona na mnie nafukała i powiedziała, że ona ma idealny organizm i NIGDY nie ma problemów z brzuchem i NIGDY nie puszcza bąków.
Od tamtej nocy minęły już trzy lata, mieszkamy ze sobą i teraz jak wchodzi do toalety, to ja przyciszam muzykę / telewizor, a jak tylko jej się coś wymsknie, to krzyczę "Słyszałem!", a ona jak tylko to słyszy to się śmieje i chichocze na sedesie, po czym odkrzykuje "Nic nie słyszałeś! To nie ja!".
Kocham ją jak nikogo na świecie! :D
Właśnie doświadczyłem największego wstydu w swoim życiu.
Zacząłem kręcić ze studentką 6 roku medycyny. Mieliśmy pierwszą randkę, poznaliśmy się, było miło. Nie spodziewałem się, że do następnego spotkania dojdzie tak szybko.
Na następny dzień poszedłem na zastrzyk antybiotyku. Wchodzę do pokoju zabiegowego, a tam grupa studentów, w tym ona...
Nie, nie wstydziłem się pokazać kawałka pośladka przy dziewczynie, bardziej wstydzę się tego, że był to oddział wenerologiczny...
Trzeciego spotkania chyba nie będzie :(
W pracy jeżdżę tirem. Po pracy jeżdżę osobówką. Jestem zmorą dla innych kierowców, ponieważ jeżdżę przepisowo.
Ostatnimi czasy znalazłem sobie nowe "hobby" po pracy. Kiedy jadę jednokierunkową drogą dwujezdniową i w oddali widzę przejście dla pieszych bez świateł, to zwalniam i obserwuję, kto mnie bezpośrednio przed tym przejściem lub na samym przejściu wyprzedza. Myk jest w tym, że na 99% jakieś 50-100 metrów za przejściem stoi ekipa niebieskich.
Czym to się kończy dla wyprzedzających, to chyba sami wiecie.
Właśnie ogarnąłem mojej 60-letniej cioci marihuanę. Chyba od teraz mogę jej powiedzieć wszystko. :D
Historia o tym, jak bardzo łatwo, przez swoją nieuwagę, można sobie łatwo popsuć życie w liceum.
Mam (a w sumie miałem) charakterystyczny sposób na radzenie sobie z napięciem seksualnym. Otóż na omegle jest opcja, aby wejść na kamerki 18+, z której to ja korzystałem. Znajdowałem chętne dziewczyny, po czym masturbowałem się przy nich. Czasami zdarzało się, że też się w różny sposób zabawiały lub też "pomagały" mi, pokazując co nieco swojego ciała. Niestety, ciężko było znaleźć tam jakąkolwiek kobietę (większość to faceci, często geje), ale zdarzały się.
Niedawno napotkałem tam dwie dziewczyny. Kamerę miały ustawione tak, że widoczne były od pasa do brody, całej twarzy nie pokazywały. Moja kamera była skierowana podobnie, siedziałem w bokserkach z widoczną erekcją.
Napisały: "dawaj, dawaj xD". Nie musiały mi powtarzać.
Po chwili uniosły bluzki i pokazały swoje piersi w biustonoszach. Spytałem, czy ich nie zdejmą. Jedna z nich lekko zaczęła odchylać, na tyle, że zdążyłem zobaczyć sutek, ale przestała i napisały, że zdejmą staniki, jak pokażę swoją twarz.
Zgodziłem się. I to był błąd.
Jak pokazałem twarz, one też uniosły kamerkę. Zamarłem. Usłyszałem atak śmiechu. Siedzę zszokowany z penisem w ręku i widzę, że jedna z nich to moja koleżanka z klasy, która po chwili powiedziała "no siema, Mariusz"*.
Rozłączyłem się czym prędzej.
Był późny wieczór, dostałem od niej wiadomość na Facebooku "ładnie, ładnie, zboczuszku xD". Nie odpowiedziałem, poszedłem spać.
Kolejnego dnia okazało się, że zdążyła zrobić screena, na którym widać je pokładające się ze śmiechu i mnie, z penisem w ręku i głupią miną. Zdążyła je też pokazać znajomym, którzy od teraz mówią o mnie per "Trzepacz". Chodząc po szkole słyszę śmiechy dziewczyn, zaliczyłem też konkretny ochrzan od pedagoga szkolnego.
Naprawdę, nie polecam nikomu znaleźć się na moim miejscu.
Planując długi weekend majowy, przypomniała mi się akcja z gimnazjum.
Kilka lat temu też wypadała prawie tygodniowa przerwa od szkoły. Ja i moi genialni koledzy wpadliśmy na pomysł, żeby tak trochę wkurzyć wredną matematyczkę.
Przed weekendem udało nam się przykleić do ściany za szafą kawałek surowego schabu.
Przez 6 dni ten schabik wisiał tam sobie i dojrzewał, pogoda była cudowna, ponad 25 stopni, a sala należała do tych nasłonecznionych.
Nie jesteście sobie w stanie wyobrazić, jaki smród buchnął na korytarza, gdy w poniedziałek nauczycielka otworzyła salę. Rozlazło się to po całej szkole. Kto żyw, uciekał z budynku.
Podsumowanie - ściana do remontu na nasz koszt. Pomimo tego, lekcje przez miesiąc przy otwartych drzwiach i oknach. Obniżone zachowanie dla całej naszej genialnej gromadki.
ALE I TAK WARTO BYŁO!
Moi "rodzice" to typowa polska cebula.
Dla mojego ojca, zagorzałego socjalisty, każdy kto może pozwolić sobie na droższy samochód, czy zagraniczne wakacje to "pieprzony złodziej". Oczywiście on sam jest wzorem wszystkich cnót tego świata, co niedziela na kolanach do kościoła, no po prostu świętością bije na głowę samego papieża, jednak mimo to nie on jest najgorszy.
Najgorsza jest moja matka - manipulatorka, która okręciła sobie mojego ojca wokół małego paluszka. Uważa, że wszystko jej wolno i do wszystkiego ma prawo.
W swoim pokoju na wierzchu nie mogę zostawić niczego, ponieważ zaraz jest pootwierane, przekopane itp. Na wszystko ma jedno wytłumaczenie "Skoro to mój dom, to wszystko co w nim jest również należy do mnie". Jedak przegięła pałę, kiedy odebrała od listonosza list, podając się za mnie. Listonosz najwidoczniej w dupie miał to, komu przekazuje list. Był to list z zawiadomieniem o spóźnionej zapłacie raty, którego ona NIE MIAŁA PRAWA odbierać, a co dopiero otwierać.
To, co stało się po tym, jak go przeczytała, to prawdziwe piekło. Zaczęła wyzywać mnie od złodziei i oszustów, nie docierały do niej żadne moje argumenty, że to była jednorazowa sytuacja. Z udawanym płaczem zadzwoniła do ojca, żeby powiedzieć mu o wszystkim, a kiedy się rozłączyła z uśmiechem powiedziała, że jak ojciec wróci, to mnie "zaj*bie". To, co działo się po jego powrocie, to był jakiś chory cyrk. Żadne tłumaczenia nie docierały do jego pustego łba. Rozpowiedzieli całej rodzinie, że jestem złodziejem i dłużnikiem, wskutek czego wszyscy się ode mnie odwrócili. Nikt nawet nie chciał wysłuchać mojej wersji. Moja kochana mamusia osiągnęła swój cel - udało jej się nastawić całą rodzinę przeciwko mnie. Zrobiła ze mnie najgorszego potwora "bo przecież ona otwarła ten list dla mojego dobra, a ja nie doceniam tego, jak ona się dla mnie poświęca!".
Po tym wszystkim w przeciągu kilku dni wynająłem sobie małą kawalerkę i wyniosłem wszystkie swoje rzeczy pod ich nieobecność. Wyszedłem bez słowa i więcej nie wróciłem, dla mnie ci ludzie już nie istnieją. Jak tylko uporządkowałem swoje życie, poszedłem na policję złożyć zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, jakim jest otwieranie i powielanie cudzej korespondencji, ponieważ od kuzynki dowiedziałem się, że ojczulek skserował sobie to pismo i porozsyłał je po całej rodzinie "jako dowód".
Jestem ciekaw, czy jeśli dostanie wezwanie na komisariat, to dalej będzie święcie przekonana, że ma prawo otwierać cudzą korespondencję.
Dodaj anonimowe wyznanie
