Nauczyłem się grać na gitarze ani razu jej nie dotykając.
Jak, spytacie?
Ano tak, że na gitarę nie było mnie stać, za to znalazłem w domu starą ciupagę, która wielkością przypominała gryf gitary. Tam, gdzie jest końcówka ciupagi, były moje "przetworniki". Dalej nie nadążacie?
Aby grać na ciupadze, przywiązałem do niej kilka sznurków i włączałem sobie tutoriale czy nagrania, gdzie znani gitarzyści grają. Ja starałem się odtworzyć ich ruchy, a także ułożenie palców na gryfie, tak żeby odpowiadały akordom. Tak właśnie się nauczyłem grać na gitarze. Kiedy już było mnie stać na upatrzonego Stratocastera, nie miałem problemów, żeby na nim zagrać.
Dlaczego to zrobiłem? Gitara była mi potrzebna do jednego, żeby zagrać dziewczynie, która mi się podobała utwór Stinga, jej ulubiony.
Zadziałało. ;)
Ostatnio podczas podróży do miasta zobaczyłem starszą panią, która macha na stopa. Zatrzymałem się i spytałem, czy pilna sprawa i dokąd młoda gazela kopytkuje. Pani babcia odpowiedziała, że "do lekarza umówiona jest, a rozkład zmienili i autobus był wcześniej".
Rodzice wychowali mnie na dobrego człowieka, więc postanowiłem pomóc starszej kobiecie w potrzebie. Pani usiadła z tyłu, poprosiłem, żeby zapięła pasy i ruszamy w drogę. Ważne jest, że w tym czasie w moim samochodzie grała muzyka Perfectu. Pani coś tam skomentowała, że za młodu bardzo lubiła i przez większość drogi siedziała cicho.
Jak wiadomo, utwory w odtwarzaczu się zmieniają i się zmienił na nowa piosenkę Taconafide - Metallica 808. Pani tylko popatrzyła, no i słucha. Aż doszło do momentu, w którym Taco wypowiada słowa "I zaczął pisać ten hip-hop po to, by was wkurwić
Neandertalczyku, ja patrzę w przyszłość jak Stan Kubrick".
Babcia zaczęła robić mi tyradę, że to pomiot Szatana ta muzyka, że ona wysiada i ogólnie to ja nadaję się do psychiatryka i leczyć się powinienem. Zaczęła szarpać za klamkę (na szczęście mam automatyczne zamykanie zamków), za mój fotel.
Co zrobiłem ja? Nakrzyczałem na nią?
Zatrzymałem się w zatoczce i sobie tak grzecznie stałem. Pani oburzona, że ona do lekarza nie zdąży, że mam ruszać, bo coś tam. Poczekałem jeszcze chwilę, pani tylko wymamrotała cichutko "przepraszam", a ja ruszyłem dalej w drogę.
Pani babcia zdążyła, a ja? Ja dostałem kinderka w ramach przeprosin.
Może to jest metoda na wszystkie agresywne starsze babcie? Opanowanie i spokój? A może jej się wygodnie jechało i dlatego nie chciała wysiąść? Czort ją wie :/
Słoneczne popołudnie w osiedlowym sklepiku moich rodziców. Ruch całkiem spory, bo pora powrotów z pracy. Kasuję towary i śmieszkuję ze stałymi klientami, gdy wchodzi on - wysoki, przystojny, w idealnie skrojonym, pewnie drogim garniturze. Wchodzi niepewnym krokiem i nieśmiało kieruje swe kroki ku warzywniakowi.
Zaciekawiona/zauroczona/prawie zakochana obserwuję go zza kasy, w międzyczasie kasując towary. Mija dwadzieścia minut, a on dalej ogląda warzywa. Nie powiem, wybór mamy zacny, bo rodzice mają też stoisko na giełdzie spożywczej i zawsze mamy różnorodne świeże warzywa i owoce. Ale bez przesady, nikt nie wybiera marchewki 20 minut. Schodzę z kasy i pod pretekstem układania towaru chowam się między półkami, żeby móc go swobodnie obserwować, sama nie będąc zauważoną. Ruch spokojniejszy, ludzi praktycznie nie ma, więc zadanie ułatwione.
Nagle mój przyszły mąż i ojciec moich dzieci rozgląda się ukradkiem, po czym wącha, maca i ogląda paprykę i pomidory. Mój luby jakimś warzywnym perwersem?! Nie będzie ci on wkładał swoich paluchów w moje pomidory! Uzbrojona w miotłę podchodzę do niego w bojowym nastroju (a takie piękne mieliśmy mieć dzieci, bliźniaczki!) i pytam groźnie, czy w czymś pomóc. Zaczerwiony, jąkając się (ha! A jednak przyłapany na niecnym czynie!) pyta się, która papryka najsłodsza. "Bo widzi pani, moja dziewczyna się na mnie obraziła i chcę jej coś kupić na przeprosiny. Ale ona jest na diecie, więc czekoladki odpadają, a tak uwielbia paprykę". Ocierając ukradkiem łzy zawodu i wzruszenia pomogłam mu wybrać najlepsze warzywa, zapakowałam w piękny kosz i celofan i dodałam nawet wstążkę w serduszka. Podziękował wylewnie i niesiony nadzieją na przebaczenie pognał do swojej wybranki.
Następnego dnia zaś przyszła jego dziewczyna, a nasza stała klientka, podziękować za paprykowe doradztwo. Okazało się, że jej chłopak zwolnił się wcześniej z pracy i gnał przez pół miasta, żeby kupić u nas najlepsze pomidory, bo słyszał, jak ona zachwala nasz sklep. A pokłócili się za brak jego wsparcia w jej diecie.
Ech, to jest miłość...
W podstawówce wiele dzieci lubiło mnie za to, że zawsze przynosiłam im coś słodkiego. A to jakiś batonik, cukierek, a jak dobrze poszło, to i nawet żelki.
Nikomu nigdy nie powiedziałam, że w drodze do szkoły odwiedzałam osiedlowy sklep, a moje szybkie ręce umiały tak zwinnie coś zakosić z półki, że nawet kamera nie miała wstydu tego zarejestrować.
To znowu ja, były nauczyciel matematyki pozwalający studentom na ściąganie.
Pod poprzednim wyznaniem pojawiło się ubolewanie nad moim odejściem od nauczania. Spieszę z pocieszeniem, że na wydziale, na którym pracowałem było wielu pracowników, którzy jako dydaktycy byli... no... mistrzami. Ideałami, którym bardzo nieudolnie starałem się dotrzymać kroku.
Jednym z tych ideałów był doktor X, z którym miałem przyjemność jeszcze w trakcie studiów mieć zajęcia. Człowiek o ogromnym poczuciu humoru i dystansie do siebie. Egzaminy i kolokwia w żartach przedstawiał jako pojedynek studenci-wykładowca. Zadania były trudne, ale przegrać z kimś takim jak on to jak wygrać.
Doktor X często formułował wskazówki, jak w pełni wygrywać ze studentami.
Myślą przewodnią było: Starać się wspiąć na wyżyny własnej złośliwości.
Oczywiście trzeba to robić z klasą. Nie poprzez zadawanie diablo trudnych zadań, nie przez kładzenie nacisku na duże skomplikowanie lub czasochłonność, a wręcz przeciwnie...
1. Podczas omawiania jakiegoś przykładu wspomnij kilkukrotnie, że to pewnik na kolokwium/egzamin. Upewnij się, że nikt nie ma pytań i wszyscy rozumieją. Przed egzaminem przypomnij, że tego typu zadanie jest niemal pewne. Gwarancja, że 70% studentów go nie zrobi.
2. Jeżeli jest jakaś popularna w internecie metoda, skup się na przedstawianiu metody alternatywnej. Zaznacz, że zadanie z wykorzystaniem tej metody będzie na kolokwium. Zadanie skonstruuj tak, żeby wykorzystanie metody z internetu było mozolne i czasochłonne, a metody alternatywnej niemal trywialne. 80% zrobi metodą z internetu i pogubi się po drodze.
3. Konstruuj zadania, w których chwila zastanowienia się pozwala zaoszczędzić mnóstwo czasu (np. skomplikowana całka potrójna, w której zamiana kolejności całkowania sprawia, ze staje się trywialna) - 90% polegnie.
4. Na poprawie daj te same zadania, co na pierwszym terminie, bez zmieniania treści ani nawet danych - gwarantowane 99% zwycięstwa.
To zaledwie kilka ze wskazówek doktora X.
Jako człek z natury złośliwy, na swoich zajęciach wprowadzałem w życie wszystkie wskazówki mojego guru. Urzekła mnie przede wszystkim konstrukcja sprawiająca, że wygrana była podwójna - nie dość, że student nie zaliczył, to jeszcze mógł mieć o to pretensje tylko i wyłącznie do siebie ;)
Jedyne, co mi nie pasowało w tych wskazówkach, to statystyki, które wydawały się bardzo zawyżone.
Otóż, Szanowni Anonimowi, myliłem się.
Te statystyki nie były ani trochę zawyżone.
Tak więc do listy moich wad możecie śmiało dopisać: złośliwy i znęcający się psychicznie nad studentami ;)
PS. Po tym wyznaniu raczej nie będę tak lubiany, ale na wszelki wypadek (żeby uniknąć rozczarowań i złamanych serc) zaznaczę, że jestem już w szczęśliwym związku z cudowną dziewczyną :)
Śpię z siedmioma pluszakami, bez których nie potrafię zasnąć. Prawa noga musi leżeć na tygrysie, pod lewym kolanem jest owca, lewą rękę trzymam na Puchatku, pod głową mam Simbę z Króla Lwa, i tak dalej, i dalej...
Miałem ogromną ochotę na sushi, ale mój budżet pozwolił mi jedynie na nieco uproszczoną wersję, więc właśnie jem surimi i przegryzam to śląską.
Kiedy kładę się spać, to przykrywam się największą możliwą ilością poduszek, żeby mieć wrażenie, że znikam ze świata.
Jestem młodą nauczycielką.
Moje pierwsze doświadczenie w pracy to półroczne zastępstwo w liceum, na początku 2015 roku. Wiadomo, uczyłam słabsze i lepsze klasy, zdarzały się osoby z trudnościami, jak i te wybitnie uzdolnione. W każdym razie jedno jest pewne - nikt nie sprawiał większych problemów, zarówno wychowawczych, jak i w nauce.
Od dwóch lat uczę w szkole podstawowej/gimnazjum. Gdybym miała jakoś podsumować te dwa lata, to jedynym pasującym tutaj słowem byłaby "tragedia".
Zaczynając od początku:
Chęci do nauki często wśród uczniów nie ma żadnych. Prowadzę zajęcia dodatkowe dla słabszych, czasem zostaję po godzinach, aby nadrobić materiał chociażby z jednym uczniem. Na lekcjach przerabiamy zadania w typie tych, które znajdą się na sprawdzianie. Mimo tego jest duża ilość osób, które z tych możliwości nie korzystają, bo przecież łatwiej jest zawalić rok, a następnie "wziąć warunek".
Alkohol, papierosy. To są główne zainteresowania DZIECI w wieku 12,13,14,15 lat.
Brak tolerancji, wyzwiska, szykanowanie. Dzieci potrafią się nawzajem szykanować tylko dlatego, że jedno nie ma najmodniejszych butów, kolejne nie posiada najnowszego modelu telefonu, jeszcze inne ma 5 kg nadwagi, kolejne jest za chude, ktoś inny nosi okulary. I nie, nie są to przytyki, jakie zdarzają się w młodym wieku. Jest to nieustanne plucie na siebie jadem, nienawiść do drugiego tylko dlatego, że nie ma najlepszych ubrań czy nie wygląda jak model/modelka. Jeżeli tak wygląda nasze następne pokolenie, to pozostaje nam tylko współczuć samym sobie.
Praca w grupie, porozumiewanie się inaczej niż za pomocą telefonów czy krótkich wiadomości? Nie ma opcji, zupełnie jakby ta umiejętność zanikała. Do tego dochodzi używanie skrótów rodem z Facebooka podczas sprawdzianów, wypracowań. Czasem nawet ciężko się to sprawdza.
Dziewczynki w wieku 12-15 lat ubierające się jak na dyskotekę, z makijażem tak mocnym, że niejedna dorosła kobieta nie wyszłaby tak na imprezę sylwestrową. Nie moja sprawa, jak ktoś się ubiera. Tylko że w szkole obowiązują pewne zasady, w tym statut, który wymaga od uczniów schludnego wyglądu.
Roznegliżowane fotki na portalach typu Facebook, Instagram i podobne. Czasem nie dowierzam kiedy widzę co dzieci, w tym przypadku głównie dziewczyny, zamieszczają w internecie. Zdjęcia w bikini, z wypiętymi czterema literami, ponętne zdjęcia w łóżku, zdjęcia w dziesięciocentymetrowych szpilkach i obcisłej sukience, z której biust wręcz się wylewa. A to wszystko dziewczynki, dzieciaczki w wieku 12-15 lat. Później płacz i afera, bo coś takiego dociera do nauczycieli albo zostaje wykorzystane przez nieodpowiednie osoby.
Związki. Kiedy słucham o związku 14- czy 15-latki z osiem lat starszym mężczyzną, to zastanawiam się tylko "Gdzie są rodzice?".
Pracuję jeszcze przez kilka miesięcy. Trzymajcie kciuki, abym wytrzymała.
Kojarzycie tą pastę o ojcu wędkarzu?
Ja też urodziłem się w rodzinie, w której i ojciec, i matka są pasjonatami. Akwarystyki. W ogóle poznali się na jakiś targach skalarów czy czymś podobnym i od tego momentu ich miłość kwitła.
Ludzie latami zbierają na samochody, ojciec latami tworzył swoje wymarzone akwarium 1375 l, na zamówienie. Mieszkają w małym mieszkanku i to akwarium zajmuje pół pokoju - a, oczywiście, nie jest to jedyne akwarium. Mama nauczyła się kupować akcesoria w Chinach, więc teraz co tydzień przychodzi jakieś milion paczek z artykułami typu Żywicy Zamek Dekoracji Starożytne za 2$. Połowa kończy w szufladzie, bo żal wyrzucić, ale też żal rybom dać, bo taki badziew.
Ta pasja moich rodziców (którą naprawdę podziwiam) zawsze wpływała na moje życie. Uważali, że ja również, jako ich syn, mam w duszy wielką miłość do gupików i neonów. Ja jednak miałem w duszy wielką miłość do gitary, która nigdy nie została zrozumiana. Pamiętam, jak na 18. urodziny dostałem, zamiast wymarzonej gitary, zarąbiście duże akwarium, którego nie było gdzie położyć, więc zajęło miejsce na komodzie, na której wcześniej trzymałem swoją ukochaną kolekcję figurek. W sumie był to bardziej prezent dla rodziców niż dla mnie, bo to oni z wielkim podekscytowaniem zaplanowali wystrój, zakupili rośliny i "doradzili mi" jakie ryby wybrać (gatunek, o którym marzyła moja mama).
W końcu jednak się wyprowadziłem do innej dzielnicy mojego miasta i poznałem dziewczynę. Strasznie fajna, ładna, miła, pogadaliśmy razem o muzyce i serialach. Więc jesteśmy sobie na trzeciej czy tam czwartej randce, jemy loda w moim ulubionym parku, a tu nagle BUM - pojawiają się moi rodzice. Na początku standard: "A kto to? O, masz dziewczynę! O, jak miło! Nic nie mówiłeś, Piotrusiu", a potem mija pięć minut i mój ojciec zaczyna "No najgorsze są zoologi, nic ci nie powiedzą, a potem taki nowicjusz wrzuca te ryby do wody z kranu i wielki szok, że zdychają po tygodniu". Do akcji wchodzą neonki, brzanki, molinezje, a moja dziewczyna siedzi i słucha. No fajnie, pewnie ucieknie.
I nagle zaczyna kłócić się z moim ojcem, czy lepsze akwa proste czy profilowane. Ja w szoku. Dyskusja schodzi na rośliny.
No i okazało się, że moja dziewczyna też jest zarażona tą pasją. Aktualnie nie wiem, czy dalej się spotykamy dlatego, że coś dla niej znaczę, czy dlatego, że z moją matką omawiają nowy wystrój akwarium.
Aha, i dostałem na prezent urodzinowy takie mniejsze akwarium do nowego mieszkania, bo wszyscy widzieli, jak jest mi smutno, że nie mogę wziąć tego "swojego" starego (wymówiłem się brakiem miejsca). Wyśmienicie.
Dodaj anonimowe wyznanie
