Mój chłopak zrobił mi awanturę, bo zapisałam się do ginekologa... faceta. Powiedział, że nie mogę iść, bo ginekolog może być na mnie napalony i czerpać satysfakcję z oglądania mnie nago i że mogę o tym nawet nie wiedzieć. W trakcie kłótni dodał jeszcze, że gdyby doszło do czegoś w gabinecie i lekarz próbowałby mnie wykorzystać, to on odczułby satysfakcję, bo to by udowodniło, że miał rację.
To było na tyle chore, że powiedziałam krótko "z nami koniec". To upewniło go w tym, że nie tylko ginekolog na mnie leci, ale też ja na ginekologa i że na pewno go zdradzałam od samego początku z każdym lekarzem, a kobiety to w ogóle są wszystkie nienormalne i zboczone i dają każdemu facetowi po studiach medycznych, a normalni i porządni kolesie są ciągle zdradzani. To miało być tak logiczne, bo przecież w innym przypadku ani bym się na niego nie denerwowała, ani tym bardziej nie chciałabym z nim zrywać.
Sam jest po studiach medycznych i przyjmuje dziennie z 10 kobiet w prywatnym gabinecie. Wychodzi na to, że wie, co mówi.
Chciałbym na wstępie zaznaczyć, że nie piszę tego by się wyżalić tylko by pokazać Wam jak bardzo moje życie spieprzyła choroba. Większość ludzi zna ją z memów, chodzi mi o Zespół Touretta. W moim przypadku objawia się ona poprzez tiki, których nie mogę kontrolować.
Pierwsze tiki pojawiły się, gdy miałem 9 albo 10 lat. Moi rodzice dowiedzieli się o mojej przypadłości podczas przedstawienia szkolnego, kiedy stałem i cały czas (nie wiem jak to opisać, ja to nazywam "naciąganiem skóry twarzy") to robiłem. Do dziś pamiętam jak na mnie krzyczeli, że narobiłem im wstydu, że jestem dziwny itp. Potem doszło jeszcze marszczenie nosa, kręcenie głową, prychanie i nerwowe wywracanie oczami. Gdy zobaczyły to osoby z mojej klasy od razu mnie odtrącili i nikt nie chciał ze mną rozmawiać. Rodzice zwalili to na komputer i nie interesowali się tym.
W gimnazjum nauczyłem się to kontrolować. Przez 7 godzin w szkole udawało się powstrzymywać, a w domu poddawałem się i "nadrabiałem" zaległości. Czasem jednak musiałem "naciągnąć twarz" i niektóre osoby zwróciły na to uwagę. Zaczęły się docinki, obrażanie i śmianie się ze mnie. Dalej sam myślałem, że to przez komputer.
W technikum na starcie stałem się odludkiem, nie chciałem się z nikim kolegować... bałem się, bałem się, że znowu mnie odtrącą, że przez 4 lata znów będę przechodził to samo, co przez ostatnie lata.
Mając 17 lat powiedziałem rodzicom o tym, że moje tiki mogą być spowodowane Zespołem Touretta. Poszliśmy do lekarza rodzinnego. Po pewnym czasie (badanie innych członków rodziny, rozmowy z psychologiem) usłyszałem wynik: Zespół Touretta.
Obecnie mam 19 lat, a objawy nie nasilają się, ale również nie opuszczają. Każdy, kto mnie zna, ale nie wie o mojej chorobie, po prostu wstydzi się mnie i szybko urywa ze mną kontakt. Obecnie mam 2 przyjaciół, którzy mnie rozumieją i nie wstydzą się mnie. Czasem zastanawiam się jak wyglądałoby moje życie, gdybym nie był chory tylko normalny, jak wszyscy...
Podobno pierwsze wspomnienie, jakie zapamiętujemy z dzieciństwa, to pojedyncze wydarzenia z okresu przedszkolnego. Nie w moim przypadku.
Łóżeczko ze szczebelkami. Mogłam mieć najwyżej 2 lata. Jest ciemno. Płaczę i bardzo się boję. Wołam mamę, chcę się przytulić. Mama nie reaguje. Płaczę coraz bardziej histerycznie. Dostaję jakąś szmatą po głowie i słyszę jak mama, której potrzebuje krzyczy, że mam się wreszcie zamknąć. Przestaję krzyczeć. Strach jest jeszcze większy, ale teraz boję się już nawet płakać.
Pochodzę z normalnej rodziny, żadna patologia. Jednak mama zawsze miała problemy z agresją. Dziś sama mam niespełna dwuletnią córeczkę. I boję się jak cholera. Agresja rodzi agresję. Wychowanie w domu pełnym przemocy wykształciło we mnie zachowania agresywne. Nie chcę by pierwszym wspomnieniem mojej córki była agresywna matka. Staram się nad sobą panować. Ale boję się sama siebie, że kiedyś nie wytrzymam.
Nigdy nie uderzyłam córki, ale często krzyczę, zdarzy mi się mocniej ją złapać w nerwach. Za każdym razem, kiedy krzyknę, brzydzę się sama siebie. Boję się, że kiedyś się zatracę i stanę moją matką.
Moja dziewczyna powiedziała mi, że teraz będziemy mieć w związku consent, czyli że za każdym razem, kiedy będę chciał uprawiać z nią seks, muszę poprosić ją wcześniej o zgodę, a jej odpowiedź musi być werbalna, niewymuszona i coś tam jeszcze. Powiedziałem, że spoko, ale jeśli idziemy tak rozwojowo, to ona też za każdym razem, kiedy będzie miała ochotę na seks, to najpierw musi mi o tym powiedzieć i mnie spytać, czy mam ochotę. Zgodziła się.
Po tygodniu bez seksu popłakała mi się załamana, że już jej nie kocham i że już wcale mnie nie pociąga.
No to już wiemy, jak działa feminizm w praktyce.
Moi dziadkowie są typowymi Polakami z memów. Tacy, którzy w nienawiści do sąsiadów zostali wychowani.
Ale od początku. Kocham ich, naprawdę są wspaniali, ale odkąd pamiętam zawsze mieli pewne ustępstwo od normy. Byli nim sąsiedzi! Zawsze rywalizowali, we wszystkim. Nawet dziś kiedy wiek już nie ten gdy tylko chodzi o sąsiadów nagle jakby im się ręką odjęło co najmniej 60 lat (sąsiedzi zresztą również). Kiedyś mnie to denerwowało, dziś śmieszy i sam dla ku własnej uciesze i ich szczęściu pomagam im często w walce. Umiejscowienie mojego domu dosłownie 200 metrów dalej od epicentrum konfliktu tylko większa mój udział w tym wszystkim bo zawsze jestem "pod ręką".
Pierwszy przykład to szopa! Sąsiad stawia szopę, jeszcze nawet wszystkich materiałów nie ma na podwórku, a dziadek już pod drzwiami moimi stoi i pyta czy nie pomogę im z budową szopy. Oczywiście, czemu nie? Po pracy zawsze mogę pomóc. Szopa wybudowana, jeszcze przed sąsiadem. A tu szok! Bo sąsiad jednak nie szopę budował tylko altankę (taki a la domek do siedzenia wieczorkiem). Długo nie musiałem czekać na dziadka, który uznał, że jednak on z babcią to by sobie chcieli w fotelach posiedzieć na łonie przyrody.
Tutaj akcja troszkę bliższa w czasie i bardziej złożona. Do sąsiadów przyjechał wnuczek cholera wie skąd hyundaiem coupe i jako dobry wnuczek zawiózł ich do kościoła. Oj nie mogło to ujść im płazem.
Przychodzi do mnie babcia i pyta czy ich do kościoła za tydzień nie zawiozę swoim samochodem, bo "Pawlaków wnuczek to ich sportowym samochodem takim zawiózł".
I tutaj stop. Wyjaśniając sytuacje amatorsko bawię się w drift, biorę udział w różnego rodzaju eventach itp. I co niedziwne mam też do tego specjalnie przygotowany samochód, który nie jest do poruszania się po drogach publicznych, jeździ na lawecie i głośny jest tak, że ogłuchnąć idzie. Mimo, że nie odbiega sprawnością od drogowych samochodów (hamuje, skręca, przyśpiesza lepiej nawet).
Wyjaśniłem babci, że mój samochód się do tego nie nadaje, bo ma tylko 2 miejsca siedzące i do tego nie można nim jeździć.
Nie na długo. Następnego dnia sytuacja się powtarza tym razem z argumentacją, że to tylko ona pojedzie i przecież do kościoła ledwo jest kilkaset metrów.
Spławiłem, ale sytuacja się powtarzała coraz bardziej natarczywie.
Dzień przed dniem ostatecznym zgodziłem się. Może to przez zmęczenie całą sytuacją, a może z chęci zobaczenia tej groteski.
I teraz sobie wyobraźcie to: Pod kościół podjeżdża driftcar, głośny jak cholera, a z niego wysiada staruszka około 80 lat do kościółka.
Ten widok sam w sobie był tego wart, a do tego dostałem czekoladę ;)
Podobnych akcji z sąsiadami było jeszcze więcej. Podrzucanie pod dom słodkości, aby mrówki chodziły. Czy też myszy. Aby wszystko opisać mam zbyt mało miejsca.
Mój mąż uwielbia rybki. Kiedyś kupował roślinki do akwarium na jednym z serwisów online, odbiór osobisty w prywatnym mieszkaniu. Policjanci akurat schodzili w dół kamienicy, kiedy mąż stał w drzwiach i przedstawiał się: „dzień dobry, ja po zielone, z ogłoszenia”. Wyobraźcie sobie miny policjantów, którzy postanowili na niego poczekać na dole i go zrewidować.
Gdy stałem na przystanku czekając na busa, podeszła do mnie para nieco niechlujnie wyglądających ludzi. Kobieta zwróciła się do mnie ze skruszeniem i pokorą, że są bezdomni, że ona jest w ciąży, i poprosiła żebym kupił im coś ciepłego na obiad.
Miałem jeszcze parę minut, a obok przystanku stal popularny i tani fast food. Pomyślałem, że nawet 20 zł mnie nie zbawi, jak ludzie mają być głodni, więc przystałem na prośbę pani w szarej bluzce i poszedłem żwawym krokiem do restauracji. Ona z - chyba - mężem miała czekać na przystanku. Wziąłem na wynos 2 kanapki, średnie frytki i picie, idę na przystanek, a tam... pusto.
Myślałem, że może oddalili się na chwilę, więc czekałem aż do przyjazdu mojego autobusu. Koniec końców po powrocie do domu miałem co zjeść na kolację.
Jadę pociągiem już tak długo, że sama nie wiedząc, co ze sobą zrobić, zaczęłam przyglądać się mężczyźnie siedzącemu w fotelu obok. Konkretnie przeglądałam się jego kroczu, intensywnie usiłując dostrzec, w której nogawce chowa przyrodzenie.
W lewej, dla zainteresowanych.
Z góry przepraszam za błędy, ale piszę pod wpływem silnych emocji.
Ja rozumiem wszystko, naprawdę. Matka madce madką, ale ludzie! Kiedy widzę, jak madka, bo inaczej tego czegoś nazwać nie można, krzyczy na swoje dziecko, ba, drze ryja, w dodatku uderzając je z otwartej pięści w twarz, to mnie w środku coś ściska. Dlaczego chłopiec oberwał? Uczy się jeździć na rolkach, przewrócił się, upadając kręgosłupem na róg krawężnika.
Ja bym się z bólu zesrał, a co dopiero siedmioletnie dziecko. Wielokrotnie już zwracałem jej uwagę - gdy uderzyła go, kiedy płakał po ugryzieniu pszczoły, kiedy dostał w twarz, bo upuścił rower, gdy zobaczył dużego pająka. Nigdy nie reagowała, tylko śmiała mi się w twarz. Przysięgam, że jeżeli jeszcze raz to zobaczę, zawiadomię opiekę społeczną, bo nie mogę patrzeć, na to, jak traktuje syna. Przecież to jest chore!
Zatrudniłam się jako stewardessa. Na początku dokuczał mi problem ze snem, ze zmianami czasowymi. Po kilkunastogodzinnym dniu pracy dostałam wiadomość, że pracuję też dnia następnego, zaczynam skoro świt, bo koleżanka wypadła nagle z grafiku a ja akurat byłam w tym mieście.
Zaspałam.
Nic dziwnego?
Poczekali. :D
Dodaj anonimowe wyznanie
