Mój tata wychowywał się w latach 90. Mając 13 lat nie dostawał kieszonkowego, a chciał kupić jakąś droższą rzecz. Tata postanowił jakoś sam zdobyć pieniądze. Co zrobił? Wymyślił szyfr - wtedy wydawał mu się bardzo sprytny, teraz z perspektywy lat śmieje się z tego. Włożył opis szyfru do koperty i udał się do mieszczącego się wtedy w Poznaniu konsulatu amerykańskiego. Mówił, że całą drogę miał wrażenie, że ktoś go śledził (no bo przecież miał taki super świetny szyfr! :D).
Podziwiam kobietę, z którą rozmawiał w ambasadzie, za to, że nie wyśmiała 13-letniego chłopca, który chciał im sprzedać sposób szyfrowania informacji. Co więcej, powiedziała, że pomyślą i zadzwonią. Po wyjściu mojego taty musieli pękać ze śmiechu. ;)
Nie muszę chyba wspominać o tym, że nie zadzwonili. :D
Ostatnio "przyłapałem" moją dziewczynę na dogadzaniu sobie. Stałem taki oniemiały w drzwiach do sypialni, a ta jak mnie tylko zobaczyła, to zerwała się z łóżka, minęła mnie i poszła ryczeć do salonu, bo myślała, że teraz ją zostawię. Przytuliłem ją i zapewniłem, że to przecież nic złego i jej widok w takiej sytuacji naprawdę mi się podobał i mnie podniecił.
Najpierw się uspokoiła, a potem znów zaczęła ryczeć i na mnie krzyczeć, że ze mnie perwersyjny zboczeniec i za kogo ja ją uważam.
Moja siostra zawsze była czarną owcą w rodzinie. Nie skończyła nawet liceum, pierwsze dziecko urodziła mając 17 lat, jej jedynym sensem życia było upijanie się w klubach, plotki z koleżankami czy podrywanie sebixów. Myślę, że można by ją było określić mianem typowej Karyny. W wieku 22 lat dorobiła się trójki dzieci, każde z innym facetem (ona nawet sama nie wie z kim, wiec nikt alimentów nie płacił), wynajmowała kawalerkę oraz notorycznie wyłudzała od rodziny pieniądze. Niby na dzieci, ale nie raz wychodziło na jaw, że wydała na kosmetyczkę, buty czy imprezę z jakimś Sebą. Dlatego tez cala rodzina, łącznie ze mną, dość szybko się od niej odcięła. Była bardzo toksyczną osobą. Wszelkie próby naprawienia relacji kończyły się wielkimi kłótniami i nic dobrego nie przynosiły.
Pewnego dnia zadzwonili do mnie rodzice. Moja siostra zginęła w wypadku samochodowym. Mimo naszych relacji, byłam załamana, w końcu cały czas była moją siostrą. Zanim zdążyłam się uspokoić, rodzice oznajmili, że w takiej sytuacji ja mam zająć się jej dziećmi, bo oni już za starzy, chorzy i nie dadzą rady. Myślałam, że to żart. Jestem typową biedną studentką, mieszkającą w akademiku, która ze względu na trudne studia i pracę czasem nawet nie ma czasu się umyć. Poza tym ja wcale nie chcę tych dzieci, widziałam je zaledwie kilka razy, są dla mnie zupełnie obce. I gdzie bym miała je w ogóle trzymać? W szafie w moim pokoju? Za co je karmić, skoro sama żyję na zupach w proszku?
Rodzice stwierdzili, że jestem podła, bez serca i nie chcę pomoc niewinnym dzieciom.
Ale czy ja jestem winna? Mam rzucać studia i zostać opiekunką oraz kurą domową dla obcych mi dzieci? Zniszczyć całe swoje życie, wszelkie plany, marzenia, bo dzieci nie są niczemu winne? Do rodziców nic nie dotarło, nie mam serca i już. Mimo tego rozumiem, że sami nie mogą ich wziąć, mama jest bardzo schorowana, tata podobnie. Dlatego powiedziałam, że skoro nikt z nas nie ma warunków, to dzieci muszą trafić do domu dziecka. To z pewnością będzie dla nich złe, ale ja nie chcę się dla nich poświęcać. Wiem, że są rodziną, ale jak już mówiłam - dla mnie są obce, nie darzę ich jakimiś uczuciami, wiem o nich jedynie tyle, jak mają na imię. I nie zamierzam rujnować swojego życia dla nich. Przez co oczywiście jestem podła, bez serca i uczuć, bo przecież co tam moje życie, najważniejsze biedne dzieci.
Jakiś czas temu trafiły do domu dziecka, a rodzice nadal się do mnie nie odzywają.
Poniedziałek rano, dzieci do szkoły, dorośli do pracy, młodzież studia itd. Tego feralnego poniedziałku byłem świadkiem ciekawej sytuacji.
Z racji, że zepsuł mi się samochód, byłem zmuszony do jazdy autobusem do pracy. Przystanek autobusowy znajduje się niedaleko jednostki wojskowej, przystanek ten jest miejscem, gdzie rozegrała się cała akcja.
Przychodzę na przystanek, mijam parę zakochanych, kilkoro nastolatków oraz bohatera pierwszoplanowego, a mianowicie tzw. "żula", pan siedział na ławce. Gdy tak czekałem na autobus, podjechał radiowóz policyjny, szyba opadła, policjant krzyknął: "Do mnie!". Pijaczek na niego patrzy i mówi "Co?", policjant znowu przemawia "Gówno. Głuchy jesteś? Podejdź tu!". Pijaczek podchodzi i nagle słyszę wrzask: "A ty co, ku#wa, cwaniaku, wyrażać się nie potrafisz normalnie?!". Obracam się, a tam chłop jak dąb, żołnierz. Policjant zawołał tego żołnierza, a ten tylko machnął i krzyknął, żeby go "cmoknął w dupę". Policjant czerwony jak burak, jego kolega zza kierownicy również, tak szybko uciekli, że nawet pijaczka nie wylegitymowali. :D
Morał taki, że warto się odnosić do innych z szacunkiem. :)
W Walentynki mi i mojemu A. stuknęła 2 rocznica związku. Oświadczył mi się. Byłam bardzo szczęśliwa. Szczerze mówiąc zaskoczył mnie, bo wcześniej nie rozmawialiśmy o ślubie. Przyjęłam oświadczyny i byłam mega szczęśliwa.
Moja rodzina od razu zaoferowała nam pomoc finansową. Powiedzieli, że dołożą się nam do wesela i to będzie ich prezent dla nas. Niestety A. powiedział, że nie chce tak dużego prezentu od moich rodziców, bo on sam rodziców nie ma. Ojciec niby żyje, ale 20 lat go nie widział na oczy, bo ten zniknął, gdy A. miał 5 lat. Matka od paru lat nie żyje.
Sami byśmy kasy na wesele nie mieli, bo policzyliśmy, że będzie to koszt ok. 30 tys zł.
A. postanowił pojechać do brata za granicę i sam zarobić na wesele. Moi rodzice zaakceptowali ten fakt, mój ojciec wręcz powiedział, że go podziwia, że jest na tyle odpowiedzialny, by wziąć coś takiego na swoje barki.
A. nie ma od ponad 2 miesięcy. Uświadomiłam sobie właśnie, że ja nie chcę tego ślubu.
Nie chcę być z A. Nie kocham go. Było mi z nim dobrze, dbał o mnie, ale nie czuję do niego tego, co chciałabym czuć. Ten wyjazd utwierdził mnie w przekonaniu, że ja jednak wcale nie chcę z nim być. Wcześniej miewałam okresy, gdy mnie irytował i zastanawiałam się wtedy, czy aby na pewno chcę z nim być, ale przechodziło.
Teraz jednak nie ma go ponad 2 miesiące, a ja nie tęsknię. Coraz mniej rozmawiam z nim na Skypie, chociaż siedzę w domu. Wolę obejrzeć serial na Netflixie, niż porozmawiać z moim przyszłym mężem.
Najchętniej zerwałabym z nim teraz, bo po co chłop ma się starać i harować za granicą, skoro nic z tego nie będzie miał. Nie chcę jednak zrywać z nim przez Skype, bo uważam, że zasługuje na rozmowę. To naprawdę dobry chłopak, ale nie mogę go oszukiwać. Gdybym wzięła z nim ślub, to byłabym z nim z litości, z poczucia obowiązku, a nie z miłości.
Czy ktoś pragnąłby takiego małżeństwa?
A. wraca we wrześniu. A ja już teraz mam ogromne wyrzuty sumienia, że tak go skrzywdzę. Czuję się jak suka, chociaż z drugiej strony wiem, że ślub w takim przypadku byłby jeszcze gorszy.
Mój mąż zrobił mi awanturę i śmiertelnie się na mnie obraził, bo w pierwszym dniu naszego wspólnego urlopu zaczął mi się okres.
Parę miesięcy temu bawiłam się na imprezie w jednym z modnych w moim mieście klubów. Poznałam tam chłopaka. Ideał. Bardzo przystojny obcokrajowiec z wymiany studenckiej. I jaki wygadany! Przetańczyliśmy pół nocy, a kiedy już atmosfera zrobiła się gorąca, zaprosiłam go do domu w celu wiadomym.
Biorę tabletki koncepcyjne od paru ładnych już lat, ale na wszelki wypadek poprosiłam mojego amanta, aby założył prezerwatywę. Seks był wspaniały i dość intensywny. Na tyle, że gumka pękła! Jestem typem panikującego hipochondryka, więc następnego dnia z samego rana podreptałam do najbliższej apteki i kupiłam „pigułkę po”, którą od razu połknęłam.
Wiecie co? Jestem w ciąży! Zdaję sobie sprawę, że żaden środek antykoncepcyjny nie daje 100% pewności, ale ja jestem chyba jedynym przypadkiem osoby, która zaliczyła wpadkę po zastosowaniu trzech różnych sposobów ochrony przed zaciążeniem!
Pewnego razu wpadłam z chłopakiem na pomysł, że weźmiemy tabletki gwałtu i będziemy robić ze sobą co tylko chcemy. Umówiliśmy się, że najpierw bierze jedna osoba, a jak już wróci do siebie, to druga.
Ja wzięłam pierwsza. Zostawiłam ukrytą kamerkę, chciałam zobaczyć w jakim stopniu mój chłopak jest psycholem.
Co zobaczyłam? Położył mnie na łóżku, a sam siadł do kompa i grał.
Jak co roku Wielkanoc spędziliśmy u mojej babci. Wszystko wyglądało jak zwykle, aż do momentu, kiedy moja mama niespodziewanie oznajmiła, że wracamy do domu. Od tego czasu nie odwiedziliśmy babci ani razu. Teoretycznie nie wiem, co się stało, w praktyce - wiem doskonale.
Będąc u babci, udałem się na stronę, a że babcia ma bardzo dziwny układ mieszkania i cienkie ściany, doskonale słyszałem o czym rozmawiała z mamą. Zainteresowałem się tą dyskusją, kiedy usłyszałem moje imię. Mama żaliła się babci, że mam problemy z nauką, a zbliża się koniec gimnazjum i trudny wybór szkoły itp. Babcia wtedy odpowiedziała, że widocznie mam złe geny.
To, co usłyszałem chwilę później, zapamiętam do końca życia. Babcia powiedziała: "takiego sobie wybraliście, nie wasza wina, skąd mogliście wiedzieć".
To chyba nie pozostawia wiele miejsca na wątpliwości. Jej dalsze słowa tylko upewniły mnie w tym, że jestem adoptowany. Mama odpowiedziała jej z klasą, że nie ma zamiaru dyskutować z nią na ten temat, zwłaszcza w święta. Dodała jeszcze, że to nie jej sprawa. Wtedy też pojechaliśmy do domu.
Od jakiegoś czasu mam zamiar powiedzieć rodzicom, że wiem, ale zawsze, gdy chcę już to zrobić, brakuje mi odwagi.
Jestem gejem. Wiedzą o tym wszyscy w moim otoczeniu. Od zawsze wolałem facetów, dzięki wsparciu rodziny nie miałem nigdy problemu z akceptacją siebie i mojej orientacji. Choć homofobia jest w naszym pięknym kraju na porządku dziennym, spotkało mnie raczej niewiele niemiłych sytuacji. Od czterech lat jestem w stałym związku z cudownym człowiekiem.
Sielanka?
Nie. Od roku jestem nieprzytomnie zakochany w koleżance z pracy. Nie wiem czemu, nie wiem jak. Chcę móc na nią patrzeć, słuchać jej głosu, być tam gdzie ona. Nikt nigdy nie działał tak na mnie jak ona. Znam ją dosyć dobrze (choć żeby nie oszaleć, staram się nie zbliżać za bardzo) i wiem, że nawet by jej przez myśl nie przeszło, że myślę o niej codziennie. W dodatku ma kogoś. Nie wiem, czy potrafiłbym uprawiać z nią seks, nie mam za wiele tego typu doświadczeń (nie licząc nastoletnich eksperymentów, gdy miałem 15 lat). Zdarza mi się jednak fantazjować o niej w ten sposób. Ona jest kimś takim jak ja, odnoszę wrażenie, że jesteśmy niemal tacy sami pod wieloma względami, jeszcze nigdy kogoś takiego nie spotkałem.
Najgorsze jest to, że nie uczynię w tej sprawie nic. Nie mam u niej szans, nie chcę też skrzywdzić mojego P., ale dopóki pracujemy razem, dopóty będę ją widywał. I się męczył. A nie chce rezygnować z pracy.
Może wyrzucenie tego z siebie trochę mi ulży. Ech.
Dodaj anonimowe wyznanie
