Piękny wiek nastoletni. Hormony dały o sobie znać.
Wpadłam na piękny pomysł. Do teraz mi jest za to strasznie wstyd.
W garażu ojciec ma przeróżne narzędzia, jakieś wiertarki, śrubki itp. Gdy naszła mnie chcica, wzięłam jeden z największych śrubokrętów i pod prysznicem zrobiłam co należy.
Rozdziewiczył mnie śrubokręt minus 8x250.
PS. Moja mama znalazła go schowanego pod szafką, ale na szczęście nawet nie zastanawiała się, co on robi w łazience.
Nikt nigdy nie zawiódł mnie tak jak mój mąż. Zaszłam w nieplanowaną ciążę, ale obydwoje się ucieszyliśmy. Do momentu, gdy lekarz nie oznajmił, że to ciąża pozamaciczna i klasyfikuje się tylko do usunięcia, bo inaczej może się to dla mnie skończyć tragicznie. Mimo tego, że kochałam dziecko, wiedziałam, że niestety nie mogę go urodzić. Nie chciałam umierać, strasznie się bałam. Potrzebowałam wtedy wsparcia.
Jak zareagował mój mąż? "A może jednak spróbujesz urodzić? W razie czego ja się dzieckiem zajmę". Mój własny mąż z kamienną twarzą oznajmił mi, że mogę sobie umrzeć, tylko na dziecku mu zależy. Czułam, jakby moje serce rozpadło się na milion kawałków oraz jak bezwartościowe jest moje życie.
Ciąże usunęłam wedle zaleceń lekarza. Źle to przeszłam, nawet bardzo źle, bo straciłam dziecko, ale i również męża. Chciałam odejść od niego po tych słowach, jednak on przekonywał, że bardzo mnie kocha (poważnie?), ale nadal został przy swoim zdaniu. Byłam tak potwornie zraniona, że wyprowadziłam się do rodziców. Później złożyłam pozew o rozwód. Na rozprawę nadal czekam, ale przez ten czas zdążyłam nabawić się depresji przez te wydarzenia. Jestem wykończona.
Opiszę wam najbardziej traumatyczną sytuację w moim życiu.
Mam 5 lat młodszą siostrę. Dobrze się zawsze dogadywaliśmy, mieliśmy podobny gust muzyczny, lecz rodzice nigdy jej nie pozwalali chodzić ze mną na koncerty. Wreszcie, gdy miała 16 lat, pozwolili jej pójść ze mną na pierwszy w jej życiu koncert.
Pamiętałem, jak to jest być 16-latkiem, więc pozwoliłem siostrze wypić ze dwa piwa - nic wielkiego, ale sprawia przyjemność. Gdy kończył grać ostatni support, przecisnęliśmy się pod barierki. Zaczyna się koncert, wszyscy się dobrze bawią, z tyłu robi się młyn, a że siostra niedoświadczona w tych sprawach, nie wiedziała jak się zachować, gdy ludzie na nią napierają. Stanąłem za nią, żeby jej nikt nie zgniótł.
Po jakimś czasie zauważyłem, że gdy ludzie mocno naciskali, to zaczynała również ich odpychać. Myślę sobie "brawo, szybko się uczysz". Jak się okazało, nie chodziło o to...
Pod koniec koncertu poczułem, że siostra tyłkiem ociera się o moje krocze. Konsternacja, zażenowanie... Odsuwałem się, a ona znowu się przyklejała tyłkiem do mnie. Rzuciłem jej tylko do ucha "idę zapalić" i poszedłem. Wypaliłem chyba ze 3 fajki czekając na nią, aż wyjdzie z klubu. Podczas powrotu nie odezwałem się do niej, choć ona trajkotała jak powalona.
Pomyślałem, że to przez te piwo, że się dziewczyna upiła i zaczęło jej odwalać. Niestety, przez kilka następnych tygodni, gdy tylko nasze spojrzenia się spotkały, uśmiechała się zalotnie.
To był nasz pierwszy i ostatni wspólny koncert.
Od tego czasu minęły 4 lata, a ona niedawno wyznała mi, że gdy była niepełnoletnia, jej ulubionymi filmikami porno było "brother&sister" i chciała też tak pożegnać się z dziewictwem...
Od dobrych paru lat miałam nawracającą infekcję intymną. Kilku ginekologów, mnóstwo leków, sporo dodatkowych badań, a efekty na krótko bądź wcale.
Za kilka dni minie pół roku, jak jestem w pełni zdrowa. Cud? Nie. Komentarz pod jednym z wyznań tu na Anonimowych o treści mniej więcej: "Wiele kobiet nie wie o tym, że podcierać należy się od przodu do tyłu".
Ja nie wiedziałam, a do przodu było mi wygodniej. Po przeczytaniu tego stwierdziłam, że to pewnie nic nie da, bo chyba któryś z lekarzy rozpoznałby ten rodzaj bakterii, ale nie zaszkodzi zmienić złego nawyku. A jednak pomogło. I nie wiem, kto był autorem tego komentarza, ale chcę tej osobie bardzo serdecznie podziękować, bo okazała się bardziej pomocna niż kilku lekarzy. I może ja tym wyznaniem też jakiejś kobiecie pomogę.
PS. Obecnemu ginekologowi się nie przyznałam, bo trochę mi było głupio, że sama sobie fundowałam chorobę przez kilka lat.
Za czasów mojego dzieciństwa nie było tyle smaków tic taców jak teraz. Smaków było bardzo mało, bo z tego co pamiętam to był miętowy, mocna mięta i pomarańczowy, no i miały bardzo nudne kolory, no bo białe. Miałam taki lekki ból tyłka, gdyż wujek z zagranicy przywoził mi tic taki w różnych kolorach i smakach, które nie były jeszcze dostępne w Polsce. Dostawałam tic taki różnych kolorów, ale wśród nich nigdy nie dostałam czerwonych, które za wszelką cenę chciałam mieć.
Codziennie po przedszkolu przeglądałam się w ogromnym lustrze w przedpokoju i z tego co zaobserwowałam jak stanęłam tyłem do światła, pod odpowiednim kątem do lustra, mój nos w środku przybierał kolor czerwony i było w nim jasno, więc już możecie się domyślać, na jaki głupi pomysł wpadłam... Otóż włożyłam sobie tego tic taca do nosa i w tym momencie zaczęłam aż skakać z radości, bo w końcu udało mi się zobaczyć czerwonego tic taca. Niestety moja radość się prędko skończyła, gdyż tic tac utknął w nosie. No więc zgadujcie jakim genialnym pomysłem zabłysnęłam! Wpadłam na pomysł, aby do nosa władować wszystkie tic taki, jeden po drugim, bo myślałam, że jakoś z nosa wylecą tylną przegrodą, tak jak gile, które się zassie... Tic taców było coraz więcej i coraz głębiej w obydwu dziurach w nosie.
No i teraz wyobraźcie sobie, jak wasze dziecko przyłazi do was z płaczem, zakrwawioną twarzą i nosem jak wielki ziemniak czarnobylski. Tak, władowałam całe opakowanie do obydwu dziurek w nosie, w żaden sposób nie dało się wyjąć choćby jednego, a na dodatek aromat miętowy zaczął podrażniać mi śluzówkę i nie mogłam przestać kichać, co tylko jeszcze bardziej zaczęło rozwalać mój biedny mały nosek od środka.
Od razu matka władowała mnie do samochodu i pojechaliśmy do szpitala, no ale oczywiście lekarz prowadził operację, więc musieliśmy czekać. Ojciec widząc jak cierpię wziął mnie na kolana i próbował odessać jego ustami tic taki i nawet mu się udało jednego odessać, ale na tym historia się nie kończy, bo tic taców w nosie miałam o wiele więcej, a ojciec... no cóż, zachłysną się tym wyssanym ze mnie cukierkiem i stracił przytomność na minutę. Zaraz potem przyszedł lekarz i weź tu mu wytłumacz, co tu się odwaliło :D
Jutro mam imieniny i zgadnijcie co mój brat mi kupił? Ogromny karton tic taców, ale wiecie co? W środku nie ma czerwonego, a ja mam nadzieję, że przez to nie wpadnę na podobny do dawnego pomysł i kogoś nie zabiję, wliczając w to siebie.
Jestem matką półrocznego dziecka. Pogoda dopisuje, więc codziennie robię długie spacery. I cholera jasna mnie trafia przez zachowanie dorosłych ludzi. Czasem się czuję, jakby moje dziecko było wszystkich, a nie moje.
Nagminne pchanie rąk do wózka, by złapać za rączkę. Nie trzymam dziecka w sterylnej klatce, ale nie chcę, by obcy ludzie dotykali rąk mojego dziecka, skoro wiem, że te same ręce za 5 sekund trafią do jego ust. Cholera wie jakie zarazki obcy ludzie mają na swoich rękach. Na zwrócenie uwagi ludzie zazwyczaj reagują świętym oburzeniem, bo przecież "chciałam się tylko przywitać".
Hitem była babka, która mi chciała odjechać wózkiem. Byłam w sklepie przy kasie, przez moment, gdy płaciłam, nie patrzałam na wózek. A tu jakaś starowinka chciała nim odjechać. Tylko zapomniała o hamulcu. Opieprzyłam babę, bo co ona wyprawia? "Chciałam tylko pobujać, bo dziecko się nudzi". Nie płakało, grzecznie patrzyło na zabawki.
Chociaż tę babkę przebiła babcia ze średniej wielkości kundlem, który oparł mi się łapami o wózek, w momencie gdy się mijałyśmy. Na moje oburzenie babcia zareagowała, że psiaczek chciał tylko zobaczyć dzidziusia, bo on tak kocha dzieci!
Tak się zastanawiam, czy to moje dziecko, czy państwowe, że nikt mnie o zgodę nie pyta, z góry zakładając, że wszystko może robić.
Jakiś czas temu w związku z rozwojem firmy, w której pracuję, a co za tym idzie zwiększeniem zakresu moich obowiązków, szef postanowił zatrudnić "nową", aby mnie odciążyła. Problem polega na tym, iż po pół roku pracy z nią mam ochotę rwać sobie włosy z głowy lub przydzwonić jej czymś ciężkim i obserwować jak krwawi. Dziewczę (10 lat ode mnie młodsza) po 2 kierunkach studiów - tu zasada, że studia nie zawsze idą w parze z inteligencją, znajduje jak najbardziej swe zastosowanie.
Sytuacja 1.
Cokolwiek jej powiesz, pokażesz, ona zapomni po 5 minutach. Możesz jej powtarzać przez pół roku, ona i tak nie zapamięta. Zrobisz jej ściągę z notatkami, nie umie z nich korzystać.
Sytuacja 2.
Walcząc z jej demencją zasugerowałam, aby sama robiła sobie notatki, listę spraw. Jej biurko pokrywa sterta żółtych, samoprzylepnych karteczek, a ona nie potrafi rozszyfrować co na nich zapisała i o czym miała pamiętać, bo zapomniała o co jej chodziło!
Sytuacja 3.
Ma dziecię w przedszkolu. Sama mam dziecię i dobrze pamiętam, jak moje w przedszkolu chorowało, rzecz normalna, odchorować swoje musi. Zadziwiające jedynie jest to, iż jej dziecię zawsze choruje tuż przed weekendem, tj. w piątek, ewentualnie w poniedziałek (weekendy mamy wolne) .
Sytuacja 4.
Sama też dużo choruje, podobnie jak jej dziecko zazwyczaj w piątek albo poniedziałek. Ostatnio rozchorowała się aż na te wskazane dwa dni, we wtorek przyszła do pracy ze zrobionym brwiami u kosmetyczki i włosami po fryzjerze. O zdjęciach na fb ze spaceru (w weekend) po parku nie wspomnę - może jak miała gorączkę to lunatykowała?
Jestem sfrustrowana, mam ochotę ją zatłuc. Moja niechęć do niej urosła do tego stopnia, że oznajmiłam naszemu szefowi, że jeżeli sytuacja się nie zmieni, to ją zepchnę ze schodów. Szef nic z tym nie zrobił, reszta ludzi w firmie jak ma coś do załatwienia z naszym działem, to pisze/dzwoni do mnie, bo tamta łajza o wszystkim zapomina, więc sensu powierzania jej czegokolwiek nie ma. Zamiast pomocy mam osobę, która zużywa powietrze i dodatkowo mnie irytuje. Sama już nie wiem co mam robić...
Nienawidzę dzieci. Nienawidzę. Nikomu o tym nie mówię, bo jak można pałać tak okropnym uczuciem do niewinnych istotek. Ale ja ich nienawidzę, bo panicznie się ich boję, niczym największego koszmaru.
Kiedy miałam 12 lat, uczestniczyłam w naprawdę przerażającym wypadku samochodowym. Było to późną jesienią, pamiętam, że na dworze było już szaro, na drogach był lekki przymrozek. Dwa samochody przed naszym zderzyły się z ogromną siłą. Nam nic się nie stało, lekki poślizg, ostry skręt, wjazd do rowu. Mój tata kazał mi wysiąść z auta, stanąć koło niego, a sam podbiegł do centrum wypadku. Do dziś mam lekki żal do niego, że nie odsunął mnie jakoś.
Naprawdę ciężko mi jest o tym pisać... stałam przerażona na baczność na poboczu, gdy tata z okrzykiem "Jezus Maria!" leciał pomagać poszkodowanym. Karetka jeszcze nie nadjechała. Pamiętam rozbite szyby, krew, kierowcę, który sam zakrwawiony wyszedł z samochodu w wielkim szoku, jakąś krzyczącą w nerwach kobietę i jeszcze jedno, najgorsze...
Przy drugim samochodzie w gorszym stanie siedziała jakby w kuckach kobieta z otwartą buzią i wytrzeszczonymi oczami. Widać, że była w ogromnym szoku... na kolanach miała ciało 2-, 3-letniego chłopczyka... z niemal urwaną głową. Ta kobieta w jakimś amoku i przerażeniu mechanicznymi ruchami co chwilę próbowała jakby "przyczepić" tę głowę dziecku...
A ja stałam tam jak figurka i nie mogłam przestać patrzeć, chociaż całkowicie mnie sparaliżowało.
To wydarzenie zmieniło moje życie. Niczego się tak nie boję jak małych dzieci. W szkole strach paraliżował mnie przed dziecięcymi fantomami na lekcji udzielania pierwszej pomocy, za każdym razem kiedy widzę dziecko w tym wieku (zwłaszcza takie łysawe lub z delikatnymi jasnymi włosami jak ten chłopczyk). Chodziłam na terapię, nawet do psychiatry. Nic mi nie pomogło. Mam wrzody żołądka. Serce przyśpiesza mi, kiedy widzę dziecięce ogrodniczki gdzieś w sklepie (takie jakie miał chłopczyk). Śnią mi się koszmary. Ten chłopiec jakby "nawiedza" mnie, ale nie jako biedna ofiara wypadku, tylko jakieś monstrum, przybiera różne postacie i ta matka z tymi wytrzeszczonymi oczami, w amoku, szalona.
Wiem, że ona przeszła pewnie piekło, szkoda mi dziecka, ale strach przed nim jest tak ogromny, że panikuję i nienawidzę (ze strachu) każdego małego dziecka jakie zobaczę...
Boję się o tym mówić otoczeniu, wie tylko koleżanka, która z kolei odczuwa strach przed ludźmi ułomnymi, zniekształconymi... Wstydzimy się tych swoich fobii, bo tak naprawdę obiektem naszych lęków są ludzie, którym na ogół się współczuje.
Nie wiem już co mam robić, zastanawiałam się nawet nad psychiatrykiem...
Okrutnym chichotem losu jest to, że mimo że nic mi się nie stało, to ja również jestem ofiarą tego wypadku.
Poszedłem z moją dziewczyną na zakupy do marketu. Gdy już przyszła nasza kolej do kasowania zakupów, moja dziewczyna zaczęła je pakować do torby (tak myślałem). Gdy przyjrzałem się dobrze spostrzegłem, że to nie torba, tylko poszewka od jaśka, która wygląda podobnie do jej torby :D
Myślałem, że umrę, jak to zobaczyłem. :D
Rada: lepiej sprawdzajcie, czy torba, którą bierzecie na zakupy rzeczywiście nią jest. ;)
Pracowałem kiedyś w motelu. Taki cieć, przynieś, wynieś, pozamiataj. W czasie nocnym, jak właściciele wymiękali, siedziałem na recepcji. Motel ulokowany w Stanach, ciągle przewijała się tam bardzo kolorowa klientela. Pary w różnych konfiguracjach płciowych szukające lokum na tzw. "happy hour", przejezdni turyści, dziwaczne rodziny, w tym i także dilerzy narkotyków. Ci ostatni często zmieniali lokalizacje, funkcjonowali głównie wieczorami. Jako że jednym z mych obowiązków było sprzątanie po gościach, znajdowałem sporo mało fajnych prezentów, typu zużyta prezerwatywa, rozmazane gówno w pościeli czy strzykawka w klozecie. Raz znalazłem mały woreczek z białym proszkiem. Mogłem się tylko domyślać zawartości. Ciekawość walczyła z rozsądkiem, ostatecznie w ramach mej wrodzonej cechy zwanej "przydasie", schowałem fant na terenie motelu.
Wkrótce potem sprowadziła się rodzina na dwa tygodnie. Z zachowania wypisz wymaluj buraki z amerykańskiego południa. Mieli córkę, nastolatkę niewiele młodszą ode mnie. Filigranowa pieguska w zwiewnej kwiecistej sukience. Lubiła boso spacerować nad brzegiem basenu, a ja kompletnie utonąłem w jej kocich oczach. Mimo bycia topielcem, przełamałem się i tak zaczęły się nasze pogaduchy. Od niej dowiedziałem się trochę o jej relacjach z ojczymem, przypominającym wtedy Brada Pitta po wakacjach w Moskwie. Był to dość gwałtowny człowiek nie stroniący od alkoholu. Zdarzyła się jedna awantura, gdzie potrafił ją szarpać, bo dziewczyna się mocno buntowała, a fakt, że język miała niewyparzony. Ja zaś gotów byłem dla niej skoczyć po Maca na Księżyc, albo obalić bliskowschodnie tyranie, ale na faceta bałem się rzucić, bo by mnie Wielki Brat jeszcze deportował szybciej niż to sobie zakładałem.
I wtedy zrodził się szatański plan...
Jako że sprzątałem pokoje gości, którzy wyszli w ciągu dnia, podrzuciłem gwałtownemu ojczulkowi znaleziony wcześniej woreczek do dżinsów, w których go zazwyczaj widywałem, a które teraz leżały sobie przewieszone przez krzesło. Całość umieściłem zgrabnie w kieszonce, tzw. kondomierce. Z bijącym sercem i w stanie hiperwentylacji umknąłem, sam do końca nieświadomy, co z tego wszystkiego wyniknie.
Wieczorem znowu siedział nad basenem w tych swoich obleśnych spodniach i pił piwo za piwem. Potem zaś znowu scysja w pokoju. Nie jakaś głośna, normalnie bym nie dzwonił na policję, ale tym razem wykonałem taki telefon, że facet się awanturuje, nie mogę spać, a na dodatek wygląda na narkomana, jak nie dilera. Pół godziny później skuty wylądował w radiowozie. Rano chciałem porozmawiać z dziewczyną, ale odsypiając nockę przespałem jak się wymeldowali przed czasem i tyle ich widziałem. W ten sposób straciłem potencjalnego przyszłego teścia, przy okazji tracąc potencjalną pannę młodą zanim ją lepiej poznałem. Czasami tylko dręczą mnie trochę wyrzuty sumienia.
Dodaj anonimowe wyznanie
