#oLc4U
Dziadzio miał długą, siwą brodę oraz sekretną miejscówkę za kurnikiem, gdzie mimo świętego lekarskiego zakazu po operacji na sercu regularnie wypadał „na ćwiarteczkę”. Było to to samo miejsce, gdzie ja i kuzynki podczas zabawy chodziłyśmy na siku (do domu było stamtąd dość daleko i szkoda nam było czasu). Dziadek nie wiedział o nas, a my nie wiedziałyśmy o dziadku. No, poza mną do pewnego momentu...
Rosło tam pełno wysokiego zielska i gęstych krzewin typu czarny bez. Gdy czteroletnie dziecko takie jak ja tam kucnęło, nie było możliwości go wypatrzyć. Któregoś dnia kucnęłam, już mam robić to grubsze, bo mnie przycisnęło nie na żarty, a tu nagle szelest. Popuściłam już wodze tyłka, aby kraken się uwolnił, bo byłam pewna, że to tylko kura albo ukochany pies, który zawsze za mną łaził, ale ani kura, ani pies nie nuci pod nosem i nie wydaje odgłosów odkręcanej butelki.
Zamarłam w bezruchu i z klocuszkiem w połowie drogi, cicho jak mysz pod miotłą. Widziałam dziadka piąte przez dziesiąte spomiędzy chwastów. Pił sobie ćwiarteczkę. W pewnym momencie nie udało mi się powstrzymać i kraken wypadł w towarzystwie grzmiącego, huczącego, przeciągłego pierda.
Dziadek zachłysnął się wódką, złapał za serce, a ja czym prędzej podciągnęłam majty i w długą. Jestem pewna, że widział mój goły tyłek na odchodnym... dlatego kuzynkom wolałam nic nie mówić. Skoro ja poznałam sekret dziadka, a on mój, to w mojej główce zrodziło się przeświadczenie, że jak ja nic nie powiem i „zapomnę”, to on taktownie też.
Dziadek dostał zawału, znaleźli go po godzinie, happy endu nie ma. Nigdy nikomu się nie przyznałam i nie przyznam. Dziadzia szczerze kochałam i tak mi głupio, że ostatnie co prawdopodobnie widział to goła dupa i umarł przez mojego pierda.
#iwHfU
- Dobra, to teraz kawusia, szybki lodzik i dwie godziny relaksu!
Jeszcze nie skończył zdania, gdy z siedzenia przy wejściu zerwała się stewardessa i w panice pognała do kabiny, aby uprzedzić pilota o jego paskudnej wpadce.
Wśród podróżnych znalazł się jednak jakiś śmieszek, który ryknął za czerwoną jak burak kobietą:
- Proszę pani, proszę pani! Do cholery! Zapomniała pani kawusi!!!
Reszta lotu minęła wszystkim na bezlitosnym szydzeniu z pilota i biednej stewardessy.
#MX362
Podczas zajęć do konkursu zadzwonił mu telefon, a ja zdążyłam zobaczyć imię Weronika. Wyszedł na chwilę, a kiedy wrócił oznajmił, że za tydzień nie będziemy mogli mieć zajęć, bo ma jakąś ważną sprawę. Mój nastoletni mózg wywnioskował, że ukochany idzie na randkę. Zaczęłam histerycznie beczeć, a ten biedny facet nie wiedział co się dzieje i próbował mnie za wszelką cenę uspokoić. Siedziałam tak sobie przytulona do niego i płakałam mu w ramię. W końcu jednak czerwona jak burak wytłumaczyłam o co chodzi i czekałam aż coś powie. On tylko się uśmiechnął i powiedział "Skarbie, nie marnuj życia na myślenie o emerytach (miał 30 lat), bo jesteś śliczną dziewczyną". Okazało się, że z Weroniką są razem cztery lata i dzwoniła, aby mu przypomnieć o wizycie u jej rodziców.
Nikomu nic o tym nie wspomniał, a ja dalej uczyłam się do różnych konkursów.
Teraz jestem na studiach w mieście sporo oddalonym od domu rodzinnego i dalej często tęsknię za tym łagodnym tonem i ślicznym uśmiechem, nawet jeżeli mam chłopaka.
#HfaFG
#UPnkc
Wczoraj zaczęło się u nas ich święto. Jak wszędzie w ośrodkach uniwersyteckich trwa teraz okres mega libacji i wiecznego kaca. Moja babcia jeden ze swoich sklepów ma tuż przy kampusie, więc w tych konkretnych dniach jest niezła zawierucha. Poprosiła mnie więc, żebym jej pomógł na sklepie z noszeniem skrzynek piwa, którego to schodzi najwięcej. Podczas noszenia browarów natknąłem się na znajomą mi twarz. Ziomek mówi do mnie tak: "Siema! Ja pierdole, ale miałem mindfuck przez chwilę, chciałem zamówić u ciebie pierogi ruskie".
I w tym momencie właśnie skojarzyłem, że typ przychodzi do baru codziennie na jedzenie. :D
#55Gd9
Żyło nam się dobrze, dopóki tata nie umarł 5 lat temu. Na początku rozumiałam, że mamie jest ciężko i ogarniałam dom, bo na rodzinę nie mamy co liczyć. Na szczęście mama opiekowała się małym. Teraz jednak mam już dość.
Pracuję na dwie zmiany w hotelu i naprawdę mam tam co robić. Oprócz renty po tacie i pomocy z MOPS-u to nasze jedyne dochody. Matki za nic nie potrafię przekonać, żeby poszła do pracy, chociaż Daniel chodzi do przedszkola. Ciągle ma milion wymówek. Na szczęście zajmuje się już domem.
Jakoś bym to zniosła, gdyby nie to, że coraz częściej przerzuca na mnie opiekę nad bratem.
A Daniel jest potwornie męczący. Nie da się z nim bawić, bo wszystko musi być jak on chce - inne dzieci nie chcą się z nim bawić, ale wg matki to wyłącznie ich wina. Młody też nie mówi normalnie, tylko krzyczy, w dodatku ma piskliwy głos.
Kiedy zostaje ze mną, czyli niemal codziennie, szaleje. Nie ma opcji, że się z nim pobawię albo dam mu zajęcie, a ja się pouczę. Próbował mnie bić, ale kiedy raz mu oddałam z taką samą siłą, przestał (tłumaczenia i prośby nie pomogły). Kiedy matka wraca z zakupów dziwi się, że jestem wykończona. Z zachowaniem brata nic nie robi, wręcz się z nim wiecznie cacka, a ja już nie mam siły z nią o tym rozmawiać.
Coraz więcej pracuję, z zajęć na studiach wracam późno, byle nie przebywać w domu.
W lipcu bronię dyplom i wyprowadzam się na drugi koniec Polski. Przyjaciółka pomogła mi znaleźć pracę w pensjonacie swojej cioci, mieszkanie będziemy dzieliły wspólnie. Matkę postawię przed faktem dokonanym w dniu wyjazdu.
Może i jestem wyrodna, ale jestem też psychicznie wykończona. Nie mam siły pracować, kontynuować studiów (chciałabym zrobić magisterkę), a po pracy niańczyć brata. Matka nie chce pomocy psychologa, chociaż proponowałam to milion razy. Marzę o tym, by po pracy chociaż 5 minut spędzić w ciszy, by zjeść spokojnie obiad, bez narzekania matki, hałasu kretyńskich kreskówek w telewizji i pokrzykiwania brata. Nie pamiętam, co to czas dla siebie. Oby wkrótce to się zmieniło.
#XtOVS
Tata udał się alejkę obok, a ja miałam wziąć papier toaletowy... Przyciskając się z wózkiem pomiędzy papierem a ręcznikami zapytałam: "Tato, wziąć zwykły papier?", a mój tatuś (swoja drogą niezły śmieszek z niego) odpowiedział mi na to: "Nieee, weź Velvet, niech dupa też poczuje, że są święta".
Miny osób, które to usłyszały były bezcenne. :D
#rYcr4
W pierwszych pięciu klasach podstawówki uczyłem się bardzo dobrze, świadectwa z czerwonym paskiem itp., ale po przeprowadzce do zupełnie innego miasta wszystko się pogorszyło - trafiłem na klasę sukinsynów, przez których byłem gnojony i poniżany na każdym kroku. Nauczyciele nie reagowali, rodzicom już nie ufałem, zamknąłem się w sobie. Gorsze wyniki zaowocowały większą ilością awantur i pasa. Błędne koło.
Jestem już od lat dorosły i nie widzę sensu wypominać czy wywlekać tego w rodzinie. Ojciec zostawił mamę lata temu, nawet nie wiem gdzie jest. Mamie pomagam jak mogę, zaś ona bardzo się zmieniła - często powtarza, że byłem dzieckiem idealnym, natomiast ona popełniła wiele błędów przez swoje ataki złości. Ja zawsze powtarzam jej, że nie mam o to pretensji, bo było, minęło... ale to kim jestem już się nie zmieni. A jestem introwertykiem, stroniącym od ludzi. Mam ponad 40 lat i do tej pory nie założyłem rodziny, między innymi dlatego, że boję się tego, że zamienię się w swoich rodziców. Boję się tego, że będę tak samo wychowywał swoje dzieci, pasem i wrzaskiem. Nie chcę im tego robić, wolę być singlem.
Na co dzień nie mam z tym wszystkim problemów, ale czasami mnie napadają ataki melancholii, jak sobie to wszystko przypomnę - mam nadzieję, że mi trochę ulży, że się tu wygadałem.
#gn7iH
Mój mąż i ja mieliśmy dość trudne dzieciństwo. U niego zaowocowało to nerwicą i zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi, u mnie nawracającymi stanami depresyjnymi, z tym że jestem wysoko funkcjonalna, więc poza tym, że czuję się jak gówno, niewiele to wnosi. W sensie że wstaję z łóżka, chodzę do pracy, dbam o dom i rodzinę.
W zeszłym roku problemy mojego męża zaowocowały przygodą z kuratorem, bo nie panował nad złością. Od razu zaznaczam, że nie tłukł nas, ale ciężko było z nim wytrzymać, w każdym razie ja też wtedy miałam się gorzej, może nie wspierałam go wystarczająco, nie wiem, pewnie tak było. Dostał antydepresanty. Brał je przez 6 miesięcy, chyba pomogły. Ale.
W listopadzie, grudniu, zaczęłam myśleć że wszystko się ułoży. Jakoś normalniej rozmawialiśmy, okazywał mi w ogóle jakąś czułość, nie sypialiśmy ze sobą co prawda, ale myślałam, że to przez leki. Zasypia często na kanapie na dole, ale też nie widziałam w tym nic złego.
W święta okazało się, że nie miałam racji. Najpierw okazało się, że pieprzy laski na kamerach. Potem, że te częste wycieczki do kibla to nie żołądek, tylko dziewczyna, z którą ma internetowy romans. Pracuję na nocki, miał czas. Potem okazało się, że to wierzchołek góry lodowej, lasek było od października masę, nie spotkał się z żadną na żywo tylko dlatego, że nie chciały. On chciał. Cały czas twierdzi, że mnie kocha i nigdy nie chciał mnie zostawić. Faktycznie, odkąd odstawił leki jest lepiej, sam zostawił cały ten cyrk, wiem, że zostawił, bo sprawdziłam. Przeczytałam też wszystkie logi. I zasadniczo każdej mówił, że ma żonę którą kocha, tylko co z tego.
Nie umiem sobie z tym poradzić. Myślę o tym codziennie, przeszłam załamanie nerwowe, jestem w środku wrakiem. I nie mogę mu wybaczyć. Bo on uważa, że nie zrobił nic złego i nie potrzebuje mojego wybaczenia. Nie obchodzi go, jak ja się z tym czuję, nazywa mnie wariatką, ma pretensje, że o tym mówię. Chciałam usunąć tę ciążę, ale nie byłam w stanie, a jestem tak rozjebana wewnętrznie, że nie wyobrażam sobie wychowywania kolejnego dziecka. Przez całe lata prosiłam go o czułość, której mi nie dawał, ale miał ją dla innych - nawet teraz, kiedy jest lepiej, mówi zdrobniale o innych kobietach, do mnie nigdy.
Czuję się niekochana. Czuję się z tym samotna. Gdyby nie mój syn, to, że mnie potrzebuje, natychmiast bym się zabiła.