#lDEVa

Mieszkam sam i lubię gotować - ostatnio eksperymentuję z patelnią grillową. Lubię też chodzić nago po mieszkaniu, zwłaszcza jak jest lato.
Nigdy, ale to nigdy nie łączcie tych dwóch rzeczy naraz, zwłaszcza podczas smażenia.

Z pierwszej ręki mogę Wam zdradzić, że członek, na którego wystrzeliła kropla rozgrzanego tłuszczu boli jak jasny ***j. I nie goi się szybko.
Komentarze (38)

#qy2zW

Mam 17 lat i od kiedy pamiętam, dzieci (głównie w przedziale wiekowym 0-3) zawsze bardzo dziwnie na mnie reagowały.

Kiedy tylko takie dziecko mnie zobaczy, natychmiast wpada w jakąś histerię i zaczyna płakać. Niejednokrotnie zdarzyło się to na mieście, taka sama sytuacja wystąpiła w przypadku moich dwóch braci ciotecznych. Gdziekolwiek jestem, w kinie, w markecie, zdarzyło się to nawet na konwencie, dzieci po prostu wybuchają przeze mnie płaczem. Starsze wydają się być trochę spokojniejsze, ale często zauważam, że się mnie po prostu boją.

To samo jeśli chodzi o psy - szczenięta panikują i piszczą na mój widok, starsze po prostu wyglądają na spięte. Byłam kiedyś wolontariuszką w schronisku, pomagałam przy kotach. Żeby jednak się do nich dostać co tydzień musiałam przejść przez aleję ujadających na mnie psów. Niektóre zachowywały się dosłownie jakby chciały mnie zabić (mimo że widziałam jak potulnie są w stosunku do innych wolontariuszy).

Moja znajoma wzięła kiedyś takiego psa ze schroniska. Kundelek był po przejściach i ze stresu, kiedy ktoś na niego krzyczał albo bardzo długo zostawał, sam sikał pod siebie. Poza tym grzecznie załatwił się na dworze. Odwiedzam więc kiedyś tę znajomą, uprzedzając ją wcześniej żeby pieska lepiej gdzieś wytransportowała do innego pokoju, bo nie chcę żeby zareagował na mnie jak inne. Nie był duży ale i tak bałam się, że mógłby zaatakować. Oczywiście zlekceważyła moją prośbę. Pies niby nie zaatakował, ale wystarczyło jedno spojrzenie i pojawiła się pod nim ogromna kałuża. Co ciekawsze, koty nigdy tak na mnie nie reagowały, a sporo z nich aż do mnie lgnie.

Nie mam pojęcia co jest źródłem takiego zachowania, czy to jakaś cecha mojego wyglądu czy może coś innego.
Komentarze (31)

#uDbdw

Wszystkie liczby jakimi się posługuję muszą być okrągłe, a w najgorszym wypadku podzielne przez 5. Byłam chyba pierwszą osobą w Polsce, która na żądanie zmieniła sobie PIN do karty kredytowej, bo numeru z rodzaju 2137 bym w życiu nie zapamiętała, więc poprosiłam o 2030. Te kilka lat temu naprawdę niełatwo było zmienić PIN, zapewniam. ;)
Komentarze (13)

#m1UZv

Wczoraj usłyszałam diagnozę: pojawiły się kolejne przerzuty. Choruję na raka płuc, walczę z chorobą już od 2 lat. I nie mam zamiaru się poddać, choćby nie wiem co.

Mam 21 lat i przyszłość przed sobą. Mam ukochanego chłopaka, wspaniałą przyjaciółkę, najlepszych na świecie rodziców i oddanego psa. Dla nich wszystkich będę walczyć nieustannie, bo wiem, że mając ich przy sobie jestem szczęściarą.

Walczcie kochani z przeciwnościami losu, nie poddawajcie się, nigdy.
Komentarze (23)

#xZou8

Poznałam fajnego chłopaka przez tindera. Deklarował, że szuka stałego związku, więc spotkałam się z nim. Coś zaiskrzyło i zaczęliśmy się spotykać regularnie. I wtedy okazało się, że...

Jest mężczyzną mojego życia, tydzień temu wyszłam za niego za mąż. Tak, w internecie również można znaleźć miłość, nie każdy szuka jednorazowych przygód!
Komentarze (10)

#WrtSV

Mam prawie 30 lat i mieszkam razem z Narzeczonym i niepełnosprawną babcią. I to o nią rozchodzi się cała sprawa.



Babcia nie jest zła, tylko... Męcząca. I to nawet bardzo. Przytłaczająca. Przed niepełnosprawnością była alkoholiczką, przez co leczyłam się na depresję, a nerwicę mam do tej pory. Swoim zachowaniem przepędziła ze mnie jakikolwiek szacunek. Ot, mieszkamy razem, pomagam jej z zakupami, lekarzami etc. Jakoś to funkcjonuje, jednak często na jej pytania czy gadanie reaguję agresją. Staram się z tym walczyć, jednak... Łatwo nie jest. To oczywiście odbija się również na Narzeczonym.


W przyszłym roku planujemy ślub i chcielibyśmy się wyprowadzić do jego rodzinnego miasta. I tu pojawiają się problemy. Babcia potrzebuje kogoś kto będzie co parę dni do niej zaglądał. Moja matka, a jej córka, opiekę przerzuciła na mnie i wpada tak co 2-3 tygodnie (rodzice mieszkają kilkadziesiąt kilometrów od nas). I wiecie co mnie wk...urza? Kasę co miesiąc od babci mogą brać. Kredyty od niej też i potem nie spłacają. Babcia im nie odmawia wzięcia kolejnego. Ale jak podniosłam temat, że chcę się przeprowadzić i może by się babcią w końcu zajęli, to jestem tą najgorszą. Dla mnie to normalne, że po ślubie chcemy mieć trochę prywatności i martwienia się tylko o swoje problemy. Najwyraźniej dla mojej matki nie...
Komentarze (21)
Dodaj anonimowe wyznanie