Zacznę tak po prostu: moja kuzynka dostała hopla na punkcie swojego dziecka. Dziewczyna późno wyszła za mąż, dziecko już prawie po 30. Do momentu bobasa gadało się całkiem spoko. Masze rodziny mieszkają blisko siebie, więc były częste odwiedziny i przypadkowe spotkania. To co się jednak odwaliło po urodzeniu dziecka to jakiś cyrk.
Zacznijmy od tego, że dziecko musi mieć tradycyjne polskie, chrystusowe imię, na nic delikatne upomnienia się zdały, że może to przeszkadzać dziecku w przyszłości. Nie napisze jak ma na imię, ale na potrzeby Anonimowych nazwijmy go "Dobromir". Dobromir urodził się ogólnie zdrowy, ale miał alergię pokarmową, trzeba było dać poza piersią mleko. Lament straszny, bo ona nie chce, bo to chemia...
Szczepić też nie chciała, ale ojciec dziecka wykazał się przytomnością chwilą umysłu. Dobromir skończył kilka miesięcy i kuzynka postanowiła wprowadzić wyczytane teorie żywnościowe na dziecku i zupełnie nie przeszkadzało jej, czy robiła to w domu, czy w gościach. Nawet nie było dyskusji, by jej 7-miesięczny bobas był karmiony z łyżki w moim domu, tylko zgodnie z jakąś tam teorią musi używać do tego rąk - wyobraźcie sobie jaki syf i bałagan robił. I tak za każdym razem, po chyba 20 - zaczęłam ograniczać ich wizyty. Potem były teorie na temat bajek, książeczek, cenzura ubioru, cioć... Plus – uwaga - zabawki "niegejowe" – taa, zabawki dla chłopców, by dziecko na homo nie wyrosło (wiem, paranoja).
Jak mały "Dobek" miał roczek, to impreza - prawie jak wesele, tyle gości, lista życzeń. Zapisy na wybrane prezenty. Od tego roczku się zaczęły telefony np. "wiesz, Dobuś nie ma kolejki górskiej, którą widział u kolegi", „wiesz, Dobuś nie ma interaktywnej książeczki z reklamy" itd. itp. Jak pojawiłeś się bez prezentu, to "Dobusiowi było smutno", sadzała go na kolanach i mówiła... "nie martw się, Dobuś, ciocia o tobie pamięta, tylko prezentu zapomniała". Dobuś obchodził miesięcznice swoich urodzin, więc prezenty musiały byś co rusz.
Historii z jej pomysłami jest od groma, od ok. 6 miesiąca zaczęło się zmuszanie dziecka do rozwoju. Wiecie, gdzieś przeczytała, że dziecko powinno koło roku chodzić, no a on przy 6 miesiącu nie raczkował… Oj, to zaraz ćwiczenia i chodzik. Przeczytała, że dziecko powinno mówić proste słowa - do znudzenia ćwiczenia z mowy. I tak do teraz ten cyrk trwa...
Zapewne czekacie na zemstę z mojej strony - była, kompletnie niezamierzona. Z mężem nie staraliśmy się specjalnie o dzieci. Jak zaszłam w ciążę, to był cios dla kuzynki. A gdy mój mały się urodził i go inaczej wychowujemy, złość kuzynki przeszła do wyrażonej słownie i czynami dezaprobaty, ale to już inna opowieść.
Puenty nie ma, pampersowe zapalenie mózgu jest i dotyka ono wielu kobiet, które były kiedyś spoko.
Pracuje w sieciówce odzieżowej, takiej, która jest praktycznie w każdej galerii. Nazwa nieważna, bo wszędzie jest to samo. Mianowicie niesamowicie wkurza mnie motto "klient nasz pan".
Raz kobieta rzucała na mnie rzeczy, które jej się podobają i kazała sobie czytać ceny ubrań wskazując je paluszkiem, a ja za nią chodziłam.
Innym razem facet siedział tak długo w sklepie, aż w końcu nie znalazłam mu idealnych spodni. Obsługiwałam go parę godzin, przymierzył wszystkie modele, obrażając mnie gdy przynosiłam mu nowe. Według niego miałam zapierdalać, bo to mój obowiązek.
Kolejna sytuacja - niepełnosprawna kobieta, która na co dzień jeździ jak szalona po wszystkich sklepach w mieście i każe szukać sobie sukienek, jest boleśnie wredna i niewychowana. Na drugi dzień wszystko zwraca i składa skargi.
To tylko parę sytuacji, a już się nóż w kieszeni otwiera nie? Wiadomo sklep bez klienta upadnie, ale nikt im nie nadał tytułów szlacheckich żeby się tak panoszyć. Sprzedawca/kasjer/ekspedient nie jest do prywatnej dyspozycji.
Pracę tę lubię, przychodzą też klienci tak przecudowni i sympatyczni, że im nawet kawałek nieba potrafię uchylić. To, że te sytuacje przetrwałam to dlatego, że w odróżnieniu od tych ludzi jestem wychowana i nie zniżam się do poziomu tych ludzi i nawet najgorszych traktuję dobrze i jak do mnie należy.
Ale ludzie... Jak wchodzicie do sklepu to jak w gości - chyba nie chcecie, żeby ktoś przychodząc do was robił wam syf na całe mieszkanie, obraził rodzinę i dom, a na koniec okradł was i wytarł buty w biały dywan.
Szacunku trochę nikogo nie zabiło. A i nawet dostaniecie go w zamian.
Moja mama urodziła, gdy miała 17 lat, dziadkowie byli wściekli i jasno postawili sprawę, z domu jej nie wyrzucą, bo wnuki niewinne, ale opiekować ma się dziećmi sama. Niestety moja siostra bliźniaczka urodziła się chora, jest niepełnosprawna umysłowo i fizycznie. Z tego powodu mama musiała rzucić szkołę i nigdy nawet nie pracowała. Gdy skończyła 18 lat wyszła za mojego ojca i od tamtej pory razem żyją w biedzie.
Mieszkaliśmy w malutkiej, wymagającej remontu kawalerce, ubrania miałam albo po kimś, albo z lumpeksu, wszystkie nowe rzeczy, zabawki i słodycze dostawałam jedynie od dziadków. Leczenie siostry pochłaniało tyle pieniędzy, że wypłata taty nie starczało na nic więcej. Rozumiem to, nie mam pretensji. Gdy podrosłam, pomagałam mamie pilnować siostry, żeby mogła odpocząć. Nigdy nie mogłam pracować, bo gdy ja miałam wakacje od szkoły, mama miała wakacje od siostry. Rozumiem to, nie mam pretensji. Po prostu było nam ciężko i tak musiało być.
W 18 urodziny mój chłopak, z którym jestem od gimnazjum, postanowił być romantyczny i się mi oświadczył (ale uzgodniliśmy, że ślub weźmiemy dopiero gdy będziemy dojrzalsi i w pełni samodzielni). Moja mama była przeszczęśliwa, dopóki nie okazało się, że wymyśliłam sobie studiowanie. Bo jak to tak? Po co kobiecie studia? Przecież jak urodzę dzieci, to nie będę mogła pracować. Przecież pracująca matka zaniedbuje dzieci i to największe zło na świecie. Przecież mam już narzeczonego i właściwie mogę od razu rzucić szkołę.
I tak dopięłam swego. Studiuję w innym mieście i pracuję. Dla matki jestem wyrodną córką, bo odeszłam z domu i nie chciałam już pomagać przy siostrze. Niestety studiując i pracując naraz, jedyne co mogłam im dać, to jedną osobę mniej do utrzymania. Rodzice nie chcą ze mną rozmawiać, bo mi się w dupie poprzewracało. Rok temu zmarła moja siostra, byłam na pogrzebie tylko dlatego, że dziadkowie mnie powiadomili, ze stypy zostałam wygoniona.
Mama nie ma żadnego wykształcenia, nie pracuje, bo nie chce być sprzątaczką, a to jedyne co może robić w miejscu gdzie mieszka. Nie będzie też miała emerytury. Ja to wszystko rozumiem, bo nie miała wyboru. Ale ja mam. Nie chcę, żeby w przyszłości z moich dzieci się śmiano, bo są biedne, bo nawet przyborów plastycznych nie mają, nie chcę, by gardzili moją córką, bo nosi chłopięce ubranka. Skoro mogę pracować, to będę, nawet jeśli mój narzeczony by zarabiał na nasze utrzymanie, to ja zarobię na zagraniczną wycieczkę. Bo chcę, bo mogę, bo nie lubię biedy.
Dla zainteresowanych moją fanaberią: W tym roku będę kończyć magisterkę, z narzeczonym wciąż jesteśmy razem, a ślub jest planowany w dalekiej przyszłości, bo najpierw musimy na niego zarobić.
Kiedy byłam dzieckiem, tata i mama niesamowicie imponowali mi tym, że kiedy ja się bałam sama iść do swojego pokoju na piętro/do piwnicy po kompocik/przyjść do mnie w środku nocy, oni robili to bez problemu. Nie bali się zupełnie. Mama spokojnie zapalała światła, pokazywała mi, że tam nic nie ma, a tata po prostu wydawał głupkowate dźwięki i mówił, że gdyby cokolwiek tam było, to by dawno uciekło na jego widok.
Mieszkaliśmy na rogatkach dużego miasta w domu jednorodzinnym. Często na dworze rozrabiały mniej lub bardziej dzikie zwierzęta. Raz i drugi weszły nam za płot i napędziły strachu nawet mamie. Tata bez cienia lęku po prostu brał latarkę, psa, pałkę teleskopową tak na wszelki wypadek (bo ja i mama bałyśmy się o niego) i szedł sprawdzić co to. Raz zdarzyło mu się wynosić na karku koziołka sarny, który wsadził łeb w szczeble werandy i wył o drugiej w nocy jak mordowane dziecko...
Ja rosłam, moje drobne lęki pozostawały takie same. Niby opanowane, ale jednak. Gdy budzi cię opętańcze zawodzenie w środku nocy, nie myślisz za dużo. I kij z tym, że te oczy za oknem to sowa czy inny jeleń. To jest straszne i już, zwłaszcza gdy jest się samemu. I tym bardziej podziwiasz człowieka, który nie boi się tego sprawdzać.
Gdy miałam te 16 - 17 lat, złożyło się tak, że mama i tata regularnie wyjeżdżali ok. 18 i wracali po 3, w związku z pracą. W takie wieczory na podwórzu regularnie coś się działo, coś tłukło w szybę. Na nieszczęście nasz stary, wielki sznaucer niedawno padł, więc nie wiedziałam, czy to zwierz czy człek (Gidran na zwierzęta miał wywalone, na człowieka reagował spokojnie, ale specyficznie, zwłaszcza na obcego). Chowałam się wtedy na poddaszu z telefonem w ręku, gotowa prosić babcię, żeby przyjechał dziadek (był leśniczym i miał pozwolenie na broń), bo mieszkali niedaleko. Raz i drugi dziadek przyjechał, ale nic nie znalazł. Pocieszył, pogłaskał i zostawał na noc.
Któregoś razu dyżur rodzicom odpadł i zostali w domu. Poszli spać bardzo wcześnie, ja zostałam na dole i oglądałam TV. Znowu się zaczęło, tym razem tuż przy drzwiach na taras. Standardowo uciekłam na górę, ale tym razem do rodziców. Tata od razu złapał pałkę i tylnymi drzwiami wyszedł na dwór. Gdy zaczął krzyczeć, mama poleciała za nim, a ja schowałam się pod ich kołdrę i prawie posikałam. Wezwana policja, a facet, który starannie rozpracowywał zabezpieczenia naszego domu od kilku tygodni, został obezwładniony przez ojca.
Do dziś przeraża mnie myśl o tym co by było, gdyby nie dziadek, normalni, kochający rodzice z zaufaniem do mnie i jajami do kolan. Teraz mieszkam w bloku, w centrum miasta, na 6. piętrze. Moje drzwi kosztowały majątek, mam alarm i bardzo bojowego Maine Coona jako stróża, do tego noże upchane po całym domu i już nikogo się nie boję... chyba.
To była wpadka, a jak dziecko, to i ślub. Tymi słowami syn mojego kuzyna poinformował swoich najbliższych o planie zmiany stanu cywilnego... i zaczęło się.
Najpierw ze względu na młody wiek zakochanych oraz brak zatrudnienia Pani Młodej zostaliśmy z mężem poproszeni o bycie szoferami. Tłumaczono, że mamy ładne autko i żal im wydawać pieniędzy. Pomyśleliśmy, że OK, zrobimy im tę przyjemność. Tak zaświnionego auta nie widziałam w życiu, po wizycie nowożeńców błoto było nawet w głośniku - Pani Młoda drzwi otwierała butem!
Moja koleżanka jest makijażystką i zawsze w dobrej cenie (jeśli tylko ma czas) chętnie mnie maluje. W dniu ślubu przyszła do mnie Pani Młoda, niby żeby pożyczyć lakier do włosów, a w efekcie żeby wbić się na bezpłatny makijaż (zawoziłam dziecko do teściów, mąż jej otworzył, a koleżanka przyszła 5 minut wcześniej). Byłam w szoku, bo po pierwsze zajęła moje miejsce (więc dla mnie brakło czasu), w dodatku nie chciała zapłacić! (zapłacili w końcu rodzice Pana Młodego). Po prostu wmówiła mojemu mężowi i koleżance, że to już ze mną ustaliła.
Przed błogosławieństwem poprosiła mnie o kolczyki (które miałam na uszach), bo ona nic nie ma z biżuterii i źle się z tym czuje... wtórowała jej matka "przecież Kasieńka w ciąży i w dodatku dziś jej dzień, to muszę dać, bo myszy zjedzą, bo tak wypada". Nie zgodziłam się. Kolczyki to rodzinna pamiątka i dostałam je od mojej nieżyjącej już babci, a wartość ich nie tylko sentymentalna jest bardzo duża. Płacz i lament trwał z pół godziny i ucichł dopiero jak mój mąż i żona kuzyna powiedzieli, że jak się nie uspokoją, to oni na ślub nie przyjdą.
Na weselu okazało się, że miejsc jest mniej niż gości. Tłumaczyli się, że myśleli, iż większość nie przyjdzie. Za wesele płacił mój kuzyn i co się stało z kasą, którą dostała Kasieńka na zapłatę sali, nikt nie wie. Zamiast 3 ciepłych dań był tylko obiad.
Byłam na granicy wytrzymałości i po obiedzie wróciliśmy z mężem do domu. Nasza rodzina opuściła salę około godziny 20.00, bo nie było co jeść.
Po narodzinach dziecka poprosili mnie o bycie matką chrzestną, ale bardzo stanowczo odmówiłam. Nigdy nie chciałabym, żeby ktoś do końca życia żądał ode mnie pieniędzy na różne okazje związane z ich maleństwem (rodzinę Kasieńki jak i ją samą poznałam na tyle dobrze, żeby wiedzieć dlaczego wybór padł akurat na mnie).
Nie utrzymuję z nimi żadnego kontaktu. Z opowieści kuzyna wiem, że Kasieńka nadal nie pracuje i żeruje na swoim mężu i jego rodzinie. Wakacje muszą być, chociaż na kredyt! Ale była w Hiszpanii, tylko to się liczy...
Zawsze byłam córeńką mamuni. Jestem najmłodsza z rodzeństwa. Gdy miałam około 6-7 lat moja mama wyjechała w odwiedziny do mojej siostry do Anglii zabierając brata, a mnie zostawiając u cioci.
Z moim tatą już dawno jej się nie układało. Ona pragnęła czegoś więcej, chciała poznać świat, nowych ludzi. Życie jako kura domowa nie odpowiadało jej. Więc on sam nie miał zbyt dużego rozczarowania na wieść, że nie wraca. Ja natomiast przeżywałam to bardzo. Tęskniłam, złościłam się, płakałam, krzyczałam, bo nie byłam w stanie pojąć dlaczego. Obwiniałam wszystkich dookoła, w tym siebie najbardziej, że to przeze mnie, bo przecież to mnie zostawiła. Brakowało mi jej głosu, tulenia do snu, a w szczególności samej obecności. Dzwoniła rzadko, a i tak jeden telefon doprowadzał mnie do kilkugodzinnej histerii.
Starałam się o niej zapomnieć, więc ograniczyłam kontakt do zera, a słowo "mama" stało się tematem tabu. Z czasem żal i złość nie dokuczała mi tak bardzo, chociaż mimo to i tak nie byłam w stanie odebrać telefonu, a każda wysłana przez nią kartka trafiała do kosza.
Niedawno wróciła, a ja czuję się jakbym znowu miała 7 lat. Wszystkie niedomówienia, żale, złości wróciły. Dlatego mamo, chcę, żebyś wiedziała, że pamiętam.
Pamiętam pierwsze urodziny bez ciebie. Pamiętam dni, w których błagałam Boga, żeby to był zły sen. Pamiętam każdy dzień matki spędzony z tatą. Dlatego proszę, nie niszcz mi świata, nad którym pracowałam tak długo. Nie udawaj, że nic się nie stało, bo ja pamiętam te długie 10 lat czekania na ciebie.
Pod wpływem wyznania pewnej dziewczyny o tym, jak przyłapała swojego tatę na całowaniu się z innym facetem i braku reakcji ze strony mamy, postanowiłam opisać swoją historię.
Wzięłam ślub z przyjacielem. I w chwili obecnej niczego nie żałuję.
W swoim życiu spotykałam się z wieloma mężczyznami i jeszcze nie trafiłam na takiego, który byłby w stanie dotrzymać mi tempa. Mam dominującą osobowość i nie lubię siedzieć w jednym miejscu zbyt długo. Poza tym lubię swoją niezależność (tak, wiem, że w związku też można być niezależnym) i uwielbiam spędzać czas sama ze sobą (może to jakiś objaw choroby psychicznej). I w sumie to przecież mogę żyć jako singielka, prawda?
Właśnie nie do końca... Już abstrahując od rodziny i znajomych, którzy lamentują nad moim smutnym losem, muszę przyznać, że życie w parze jest zwyczajnie bardziej opłacalne i niesie ze sobą wiele innych korzyści, niekoniecznie materialnych (chociażby adopcja dziecka).
Mój przyjaciel również planował spędzić swoje życie jako singiel, jednakże nie ukrywał, że chciałby mieć coś na kształt rodziny bez tych wszystkich zobowiązań, które często temu towarzyszą. Zatem dodaliśmy dwa do dwóch i 10 lat temu daliśmy sobie czas na przemyślenie pomysłu naszego ślubu.
W ciągu tych 10 lat przede wszystkim sprawdziliśmy trwałość naszej przyjaźni, jak nam się wspólnie mieszka i ustaliliśmy wszystkie szczegóły. Co miesiąc odkładamy z naszych pensji określoną kwotę na wspólne wydatki (jedzenie, dom, środki czystości itp.), mamy oddzielne sypialnie i szanujemy swoją prywatność. Mimo wszystko lubimy spędzać ze sobą czas. Przynajmniej raz w miesiącu wychodzimy do teatru i/lub restauracji, czasami siadamy wieczorami przy winie i gadamy do rana. Uwielbiam go, naprawdę, jest najlepszym mężem, jakiego mogłam sobie wymarzyć.
W razie gdyby któreś z nas znalazłoby "miłość swojego życia" jesteśmy w stanie wziąć rozwód i dalej się przyjaźnić.
W planach mamy adopcję dziecka i jesteśmy zgodni co do tego, żeby wszystko mu powiedzieć w odpowiednim czasie.
Wiem, że to jest bardzo kontrowersyjne i niezgodne z normami społecznymi i spodziewam się wielu negatywnych komentarzy. Ale do cholery jasnej nawet dzisiaj ludzie, którzy są w związku małżeńskim niekoniecznie są w sobie zakochani, a nawet zdarza się, że się nienawidzą. Czy to nie chodzi o to, żeby w związku być dobrym partnerem? Wspólnie wychowywać dziecko i szanować siebie nawzajem?
W obecnych czasach kładzie się straszny nacisk na to, żeby przypadkiem nie zostać samemu. Trzeba koniecznie znaleźć partnera, uprawiać z nim seks i spłodzić dziecko (chociaż z tym dzieckiem to już różnie bywa), bo inaczej coś jest z tobą nie tak.
Z pełną świadomością mogę powiedzieć, że jestem szczęśliwą kobietą i mam fantastycznego męża, nawet jeśli łączy nas tylko przyjaźń. :)
Matką podobno jest się całe życie...
Byłam dzisiaj świadkiem, jak w sklepie mężczyzna ok. 80. zaczął robić awanturę. Żadna kiełbasa i żadna wędlina nie była dostatecznie dobra. Obrażał ekspedientkę, krzyczał, wyzywał kobiecinę od głupich bab i niekompetentnych gówniar, bo on chciał kawałek cyt. "kałbasy" ze środa pęta, a nie z brzegu!
Ni z tego, ni z owego przydreptała tam zasuszona, malutka starowinka. No taka mumijka, zasuszona, malutka. Strzeliła faceta laską po nogach, złapała za ucho i huknęła niczym działo przeciwpancerne:
"MARIUSZU, JAK TY SIĘ ZACHOWUJESZ?! MYŚLISZ, ŻE NIE WIDZĘ I NIE SŁYSZĘ GÓWNIARZU?!!!".
Pan Mariusz struchlał, tak jakby się skurczył i zmalał...
"JAK TY SIĘ DO PANI ZWRACASZ, CO TY SOBIE MYŚLISZ, MASZ NATYCHMIAST WSZYSTKICH PRZEPROSIĆ!!!"
Grzecznie przeprosił panią za ladą, odwrócił się, nas "kolejkowiczów" też przeprosił, po czym pokornie oznajmił, że wszystkie wędlinki takie dobre i równiutko pokrojone, on bierze wszystko i bardzo dziękuje, miłego dnia życzy.
"I MÓWI SIĘ <KIEŁBASA> A NIE <KAŁBASA>!!!
"Tak, mamo, masz rację" - wybąknął pan Mariusz odchodząc. "Przepraszam...".
Niniejszym pozdrawiam pana Mariusza i jego krewką mamę :)
Tak się mnie to wyprowadziło z równowagi że nie mogę!
A teraz do rzeczy.
Mój szef po 10 godzinach intensywnej pracy fizycznej w słońcu i brudzie jadąc 2 km do "firmy" powiedział: "ale jutro to przynieś jakieś czyste ubranie na zmianę, bo to nie pachnie zbyt ładnie".
Nie wiedziałam czy śmiać się czy płakać, a mowę odjęło ale może i lepiej bo mój niewyparzony język znowu by mu dał popalić.
Piszę to, bo człowiek przychodzi czysty zadbany, a wychodzi ledwo żywy i jak kocmołuch, a ten zamiast cieszyć się, że pracownik został w robocie dłużej i dokończył robotę to jeszcze takie coś :-(
Cierpię na jakąś tajemniczą chorobę, która objawia się ciągłym bólem głowy i spontanicznymi atakami bólu tak silnymi, że widzę światło na końcu tunelu, a każda próba ruchu może skończyć się wymiotnie. Nie działają na to żadne leki, lekarze nie wiedzą co robić.
Boję się, że pewnego razu mój mózg nie wytrzyma ciśnienia i po prostu "wybuchnie", a ja kopnę w kalendarz. Chociaż to i może lepiej, bo przestanie mnie w końcu boleć.
Dodaj anonimowe wyznanie
