#dkcUa
Są osoby, którym tłuszcz nie odkłada się pod skórą tylko na narządach wewnętrznych. Wyglądają na szczupłych, a w środku są otyli. Mam tą przypadłość i muszę się pilnować, nie dla wyglądu tylko dla zdrowia. Już nie potrafię zliczyć, ile razy słyszałam, że po co trzymam dietę skoro jestem szczupła, albo co ja wiem o trudach odchudzania. Przyzwyczaiłam się. Moja dieta opiera się na eliminacji tłuszczy zwierzęcych, co za tym idzie nie jem: smażonego mięsa, tłustego mięsa (karkówka, żeberka, boczek, łopatka, wołowina z tłuszczykiem), fast-food. Nie mogę sobie zrezygnować, tu chodzi o moje zdrowie. Nie rozumiem osób, które są otyłe i nic tym nie zrobią, bo ciężko.
#gYfGt
Od razu zaznaczę, że ani ja, ani mój mąż (wtedy jeszcze chłopak) nie wierzymy w nic, co nie jest poparte nauką, sami na co dzień się zajmujemy fizyką, jednakże na tamte sytuacje do tej pory nie znaleźliśmy wytłumaczenia.
Mazury, ok. 10 lat temu. Wybraliśmy się na wycieczkę rowerową, w pewnym momencie oddaliłam się za drzewko za potrzebą. Wracając, oniemiałam - na drzewie wisiała kobieta. Byłoby to samo w sobie straszne, ale... Tą kobietą byłam ja! Wyglądała jak ja, a ja czułam jakbym oglądała swoje wiszące ciało z boku. Co więcej, moje (to prawdziwe) ciało odmówiło mi posłuszeństwa - jakby je ktoś zamroził, nie mogłam się ruszyć, ani wydobyć z siebie głosu.
Michał (luby) podbiegł spytać co się stało, nie mógł nawet podnieść mojej ręki. Później okazało się, że zemdlałam, a Michał nie widział nic podejrzanego na drzewie. Jak wróciliśmy do pensjonatu, opowiedziałam właścicielowi, gdzie byliśmy, a on posmutniał.
Okazało się, że jego matka popełniła tam samobójstwo, powiesiła się dokładnie w dniu moich urodzin. Pokazał nam jej zdjęcia, nawet pieprzyki miała w tym samym miejscu co ja. My uznaliśmy, że to może wszystko zbieg okoliczności, po powrocie zbadałam stan swojego zdrowia, również na podłożu umysłowym, ale wyszło, że wszystko ok, więc o sprawie postanowiłam zapomnieć.
Kolejny raz pojechaliśmy na Mazury rok później, już w inne miejsce, ale i tam działy się dziwne rzeczy. Jako pasjonaci historii wojennej, poszliśmy na mały cmentarz z 1 wojny światowej. Groby były ułożone symetrycznie. Ja kucnęłam nad środkowym grobem po lewej, Michał tak samo ale po prawej stronie, żeby odczytać nazwiska zmarłych. W pewnym momencie pociemniało mi przed oczami i zachwiałam się. Michał zapytał co jest, powiedziałam mu, że nic takiego, trochę mnie zamroczyło, ku mojemu zdziwieniu okazało się, że jego dokładnie w tym samym momencie też zaćmiło...
Później już przestaliśmy jeździć na Mazury, próbowaliśmy w logiczny sposób wyjaśnić te zdarzenia, niestety nam się to nie udało. Nasi znajomi początkowo nam nie wierzyli, dopiero zdjęcia tej kobiety przekonywały ich do prawdziwości naszej historii. Mimo, że minęło już tyle lat, nadal przechodzą mnie dreszcze jak o tym pomyślę...
#istLd
Jesteśmy razem od 8 lat, a on do tej pory nie pamięta, że dla mnie 2 łyżeczki kawy, 1 łyżeczka cukru. Mogłabym tak wymieniać w nieskończoność. Czasem się zastanawiam czy on nie ma jakiegoś guza mózgu, który uciska część odpowiedzialną za normalne życie z drugim człowiekiem. Moje codzienne życie polega na tym, że gdy chce żeby podał mi np. chusteczkę to muszę mu powiedzieć: "podaj mi chusteczkę, jest w sypialni w szafce na drugiej półce po lewej stronie" a on i tak zapyta "tą niebieską?" choć nie ma tam żadnej innej.
#q99CS
Ponad 10 lat później czyli kilka miesięcy temu zaczęłam obsesyjnie o tym myśleć. Czy poczuję to jak kiedyś, czy "uwolnię całą negatywną energie" itp.
Zaczęłam pozorować tak zwane wypadki. Czyli po prostu zacięcie nożem itp., ale nie miałam z tego żadnej satysfakcji, więc sobie dałam spokój. Pomyślałam sobie "za stara już jestem na to".
Któregoś wieczoru kiedy mąż był w pracy na nocnej zmianie, nie mogłam zasnąć. Poszłam prosto do kuchni jak w transie po nożyczki i wbiłam je sobie w lewą rękę. Nic nie poczułam. Wbijałam je około 20 razy. Scena jak z horroru. Tyle krwi w życiu nie widziałam. Nie wiem dlaczego to zrobiłam. Nie mam depresji. Jestem szczęśliwa. Najgorsze jest w tym wszystkim tłumaczenie rodzinie co się stało. Bo co mam im powiedzieć? Nie wiem?
Ręka oczywiście jest niesprawna. Kiedy mąż zapytał mnie czy żałuję tego co zrobiłam, szczerze odpowiedziałam, że "nie mam na ten temat żadnych przemyśleń i w sumie na tą całą sytuację mam wyj*bane".
Dopiero dzisiaj po wizycie u psychologa zdałam sobie sprawę jak bardzo zraniłam tym moich najbliższych. Psycholog za nic nie chciał uwierzyć, że nie było to moje wołanie o pomoc. Stwierdził, że to problem ukryty gdzieś głęboko w mojej psychice.
Wszyscy traktują mnie inaczej. A ja jestem cały czas ta sama. Jak mam im wytłumaczyć że nic się nie zmieniło?
Nikt nie wie, że to jedna z wielu sytuacji rozgrywających się tylko w mojej głowie.
Tą historią żyję od jakiś 3 dni i już powoli się wypala, więc czas na nowy scenariusz.
#BlxGA
Z tym, że jego rodzice mieli mieszkanie socjalne, które było remontowane przez gminę (raz nawet zgłosili zepsutą lampę, a okazało się, że żarówka się przepaliła) i regularnie chodzili po talony żywnościowe. Nie trudzili się pracą, tylko sporadycznie chodzili na czarno zrywać owoce w pobliskim sadzie.
#07muS
Pracuje tam ponad 3 tysiące osób i jest naprawdę duża różnorodność, jeśli chodzi o pracowników. Z braku pracy na mojej maszynie przydzielono mnie do Leszka - gościa po 60. To tak tytułem wstępu.
Leszek przez ponad 30 lat pracował w zakładach mięsnych, wywalili go za pijaństwo. Sam chwali się, że przez 30 lat pracy ukradł z zakładu pewnie tira mięsa, załatwiał ludziom mięso na wesele (czytaj kradł po kilka kilo dziennie i wrzucał do zamrażarki). Co ciekawe nie potrafił się "dorobić" i mieszka w ruderze.
Jest on kompletnie oderwany od rzeczywistości. Żalił się, że banki kredyt dadzą chętnie, a potem trzeba spłacać więcej niż się pożyczyło, a w ogóle to jak trzeba pieniędzy, to w banku są, ale żeby podwyżkę dać to nie ma. Jego sąsiad jest złodziejem, bo kupił sobie traktor za 70 tysięcy, a to niemożliwe żeby ktoś miał tyle pieniędzy. A i tak w ogóle, to wszyscy, którzy kupują samochody, do których poszycia produkujemy to złodzieje, bo te samochody to nawet i 100 tysięcy kosztują (guzik prawda, 300 koła to minimum, ale zdarzają się i modele warte ponad milion), a przecież ludzie tyle nie zarabiają i to wszystko złodzieje są. No chyba, że pracują w Holandii. Tam jak z pół roku popracujesz to jesteś do końca życia ustawiony. A w ogóle to za komuny było lepiej, bo może nie było niczego, ale wtedy nikt nie miał, a nie jak te złodzieje teraz, bo człowiek jak nie miał tak nie ma, a te chuje co kradną to mają. Zupełnie nie przeszkadza mu, że przez 30 lat pracy sam ukradł towar warty pewnie tyle co taki samochód klasy premium.
I wiecie co jest najgorsze? Ma trójkę dzieci, dwójka z nich pracuje tam gdzie on. Są na tym samym poziomie intelektualnym co on. I nawet nie chodzi o przekazywanie dalej swojej głupoty potomstwu, ale o myśl o tym, że zarówno on, jak i jego dzieci mogą głosować. I głosują. I nie będę tu mówił o ich preferencjach politycznych, ale ich głos liczy się 5 (razem z żoną) razy bardziej niż mój. Ludzie nie mają pojęcia o podstawach ekonomii, wierzą we wszystko co mówi się w telewizji bez jakiejkolwiek weryfikacji. Naprawdę uważam, że powinno się przed głosowaniem przejść jakąś weryfikację, jakiś test na inteligencję.
#BEGaQ
Okazało się że był to paznokieć.
Skończyłam swoją praktykę momentalnie.
#SiVtS
Od razu po rozpoczęciu wakacji wpadłam na pomysł żeby zrobić sobie dłuższe wolne od wszystkiego. Spakowałam się i autobusem wyjechałem do jednej siostry, do kuzynostwa i potem jeszcze do cioci (wszystkie osoby były w Polsce). Stwierdziłam, że a co mi tam i poleciałam samolotem do drugiej siostry (do Anglii), A następnie do trzeciej (do Holandii). Podczas mojej półtora miesięcznej wycieczki wypoczęłam i byłam uśmiechnięta jak wracałam do domu. No cóż, mogłam się nie uśmiechać.
Jak przybyłam do domu, jeszcze przed wejściem do niego, poczułam niemiłosierny smród. Jak już weszłam do niego wcale nie było lepiej, a o zgrozo gorzej. Wszędzie bród i smród. Resztki jedzenia walały się wszędzie, brudne majtki po okresie bez podpaski lub tamponu na stole gdzie się je? Normalne według rodziców. Widziałam tylko trzy pokoje ale sądzę, że reszta nie wyglądała lepiej. No cóż, jak zobaczyłam jak to wygląda to od razu zadzwoniłam do siostry żeby mnie przenocowała przez jakiś czas (na szczęście się zgodziła). Musiałam zamówić sprzątaczkę, bo samej nie udałoby mi się tego wszystkiego pozbyć. Jedyny plus tego wszystkiego to to, że rodzice zaczęli doceniać to co robiłam.
#9ctpi
Oboje wyznawaliśmy zasadę, że nie ma tematów tabu i będziemy rozmawiać ze sobą o wszystkim.
Troszkę o mnie: dosyć przeciętna, może ładna, 4 chłopaków "na koncie". Tak, to ważne w tej historii.
On? No jest przystojny, fakt. Problemem jest to, że w łóżku miał ponad 50 dziewczyn i nie, nie były to przechwałki. Nie chciał mi się nawet do tego przyznać. Co prawda większość z nich zaliczył ponad 10 lat temu, kiedy sobie latał po klubach, a hormony szalały, a mi w sumie jego przeszłość nie przeszkadzała. Do momentu kiedy spotkałam jedną z jego oficjalnych "byłych".
Wielki biust, naturalna, lekko podkreślone piękno, wysoka i zgrabna. Jędzowata i zapatrzona w siebie, ale z wyglądu 9/10. I wtedy coś we mnie pękło. Poczułam się zazdrosna, ale w taki sposób że uderzyło to w moją samoocenę. Przestaliśmy się ze sobą kochać, już nawet nie pamiętam kiedy ostatnio pozwoliłam mu się dotknąć.
Wszystko przez tą dziewczynę i to że raz wypróbował w łóżku dla mnie kompletnie nowej rzeczy, gdzie było widać, że on to doskonale zna. Wtedy zaczęły pojawiać się myśli o jego byłych, zaczęłam się zastanawiać ile miał dziewczyn w tym naszym łóżku, ilu mówił to co mi. Zaczęło mnie to wykańczać. Zablokowałam się.
I tak, rozmawiałam z nim o tym. On wie, że zachowywał się jak szmata, ale nic nie poradzi. Ani na swoją ani na moja przeszłość, bo według niego "jego 50 jest jak moje 4, bo on jest facetem".