Niedługo ma odbyć się nasz ślub. Po rozdaniu zaproszeń oczekiwaliśmy na potwierdzenie przybycia przez gości. Jedni odpowiedzieli w terminie, inni spóźnili się z odpowiedzią, a jeszcze inni w ogóle nie potwierdzili.
W związku z tym, że w restauracji miałam obowiązek podać dokładną liczbę gości, to zaczęłam dzwonić do tych, którzy nie odpowiedzieli. Jak się okazało wywołałam swoim zachowaniem ogromny skandal. Ponieważ pytając "dobrego kolegę'' mojego narzeczonego czy w ogóle przyjdzie, czy będzie sam czy z osobą towarzyszącą (nie dał odpowiedzi wcześniej), stwierdził, że możemy go wykreślić z listy gości skoro ja wydzielam mu miejsca przy stole... Na ślub i wesele nie przyjdzie. Nie pomogły tłumaczenia i przeprosiny (chociaż nie wiem tak naprawdę za co).
Za chwilę przeprowadzę się do przyszłego męża, a w jego okolicy już uchodzę za "damę ze spalonego teatru'' i materialistkę. Z takim prostactwem i chamstwem nie spotkałam się nigdy w życiu. Na koniec mogę dodać, że "kolega'' zna się z moim narzeczonym od dziecka, a potraktował nas w taki sposób..
Rada dla przyszłych małżonków: Dobrze przemyślcie swoją listę gości jeżeli organizujecie wesele.
Przeziębienie - leczone trwa tydzień, nieleczone 7 dni. Problem zaczął się wtedy, gdy piąty tydzień nie ustępował mi kaszel. Lekarz robi osłuch; nic tu nie ma. Prześwietlenie, morfologia - czysto. Alergia, brak. Tydzień L4, ustępuje i nawraca. Leki, inhalacje, nebulizacje, syropy, nic.
Przeziębienie zawsze trwa u mnie tak samo: dzień rozbicia, dzień bólu gardła, dzień kataru i 3 dni kaszlu. Ten schemat jest identyczny od wielu lat, jednak tym razem zawiesiłem się w fazie kaszlu, "program" nie odpowiada.
Co zrobiłem - wykorzystałem nieśmiertelną radę ludzi z IT - wyłącz i włącz. Celowo się przeziębiłem ponownie i przeszedłem całą drogę od bólu gardła po kaszel.
Przeszło...
Od marca nie mieszkam z mężem. Wyprowadziłam go po tym jak kolejny raz nie wrócił do domu na noc. Zaryczana, że moje życie pachnie jakąś patologią, spakowałam jego rzeczy, spakowałam też jego puste butelki po ruskiej wódce. Sobie zostawiłam tylko pieniądze, których nam ciągle brakowało (uzbierałam w sumie 2300). Porozmawiałam z rodziną, która dała mi ogromne wsparcie i dopiero teraz uświadomiłam sobie jak źle mi było z nim. Przestałam płakać.
Z kasa stoję o niebo lepiej.
Mam spokój, którego nikt nie burzy złością, że ręcznik spadł na podłogę lub buty dziewczynek nie są jeszcze wyczyszczone. Tak, mój jeszcze mąż miał obsesję. Wszystko na już podane na tacy, łącznie z du*ą przed spaniem. Nauczyłam się bzykać i nic już nie czuć. Po prostu robił swoje i kładł się spać. Jeden raz nauczył mnie tego.
Jak zgwałcił mnie ten jeden raz? Obudził mnie z rękami zaciśniętymi na mojej szyi i kazał go sobie wsadzić. Broniłam się, ale nie miałam szans. W trakcie pluł na mnie i dusił i ciągle powtarzał, że jestem głupia świnia, a gdy już zaczynałam tracić świadomość, przestawał i od nowa musiałam go wkładać. Później użył butelki po wódce. I dociskał ją nogą. Gdy skończył postawił mnie na podłodze i wymazał całą krwią, mówiąc "czemu płaczesz misiu?? Może na policje zadzwoń?".
Parę dni po tym znowu się upił i powiedział, że dziś powtórka. Zamknęłam się u dzieci w pokoju. Ciągle myślałam, że nikt mi nie uwierzy, a tylko wstydu dzieciom narobię, bo to się szybko rozniesie.
Teraz mieszka u siostry i blaga o to żebyśmy nie niszczyli rodziny.
Długie, wiem. Wyrzuciłam to z siebie w końcu.
Odkąd moja siostra urodziła, stała się madką, moja mama zastała bapcią(?), a moje życie koszmarem. Siostra jest ode mnie sporo starsza, ma już 2 dzieci (7 i 3 lat, jeden ojciec nieznany, a drugi tylko płaci alimenty) i niestety wynajmuje mieszkanie na tym samym osiedlu. Szlag mnie trafia od tego, co się dzieje.
Moja siostra co chwile coś odwala, a moja mama zawsze ją popiera. Żali się, że wyprosili ją z restauracji bo karmiła piersią? "Jak oni mogli, co za skur...". Tylko, że ja nie raz widziałam jak siostra karmi. Dwa cycki na wierzch, bo inaczej ją bluzka uwiera i pod żadnym pozorem się nie zakryje, bo to naturalna sprawa. Ostatnio się oburzała, że jej biedna córeczka została pobita w szkole przez inne dziecko, a jego durna matka śmie twierdzić, że to jej biedactwo zaczęło bójkę i prześladuje tego okropnego bachora i wyzywa od grubasów. Przecież jej dziecinka taka nie jest, a nawet jeśli tak mówi, to ma prawo, bo ten dzieciak jest ohydnym, spasionym tłuściochem, a swoimi słowami zmotywuje go do odchudzania.
Na moim życiu też to się odbija. Buty mi się rozwaliły? Mam poczekać, bo córeczka Agusi ma urodziny i trzeba jej kupić coś wyjątkowego. Mam sprawdzian, od którego zależy moja ocena? Agusia jedzie do spa i muszę pilnować jej bachorów, a przy nich nie dam rady się uczyć. Koleżanki planują wspólną naukę do testów gimnazjalnych? Nie ma mowy, Agusia i mama planują babski wieczór, a ja mam się zająć bachorami. Minimum 3 razy w tygodniu pilnuje tych bachorów, bo dziećmi tego nazwać się nie da. Każde rodzinne wakacje to katorga, biorą mnie tylko po to, bym była opiekunką, a odmówić nie mam prawa.
We wakacje koleżanka wyjechała z rodzicami na 2 tygodnie, a mnie zostawiła pod opieką swoją kotkę z małymi (moja mama się zgodziła)... Nie dopilnowałam. Siostra przyszła z bachorami na pogaduchy, pralka w kuchni chodziła, a ja akurat myłam naczynia. W pewnym momencie usłyszałam koci wrzask i krzyki siostry. Podczas mojej nieuwagi, te bachory poszły do mojego pokoju, kotki nauczone miłości musiały się do nich łasić. Gdy weszłam do pokoju, starszy bachor ryczał podrapany, jedno z kociąt leżało martwe na ziemi, a siostra kopała ich matkę, bo rzuciła się na jej bachory.
Natychmiast zapakowałam wszystkie koty do pudełka, musiałam się z nimi tłuc pół godziny zatłoczonym autobusem (dobrze, że miejsca mi ustąpiono) i sama zapłacić za leczenie. Według weterynarza kociak miał skręcony kark. Jego matka wymagała poważnej operacji.
Straciłam oszczędności, najlepszą przyjaciółkę i połowę wakacji, bo dostałam absolutnie wszystkie kary jakie tylko się dało. Nikt nie poczuwał się do odpowiedzialności. Według siostry takie małe urocze zwierzęta są po to, żeby dzieci mogły się nimi bawić, a ja nie miałam prawa sprowadzać agresywnej kotki do domu, w którym tak często przebywają dzieci.
Mieszkam za granicą, a w mojej szkole używamy laptopów zamiast podręczników. W tym roku dostaliśmy nowe modele, takie z ekranem dotykowym i wszystkimi bajerami. Fajna sprawa, jednak wiadomo, że owych laptopów możemy używać tylko do spraw edukacyjnych, tak że Facebooka na matmie nie mogę sprawdzić. Co innego z Anonimowymi... Nie jest to typowa strona, jak np. Instagram czy Twitter, więc szkoła od razu blokować nie może. Dalej, jest to polska strona. Nie wiem na jakiej zasadzie to działa, ale ludzie, którzy nadzorują naszą działalność, jakimś cudem nie zablokowali żadnych stron zagranicznych. Tak że czasem podczas lekcji, gdy skończyliśmy cały materiał i mieliśmy 5-10 minut na odrobienie zadania czy coś, to ja wchodziłam na Anonimowe. Wszystko pięknie, ładnie, nikt nigdy mnie nie zablokował. Do czasu.
Tego feralnego dnia mieliśmy zacząć pisać wypracowanie. Niestety nic mi nie przychodziło do głowy, a wiedząc, że mam czas (jak codziennie) do 23:59, to po prostu weszłam na Anonimowe. Czytam, czytam, a tu nagle wyskakuje całej klasie (włącznie ze mną oczywiście) komunikat od administratora, że wchodzimy na nieodpowiednie strony. Wszyscy zaczynają się rozglądać wokół siebie, szukając winnego. Mnie oblał zimny pot, już widzę siebie u dyrektora, ale nic potem się nie stało. Ja wyszłam z Anonimowych, zapomniałam o sprawie i koniec.
Na następny dzień zostałam wezwana do pokoju technicznego. Ze mną była jeszcze pani w rodzaju wicedyrektorki. Oczywiście wezwanie w sprawie moich Anonimowych. Najpierw dostaję naganę i wykład o tym, jak nie szanuję własności szkoły. Potem mam jeszcze raz pokazać stronkę. Wicedyrektorka patrzy, czyta, ale widzi, że to obcy język. Nie ma żadnych zdjęć, ale wystrój strony jest "mroczny", więc nadal patrzy podejrzanie. W końcu pyta co to za strona i w jakim języku. Wiedząc, że mamy w szkole tłumacza polskiego, palnęłam, że to... białoruski. Kobieta patrzy dziwnie i mówi, że to przecież nie wygląda na "russian". Ja natomiast ucieszona mówię, że oczywiście, że nie, bo to "belarusian". Kobieta patrzy jeszcze bardziej podejrzanie, chyba wątpi w istnienie tego języka. W końcu wiedziałam, że nic innego mi nie zostaje jak pogrążyć się kompletnie w kłamstwie. Zaczęłam płakać. Technik w szoku, wicedyrektorka też. Więc ja mówię, że tęsknię za Polską, moim krajem ojczystym, moimi przyjaciółmi, a "Anonimowe" to polsko-białoruski odpowiednik Facebooka, coś w rodzaju VK (którego szkoła zablokowała po tym, jak wielu Ukraińców z niego korzystało). Potem jeszcze wspomniałam o tym, jak w Polsce prawie wszyscy znają białoruski, tak jak na Ukrainie rosyjski.
W skrócie :zostałam wysłana do psychologa, żeby się uspokoić, ostatecznie pozwolono mi z mojego "Facebooka" korzystać, ale tylko podczas lunchu. Nie mam pojęcia jakim cudem to przeszło, ale na całe szczęście nauczyło mnie to nie wchodzić już na Anonimowe podczas lekcji. Dziękuję i dobranoc.
Nie jestem najbardziej rozgarniętą osobą świata, ale to co zrobiłam, to już szczyt wszystkiego.
Umówiłam się z chłopakiem z tindera na film do kina - na Dywizjon 303.
Jeszcze przed rozpoczęciem seansu poszłam do toalety, kupiłam popcorn i wróciłam na salę. Zdziwiłam się, że film już trwa. Nie chciałam po ciemku sprawdzać nr biletu, więc usiadłam koło siedzącego samotnie chłopaka. Siadłam obok, poczęstowałam popcornem, razem śmialiśmy się na zabawnych momentach. Po skończonym seansie zorientowałam się, że to nie ten chłopak! Postanowiłam zrobić dobrą minę do złej gry, bo ten nowy wydał mi się dużo fajniejszy. Okazało się, że w kinie grali dwa Dywizjony 303, a ja nawet o tym nie wiedziałam.
Po wyjściu z kina poszliśmy jeszcze na pizzę i odwiózł mnie do domu.
Gadało nam się świetnie, coś zaiskrzyło. Trzymajcie kciuki, może się uda!
PS. Chłopak z Tindera pomyślał chyba, że się przestraszyłam i uciekłam - bardzo Cię za to przepraszam!
Nie wiem, czy wiecie, jak to jest przypadkowo przyłapać swoich starych na seksie. Ja wróciłem wcześniej ze szkoły i przyłapałem ich na seksie na moim biurku.
Mam 19 lat, mój brat 16. Jestem zazdrosna o każdą dziewczynę w jego otoczeniu. Czy to jego ukochana, koleżanka, a nawet kuzynka. Wkurza mnie, że są rzeczy, których o nim nie wiem, mimo iż mamy ze sobą świetne relacje. Dawno nic mnie tak nie ucieszyło, jak wiadomość, że zerwał z dziewczyną. Gdybym mogła, spędzałabym z nim każdą wolną chwilę.
To straszne, ale wychodzi na to, że mam kompleks młodszego brata.
Odstawcie jedzenie.
Mam manię wyciskania pryszczy oraz wągrów na mojej twarzy. Uwielbiam zbierać je na paznokciach, a później wycierać o skórę, patrząc jaką mają konsystencję. Albo jak jest jakiś "piasek", to zbieram go na paznokciach i to jem.
Staram się ograniczać dotykanie mojej twarzy, ale nie potrafię. W pracy jak zobaczę jednego, to zaczynam wyciskać wszystko co zobaczę. Obmywam twarz zimna wodą, żeby nie było widać, że wyciskałam.
Niedawno zaczęłam się zastanawiać czy będę płakać po moim ojcu.
Jest to człowiek niezwykle trudny do rozgryzienia czy zdefiniowania. Ożenił się z moją mamą tylko po to żeby mieć dzieci. Nie mam pojęcia co kierowało wtedy moją mamą, że zgodziła się być inkubatorem. Może sama chciała mieć po prostu rodzinę. Tylko że w taki ,,związek” z zasady jest skazany na niepowodzenie.
Bo z moim ojcem na dłuższą metę nie da się wytrzymać. Klasyczny agresor egoista. Co najlepsze gardzi jakimikolwiek używkami. Jest prawie abstynentem, a na trzeźwo jak wybuchnie, bije swoją agresywnością niejednego chłopa z patologii. Co najlepsze ojciec ma ukończone dwa fakultety, ale jeśli chodzi o światopogląd, jest ograniczony do granic możliwości.
Gdy wspominam z nim dzieciństwo, przeplatają mi się sceny skrajnie nacechowane emocjonalne. Pamiętam jak zabierał mnie po przedszkolu na sanki, na których uwielbiałam z nim jeździć. A potem moment, w którym pokłóciłam się z bratem o to kto będzie niósł jaki kolor parasolki i to jak ojciec rozwala je w drobny mak na naszych oczach, bo nie mógł znieść kłótni. Takie sytuacje były co chwilę. Brat nie chciał iść spać, rozwalił dźwig którym się bawił. Ojciec nie mógł sobie poradzić z jakimś programem, to rozbił ekran komputera. Jedyne co muszę przyznać to to, że nigdy nie próbował nawet nas tknąć. Jednak przemoc psychiczna to nadal przemoc.
Oczywiście moja matka widząc w co się wpakowała, zażądała rozwodu gdy miałam 6 lat. Chciała na początku nawet żebyśmy z bratem mieli z nim prawie zerowy kontakt. Pierwszy raz widziałam wtedy jak mój tata płacze.
Od tamtej pory minęło wiele lat. Sprawa skończyła się na tym, że widzieliśmy się z ojcem 2 razy w miesiącu.
Ojca niczego to nie nauczyło. Nadal jest takim samym agresorem jakim był. A mimo to jest mi go żal. Widzę, że chciałby być inny ale nie potrafi. Niedawno powiedział, że jak chcę, to opłaci mi drugi kierunek studiów jakbym się nie dostała na stacjonarne, bo chce żebym sobie jakoś mogła poradzić w życiu, mimo że sam niedługo idzie na emeryturę. Kiedy już myślałam że może nastąpił przełom, na małym spotkaniu rodzinnym nazwał moja babcię, a swoją matkę prostytutką tylko gorzej i kazał jej się wynosić, bo zdenerwowała go typowym gadaniem lekko nie kontaktującej 80-paroletniej kobiety.
Także tego. Mam żal do niego o wiele rzeczy. O to jak potraktował moją matkę, oto jak traktuje innych, o to że jego przekleństwa i krzyki śniły mi się za dziecka po nocach, o to że bałam się zrobić coś przy nim źle, bo zaraz następował wybuch, o to że tak szybko zapominał co przed chwilą zrobił i się dziwił, że mu nie ufam.
Gdzieś w głębi duszy chciałabym żeby umarł samotnie i dostał to na co zasłużył, ale z drugiej, przypominam sobie jego łzy i żal mi jest tego człowieka, tak bardzo ograniczonego przez swoją naturę
Dodaj anonimowe wyznanie
