#GSuGt
Miałam wtedy około 9-10 lat, i w moim domu przeprowadzany był generalny remont. Robotnicy kręcili się po domu cały dzień, i spali w pokojach gościnnych naszego domu. Ponieważ były wakacje, jako znudzona dziewczynka chętnie „pomagałam” im podając młotek czy nalewając wodę do wiaderka z zaprawą. Wszyscy byli dla mnie bardzo mili, udawali, ze moja pomoc jest nieoceniona co sprawiało, ze tym bardziej chciałam z nimi przebywać. Szczególnie jeden, M. zlecał mi wiele „zadań” i mówił o tym jak jestem fantastycznym budowlańcem i widzi dla mnie przyszłość w tej branży.
W nocy przed dniem zakończenia prac i ich wyprowadzki M. przyszedł do mojego pokoju i wsunął rękę w moje majtki. Byłam tak przestraszona, że nie mogłam się ruszyć, więc udawałam, że śpię. Serce waliło mi jak młotem, a on dalej mnie dotykał. W końcu zebrałam się w sobie i nadal udając, ze śpię przekręciłam się na bok i wyciągnęłam przed siebie nogi, żeby go odepchnąć. Poskutkowało. Wyszedł z pokoju, a ja zostałam tam sama ze swoimi myślami i walącym sercem.
Do dzisiaj nikt nie wie, co zaszło w tej nocy. I sama ta historia jest jest tym anonimowym elementem.
Anonimowe jest to, ze jego wcześniejsze zainteresowanie mi imponowało, więc sama często chciałam zwrócić jego uwagę. Na swój dziecięcy sposób podrywałam go uśmiechając się do niego, siadając mu na kolanach, głaszcząc go po głowie. Wiedziałam już wtedy mniej więcej co to flirt, seks itp. Byłam mocno uświadomionymi dzieckiem i w moim ówczesnym mniemaniu, na znane mi jako dziecku sposoby staram się wzbudzić w nim zainteresowanie.
Podobno nic nie tłumaczy aktów pedofilii, bo tym właśnie było jego zachowanie, ale gdzieś w środku mam poczucie, ze to naprawdę ja go sprowokowałam i dostałam do czego chciałam.
#5OSyA
A tak konkretniej. Siostra jest ode mnie 8 lat starsza. Gdy miała lat 19, wydała na świat swoje pierwsze dziecko, córkę. Po pół roku od jej urodzenia siostrze zostały ograniczone prawa rodzicielskie, ogólnie lubiła sobie wypić, pójść na imprezę i sypiać z nowo poznanymi mężczyznami. Pomocy od moich rodziców nie chciała, dziecko trafiło do biologicznego ojca, chłopak nie chce na siostrzenicę alimentów, siostra dziecka do tej pory widzieć nie chce.
Przez hulaszczy tryb życia siostra poroniła minimalnie 4 razy (liczę tylko te "razy", gdy moja mama chodziła do niej do szpitala przynosząc ciuchy, jedzenie itd.).
W wieku 24 lat urodziła kolejne dziecko. Ojciec nieznany. Nasza mama obiecała jej pomoc w opiece nad synem, czy też czasem wspierać finansowo, ale tylko jeżeli ograniczy imprezy. Zastosowała się.
Od tamtej pory minęły cztery lata, a ja mam zszargane nerwy. Siostra jest u nas codziennie od rana do wieczora. Gdy tylko wrócę do domu, od razu słyszę "o, przylazłaś w końcu, zajmij się nim". Siostra nie wie co to znaczy posprzątać po sobie i dziecku. Jej syn przeklina, pluje na ludzi, gryzie i bije. Gdy zwracam mu uwagę, że tak nie można, zaczyna płakać, jakbym go ze skóry obdzierała. W rezultacie słyszę "to tylko dziecko/to nie twoje dziecko, więc go nie pouczaj/weź idź do siebie/jak będziesz miała dzieci, to...".
Często też słyszę, że powinnam rzucić szkołę, znaleźć sobie faceta i urodzić dziecko. A faceta trzeba upolować, więc powinnam się zacząć ubierać w kuse spódnice czy wyuzdane bluzki, a nie w spodnie, jak facet. Żebym zaczęła się zachowywać jak normalna dziewczyna.
Szlag mnie trafia, gdy udaje taką odpowiedzialną, doświadczoną i najmądrzejszą na świecie.
#KjT80
Dobra, zrobiło się to bardzo żenujące, odpowiedziałam, że nie mam ochoty o tym mówić, zwłaszcza przy jedzeniu. A ta się obraziła, bo jej zdaniem "nie okazuję szacunku dla jej osoby i w dodatku jeszcze pyskuję".
#JWoe0
Nauczyciele nie reagowali, nikt nie widział jakie były naprawdę. Najwyżej uwaga lub reprymenda dla mnie lub ich za zwykłe wybryki na lekcjach i przepychanki. Pamiętam jak raz w zimie zagroziły mi, że po lekcjach oblepią mnie całą śniegiem, wsypią go pod ubrania i umrę z wychłodzenia, zimna, samotna i zasypana śniegiem. Bałam się bardzo i jak zaczęły mnie gonić z soplami lodu i rzucając śnieżkami, to po prostu im przywaliłam z całej siły jednej i drugiej krótkim zmrożonym patykiem co leżał na ziemi, śniegu było sporo, ale ziemia nie była całkiem zasłonięta więc dało się taki znaleźć. Jednej trysnęła krew z nosa, a ja uciekłam.
Następnego dnia na lekcji powiedziała, że to na lodzie się poślizgnęła, po czym na przerwie dodała mi, że zabije mnie za to bardzo boleśnie i pokazała scyzoryk. Nie nawidziłyśmy się we trójkę. Potem po podstawówce nasze drogi się rozeszły, mi się udało odżyć i jestem normalna, ale mi nie jest ich szkoda ani trochę. Cieszę się z tego co je spotkało, czułam się przez nie bardzo źle, miałam myśli samobójcze i jednocześnie bałam się, że mnie zabiją. Cieszy mnie to, że zdechły i mam nadzieję, że są w piekle.
Dlatego jak zaczynają w mediach i na ulicach pieprzyć o wypadkach i nie wiadomo czym to zapala mi się lampka czy naprawdę te biedne ofiary zawsze były takie niewinne, dobre i wspaniałe. Jak mówię, nie znałam ich wszystkich i nie poznam wielu takich osób, ale jestem daleka od gloryfikacji każdego tylko dlatego, że młodo umarł, nieszczęśliwie czy inne bzdety. Umarł to umarł, smutno jak giną ludzie co mieli przed sobą całe życie, ale mówienie, o nic tylko w superlatywach jest złe. Tak samo odwrotnie robienie z osób co zginęły pijane w wypadku jedynych winnych to niefajne, bo po tym co powiedzą w telewizji, cała Polska powtarza, upił się i zabił z własnej winy, i wyciąga się wszystkie brudy. Po prostu denerwuje mnie to, ktoś miał promil czy dwa i od razu pijak, zdradzał, bił, a cała okolica wymyśla coraz to gorsze winy tak samo urojone jak te gloryfikacje - w stylu bardzo dobra uczennica, choć nic nie zrobiła nic.
#Q64KO
Nie wiem, co mnie zaćmiło, ale zamiast klepać go po plecach, wsadziłem mu palce do gardła i próbowałem ją wyciągnąć.
Chłop cały, ale wzroku ludzi wokół nigdy nie zapomnę.
#7HucP
Mieszkam w małym mieście, wieś to nie jest, ale do metropolii jeszcze daleko, każdy każdego zna, wiecie jak to działa. Cała populacja miejscowości jest bardzo ortodoksyjna w kwestii wiary chrześcijańskiej, a co za tym idzie prawie każdy zna każdego z trzech księży w stopniu dobrym lub bardzo dobrym. To tak słowem wstępu.
Historia zdarzyła się latem. Pewnego wieczoru stwierdziłam, że warto przejść się na uroczą polanę zaaranżowaną jako miejsce piknikowe. Kiedy wracałam sobie radośnie do domu zorientowałam się że ktoś mnie śledzi, konkretnie to kilku ktosiów, trzech sporych facetów szło za mną śmiejąc się i rozmawiając ze sobą szeptem. Zaniepokoiło mnie to ale szłam twardo dalej, po chwili przeszłam na drugą stronę ulicy, oni też przeszli, zbliżyli się do mnie w dość znaczącym stopniu i zaczęłam się bać, zwłaszcza że zaczęli mnie zaczepiać robiąc dość jednoznaczne gesty.
W pewnej chwili któryś z nich złapał mnie za ramię i pociągnął do siebie (warto tu dodać dwie rzeczy, po pierwsze: miałam wtedy sandały na koturnie, na których niestety nie mogłam biegać i po drugie ta urocza polanka znajduje się kawałek w głąb lasu, a droga na której to się działo jest prawie wcale nieużywana i służy właściwie tylko jako dojście do polanki), jako że jestem drobnej budowy to szarpnięcie sprawiło że dosłownie poleciałam na tego faceta, zaciągnęli mnie na bok drogi i ukryli się za krzakami gdzie brutalnie mnie zgwałcili, każdy z nich, po kolei w każdy możliwy sposób. Nie wiem jak to się stało, ale jakimś cudem jeden z księży jechał tą drogą na rowerze i usłyszał moje krzyki. Najpierw wezwał policję i karetkę, a kiedy upewnił się że jadą poszedł mnie odbić. Prawie zginął, gdyby policja dojechała minutę później zatłukliby go na śmierć, ale on na to nie patrzył, chciał odwrócić ich uwagę ode mnie.
Podsumowując, gwałciciele są ciągani po sądach, ja chodzę na terapię (na początku było okropnie, ale terapeuta mówi że szybko dochodzę do siebie), a ksiądz? Skończył na wózku z brakiem władzy w nogach, odszkodowania nie dostał, bo sam poszedł się bić, zawodu który kocha praktycznie nie ma jak wykonywać, a i należałoby dodać że w momencie zdarzenia miał 26 lat, co znaczy że powołaniem nacieszył się przez rok. Czuję się z tym okropnie, człowiek który miał przed sobą całe życie stracił całą swoją karierę na rzecz mnie. Jednocześnie wiem, że to nie moja wina bo to ta trójka go pobiła i jestem mu bardzo wdzięczna za ratunek, ale boli mnie to że z chęci pomocy i czynienia dobra ucierpiał tak bardzo.
#4SQhy
Zawsze, ale to zawsze muszą sobie wcisnąć coś do gęby. Nie da się kupić tak po prostu.
Zawsze gdy widzę starą kobietę pakującą kapustę kiszoną, to albo już coś żuje, albo zaraz ładuje kapustę do ust.
I to nie jeden mały kawałek, by spróbować. Zazwyczaj łapią w trzy palce tyle ile się da, a i tak później jeszcze dokładają.
Analogicznie jest ze starymi kobietami przy bułkach. Tylko tam zamiast zjadania jest macanie. Wszystko wymacają.
Ble!
#27f51
Jestem chrześcijaninem, konkretniej katolikiem. I oficjalnie uważam, że jedną z najgorszych rzeczy, jakie można komuś zrobić, to wcisnąć mu wiarę.
Wychowałem się w rodzinie katolickiej. Jednak na czym to polegało? Chodzenie co niedzielę do kościoła i od czasu do czasu rozmowa o czymś związanym z religią. Można pomyśleć, że w sumie tej wiary kultywowanej w rodzinie prawie nie ma. Ale jestem szalenie wdzięczny swoim rodzicom, choć bardzo często się z nimi nie zgadzam i kłócę, że mogłem sam dojrzeć do swojej wiary. Prosty przekaz: "jesteśmy katolikami, tolerujemy inne wyznania i religie, szanujemy innych ludzi." Te święta były dla mnie najlepszymi w życiu - świadome, po raz pierwszy byłem na pasterce, podczas Wigilii i przygotowywań było stosunkowo mało komercyjnego "ducha świąt". Nie zrozumcie mnie źle, mi on po prostu niezbyt pasuje.
Chodzę do kościoła, bo chcę. Nie dlatego, że "co ludzie powiedzą". Chodzę na religię, bo chcę. Przygotowuję się do bierzmowania, bo chcę. Jednocześnie nie mam najmniejszego problemu do ludzi innych wyznań i religii, dopóki nikogo nie krzywdzą.
Niezbyt to anonimowe, ale mam jedną prośbę: żyjmy i dajmy żyć innym. I nie narzucajmy innym swoich poglądów.
#zgoXN
Wkurzyłem się, poprosiłem kierownika o interwencję i teraz typ mnie nienawidzi :) Tzn. nienawidził aż do zeszłego miesiąca.
Wypadła mi wtedy kolejna wizyta u terapeuty. Wszedłem do przychodni i kogo tam widzę? Kolega z pracy :D Minę miał bezcenną, jak mnie zobaczył, zwłaszcza że przychodnia jest stricte psychiatryczna i raczej nie zajrzał tam z powodu bolących nerek. Ponieważ jestem miłym człowiekiem, przysiadłem się, porozmawiałem z nim chwilę, zignorowałem fakt, że pocił się jak mysz i życzyłem powodzenia, kiedy wchodził do gabinetu.
Od tamtego czasu udaje, że nie istnieję, w pracy na mnie nie patrzy, jeżeli coś ode mnie potrzebuje, załatwia to przez służbowego maila. Życie stało się odrobinę lepsze :)