Zacznę od tego, że zawsze miałam mało włosów i były to włosy cienkie. Zarówno moja mama, jak i babcia również zmagały/zmagają się z tą niedogodnością - po prostu jest to sprawa czysto genetyczna. Przez całe życie bardzo dbałam o moje włosy, więc są w świetnej kondycji i prezentują się nieźle (są długie, błyszczące, ładnie się układają), a że nie mam na głowie lwiej grzywy, to trudno, nie wszystko może być idealne.
Poszłam ostatnio do laryngologa z nawrotem infekcji ucha. Pani laryngolog postawiła diagnozę, że to przez... łysienie plackowate. Zwaliło mnie z nóg. Zaczęłam dopytywać na jakiej podstawie to stwierdzenie, że faktycznie mam mało włosów, ale to rodzinne, że nie zauważyłam ostatnio wzmożonego wypadania, że wcześniej nikt nie zwrócił mi uwagi, że rzekomo mam na głowie łyse placki, ba, przecież dwa miesiące temu się widziałyśmy i też nic nie mówiła... Pani uznała, że rodzina może tego nie widzieć, bo oni widzą mnie na co dzień, a wszyscy inni "może nie chcą widzieć", a zresztą choroba mogła wystąpić nagle.
Z gabinetu wyszłam zaryczana, cały tydzień ryczałam w poduszkę, że będę łysa. Jak akurat nie ryczałam, to siedziałam z lusterkiem i szukałam na głowie łysych placków. No faktycznie nie mam super gęstych włosów, a ponieważ jestem brunetką, to gdzieś tam skóra przebija, ale zawsze tak miałam... Placków nie znalazłam, no ale skoro lekarz tak powiedział, to coś musi w tym być. Każdy znaleziony włos powodował u mnie histerię, chociaż dobrze wiem, że każdy codziennie włosy traci. Sprawdzałam w internecie różne terapie, mikropigmentację, nawet przeszczepy włosów, a kiedy zobaczyłam ich ceny, to zaczęłam szukać skąd wziąć na to pieniądze. Rozważałam rzucenie studiów i powrót do domu, bo to zawsze jakaś oszczędność, pożyczkę od rodziny, nawet wzięcie kredytu. Zamknęłam się w mieszkaniu, nawet na uczelnię nie chodziłam, bo przecież jak wyjść do ludzi z prawie łysą głową...
Poszłam do dermatologa specjalizującego się w trychologii. Przebadałam się i wyszło, że na nic nie choruję. Pani zaproponowała mi terapię, która może trochę zagęścić moje włosy, ale ogólnie "taki mój urok" i burzy loków nigdy mieć nie będę.
Teoretycznie wróciłam do punktu wyjścia.
Z tym, że od tego czasu moja pewność siebie nie istnieje. Mam wrażenie, że jestem brzydka, że nic dobrego mnie nie spotka, bo kto przyjaźniłby się/zatrudniłby/pokochałby dziewczynę z łysymi prześwitami na głowie. Nie wychodzę, chyba że na uczelnię, ale tylko w ostateczności, tak żeby mnie dopuszczono do egzaminów. Jeśli ktoś w jakikolwiek sposób zwróci na mnie uwagę, to jestem pewna, że to przez moje włosy. Jak ktoś się gdzieś zaśmieje, to mam wrażenie, że to z mojej "łysiny".
A to wszystko przez jedną głupią, niczym nie popartą, "diagnozę".
Pracuję w znanej sieciówce, w jednym z większych miast Polski. Dzisiaj, stojąc na kasie, uświadomiłam sobie, że dwa najpiękniejsze słowa jakie usłyszałam w swoim życiu brzmią "Kartą poproszę".
Gdy miałam około 6 lat, czasem nocowałam u mojej ówczesnej przyjaciółki K. Byłyśmy w tym samym wieku. Któregoś dnia jej znajoma, mieszkająca kilka pięter niżej, zaprosiła nas do siebie.
Była trochę starsza, więc wybrała w co się będziemy bawić. Padło na zabawę w dom, ona była mamą, a ja i K jej córkami. Zapowiadało się fantastycznie, ale kazała nam się położyć na podłodze i udawać, że śpimy, bo "mama musi się teraz zająć sobą". Gdy już tak leżałam z zamkniętymi oczami, zaczęła wydawać z siebie dźwięki a la jeleń na rykowisku, więc natychmiast się odwróciłam, żeby zobaczyć co się wyprawia. K wpatrzona w nią jak w obrazek, a "mama" ujeżdżała taką wielką, podłużną poduszkę. Jakby to było za mało żenujące, usłyszałam jeszcze, że jestem za mała, żeby to oglądać, ale K może, bo już powinna się uczyć jak to się robi.
Nigdy w życiu tak bardzo nie chciałam opuścić żadnego miejsca, jak właśnie jej domu, w tamtej chwili. I na tym kończy się moje wspomnienie z tego wieczoru, nie pamiętam nawet twarzy tej cud sąsiadki, ale dodam, że K zaszła w ciążę w wieku 14/15 lat i nie ma pewności, kto jest ojcem.
Kiedyś rozmawiałam ze znajomymi na temat tego, co byśmy zrobili, gdyby został nam tylko miesiąc życia. Na pierwszym miejscu była wizja podróży dookoła świata, potem długi urlop w spa i zakupy. Ogółem wydanie oszczędności życia na bardzo drogie i niecodzienne przyjemności.
Cóż, moje plany są znacznie bardziej przyziemne. Codziennie obżerałabym się fast foodami i słodyczami bez przejmowania się wagą :D
Gaslighting - wyczytałam to słowo w komentarzu i sprawdziłam, co dokładnie oznacza. Jestem w szoku.
Nie mogę sobie przypomnieć, ile czasu to u mnie trwało, bo zaczęło się subtelnie. Najpierw typowe "czepiasz się", "znowu zaczynasz?". Zwykła kłótnia. Normalka.
Przepraszałam za próby rozmowy, więc mógł już stosować przemoc psychiczną i fizyczną. Gdy się stawiałam, mówił, że jestem przewrażliwiona, albo odwracał kota ogonem: "Ty mnie do tego zmusiłaś!". Chciałam przeprosin? "Po co do tego wracasz?".
Dbał o swoją opinię. Każdy wiedział, że jest dobrym, uprzejmym i kulturalnym człowiekiem, tylko trochę nerwowym. Tyle dla mnie robił, a ja? Cóż, o moją opinię też dbał. Problematyczna, czepialska, niewdzięczna, ale mimo to kochał. Podziwiano go.
Lubię towarzystwo i staram się mieć dobre relacje z innymi, o czym dobrze wiedział, więc kiedy mógł, interpretował różne na moją niekorzyść - przyjazny uśmiech znajomego był kpiącym, przypadkowe spojrzenie było urażonym spojrzeniem, komplement na temat stroju był ukrytą drwiną, urywek rozmowy w tle to uwaga na mój temat. Wstydził i tłumaczył się za mnie, a ja nie mogłam zrozumieć, co jest ze mną nie tak, czemu nie potrafię się zachować, jaki mam problem. Na szczęście raz wymyślił taką abstrakcję, że postanowiłam wyjaśnić sprawę z samym zainteresowanym - nie wiedział, o czym mowa, choć podobno to jemu się za mnie tłumaczył. Wtedy sama (!) usprawiedliwiłam go kompleksami, a on, skruszony, obiecał tego więcej nie robić - robił, a ja dalej w tym tkwiłam, mimo podejrzeń, że coś tu jest nie tak.
Przyszła więc pora na ostateczność - chorobę psychiczną. Przykład: poruszyłam temat konkretnej, dwuznacznej sytuacji z inną. Na początku przekonywał, że nie ma w tym nic złego, ale kiedy wróciłam do tematu za kilka dni - tego nie było, nie pamiętał. Jak mogę złościć się o coś, czego nie pamięta? Kolejna technika. Zastanawiałam się, czy nie żyję w jakimś innym świecie, czy jestem zdrowa. Częściowo zrozumiałam swoją sytuację i próbowałam z tym walczyć - kiedy stawiałam granice, nie dawałam się poniżać, namawiał mnie wraz z kolegami na leczenie, bo to pewnie przez moją depresję (której nie mam) tak nienormalnie reaguję. Opisałam mu powyższe sytuacje i poprosiłam o pójście na terapię - zagroził zerwaniem, chyba że to ja pójdę i nauczę się "szukać winy w sobie".
Po trzech latach i zaręczynach odeszłam. Znajomi nie mogli uwierzyć, że zostawiłam tak cudownego człowieka, niektórzy się odcięli, gdy obsmarował mnie po rozstaniu, współczują mu. Ja nie powiem im, jak naprawdę było, przecież nie wypada mówić źle o byłych. I tak nie uwierzą.
Z obecnym partnerem oboje baliśmy się związać przez mój "trudny charakter", który wszystkim, włącznie ze mną, został wmówiony. Ostatecznie okazało się, że wszystko jest ze mną w porządku.
Mieliście taką sytuację, że jesteście u kogoś w toalecie i robicie tak zwaną dwójkę? Jesteście zadowoleni, bo już bez ciężaru. Chcecie spłukać wodę, a tu nagle ten potwór nie chce płynąć, a już nie ma wody, bo musi się napełnić... Tak... Ja tak miałam gdy 1 raz poszłam do chłopaka nowo poznanego żeby poznać jego rodzinę. 20 minut siedziałam w toalecie aby jakoś to spłukać. Gdy wyszłam to akurat weszła do łazienki jego babcia...
Nigdy w życiu się tak nie modliłam żeby nic nie wypłynęło.
Napisałam o tym komentarz, ale widzę tu ostatnio trochę wyznań o problemach ze spaniem. Ja sama mam problemy czasami, ale nie o tym chcę pisać.
Fizjoterapeuta polecił mi akumatę, aby rozluźnić mięśnie. On coś tłumaczył, ja wiele nie zapamiętałam, ale zakupiłam. Wydatek około 150 zł. Mata do leżenia, na niej plastikowe kolce ułożone gęsto i regularnie. Niby nic takiego, więc po co wydawać tyle pieniędzy?
Człowiek kładzie się na niej gołymi plecami, ci bardziej wrażliwi mogą odpaść już na początku, bo naprawdę bardzo kłuje, ale po kilku minutach można się przyzwyczaić i zaczyna działać. Jak dla mnie jakiś rodzaj magii, bo i poprawia krążenie i czuć mrowienie nawet w rękach i nogach i człowiek się rozluźnia. Pomaga? Bardzo. Jednego dnia pobolewał mnie ząb, cały dzień, do tego aż głowa bolała, jakby mi ktoś szpikulec wbił w skroń. Niestety dzień spędzony w pracy i myśl o tym, że jutro rano podejdę do jakiegoś dentysty. Po pracy zmęczona, obolała, położyłam się na akumacie. Odpłynęłam po 5 minutach i po godzinie obudziłam się. Bez bólu zęba, głowy, pleców, stawów. Nie liczyłam na to.
Efektem dodatkowym tego uciskania punktów na plecach jest to, że zaczyna się wydzielać melatonina, więc też po wieczornym leżeniu śpi się jak dziecko.
Ja mam lekki sen i czasami budziło mnie jak partner przekręca się na bok. Po akumacie mnie nie budzi.
Nie wiem jak działa na chrapanie, ale na to ja stosuję zatyczki do uszu.
Jeżeli ktoś kupuje leki na sen i nie pomaga, to może spróbować. Nie zaszkodzi, a może pomóc.
P. S. Nikt mi nie zapłacił za "reklamę" ;)
Moja przyjaciółka ma czwórkę dzieci (pozwoliła sobie na to, ponieważ było ją stać, a zawsze chciała mieć dużą rodzinę). Jakimś cudem, choć ja sama nie mam pojęcia jakim, bo dzieci nie posiadam, zawsze udawało jej się ogarnąć dziatwę, męża, pracę i jeszcze znaleźć czas, aby wyjść ze mną na kawę. Jednak odkąd szwagrowi (tak nazywam jej męża) zaczęły się wyjazdy służbowe, jej jedynemu synowi, jednocześnie mojemu chrześniakowi, odbiła szajba. Zaczął strasznie przeklinać, wyzywać i bić siostry (i nie było to takie bicie między rodzeństwem, a ataki szału), startować z pyskiem do matki oraz rozwalać rzeczy w domu jak popadnie.
Przyjaciółka nerwowo już z nim nie wytrzymywała, bo żadne rozmowy, zakazy, kary ani obietnice nic nie dawały. Kiedy wracał ojciec, młody zawsze był wielce obrażony i nie wychodził z pokoju, ewentualnie wyzywał i przyjaciółkę, i szwagra od najgorszych.
Uwierzcie mi, nie wiedziałam już kto pierwszy wyląduje u psychologa, on czy oni.
W końcu, kiedy koleżanka już któryś raz zadzwoniła do mnie, że nie daje rady i z zapytaniem, czy może przyjechać z dziewczynkami (szwagier znowu był na wyjeździe), zdenerwowałam się jak diabli, kazałam jej spakować siebie i młode na kilka dni i natychmiast przyjeżdżać. Mam duży dom, a mieszkam w nim sama, więc nie było z tym większych problemów.
Następnego dnia sama się spakowałam i pojechałam do jej mieszkania. Chrześniaka akurat nie było (całe szczęście chociaż szkoły nie olewał), więc zabrałam się do pracy.
Z pomocą bardzo miłego pana sąsiada wyniosłam z jego pokoju wszystko oprócz łóżka i komody z ubraniami oraz wymontowałam drzwi. Wszystko przeniosłam do składzika, a sama zabarykadowałam się w pokoju gościnnym. Wszystkie pokoje poza łazienką i kuchnią zamknęłam na klucz, który dobrze ukryłam.
Jego mina po powrocie była nie do opisania.
Oczywiście wystartował do mnie z gębą, tego się można było spodziewać, chociaż zawsze czuł do mnie raczej respekt, byłam jego "ulubioną ciocią". Kiedy padło pierwsze wyzwisko w moją stronę, uderzyłam go w twarz. Wprost powiedziałam mu, że nie ma prawa do nikogo się tak odzywać.
Obraził się i zaszył u siebie. Przez cały dzień nie wychodził. Ja w tym czasie ugotowałam obiadokolację i zmusiłam go do odrabiania lekcji w kuchni oraz jedzenia. Powiedziałam mu też wtedy, że nie zobaczy ani matki, ani sióstr do czasu, aż się nie ogarnie. Zabrałam mu telefon.
I tak minął tydzień. Niestety zabraknie mi znaków, aby opisać dokładnie wszystko co się podczas niego wydarzyło, ale w skrócie - udowodniłam gówniakowi jakie ma szczęście i na co będzie skazany, jeśli nie będzie tego doceniał.
Przeprosił rodziców i się ogarnął. Serio, zrobił się nawet miły dla sióstr, a tego nie było nawet wcześniej.
O dziwo, nadal pozostałam ulubioną ciocią.
Poniekąd jestem dumna.
Mam 20 lat i swego czasu bardzo interesowałem się tematyką świadomego śnienia oraz wyższych stanów świadomości. To tak tytułem wstępu.
Zawsze w swoich snach odgrywałem jakieś scenariusze, bawiłem się rzeczywistością, ale cały czas odczuwałem pewien niedosyt. Chodzi o osoby w moich snach. W pewnym momencie uświadomiłem sobie że mogę "sterować" każdym w moim śnie. Bardzo mi brakowało tam kogoś kto nie byłby kukłą której mogę kazać zrobić cokolwiek. Mimo moich prób nie udawało mi się przywołać kogoś takiego, aż w pewnym momencie doszło do przełomu. Udało mi się. Od tej pory moje sny były o wiele ciekawsze, bo A. też tam był i co najważniejsze miał takie same prawa jak ja, czyli nie mogłem go kontrolować ani on mnie. Jednak porzuciłem świadome śnienie ponieważ usłyszałem głos A. poza snem. Jakoś się przebił przez moją świadomość i od tej pory towarzyszy mi, podpowiada i komentuje. Nie chcę z tym iść do psychologa bo lubię A.
Oglądałam razem z moim chłopakiem zdjęcia ze starych albumów. Natknęliśmy się na moją fotografię sprzed lat, byłam wtedy nastolatką. To fakt, trochę się od tego czasu zmieniłam.
Mój ukochany nie mógł wyjść z szoku i stwierdził, że „teraz jestem przepiękna i dobrze, że się nie poznaliśmy 15 lat temu, bo kijem przez ścierę by mnie nie dotknął i straciłby miłość swojego życia”.
W ten sposób wyraża komplementy. Tak, wiem, pozazdrościć.
Dodaj anonimowe wyznanie
