Mam wybitnego pecha do dziewczyn. Zawsze po chwili spotykania się na jaw wychodzi ich brak umiaru w korzystaniu z używek. Nie inaczej było z moją ostatnią ukochaną.
Przechodziliśmy ostatnio ciężki okres w związku z jej słabością do alkoholu. Chciałem z nią o tym pogadać i zaproponować pomoc w ograniczeniu picia. Przyszła do mnie nawalona jak szpadel, a następnie bezczelnie nasikała do mojej wanny. Tego było już za wiele. Momentalnie zerwałem z nią i zamówiwszy taksówkę, odesłałem ją do domu.
Przez kolejnych kilka dni miałem wielkiego doła. Dałem się jednak namówić i poszedłem z kumplami do klubu jazzowego, gdzie rzekomo „przychodzą tylko przyzwoite, wrażliwe i inteligentne dziewczyny”. Poznałem tam Kasię – uroczą, zabawną i piękną kobietę, która z miejsca sprawiła, że serce zabiło mi szybciej. Poszliśmy do mnie do domu słuchać Milesa Davisa na winylu i prowadzić natchnione rozmowy. Kasia miała jednak coś jeszcze w zanadrzu. To litrowa butelka Jacka Danielsa skitrana w jej z pozoru niewielkiej torebce. Dziewczyna opróżniła ją w niecałą godzinę, a następnie bezpardonowo zarzygała mi pościel...
Moja córeczka poprosiła mnie, bym pobawiła się z nią w fryzjera. Byłam jej klientką, gdy ona tworzyła arcydzieło na mojej głowie. Dosłownie. Siedziałam spokojnie w przekonaniu, że przyczepia mi ozdobne spinki.
Okazało się, że nałożyła na moją głowę… kilkanaście gum rozpuszczalnych. Przeżuła w buzi i wkleiła we włosy.
Nigdy nie miałam odwagi ściąć się „na chłopaka”, za to teraz nie mam wyboru. Dziękuję, córeczko.
Ostrzegam, może być smutno.
Byliśmy w 1 gimnazjum, pierwszy raz się widzieliśmy, od razu wiedziałem że coś w niej jest, zaczęliśmy rozmawiać dopiero po pół roku. Od tamtego czasu byliśmy nierozłączni, chociaż ona miała chłopaka, a ja przez cały ten czas byłem wolny.
W sylwestra w 3 klasie, kiedy spędzaliśmy je tylko we dwoje staliśmy się parą, chociaż byliśmy zupełnie innymi osobami, to na swój sposób się uzupełnialiśmy. I w zasadzie w tym momencie mógłbym to wyznanie zakończyć, że z friendzone jednak da się wyjść, nic bardziej mylnego.
Dokładnie miesiąc temu był jej pogrzeb, została brutalnie zgwałcona w czasie powrotu od koleżanki, nie przyjechałem po nią, bo byłem w tym czasie w pracy. Nie potrafię poradzić sobie z tym wszystkim, mam 22 lata i od czasu kiedy ją poznałem nigdy nie miałem nikogo innego, zawsze byłem mocno aspołeczny. Nadal, codziennie słucham tej samej płyty, którą słuchaliśmy tamtego sylwestra, a w momencie kiedy to czytacie, najprawdopodobniej już nie żyję.
Ostatnio pojawia się coraz więcej historii w tematyce okultyzmu, wychodzenia z ciała i innych tego typu opowieści, więc postanowiłem, że opiszę swoją historię. I prawdopodobnie gdybym sam jej nie przeżył, to nie uwierzyłbym, że coś takiego miało miejsce w czyimś życiu.
Od zawsze byłem raczej wierzący, może nie byłem święty, ale w Boga wierzyłem i raczej starałem się być dobrym człowiekiem.
Historia właściwa działa się jakieś 3 lata temu, byłem wtedy w pierwszej liceum. Zacząłem się mocno interesować świadomym snem, chciałem doświadczyć tego snu i wszystkich wspaniałości, które się w związku z nim działy. Tu trzeba nadmienić, że stosując techniki ułatwiające w wejście świadomego snu, jest też większa szansa wystąpienia paraliżu sennego. Oczywiście tego wieczoru zaczytywałem się na tematy związane ze świadomym snem, aż trafiłem na wychodzenie z ciała, świadomość astralną i tym podobne rzeczy. Wiele osób może to kojarzyć z naznaczonego, ja sam bardzo lubię horrory, więc takie rzeczy też nie były mi obce. Czytałem też, że "wychodząc z ciała" otwieramy się na opętanie. Taki biznes mi nie odpowiadał, nie powiem, trochę się skoczyło mi ciśnienie, ale uznałem, że przecież mnie to nie dotyczy, ja chcę tylko świadomego snu. Było już po pierwszej, nie mogłem zasnąć, zamknąłem oczy i powtarzałem sobie w głowie, że świadomy sen i wychodzenie z ciała nie mają ze sobą nic wspólnego. W jednej chwili zacząłem słyszeć szepty, szepty kilku osób, głośność ich narastała, aż w końcu przerodziły się w krzyk całej hordy. Krzyczały: mylisz się.
Kiedy otworzyłem oczy, nie mogłem się ruszyć. Było całkiem ciemno. Nie było mnie w moim pokoju, leżałem w przestrzeni. Po prostu w przestrzeni. Nade mną wisiała postać, tak, że jej twarz była zaraz nad moją twarzą. Jednocześnie krzyki trwały cały czas. Nie mogłem nic zrobić, ruszyć niczym, ani się odezwać. Postać... Nie wiem jaką miała twarz, nie potrafię sobie nawet tego przypomnieć. Po chwili postać stanęła nade mną, wbiła mi rękę w brzuch, poczułem ucisk, gorąco i z mojego brzucha wydobyło się oślepiające światło, wszystko stało się białe, a ja podniosłem się z krzykiem z mojego łóżka. Tej nocy już nie zasnąłem, przez ponad pół roku miałem problemy ze snem i sypiałem po 8-10 godzin w tygodniu, właściwie tylko z wyczerpania. Teraz jest już lepiej, ale tych tematów się po prostu boję. Nie wiem co to było, może i to był paraliż senny, ale to było tak realistyczne...
Do teraz kiedy sobie o tym przypominam czuję niepokój, strach, mam łzy w oczach. Rozmawiałem nawet o tym z psychologiem, który nie potrafił mi pomóc i księdzem (mam szczęście do nich, trafiam na takich, którzy są przede wszystkim ludźmi), modli się o mnie codziennie, odprawił nawet kilka mszy w mojej intencji jako dobrego znajomego.
Codziennie rano muszę się golić na twarzy, ale tylko szyja, broda i trochę policzki. Wąsików nie golę. Mam bardzo obficie owłosione nogi, uda, brzuch i pupę. Włosy rosną mi niestety także na całych piersiach i dekolcie. Jestem brunetką i dlatego włosy są czarne i bardzo gęste. Mimo że jestem podobno fajną i zgrabną laską, to bardzo boję się momentu, gdy facet zobaczyłby mnie taką, jaką jestem naprawdę. No bo jak mu to powiedzieć?!
Mam kogoś, z kim spotykam się na kawę, idziemy do kina i... Bardzo mi na nim zależy, ale z przerażeniem myślę o chwili, gdy będziemy sam na sam. Już widzę jego minę, a ja?! Przecież muszę mu powiedzieć prawdę, ale jak? Nie wiem, naprawdę nie wiem co robić. Czy on to zaakceptuje? Jestem bardzo spragniona bliskości. Nigdy do tej pory nie miałam faceta przez to cholerne owłosienie. Nie mam się z kim podzielić swoim problem i dlatego piszę.
Kiedyś, jak byłem jeszcze małym szczylem z głupimi pomysłami, razem z bandą dzieciaków poszliśmy do osiedlowej wypożyczalni kaset video, aby wykonać pewną akcję dywersyjną. Rozleźliśmy się między półkami i dyskretnie, niczym wzorowi wojownicy ninja, podmienialiśmy kasety z „normalnych” filmów na te, które znajdowały się w pudełkach z wyższej półki, czyli tam, gdzie znajdowała się sekcja dla dorosłych. Tak więc na przykład osoba, która chciała zobaczyć „Batmana”, dostawała „Sperminatora 2”, a jakiś nieszczęśnik chcący rozkoszować się seansem „Pretty Woman” skazany był na „Powrót Analnego Banity”.
Następnego dnia podczas śniadania tata powiedział, że wieczór wcześniej obejrzał razem z mamą film, który zrobił na nim duże wrażenie i koniecznie powinienem go sam zobaczyć. Była to kreskówka - „Piękna i Bestia”. Wypożyczalnię osiedlową mieliśmy tylko jedną, a ja osobiście powkładałem kasety z produkcjami Disneya do pudełek z najbardziej ekstremalnymi i wulgarnymi niemieckimi ślizgaczami. Zawsze zastanawiałem się, jakimi zepsutymi psycholami musieli być ludzie, którzy te plugawe produkcje wypożyczali. Tamtego nieszczęsnego poranka poznałem odpowiedź na to pytanie...
Moja dziewczyna oznajmiła, że już ma dla mnie prezent z okazji Walentynek. Zarezerwowała nam podwójną wizytę w studiu tatuażu, żebyśmy mogli sobie wytatuować swoje inicjały.
Na moje przerażenie zareagowała spokojnie: „Nie martw się, przecież nie w widocznym miejscu, no coś ty! Możemy sobie zrobić na pośladkach albo gdzieś w okolicach klatki piersiowej”.
Naprawdę, ona myśli, że mnie uspokoiła? Ratunku!
Mam potwornie mieszane uczucia wobec chorej sytuacji, która ostatnio zaszła. Razem z mężem i rocznym synkiem mieszkamy w mieszkaniu, które przejściem połączone jest z mieszkaniem jego 38-letniej siostry. Oba znajdują się w jednym domu. Taki stan rzeczy wynika z tego, że duże mieszkanie zostało podzielone na dwa osobne przez jego rodziców dekady temu, z myślą, że kiedyś oni zajmą jedno, a któreś z dzieci drugie. Wyszło inaczej. Oni wyjechali do Anglii na stałe, my wykupiliśmy od nich połowę. Ważnym faktem jest to, iż owa siostra jest starą panną, nigdy nie była w związku, z marnym życiem towarzyskim i brakiem pracy, żyjąca z pieniędzy rodziców, bo ona ma jeszcze czas. Nie nasza sprawa. Unikam proszenia jej o pomoc przy dziecku, ale jak to w życiu bywa, czasem muszę. Pracuję umysłowo z domu, ale co jakiś czas muszę podjechać do biura załatwić parę rzeczy. Ważnym jest też to, że owa kobita komputera nie ma, średnio umie go obsługiwać.
Jakiś czas temu poprosiła mnie, abym udostępniła jej komputer, bo chce napisać CV. Wpuściłam ją i sama pojechałam z małym na zakupy. Tydzień później zostawiłam jej dziecko. Wróciłam szybciej niż myślałam, że będę. Zastałam szwagierkę zapinającą w popłochu koszulę i poprawiającą na szybko stanik. Tłumaczyła się, że mały koszulkę jej ubrudził. Coś mi ten pośpiech i zmieszanie na twarzy nie pasowały, ale co miała niby robić - striptiz?
Dzisiaj się dowiedziałam, szukając czegoś w historii przeglądania, znalazłam zapytania "jak rozbudzić laktację", "leki mlekopędne" sprzed około półtorej tygodnia. Siostra męża zawsze była lekko stuknięta na punkcie bratanka i chyba zazdrosna o jego przywiązanie do mnie, ale o tak chorą jazdę jej nie posądzałam - próbować karmić cudze roczne i już trochę rozumiejące dziecko? By rozwiać wszelkie wątpliwości - spytałam ją o to. Rzecz jasna nie przyznała się, ale było widać, że jest zakłopotana. Można było by mieć nadzieję, że to zbieg okoliczności, gdyby nie uwaga rzucona na koniec rozmowy - "może i ktoś powinien go tak karmić, jeśli ty się do tego nie nadawałaś i ci się nie chciało. Taka bliskość jest ważna dla dziecka, a on biedny jest jej pozbawiony".
Cóż, urodziłam wcześniaka w 26 tygodniu, sama miałam rozległy krwotok i zamiast walczyć o laktację, walczyłam o życie. Sama nie wiem, co teraz czuję - rozgoryczenie, złość, obrzydzenie czy zażenowanie.
Rozmawiałam ostatnio ze znajomą panią okulistką, opowiadałam mi o swoim ostatnim dyżurze w szpitalu i naprawdę nie mogę uwierzyć, że ludzie są aż tak głupi.
Przyszła na SOR dziewczyna z przeciętnym okiem i powieką całkiem na pół. Zapytana o to jak to się stało powiedziała, że malowała sobie rzęsy i jak to niektóre tusze potrafią bardzo te rzęsy skleić, więc dziewczyna długo nie myśląc poszła po żyletkę, bo przecież nada się do tego doskonale (!). I tą żyletką próbowała rozkleić, pech chciał że ręka poleciała jej za mocno... W efekcie ma przeciętą gałkę oczną, co podobno nadaje się do szycia.
No i tak jak wspominałam powieką całkiem na pół. Ludzie serio, ktoś miewa takie pomysły?
Janusz biznesu.
Jeden ze znajomych pochwalił się, że kupił dwa flakoniki perfum, bo drugi był za 1 grosz. Takie jedne perfumy wystarczają na długo, to on już przez bardzo długi czas nie będzie musiał tego kupować. Zapach, jak sam przyznał, taki sobie, "może być", ale w końcu zadowolony, bo zaoszczędził. Koszt tych "perfum" to około 30 zł, więc chodził zadowolony.
Po kilku miesiącach przychodził do pracy coraz bardziej wypsikany. Do tego stopnia, że aż było to odczuwalne z daleka. Zapytany czemu tak mocno czuć powiedział, że pryska jak najwięcej, żeby szybciej się skończyły, bo już mu się zapach znudził.
Przynajmniej zaoszczędził :D
Dodaj anonimowe wyznanie
