Pewnego pięknego dnia, gdy byłam mała, dziadek odebrał mnie koło południa z przedszkola, pojechałam razem z nim do babci i tam jak zawsze czekałam do wieczora na powrót rodziców, ponieważ obydwoje pracowali do późna. Pamiętam, że strasznie się nudziłam po powrocie i nie wiem co mnie do końca podkusiło, ale znalazłam mały, niebieski tamburyn i założyłam go przez głowę na szyję.
To był wspaniały pomysł, przez kilkadziesiąt minut radośnie biegałam, podskakiwałam i bawiłam się owym instrumentem. Kiedy w końcu zechciałam zdjąć tamburyn, nastąpił mały problem... te metalowe blaszki tak się przekręciły, że za cholerę nie mogłam tego przecisnąć przez głowę. Dziadek też niewiele wskórał, pomimo tego że naprawdę się starał i ciągnął tamburyn z całej siły, tak że aż nogi mi się odrywały od ziemi. No nic, nie było wyjścia, czekaliśmy na rodziców...
Resztę dnia spędziłam z moim ''przyjacielem'' na szyi, zjadłam w nim obiad, byłam w sklepie, nawet kąpałam się w wanience, radośnie przy tym pobrzękując i śpiewając. :D Koniec pamiętam jak przez mgłę: Siedzę na roboczym stole w garażu, dziadek mnie trzyma, a tata rozpiłowuje mi tamburyn na szyi. Ja ryczę wniebogłosy, żeby mnie zostawili i nie psuli tamburyna, bo chcę iść w nim jutro do przedszkola... Niestety tamburyn nie przeżył i leży gdzieś u dziadków w piwnicy, a ja mam nadal sentyment do tego instrumentu ;)
Kiedyś urządziłem całkiem sporą imprezkę sylwestrową. Jako że mieszkam w bloku na jednym z wyższych pieter, to wszyscy zawsze jeżdżą do mnie windą, lecz nie zawsze pamiętają, na którym piętrze mieszkam.
Podczas tej imprezki wysłaliśmy kumpla do sklepu w celu zakupu paru piwek, gdyż zapasy się nam powoli kończyły. Ten zadowolony śmignął na stację i nie wracał już około 30 minut (a stacja jest max 100 metrów od mojego mieszkania). Gdy zaczynaliśmy się martwić i szykować ekipę, żeby sprawdzić, co się stało, zadzwonił do drzwi, trzymając ostatni czteropak (kupił ich kilka).
Okazało się, że pomyliło mu się piętro i wszedł przez otwarte drzwi do sąsiada z niższego piętra, który też robił bibę, i bawił się u niego przez ten czas, dopóki nie zorientował się, że to nie ta impreza.
Piwa trochę szkoda, ale przynajmniej się z niego pośmialiśmy :D
Kiedy byłam jeszcze w podstawówce, często ja i moich dwóch kolegów spędzaliśmy całe dnie na dworze. Pewnego dnia bawiliśmy się tuż przy drodze. Wygłupialiśmy się, biegaliśmy, jak to dzieci bez dostępu do internetu i telefonów. W pewnym momencie złapałam w garść żyto i wyrwałam je razem z korzeniami, dużą bryłą piachu i zaczęłam tym kręcić. Nagle zza zakrętu wyjechał zieloniutki fiat 126 p. Kiedy był bardzo blisko nas, jak na złość to co trzymałam wypadło mi z rąk i z dużym hukiem uderzyło w szybę rozpędzonego malucha...
Nastała cisza. Po kilku metrach samochód się zatrzymał, wysiadł z niego dość dobrze zbudowany facet i zaczął rzucać mięsem i spytał "Które to?". Nagle patrzę, a moi koledzy wskazują na mnie palcem... Niewiele myśląc wskoczyłam w pole kukurydzy i pobiegłam ile sił w nogach w obawie, że dostanę porządne lanie.
A o tym, że przy okazji posikałam się ze strachu, jak dotąd nie wiedział nikt.
Pracuję na basenie. Siedzę sobie grzecznie na kasie i sprzedaję bilety, ewentualnie wydaję kluczyki na zajęcia z instruktorami. Z początku wydawało się, że to praca lekka i przyjemna. Jednak życie szybko mnie przekonało, że praca z klientem nigdy nie jest łatwa.
1) Zniżki.
Dokument potwierdzający zniżkę to taki skubany stwór, który zawsze chowa się w spodniach/torebce, której dziś akurat nie mamy ze sobą.
Magiczna formułka "Ja tu przychodzę od x czasu i zawsze mam ulgowy" nie uprawnia do zniżki. A ja nie jestem w stanie zapamiętać twarzy każdej osoby, która faktycznie powinna mieć zniżkę.
Są też osoby, które nawet nie kryją się z tym, że zniżka im nie przysługuje, ale chcą z niej skorzystać. Czekają aż pod kasą zostaną sami i proszą o bilet rodzinny, mimo że żadnego dziecka z nimi nie ma, lub bilet ulgowy, bo "co mi szkodzi". Dlaczego mam traktować takie osoby wyjątkowo i sprzedawać im wejścia taniej niż innym? Na to pytanie nigdy nie usłyszałam od takich osób odpowiedzi.
2) Chowanie dzieci. Coś, co nie przestanie mnie zadziwiać. Moja lada jest bardzo wysoka, co rodzice wykorzystują do przemycania swoich pociech do szatni, poza zasięgiem mojego wzroku. Oni mniej płacą, a ja zbieram ochrzan od kierownika, który obserwuje to na kamerach. Niestety póki co ewolucja nie wykształciła u mnie możliwości obserwowania tego, co jest za drewnianą ladą. Hitem była dorosła kobieta, która tak się skradała.
3) "Ja tylko przebiorę syna/córkę". O tym, że przy okazji sobie popływam, to nie warto wspominać. Kiedy przy wyjściu zauważę, że dorosły wychodzi z dzieckiem i oboje mają mokre włosy (suszarki są za kasą) i oddają jeden kluczyk, mam polecenie żeby skasować dodatkowy bilet. W 8/10 przypadków kończy się próbami awantur, wzywaniem kierownika i sprawdzaniem kamer.
4) "Ja na szkółkę".
"Jaką?"
"Nie wiem, dziecko ma na tę godzinę zajęcia".
Wpuszczając osoby na zajęcia, w systemie muszę zaznaczyć do jakiego instruktora ta osoba się udaje. W czasie jednej godziny zajęcia prowadzą średnio trzej instruktorzy. Większość z nich to mężczyźni, więc odpowiedź "no do takiego pana" nie jest dla mnie satysfakcjonująca. Tutaj zazwyczaj kończy się wezwaniem kierownika na prośbę klienta i skargą na mnie.
5) "Moje dziecko ma ładne majtki, mogą być zamiast stroju?"
"Yyyy.... Nie".
6) "Mogę wejść bez czepka?" (Wypowiedziane przez dziewczynę o naprawdę długich, bujnych włosach).
"Niestety na naszym basenie czepek jest obowiązkowy".
"Ale mi włosy nie wypadają!"
7) "Niestety, ale na basen i do szatni można wchodzić wyłącznie w klapkach".
"Ja jestem czystą osobą, wytarłem buty o wycieraczkę, nie nabrudzę".
8) W łazienkach obok widowni Panie Sprzątające notorycznie znajdują puszki po piwie. Zużyte prezerwatywy też się trafiają. Rodzice chyba się nudzą podczas zajęć swoich dzieci.
Od małego byłam zawsze tchórzem. Każde nastraszenie mojej jakże "odważnej" persony kończyło się płaczem i uciekaniem w ramiona mamusi. Niestety to pozostało mi do dziś. Gdy jest noc, ciemno i buro, a świat zła budzi się do życia - spidalam do łóżka mojego mamuta (znaczy się mamy). Zdarza się to dość często, 3-4 razy w tygodniu.
Parę tygodni temu postanowiłam nocować u mojej koleżanki. Poplotkowałyśmy, pojadłyśmy, ogoliłyśmy nogi, obejrzałyśmy horror... a potem poszłyśmy spać. Niestety, obudziłam się w wystraszona w środku nocy, czując potrzebę przytulenia się do mojej rodzicielki. Jak pomyślałam - tak zrobiłam.
Wyobraźcie sobie moje zdziwienie, gdy rano obudziłam się przytulona do taty koleżanki.
Dawno temu moja mama była opiekunem na koloniach. Miałam około 5 lat i tata dowiózł mnie do niej w połowie turnusu. Z racji tego, że byliśmy nad morzem, często na plaży odbywały się różne zabawy i konkursy. Jednym z nich było budowanie z piasku. Jedni budowali zamki, jedni różne zwierzęta, jeszcze inni narzędzia, a jacyś chłopcy zbudowali kibel...
I właśnie na tej plaży kilka godzin później zachciało mi się sikać. Chyba domyślacie się, co wymyśliła moja mama, gdy okazało się, że w pobliżu nie ma Toi-Toia? Do dziś śni mi się to po nocach.
Wczoraj byłam na weselu mojej przyjaciółki. Przyszedł moment oczepin i zebrał się tłum dziewczyn gotowych do złapania wianka. Panna młoda wstała wówczas, odwróciła się, podeszła do mnie i mówiąc „Ty tego najbardziej potrzebujesz...” włożyła wianek w moje ręce. Na przeszło sto osób uczestniczących w tej imprezie, ja jedna byłam bez pary.
Dostałem super wymarzony ręcznik ze Star Warsów, jako taki wesoły akcent w moim dorosłym życiu. Prałem go i prałem i wciąż śmierdział. Dopiero po jakimś czasie się dowiedziałem, że jak jestem w pracy, to żona używa go do wycierania naszych psów po spacerze. Trochę głupio, że sama mi go kupiła.
W tempie ekspresowym wybrałam się dziś do szkoły mojej córki, aby wypisać moje 14-letnie dziecko z lekcji WDŻ. Gdy przejrzałam jej zeszyt z tego przedmiotu i dowiedziałam się jakich rzeczy jest tam uczona, niemalże słabo mi się zrobiło.
WDŻ w szkole córki jest prowadzony przez katechetkę, która dosłownie pierze mózgi tym dzieciom. W zeszycie córki jest notatka, składająca się z 10 punktów przedstawiających dlaczego dziewczynki są gorsze od chłopców. Dla przykładu kilka:
- dziewczynki krwawią krwią, która jest nieczysta, więc są bardziej skłonne do grzeszenia i robienia złych uczynków
- ich mózgi są skonstruowane tak, aby myślały wyłącznie o stosunku płciowym w celu posiadania dziecka, ale nie po to, żeby tworzyć rodzinę, tylko by narzucać swoją wolę chłopcom
- dziewczynki częściej się same zadowalają i robią to bardzo brutalnie (!!!).
Jest też długa notatka o tym, jaki jest cel w życiu zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn, gdzie w skrócie wygląda to tak, że prawdziwy mężczyzna powinien absolutnie zabronić swojej żonie rozwijać się zawodowo czy w ogóle pracować, do tego starać się zrobić jej jak największą ilość dzieci - tylko wtedy małżeństwo jest szczęśliwe.
Kolejne strony to jakieś pseudoreligijne papki, a ostatnia lekcja wygląda tak, że antykoncepcja nie istnieje i to Bóg decyduje, czy para ma mieć dziecko czy nie.
Przyznam, że prawie zawału dostałam jak to czytałam. Wizyta w szkole nie lepsza. Dyrektorka była zdziwiona moim żądaniem o wypisanie córki, tłumacząc, że "nikt nie zgłaszał, że lekcja jest źle prowadzona, poza tym pani katechetka to bardzo dobra nauczycielka". Zostało mi też zasugerowane, że może moje podejście do tego typu spraw jest zbyt NOWOCZESNE i dlatego mam jakieś uwagi. Zrobiłam straszną awanturę, ale córka została wypisana, a ja zamierzam to gdzieś zgłosić. No i czeka mnie dziś na wieczór rozmowa z córką. Chcę uświadomić jej, że to czego uczyła się na lekcjach WDŻ to okropne bzdury i sama przekażę jej wszelkie informacje odnośnie seksualności, macierzyństwa czy roli kobiety i mężczyzny. Nie zmienia to faktu, że jestem skrajnie wzburzona. Jak ktokolwiek może pozwalać na to, aby naszym dzieciom wpajano takie obrzydliwe kłamstwa? To wygląda jak bełkot fanatyka, a nie fachowa wiedza. Pilnujcie czego wasze dzieci uczą się w szkołach!
Jestem policjantką od sześciu lat, ostatnia sprawa natchnęła mnie na napisanie tego wyznania. Z góry zaznaczam, że nie chodzi mi o żadne szkalowanie wiary, Boga czy czegokolwiek z tym związanego. Chodzi mi tylko o ukazanie zjawiska, którego sama do końca nie rozumiem, a opiera się ono właśnie na wierze. Osobiście nie mam nic do ludzi wierzących, jestem zupełnie neutralna, jednak ilość podobnych spraw lub zachowań zaczęła mnie coraz bardziej zastanawiać.
1) Dostajemy wezwanie od sąsiadów, że jest jakaś bójka w mieszkaniu wyżej, słychać wyzwiska, krzyki, rzucanie przedmiotami. Na miejscu w domu zastaliśmy około 40-letniego mężczyznę i jego żonę, zapłakaną, przerażoną, z wyraźnymi oznakami pobicia. Chcemy pana zatrzymać, na co pan stwierdza "przecież ja katolikiem jestem, nic złego bym nie zrobił, żona się przewróciła tylko", przy czym argument o byciu katolikiem pojawił się chyba z 10 razy podczas zatrzymania. Później okazało się, że z owym państwem mieszka jeszcze matka mężczyzny, która podczas składania zeznań upierała się, że jej syn jest wierzącym katolikiem, więc niemożliwe, aby coś takiego zrobił.
Sprawa wygrana w sądzie na korzyść żony. Jak się okazało, mąż bił ją od jakiegoś czasu, a jego matka przymykała oko, bo do kościoła uczęszczał, Biblię znał, więc jego czyny musiały pochodzić od Boga.
2) Przychodzi do nas młoda dziewczyna w strasznym stanie, podbite oko, obrażenia głowy, złamany nadgarstek. Mówi, że od lat jest bita przez matkę i ojca. Na pytanie czemu nie zgłosiła tego wcześniej stwierdza, że to wbrew przykazaniu o czczeniu własnych rodziców i ona nie mogła postąpić wbrew zasadom wiary, ale tym razem już się poddaje i woli zgrzeszyć. Nie piszę tego żartobliwie, ale dziewczyna nawet na komendzie próbowała się modlić i przepraszać Boga za ten grzech.
3) Setki wezwań do spraw, które można by było rozpatrzyć może jedynie przez Biblię, a nie polskie prawo. Np. pan dzwoniący do nas z podejrzeniami, że jego córka mogła mieć aborcję, a to grzech ciężki i mamy natychmiast ją aresztować. Kolejny pan zawiadamia, że jego żona go zdradziła, a to cudzołóstwo, grzech, więc mamy interweniować. Starsza pani przychodząca co jakiś czas zgłosić, że jej córka z mężem nie wychowują dziecka w religii katolickiej, a przecież przed ołtarzem to przysięgali. Młody chłopak, ledwo 18 lat, chciał donieść na swojego sąsiada, że ten ciągle przychodzi do domu z nową kobietą i on nie może znieść patrzenia na takie grzeszenie.
4) Szczytem było, gdy 25-letnia matka powiesiła się wraz z 2-letnim synem, aby trafić do nieba, bo ona przeczuwała, że są święci.
To tylko kilka przykładów, ale naprawdę przeraża mnie nagminność tego typu spraw opartych na religii. Szczególnie bolą mnie przypadki, gdy faktycznie komuś dzieje się krzywda, a ta osoba nie może uzyskać pomocy przez czyjąś lub własną wiarę.
Dodaj anonimowe wyznanie
