Od jakiegoś czasu staraliśmy się z mężem o dziecko, w końcu się udało. Od razu podzieliłam się dobrymi wieściami z rodziną, która bardzo nam kibicowała przez cały czas starań. Niestety przy kolejnej wizycie u ginekologa okazało się, że coś jest nie tak. Potem mnóstwo kolejnych badań, aż wreszcie werdykt - dziecko ma liczne wady rozwojowe, nigdy nie będzie się samodzielnie poruszać, duża niepełnosprawność umysłowa, liczne wady serca, płuc, do tego będzie też zdeformowane, a przede wszystkim przez całe życie będzie wymagało dużych nakładów opieki oraz gigantycznych pieniędzy na operacje, które pozwolą mu jakoś żyć. Lekarze jednogłośnie stwierdzili, że taką ciąże należy usunąć. I ja oczywiście to zrobiłam. Nie wyobrażam sobie skazywać dziecka na wieczne cierpienie. Nie wiem też skąd miałabym wziąć tyle pieniędzy, czasu, pomocy. To by było straszne. Było mi bardzo przykro, że musiałam pozbyć się tej ciąży, ale w głębi czułam, że robię dobrze, że dzięki temu ten biedny człowiek nie będzie przechodził dożywotnich mąk, a ja nie będę przez całe życie wypruwać sobie żył nad pozyskiwaniem pieniędzy na operacje, które będą jedynie podtrzymywały jego cierpienie.
O całej sprawie siłą rzeczy musiałam poinformować rodzinę. I to było właśnie najgorsze. Już pominę wyzwiska od morderczyń, ale najbardziej uderzyło we mnie to, że rodzice stwierdzili, że to wszystko byłoby przecież takie łatwe:
- ja jako opiekunka, pielęgniarka, nauczycielka, rehabilitantka 24h na dobę dożywotnio,
- mąż jako maszyna do zarabiania, która łapie się każdej pracy i goni za każdą złotówką, zero odpoczynku, harowanie od rana do nocy, żeby było jak najwięcej kasy na dziecko, które wymaga milionów
- ciągłe organizowanie zbiórek pieniędzy na operacje, żeby obcy ludzie, którym zrobi się nas żal, przelewali grubą kasę se swoich kont na operacje naszego dziecka, które pomogą mu jedynie dłużej tkwić w cierpieniu, zamiast na przykład przeznaczyć swoje pieniądze na własne dzieci czy coś, co ma jakąś przyszłość
- "nie no, przecież kochasz to dziecko, to najważniejsze".
Tak, kocham moje już ś.p dziecko, ale moja miłość go nie uleczy. Nie wyobrażam sobie także, aby obcy ludzie mieli dawać nam pieniądze, które mogliby poświęcić na leczenie kogoś, kogo faktycznie można wyleczyć. W życiu nie skazałabym własnego męża na życie jedynie ciężką pracą, niczym robotnik bez chwili wytchnienia. Też absolutnie nie chciałabym zrezygnować ze swojej tożsamości i zostać chodzącym przewijakiem, pieluchą, wózkiem inwalidzkim czy strzykawką.
Pogodziłam się z tym, co się stało. Uważam, że postąpiłam słusznie. Czuję żal, że straciłam dziecko, lepiej, żeby go nie było, niż żeby miało tak tragiczne życie, które w ten tragizm wciągnie i nas.
Obudziłam się strasznie obolała, nie mogłam otworzyć w pełni lewego oka, miałam na sobie krew, a w mojej pochwie znajdowała się butelka po piwie. Dopiero po chwili zamroczenia dotarło do mnie co się stało.
Wybrałam się na domówkę u znajomej z uczelni, z okazja zdanych egzaminów. Było normalnie, trochę ludzi, większość mi znajomych. Bawiliśmy się, rozmawialiśmy, piliśmy alkohol. Pamiętam, że nie wypiłam specjalnie dużo, myślę, że były to maksymalnie 3 piwa. Zatem co się stało? Było już późno, ludzie zbierali się do domów. Chciałam wzywać taksówkę, ale dwóch kolegów stwierdziło, że mieszkają na tej samej ulicy co ja i mogą mnie odprowadzić. Tak też było. Pamiętam, że szłam z nimi, zwyczajnie rozmawialiśmy o czymś, wymienialiśmy poglądy, nie działo się zupełnie nic niepokojącego. Przez jakiś czas. Później mam jakąś lukę w pamięci. Pamiętam, że upadłam i uderzyłam się w głowę. Nie wiem, czy zostałam popchnięta czy to przypadek, ale urwał mi się film. Mogła to być wina alkoholu w połączeniu z upadkiem, albo sam upadek. Następnie mam same prześwity pamięci, widzę obraz, jak ci dwaj otwierają moje mieszkanie i wciągają mnie tam albo jak jeden z nich przygotowuje sobie jakieś jedzenie w mojej kuchni. Później widzę fragment, jak któryś z nich uderza swoim członkiem o moją twarz, a drugi mnie rozbiera. I na tym koniec. Ocknęłam się dopiero rano, ledwo żywa.
Co się okazało po czasie, gdy pamięć zaczęła wracać?
Tym dwóm kolegom alkohol zaczął się już trochę udzielać, dla zabawy mnie popchnęli na ulicy, niefortunnie upadłam na krawężnik i straciłam przytomność. Z początku uznali, że tylko mnie odprowadzą (adres znali, bo mówiłam, w kieszeni kurtki miałam klucz od domu), bo jestem "he, ,he najebana", ale w domu najwyraźniej strasznie ich podnieciło moje bezwładne ciało i postanowili się nim zabawić. Nie zgwałcili mnie. Jedynie dotykali, wkładali we mnie różne przedmioty, a spuchnięte oko jest wynikiem tego, że uderzano w nie penisem.
Jaka jest "oficjalna" wersja, którą przyjmuje moje otoczenie?
Pijana laska chce się zabawić z kolegami w swoim domu, gdzie ich zaprowadza, po drodze jest tak nietrzeźwa, że się przewraca i obija o wszystko. W domu zaciąga ich do łóżka, po czym proponuje dziwne zabawy, bo jest fetyszystką (kolega widział wibrator w mojej szafie!), ale oni tacy moralni,tylko mnie tam lekko tknęli i postanowili sobie iść, żeby biednej laski nie wykorzystywać. Cóż za honor.
I taką opinię mają moi znajomi, ludzie z mojego kręgu, uczelni czy sami ci dwaj. Gdy próbuję powiedzieć prawdę jak było, słyszę, że pewnie jestem feministką i mam kaca moralnego, więc chcę całą winę zrzucić na biednych chłopców, którzy chcieli tylko pomóc. Bo przecież kobiety zawsze po pijaku wciągają do łóżek, a takie co posiadają wibratory to już w ogóle!
Sprawa na policji, jest w toku.
Jestem nieczułą suką bez serca, zaślepioną pieniędzmi, i obym zdechła. Tyle tytułem wstępu.
Mam niewiele ponad 20 lat, męża, dziecko i studia. Nie opływamy w miliony, ale też niczego nam nie brakuje do dobrego życia. Ostatnio jednak los się do nas uśmiechnął i trafiliśmy sporą sumkę w lotto. Pierwszą naszą myślą i marzeniem był własny dom, toteż zaczęliśmy się rozglądać za jakimś ładnym gniazdkiem. Niedużym, skromnym, jednorodzinnym.
Po paru obejrzanych posiadłościach kupiliśmy nieduży, ładny domek w stanie surowym. Mój ukochany lubi remontować, wiec zabrał się sam za wykańczanie go. Znika z domu zaraz po pracy na wiele godzin, coby jak najszybciej się przeprowadzić na własne (mieszkamy z teściami). Ostatnio pokoje były gotowe pod malowanie, więc tym razem na naszą budowę pojechałam ja. Malowałam sobie spokojnie pokój, kiedy zadzwonił mój mąż i powiedział, żebym szybko wracała.
Okazało się, że pochwalił się wygraną swojej mamie, a ta momentalnie wpadła w euforię mówiąc, że nareszcie będą mieli godne życie, spłacą długi i może na jakieś wakacje wystarczy, trzeba kuchnię wyremontować, no i auto też by się przydało. Tuż po tym wpadła w histerię, kiedy dowiedziała się, że niestety, ale nie spłacimy ich długów, bo wykańczamy dom.
Obecnie mamy się pakować i wynosić, bo nic dla nas rodzina nie znaczy i patrzymy tylko na siebie. A ja dodatkowo przez pieniądze zrobiłam się pazerna, bo ciężko mi pożyczyć głupie 10 tysięcy, bo co to dla nas, a ona spożytkowałaby je dużo lepiej.
Ech, "rodzina"...
Zlew mi się dzisiaj zatkał, więc jako dorosła kobieta postanowiłam, że nie będę czekać aż mój luby wróci z pracy i zajmę się tym sama.
Wszystko szło gładko, a przynajmniej do czasu, aż z odpływu nie wystrzeliła jakaś czarno-brązowa klejąca maź. Która, ku mojemu przerażeniu, zaczęła się jeszcze ruszać...
A więc jako dorosła kobieta, zamknęłam to w pierwszym lepszym słoiku po ogórkach, a kiedy zaczęło trzeszczeć i warczeć, wsadziłam do zamrażarki.
Chwilowo czekam na chłopaka i nie zbliżam ani do kuchni, ani do łazienki.
Lata temu spotykałam się z fajnym chłopakiem. Nie było wtedy telefonów komórkowych, więc młodzi ludzie wymieniali się zdjęciami. Oczywiście i ja podarowałam mu kilka swoich. Znajomość nie przetrwała, a ja chciałam odzyskać swoje zdjęcia. Ponieważ mieszkaliśmy w różnych miejscowościach, napisałam do niego list, żeby mi odesłał moje zdjęcia, bo już mu przecież nie są potrzebne. Nie otrzymałam informacji zwrotnej, za to dowiedziałam się od wspólnego znajomego, że mój były chłopak krótko po naszym rozstaniu stracił wzrok. Wyglądało więc tak, jakbym właśnie dlatego napisała, że już nie potrzebuje moich zdjęć.
Do dzisiaj mam kaca moralnego.
Dziś, po wielu miesiącach przygotowań, na deskach teatru w moim mieście miała miejsce premiera sztuki, którą wyreżyserowałem i do której napisałem scenariusz. Wszyscy byli zachwyceni, dostałem owacje na stojąco. Jedyną osobą, której przedstawienie się nie podobało, była moja mama. Powiedziała, że w życiu nie widziała czegoś równie żenującego...
Jestem zakochana w pewnym chłopaku. Ostatnio bardzo dużo rozmawiamy, piszemy, świetnie się dogadujemy, a nasze rozmowy przechodzą czasem na takie lekkie związkowe tematy. Co kto lubi, czego kto oczekuje itd.
Ostatnio pytał mnie o randki. Chciał wiedzieć wszystko: jakie miejsce bym wybrała, jaki dzień, jaką godzinę, czego bym oczekiwała, i tak dalej. Tak więc w rozmowie padło: sobota, 19:00, moja ulubiona restauracja. Bajecznie! Kupiłam nową bieliznę, tak na wszelki wypadek, żeby się dobrze czuć, wiadomo, włożyłam nową sukienkę, wymalowałam się, podkręciłam oko, włosy, założyłam pończochy itd.
Przychodzę na miejsce i dociera do mnie, co zaszło. On się mnie pytał o te wszystkie rzeczy i powiedział mi te wszystkie rzeczy, a ja sobie tylko głupio dopowiedziałam, że tu chodzi o mnie... Żeby to do mnie dotarło, musiałam zobaczyć go, jak wchodzi tam z inną dziewczyną. Minutę później ludzie krzyczeli do mnie "Co pani tu robi! Proszę stąd wyjść!" a ja, nie patrząc nawet na nich i się nie zatrzymując "no normalnie, wychodzę przez kuchnię, nie mogę wyjść drzwiami".
Tydzień temu kupiłem sobie wymarzony telefon, na który odkładałem pieniądze przez ostatnie kilka miesięcy. Tak się nim cieszyłem, że nawet w pracy się z nim nie chciałem rozstać, no i wczoraj przejechałem go walcem...
Moje życie przez długi czas było istnym koszmarem. W domu byłem ciągle mieszany z błotem i nie wolno było mi się nawet odezwać. Podejrzewam, że całe to piekło było skutkiem tego, że jestem dzieckiem wpadki. O tym też rodzice co krok mi przypominali. Moje pasje takie jak rysowanie lub śpiewanie karcili, więc byłem zmuszany robić to po kryjomu, bo było to jedyną rzeczą, jaka sprawiała mi prawdziwą przyjemność. Sprzeciwianie się rodzicom skutkowało biciem i jeszcze gorszymi wyzwiskami.
W szkole byłem zamkniętym w sobie odludkiem. Nie wolno było mi wychodzić z kolegami na dwór, a do tego część osób wyśmiewała mnie.
W gimnazjum przechodziłem przez bardzo poważne stany lękowe i depresyjne. Pewnego dnia postanowiłem zwierzyć się ze swoich problemów pani pedagog. Liczyłem na wsparcie, nawet nie rozwiązanie problemu, ale zwykłą, szczerą rozmowę (nie miałem nikogo takiego do rozmowy). Po powrocie do domu okazało się, że pani pedagog przekazała to wszystko wychowawczyni, a ta rodzicom. Na wejściu zostałem spoliczkowany przez mamę, a następnie zbity przez ojca. Nikt nie mógł się dowiedzieć o tym, co się działo u mnie w domu...
W liceum poznałem pewną dziewczynę. Nadal dziwię się, że zainteresowała się kimś takim jak ja, wiecznie skulonym i zamkniętym w sobie. Usiadła obok mnie na przerwie i poczęstowała mnie kanapką. Tak zaczęła się nasza szkolna przyjaźń. Ciężko było mi opowiedzieć jej o sobie, bo bałem się, że sytuacja się powtórzy. Zaufałem jej jednak, a ona zgodnie z obietnicą nigdy nie opowiedziała nikomu o tym, co się u mnie dzieje. Dzięki niej mogłem poczuć się chociaż przez kilka godzin w ciągu dnia szczęśliwy.
W trzeciej klasie moja matka zapiła się na śmierć. Ojciec zaczął jeszcze bardziej odreagowywać na mnie swoje emocje. Zaczął ćpać. Traciłem chęci życia z dnia na dzień, a przez moje załamanie zwyczajnie zwyzywałem Kasię od najgorszych. Nadal nie wiem, co mną wtedy kierowało. Byłem całkowicie załamany. Zaraz po powrocie do domu strasznie tego żałowałem, ale bardzo wstyd mi było przeprosić. Poczułem się wtedy jak najgorszy śmieć, który nie potrafi nawet zapanować nad emocjami. Chciałem wykorzystać moment, gdy ojciec jest poza domem i skoczyć z balkonu.
Dosłownie na chwilę przed otwarciem drzwi od balkonu zadzwoniła ona. Odebrałem i już miałem ją przepraszać, ale ona powiedziała mi tylko, że będzie u mnie za 5 minut. Nie pamiętam jak to dalej się stało, ale w ciągu pół godziny byłem spakowany i w drodze do niej do domu. Jej mama zgodziła się, bym mieszkał razem z nimi. To było najpiękniejsze, co mogło mnie spotkać. Jej reakcja całkowicie mnie zaskoczyła, ale pozwoliła mi zacząć życie na nowo.
Zawdzięczam jej całe moje życie.
Jestem ciekawa ile osób mnie potępi, ale ja nadal uważam, że postąpiłam słusznie.
Moja córka (lat 17) pewnego dnia oznajmiła mi, że chyba jest w ciąży. Późniejsza wizyta u lekarza to potwierdziła (5 tydzień).
Co zrobiłam później? Zabrałam ją do Czech na zabieg aborcji.
Gdy emocje opadły, córka opowiedziała mi o wszystkim. Od jakiegoś czasu uprawia seks ze swoim chłopakiem (którego ja również dobrze znam), zawsze się zabezpieczali, więc obydwoje nawet nie wiedzą jakim cudem mogło dojść do zapłodnienia, bo na ogól nawet po fakcie sprawdzali, czy w gumce nie ma dziurki. Uwierzyłam im, moja córka jest bardzo ułożoną dziewczyną, nie sprawia problemów, jest odpowiedzialna i ambitna. Jej chłopak podobnie, spotykają się już jakieś 2 lata. Bardzo go lubię, świetny chłopak z podobnymi ambicjami i zainteresowaniami do mojej córki.
Gdy ciąża się potwierdziła, młodzi powiedzieli mi, że oni absolutnie nie chcą tego dziecka. Widziałam jak obydwoje byli załamani, przerażeni i zmartwieni. Sama wyszłam z inicjatywą aborcji, choć zapewne gdyby nie to, i tak by to zrobili w bardziej prymitywny sposób. Powiedziałam, że mogę pokryć koszta wyjazdu do kliniki (bo oni mieli niewiele pieniędzy), a oni mi się później jakoś za to zrehabilitują. I tak też się stało, jakieś 2 tygodnie później córka w ciąży już nie była. Wszyscy odetchnęliśmy z ulgą.
I nie, nie było opcji, aby córka to dziecko zatrzymała czy nawet urodziła. Bo po co? Dla 17-latków był to istny koszmar, który dodatkowo kolidowałby z ich rozwojem. Są ambitnymi dziećmi, rewelacyjnie się uczą, zdobywają nagrody naukowe i na tym się skupiają. Ani oni, ani ja nie pozwolilibyśmy, aby to wszystko zrujnowało złe zrządzenie losu, na które MA SIĘ WPŁYW.
Od tego momentu minęło 7 miesięcy, córka za kilka dni kończy 18 lat. Nikt nie ma traumy po tamtym wydarzeniu, młodzi dostali lekcje życia, zapewne są teraz jeszcze bardziej uważni, a do tego przez te złe wydarzenia wręcz zbliżyłyśmy się do siebie z córką, tak jak i ona z chłopakiem. Wiem, że kiedyś będą chcieli mieć dzieci, ale to nie jest absolutnie czas dla nich. Dziecko w tym momencie całkowicie zrujnowałoby życie mojej córki, a szczególnie psychikę, bo widziałam, jak to na nią działało. Cieszę się, że mogłam im pomóc. Jako rekompensatę postanowiłam, że przez wakacje będą pracować i pomagać mi w moim sklepie, po czym zwrócą mi koszta aborcji. I nie, nie chodzi mi o ukaranie ich. Nie będę ich karać za wypadek, losowy bieg wydarzeń, bo nie zawinili celowo i była to sytuacja do uratowania, lecz chcę ich nauczyć już na przyszłość, że należy oszczędzać pieniądze na awaryjne przypadki, bo różnie się dzieje w życiu.
A do fanatyków - nie gloryfikuję aborcji ani nie traktuję jej pobłażliwie, po prostu uważam, że jest rozsądnym rozwiązaniem, gdy ciąża może dosłownie zniszczyć komuś życie.
Dodaj anonimowe wyznanie
