Nowe buty, znanej firmy na "A" za które zapłaciłam parę stówek... jeszcze dla pewności obkleję sobie stopy plastrami i użyję ten "polecany" przez koleżankę sztyft na otarcia stóp - przecież to tylko 20 minut drogi pieszo. Nic z tego, już w połowie drogi poczułam, że buty zaczynają mnie obcierać, z trudem dopełzałam do pracy. Nie pomogły markowe, wygodne buty, nie pomogły plastry, sztyfty - tak naprawdę nic nie pomaga.
Od kiedy pamiętam każde buty mnie obcierają. Moje stopy to przegląd wszystkich butów jakie nosiłam z całego roku. Odciski, obtarcia, krwiaki są na pietach, kostkach, palcach i goją się z trudem, a ślady po nich zostają na długie miesiące.
Jedyne buty, które mnie nie obcierają to gumowe klapki... ale mogę sobie pozwolić na taki luksus tylko w domu, bo przecież do pracy czy zimą na spacer w nich nigdzie nie pójdę :(
W tym roku postanowiłam, że nie będę nic robić na święta. Mam już dość tego urabiania się przy garach i proszenia po parę razy męża czy dzieci, by zrobili cokolwiek. Nawet głupie pokrojenie warzyw ich przerastało. Mam też dość grymasów teściów czy męża, bo to za ostre, tu za dużo jajek, a tam za mało. Oczywiście sami nic nie zrobią, tylko przychodzą na gotowe. Ile to ja się nasłuchałam, że ciasto złe, bo kupne, i czemu sama nie piekę, i słaba ze mnie pani domu. Koniec z tym. Dziś cały dzień spędzę z przyjaciółką na plotkach, jutro też nie zamierzam nic robić.
Moja dziewczyna wróciła z pracy do domu i już w drzwiach krzyczała: „Kochanie, kupiłam kurczaka, będzie smaczna kolacja!”. Ucieszyłem się, że zechciało się jej raz na miesiąc coś ugotować i radośnie poszedłem ją ucałować, zadowolony, że mam taką dobrą kobietę.
Kupiła psi przysmak. I nie mówiła do mnie, tylko do naszego jamnika.
Na początek powiem, że jestem bojaźliwą osobą, czasem byle co i kto może mnie przestraszyć, czego nie znoszę.
Późnym wieczorem leżałam z moim chłopakiem i oglądaliśmy serial. Na dworze było już ciemno, a jedynym światłem było to z laptopa. Nagle na ścianie naprzeciwko nas zabłysnęło zielono - niebieskie malutkie światełko. Powiedziałam mojemu chłopakowi co zobaczyłam i że się boję, na co on na mnie popatrzył i mówi, że przypomniało mu się że ostatniej nocy mówiłam przez sen o światełku na tej samej ścianie i że się boję. Ponoć mnie przytulił, a ja jak gdyby nigdy nic dalej smacznie sobie smacznie spałam. Dodam, że na tej ścianie nie ma nic szczególnego oprócz okna, a światełko widziałam sporo nad nim.
Sama nie wiem czy mam podwójne omamy czy sprawa jest dziwna.
Przeszedłem na dietę.
Wszystkim wmówiłem, że to z powodu wyglądu i dla zdrowia, bo trochę się tego nazbierało (+35 kg). Lecz prawda jest inna.
Przeszedłem na dietę z powodu trzech bardzo głupich rzeczy:
- aby móc normalnie zawiązać buty, bez wysiłku
- aby móc normalnie obcinać paznokcie u stóp, bez potrzeby gimnastykowania się
- i co najważniejsze, aby na dole wydawać się większym.
Bo jednak 8 cm to tylko 8 cm :(
Trzymajcie kciuki, oby się udało osiągnąć cele :)
Miałem sześć lat, kiedy w moim domu rodzice przeprowadzili remont. Na czas prac mieszkałem u dziadków.
Trwały one trzy miesiące. Jako, że byłem już dużym chłopcem, to oduczyłem się dzięki temu spać z kimś w łóżku, kiedy miałem zły sen. Przecież z dziadkami byłoby to przegięciem.
A jednak ostatniej nocy śniłem o tak okropnych rzeczach, że pobiegłem do babci i dziadka, żeby mnie przytulili.
Zatrzymałem się w progu, bo mnie wmurowało.
Zobaczyłem, jak stare, pomarszczone ciało babci trzęsie się na kroczu dziadka. Jej obwisłe piersi latały we wszystkie strony. Słychać było mlaskanie, jęki i jakieś sepleniące okrzyki zachęty dziadka, który nie miał sztucznej szczęki.
Uzmysłowiłem sobie, że będzie lepiej, jeśli wrócę do swojego pokoju, skoro koszmar okazał się pikusiem w obliczu tego, co tu zobaczyłem.
Wczoraj po raz pierwszy uprawiałem seks z dziewczyną. Przed moimi oczami nagle pojawił się obraz sprzed prawie dwudziestu lat. Nie wytrzymałem i zwymiotowałem mojej dziewczynie na twarz.
Nawet nie wiecie ile dał mi strajk nauczycieli... Wygrałam życie.
Całe studia, każdy kurs, kolejne studia - wszędzie byłam uczona, jak wiele muszę robić. Super dekoracje, przedstawienia, kreatywne zajęcia, innowacyjne pomoce, kontakt z rodzicami, wycieczki. Wszystko na 1000%. I taka byłam. Boże Wszechmogący, przez pierwsze pół roku zarabiałam 800 zł (umowa o pracę na pół etatu), potem ok. 1450, 1500 (zwykła umowa o pracę zwiększająca się wraz ze wzrostem minimalnej krajowej). Mając cały etat siedziałam w szkole 40 godzin tygodniowo. A często i więcej, bo wycieczki i zebrania, rady pedagogiczne, przedstawienia, próby - to wszystko było w gratisie "bo mi się w wakacje wyrówna". A ja byłam głupia, naprawdę głupia i się godziłam, bo o pracę w zawodzie w moim regionie ciężko, a ja tak wiele miałam do zaoferowania. Nie mówicie mi, że to niemożliwe, bo ja mam te umowy w ręku! 300 zł dojazd, na kartony, farby itp. ok. 100 miesięcznie i wiele książek kupionych z tej gównianej pensji. Mam mnóstwo książek zgromadzonych na studiach, ale naprawdę ciężko w kilka lat zgromadzić wszystkie wartościowe, zwłaszcza że są drogie. W szkole nic sensownego nie było i dyrekcja miała nas w nosie, a ja głupia kupowałam, np. misia, bo dzieci, bo rodzice olewają problemy swych pociech, a ja POWINNAM pomóc.
I wiecie co? Nagle zrozumiałam. Jest wiele rzeczy, które POWINNAM, ale nie wszystko. Spędzam 40 godzin w pracy tygodniowo i ja po godzinach nie muszę robić dekoracji i pomocy dydaktycznych, super kart pracy itp. Chcecie nadal te piękne dekoracje? To se zróbcie. Dyrektor nakaże mi pracować po pracy za darmo? No czekam jak na mannę z nieba.
Wiecie, jak było z wycieczkami? Nie może być drożej niż za 50 zł (bo Maciuś nie pojedzie), nie może być do "X” (bo Hania, Basia i Zosia tam były i im się będzie nudzić) i cała lista roszczeń... Nie podoba się? Nie ma chętnych na wycieczkę zaproponowaną przez nauczyciela? No to mi przykro! Możecie:
a) sami wyszukać,
b) nie mieć wycieczki.
c) wycieczka szkolna z biura podróży. Też nie? Patrz wyżej: sami sobie zaplanujcie. Wycieczki szkolne to nie mój problem. A i tak zaplanujcie, żeby trwała od 8.00 do 16.00. Za tyle mi płacą.
Chcecie przedstawienie o 16, bo wtedy większość z Was jest po pracy? Tak się składa, że od dziś po 16.00 ja też jestem po pracy. Ja z lekarzem, urzędami, wszystkim czekam do wakacji, bo "rodzice są oburzeni, że zajęć nie ma". Ale ja mam zwykłą umowę o pracę, taką jak pani Basia z Biedronki (tylko za gorszą stawkę). I wielu nauczycieli ma takie umowy, a Wy nas wylaliście wiadro gówna.
Zawsze słyszę, że jak rodzic się spóźnia po odbiór dziecka, to mam czekać, żeby dziecku traumy nie robić. To nie moje dziecko. Mogę jedynie poinformować, z którego komisariatu odebrać. Ja o 16.00 kończę pracę. Jaka płaca, taka praca, o takich nauczycieli walczycie i takich dostaniecie.
Pracuje w punkcie ksero w szkole. Myślicie, że to łatwa praca, bo co to za sztuka kilka razy kliknąć, dołożyć papier, wymienić toner. Niestety rzeczywistość nie jest taka kolorowa przez osoby, z którymi trzeba pracować.
Przychodzi taka nauczycielka i myśli, że jest jakimś nadczłowiekiem. Traktuje mnie jak ucznia, mówi co mam zrobić i to ma być zrobione na już. Nie interesuje ją to, że do skserowania jest kilka innych prac, bo jest przerwa, a ona za 10 minut ma sprawdzian. Jak wszystko rzucę i zacznę jej kserować to i tak nie doceni, a inni, którzy zostawili wcześniej będą mieli pretensje, że jeszcze nie gotowe. Niektórzy są na tyle bezczelni, że przychodzą i gdy jest kolejka to się wpychają, bo potrzebują "na już".
Raz kserowałem jedną stronę na akademię dla 300 uczniów. To przyszła jedna pani, pyta się czy nie można zatrzymać tego co się w danej chwili kseruje, bo ona musi mieć na lekcję, którą ma teraz. Pewnego razu jedna pani przyszła i powiedziała żebym skserował dwustronnie w pomniejszeniu. Ustawiłem na kserokopiarce automatyczną zmianę skali, a ta się wydziera, że źle. Myślę sobie, no ok czyli pewnie chce każdą stronę oddzielnie. A ta znowu, że źle. Tłumaczy mi, że muszę kliknąć pomniejszenie na 71% i dopiero wtedy skserować, i się dopytuje dlaczego ja tego nie wiem (bo nikt mi nie powiedział, bo zawsze dawałem automatyczną zmianę skali i działało). Jak się okazało w tym przypadku automatyczna zmiana skali dawała dokładnie to samo co zmiana na 71%, więc zamiast powiedzieć i zamilknąć, to się wymądrzała i przez to musiała dłużej czekać.
Żeby nie było, nie wszyscy nauczyciele są źli. Niektórzy przynoszą mi do skserowania prace opisane ile razy, na którą klasę i na spokojnie mogę wtedy skserować. Niestety jest wielu nauczycieli, którzy przychodzą i chcą na już. Nie rozumiem też osób, które zamiast przyjść raz z wszystkimi pracami na dany dzień, to latają co przerwę i kserują oddzielnie dla każdej klasy. Kiedyś zepsuło się ksero, drugie działało dwa razy wolniej, to oczywiście pretensje do mnie dlaczego jeszcze nie skserowane, dlaczego tyle to trwa. Gdy zgłaszałem w sekretariacie to dostałem informację, że ktoś z serwisu przyjedzie. Musiałem czekać dwa tygodnie aż drugie ksero odmówiło posłuszeństwa, wtedy fachowiec przyjechał następnego dnia. Jakby tego było mało z kserokopiarek wydostaje się cała masa substancji szkodliwych i gdy jest dużo kserowania, i po pracy chodzę spać, bo mnie głowa boli.
Ja swoją pracę staram się wykonywać jak najlepiej, niestety zauważyłem, że inni to wykorzystują, a od niektórych osób słyszałem, że w pokoju nauczycielskim mnie obgadują, narzekają że im nie skserowałem. Zostało mi jeszcze dwa miesiące pracy, jak skończę, to rzucam to i nigdy więcej nie zamierzam pracować w szkole.
Ostatnio pojawiło się wyznanie chłopaka, który to się aż popłakał gdy przytuliła go koleżanka. To spowodowało, że chciałbym się podzielić swoim trochę podobnym przypadkiem.
Sytuacja wygląda tak, że już od najmłodszych lat marzyłem aby zostać zawodowo kierowcą ciężarowym, zwłaszcza że z motoryzacją miałem styczność od zawsze i w rodzinie oraz wśród bliskich znajomych było kilku kierowców, tak że w wieku 21 lat miałem pełen zestaw uprawnień i byłem gotów ruszać. Dzikie życie na parkingach zwłaszcza z transporcie międzynarodowym nie było mi ani obce ani straszne, bo już wcześniej zabierałem się z innymi.
Minusem wszystkiego było to, że 90% czasu spędzałem sam na sam, a że chęć wysokich zarobków (ponad 5000 zł dla 21 latka gdzie w okolicy ludzie z trudem zarabiali 2000 zł netto) tylko mnie nakręcało, więc chętnie brałem trasy gdzie wybywałem na 3-4 tygodnie daleko w Europę. W międzyczasie zaczęła mi trochę doskwierać samotność, bo stojąc weekend na parkingu, miałem do wyboru oglądanie filmów albo telefon do rodziców.
Poza w/w minusami wszystko inne było w porządku i do dziś się nie zniechęciłem do tej pracy. Po roku takiego życia trafiła się okazja by wyjechać za granicę (wyższe zarobki, inny świat, nowe miejsce zamieszkania). Długo się nie zastanawiałem, bo już miesiąc później mieszkałem w innym kraju. By móc robić dalej to samo, byłem zmuszony wymienić dokumenty, co też zajęło miesiąc, więc by nie siedzieć bezczynnie w domu, przyjąłem się do lokalnej fabryki, jako pracownik przy linii na śmieciowej umowie za najniższą.
Z miesiąca zrobił się rok, później zmieniłem zakład na inny, w kolejnym porobiłem kilka miesięcy, bo zaczęto robić czystki wśród pracowników, itd. Przez kolejne 2 lata chwytałem się innych podobnych prac, a nawet siedziałem miesiąc w domu. Każdy kto wiedział kim jestem z zawodu, mocno się dziwił dlaczego robię tutaj, a nie robię tego co powinienem. Niektórzy nawet wyzywali mnie od głupich, bo przecież tutaj nędzne stawki, a tam zarobki 3x wyższe i nikt nad głową nie stoi. Dziesiątki razy prowadziłem tego typu dyskusje. Głupio było mi się przyznać, ale taką podjąłem decyzję ponieważ mocno mi brakowało kontaktu z ludźmi, choć wiedziałem że jak komuś o tym powiem, to mnie wyśmieją. Co też raz się zdarzyło gdy postanowiłem zwierzyć się jednej osobie, której do tej pory ufałem. :(
W międzyczasie poznałem pewną dziewczynę, z którą się spotykałem i tak jak wcześniej wspomniany chłopak, też się mocno wzruszałem gdy dochodziło do większych zbliżeń. Niestety nam nie wyszło, bo mnie z czasem olała i poszła do innego, co też mocno przeżyłem. Jednak po dziś dzień nadal nie wróciłem do zawodu, a szukając pracy, kieruję się w pierwszej kolejności ilością osób, a dopiero warunkami i zarobkami.
Przyznam, że nie spodziewałem się iż samotność tak wpływa na człowieka.
Mam taką śmieszną przypadłość, nieutrudniającą życie.
Gdy reguluję sobie brwi pęsetą, non stop kicham. Za to gdy czyszczę sobie uszy patyczkiem kosmetycznym, to kaszlę.
Dodaj anonimowe wyznanie
