#YWjkv

Mam długie włosy. Zawsze jak myję głowę pod prysznicem, to włosy które naturalnie wypadają utykają mi między pośladkami. Okropnie mnie to wkurza, bo później siedzę wieczorem i wydłubuje te włosy...

Ale nie od dzisiaj. Znalazłam genialny sposób - jak płuczę włosy, to wkładam między pośladki gąbkę do mycia ciała, ściskam poślady i wszystkie włosy lądują na gąbce.

Moje życie stało się prostsze!
Komentarze (23)

#UKX7U

Zaczynam na poważnie myśleć, że to, co się dzieje w mojej pracy, nie jest normalne.

Po powrocie zza granicy do Polski, postanowiłam poszukać pracy blisko domu, na jakiś czas lub na stałe. Zatrudniłam się w sklepie, gdzie akurat zwolniło się miejsce. Niby wszystko okej, ale nie do końca. Na początku pracowałam tam na czarno, na "takich samych zasadach" jak reszta pracowników, jednak szybko zauważyłam, że nie jestem traktowana jak część zespołu. Czułam się jak intruz, co w zasadzie trwa do teraz.

Sądziłam, że to minie, byłam w końcu nowa, ale nic się nie zmieniało... Potem wepchnięto mnie na staż. Od tego czasu, gdy pracuję już legalnie, są dni, że przechodzę gehennę, ponieważ jestem paskudnie traktowana przez starsze pracownice i kierowników. Jestem posądzana o rzeczy, których nie zrobiłam lub nie powiedziałam, stale obserwowana na kamerach lub podsłuchiwana, gdy rozmawiam z klientami. Koleżanki szydzą ze mnie na zapleczu, myśląc, że tego nie słyszę i tworzą nowe historyjki, jaka byłam dla nich niemiła.

Zaczęło się niewinnie, od jednej pracownicy z mojej zmiany. Wymyśliła, że mruczę pod nosem i wyzywam koleżanki bardzo przykrymi epitetami. Byłam zdumiona, bo nigdy bym się do czegoś takiego nie posunęła, ale po prostu skuliłam uszy, zbierając burę, bo nie chciałam kolejnych kłopotów.

To nic nie zmieniło. Za nią poszły kolejne, a najwięcej takich oskarżeń tworzy kierowniczka sklepu i kierowniczka zmiany. "Umilają" mi tak pracę niemalże codziennie. Przekręcają moje słowa, robiąc z siebie ofiary do szefowej. Gdy raz próbowałam wyjaśnić kierownikom, że zaszło nieporozumienie, wykrzyczano mi w twarz, że "mam się nie odzywać, bo jak to robię, to zawsze je wku*wiam i jak mi się nie podoba, mam zdjąć fartuszek i wypie*dalać". Byłam bezsilna, zamilkłam.

Szef i szefowa nigdy ze mną o takich sytuacjach nie rozmawiali, mimo że wiedzą, "jak się zachowuję". Zawsze odpowiadają mi "dzień dobry" i się uśmiechają. Są mili, ale nic z tą sprawą nie robią.

Klienci? Bardzo rzadko trafiają się niemili, a jeśli tak, staram się opanować sytuację w miarę możliwości. Co więcej, wielu z nich widzi, jak jestem poniżana (nawet przed nimi), gdy stoję na kasie. Niektórzy z nich pytali mnie o to, chcieli złożyć skargę w tej sprawie, ale nawet jeśli takowa była, to reszta personelu nie mówi o niej głośno.

Nie mogę zostać bez pracy z powodu sytuacji finansowej i rodzinnej. Zostałam uwiązana przez staż z Urzędu Pracy. Nie wiem, jakie czekają mnie konsekwencje, jeśli będę chciała odejść. Mam ubezpieczenie, które możliwie mnie nie chroni, gdybym doznała wypadku w pracy, bo personel nie ma szkolenia BHP. Grożono mi, że dostanę "stosowną wizytówkę" przy odejściu. Po powrocie do domu, często płaczę.

Nie wiem, co robić. Zwolnić się i wrócić za granicę czy tkwić w tym miejscu i być ofiarą koleżanek z pracy...
Komentarze (18)

#RuSjE

Kiedy byłam dzieckiem, w gazetach z tyłu była lista dzwonków na telefon, które otrzymywało się po wysłaniu SMS-a z odpowiednim kodem. Tak bardzo chciałam mieć jeden z nich, że postanowiłam wydać te oszczędzane na koncie kilka złotych.

Nawet nie wiecie jakie było moje rozczarowanie jak się okazało, że był to dzwonek polifoniczny, a mój telefon obsługiwał tylko dzwonki mono...
Komentarze (9)

#zzbXm

Jestem osobą niepełnosprawną. Niedawno moja również niepełnosprawna koleżanka zwierzyła mi się, że chce oddać swojego psa przewodnika, ponieważ zachował się w stosunku do niej agresywnie i ją pogryzł. Mówiła o tym znajomym, którzy są pełnosprawni i większość z nich zareagowała na to typowymi odpowiedziami w stylu - „To na pewno twoja wina, co mu zrobiłaś?”, „Nie masz serca?! Chcesz oddać przyjaciela?”, a także „Dziecko też byś oddała jakby się źle zachowywało?!”.

Martwi mnie to jak mało osób rozumie sens psa przewodnika. To nie jest to samo co relacja z psem pupilem, którego się niańczy jak dzieciątko. Pies przewodnik opiekuje się niepełnosprawnym, a nie na odwrót. Od takiego psa może zależeć nawet i życie niepełnosprawnej osoby.

Wyobraźcie sobie na przykład, że macie atak epilepsji i przez to w jego trakcie przypadkowo uderzacie swojego psa przewodnika, albo że jesteście niewidomi i idąc przydeptujecie mu łapę. Taki pies nie ma prawa „oddać” czy ugryźć nawet jak jest uderzony czy sprowokowany, inaczej byłby tylko dodatkowym niebezpieczeństwem. Ma być wytresowany tak, aby ułatwiał niepełnosprawnemu życie i zapewniał bezpieczeństwo.

Osobiście nie mam psa przewodnika, ale od znajomych słyszę o ludzkiej ignorancji i próbie dotykania i głaskania takich psów. Przypominam więc, że psów przewodników pod żadnym pozorem nie należy rozpraszać poprzez głaskanie, wołanie, dokarmianie itp. Tego typu psy, jakie słodkie i puchate by nie były, pilnują ludzkiego życia i odwracanie ich uwagi choćby na moment może skończyć się tragicznie.
Komentarze (21)

#Labck

Odkąd pamiętam słyszę w głowie głosy. Różne. Komentujące otaczającą mnie rzeczywistość, zachowania innych ludzi, moje własne zachowania. Często nawet obelgi pod moim adresem (bez leków i dbania o siebie to w zasadzie same negatywne głosy i podłe rzeczy), mam szereg innych objawów (np. jestem szczerze przekonana, że w mojej łazience znajduje się kamera, a gdzieś jest jakiś ukryty livestream i wszyscy widzą jak sikam. Naprawdę, bez jaj). Kilka razy wracam do domu, żeby sprawdzić, czy wyłączyłam wszystkie urządzenia z gniazdek, czy zamknęłam drzwi. Czasem obserwuję ze zdziwieniem własne nogi czy dłonie, bo jestem pewna, że nie należą do mnie i są sterowane automatycznie.

Nie jestem tutaj po to, żeby opisywać na czym polega choroba psychiczna/zaburzenia psychiczne, to w dobie internetu każdy może sobie wygooglować. 

Chcę tylko powiedzieć, że w związku ze stygmatyzacją przez społeczeństwo chorób psychicznych nigdy nikomu się nie przyznałam, że choruję, biorę leki, chodzę na terapię. Wie tylko mój partner, który jest dla mnie ogromnym wsparciem. My, chorzy psychicznie nie jesteśmy trędowaci. Nie chcemy nikogo skrzywdzić (oczywiście oprócz sadystów, psychopatów i socjopatów, którzy czerpią z tego przyjemność). Staramy się przeżyć każdy dzień tak samo jak Wy, po prostu jest nam o wiele ciężej.

Ludzie widzą ładną, młodą dziewczynę, fajnie ubraną i nikt z ludzi, których spotykam na co dzień, nie pomyślałby, że cierpię. Rozmawiam z wami, sąsiadami, znajomymi, kolegami z pracy, o waszych psach, dzieciach, sprawach rodzinnych. I uśmiecham się, doradzam wam w waszych problemach, jestem pomocna i miła. Zabijam przerażenie i paranoję udawaną pewnością siebie i uśmiechem, byciem uprzejmą.

Rozpaczliwie próbuję utrzymać się na powierzchni, choć czasem zastanawiam się po co.

Chcę powiedzieć, że wśród was są takie osoby i nawet o tym nie wiecie. To wcale nie musi być outsider w kącie, że spuszczoną głową, ubrany na czarno.
Komentarze (40)

#wiJyI

Dzisiaj miał być dzień, w którym miałem oświadczyć się swojej dziewczynie, ale cały plan legł w gruzach. Czemu? Trzy dni temu wykryto u mnie nowotwór. Jest na tyle poważnie, że nie dożyję końca wakacji. Nie chcę jej tego mówić, chcę cieszyć się resztą moich dni razem z moim radosnym Aniołkiem. Mam nadzieję, że mi to wybaczy.
Komentarze (41)

#F9eV9

Nienawidzę siebie. Jestem korpo ludkiem, mam żonę i 10 letniego syna. Ale ostatnio stało się coś, przez co znienawidziłem samego siebie.

Dostaliśmy z żoną wezwanie do szkoły, że nasz syn znęca się nad jedną dziewczynką z biedniejszej rodziny. Żona pracowała tego dnia na południe, więc na spotkanie z gronem pedagogicznym poszedłem ja.

Byłem sceptycznie nastawiony, bo jak to? Mój syn? Ten, który pomaga w domu, płacze o byle pierdołę i jest grzeczny, miałby się nad kimś znęcać?

Ale to co usłyszałem od rodziców tej dziewczynki, jej samej i to co zobaczyłem na kamerze szkolnej otworzyło mi oczy. Nie tylko na syna, ale i na mnie samego.

Gdy byłem w gimnazjum, chodziła do naszej klasy pewna dziewczyna. Nie grzeszyła urodą, ale nadrabiała intelektem oraz humorem. Ale co z tego, skoro dla nas była paszczurem? Smokiem. Brzydulą. Fleshem. Wyzywaliśmy ją dla żartów. Dobrze się bawiliśmy, codziennie wymyślaliśmy kolejne cudowne wyzwiska. Podkładaliśmy nogi, niszczyliśmy rzeczy, zamykaliśmy w kabinie w toalecie i ku uciesze reszty wylewaliśmy na nią wodę z kibla. Albo moczyliśmy szczotkę toaletową i "święciliśmy demona". Pewnego dnia przegięliśmy i próbowaliśmy ją podszczypywać w pośladki, w piersi.

Nie było wtedy kamer, a przed nauczycielami graliśmy aniołków. Wszak mieliśmy tylko po 14 lat...

Popełniła samobójstwo. A nas nie spotkała żadna kara, podobno jej ojciec był alkoholikiem, więc za przyczynę jej śmierci obwiniano sytuację w jej domu.

To wszystko wróciło do mnie właśnie na pogadance z nauczycielami. Przeprosiłem rodziców dziewczynki i zabrałem syna do domu.

Pierwszy raz w życiu podniosłem rękę na własne dziecko. Sprałem go pasem, zabroniłem dostępu do telewizji i komputera. Znienawidziłem siebie za zbicie własnego syna i znienawidziłem siebie za to, że zniszczyłem życie jednej rodzinie. Jestem potworem, bo czerpałem satysfakcje z jej cierpienia, a jej śmierć łatwo wyparłem z pamięci w liceum. Teraz nawet nie pamiętam w którym miejscu spoczywa. Brzydzę się sobą.
Komentarze (107)
Dodaj anonimowe wyznanie