Wracałam z mamą z wakacji z Karpacza autokarem. W tamtym okresie były ulewy, rzeki wylały z koryt, a w kierunku Wrocławia utworzył się korek, że na piechtę byłoby szybciej.
W wieczór przed wyjazdem inteligentna ja najadłam się cytrusów. Konsekwencji niestety nie przewidziałam.
Już kilka minut po ruszeniu w drogę zachciało mi się sikać. Najbliższy przystanek miał być na dworcu we Wrocławiu, więc stwierdziłam, że wytrzymam. Jednak przez korki nie dałabym rady. Szybka decyzja - poprosiłam kierowcę, czy mogę na chwilę wysiąść, iść siku w krzaki i wrócić - i tak tempo jazdy było żółwie, więc bez obawy bym zdążyła.
Kierowca się zgodził. Ja szczęśliwa biegnę w stronę krzaczorów, żeby to mojego gołego tyłka nikt z drogi nie widział. Po drodze wywinęłam orła, jednak się nie poddałam. Sikam za krzakiem, a co moja mama wtedy zrobiła?
Wyszła za mną z autokaru, stanęła na środku drogi i krzyczy:
"Szybciej sikaj, bo odjeżdżamy".
Wtedy to już wszyscy patrzyli na mój powrót za krzaka do autokaru. Takiego wstydu jak rodzina, to nie zrobi ci nikt inny.
Pod koniec podstawówki nasza klasa miała przygotować występ patriotyczny. Wychowawczyni poprosiła naszą panią od muzyki o poćwiczenie z nami pieśni i wierszy. Pani N. wybrała "Rotę" i kazała nam podchodzić w parach lub trójkach i śpiewać wybrane przez nią zwrotki, by wyłowić najlepsze osoby do reprezentowania klasy. Kiedy ja i moje dwie koleżanki skończyłyśmy śpiewać, pani N. przez chwilę nic nie mówiła, potem spojrzała na mnie i z uśmiechem stwierdziła, że "chyba już wie, jak brzmi przestraszony prosiak w rzeźni".
Nie, nie byłam w reprezentacji, a po tym wydarzeniu nigdy więcej niczego nie zaśpiewałam, nawet dla siebie pod prysznicem.
Jakiś czas temu pisałem tu swoje wyznanie. Lekarz-mechanik. Niedawno przypadkiem dowiedziałem się, zmarła moja babcia. Pojechałem na pogrzeb ze swoją rodziną. Na miejscu spotkałem się z rodzicami, siostrą z mężem i dziećmi, bratem z żoną i dzieciakami. Podszedłem ze swoją, żeby się przywitać. Rodzina jak gdyby nigdy nic. Przywitali się, porozmawialiśmy. Po ceremonii pogrzebowej była stypa. Wszystko OK. Po stypie moi rodzice zaproponowali, że mamy kawał drogi, że może zostaniemy na noc. W sumie OK.
Jak byliśmy u rodziców, ok. 19 na kolację przyjechała cała rodzinka. Wtedy dopiero się zaczęło... Wszyscy (łącznie ze szwagrem i szwagierką) zaczęli mi robić wyrzuty, że nie interesowałem się babcią, że to, tamto, siamto, że babcię odwiedzałem kilka razy w roku (nieważne, że mieszkam 400 km dalej). Ogólnie pretensje, awantura na maksa.
O co poszło? Poszło o to, że babcia w swojej ostatniej woli zostawiła mi w spadku mieszkanie i całe jego wyposażenie. Babcia lubiła modne meble itd., więc wymiana wszystkiego co roku to była normalna sprawa. Dopiero po chwili do mnie dotarło, że babcia zostawiła mi mieszkanie i byłem naprawdę zdziwiony, bo dlaczego akurat mi. Moi rodzice zaczęli mówić mi, że zhańbiłem całą rodzinę grzebiąc w samochodach, że to zawód tylko dla idiotów, którzy chleją, ćpają i wyklinają (podczas kłótni k*rwa leciało co 2-3 słowa), brat z hasłami, że on z żoną chcieli wynająć to mieszkanie, bo przyda im się każdy grosz, bo "tak im ciężko" (a ma dom piętrowy i dwa nowe samochody), siostra w płacz, bo ona tyle się babcią zajmowała, a ta jędza (jej słowa) nie zostawiła jej nawet telewizora. Moja kobieta na mnie patrzyła i nic się nie odzywała.
Na szczęście nie wypiłem ani grama alkoholu, po kolacji po prostu wstałem i powiedziałem grzecznie, że nie będę się im z niczego tłumaczył, że to wola babci, mieszkanie biorę i jak chcą, to niech mi sprawę w sądzie robią o podważenie testamentu. Usłyszałem od ojca i matki, że mam wypier***ać i nigdy więcej się nie pokazywać, moja siostra zaczęła płakać, jak ona babcię kochała (szkoda, że pomagała babci, bo babcia zawsze dawała jej hajs) i jak jej babci brakuje. Mąż siostry wyskoczył do mnie z łapami i chciał się ze mną bić, bo do jakiego stanu doprowadziłem jego żonę. Mój brat powiedział mi, że mam zakaz kontaktu z nim, że nie chce mnie znać, że jaki to jestem najgorszy na świecie.
Wsiedliśmy do samochodu i pojechaliśmy. Przepraszałem moją ukochaną za to, co widziała. Teraz, po kilku dniach, jak emocje opadły, dostałem list od brata z hasłem, że cała rodzina wyrzeka się mnie, że nie chcą mnie znać. Że zrobią wszystko, żeby odzyskać ich własność (mieszkanie po babci) i mają nadzieję, że spotka mnie kara za to, co zrobiłem tej rodzinie... A co zrobiłem? Przestałem być lekarzem, zostałem mechanikiem samochodowym i dostałem mieszkanie po babci. Aha...
Powiem wam co zrobiłam kilka lat temu, jak miałam 15 lat. Buntowniczy okres nastolatki, czas EMO i ja, która za wszelką cenę chciałam mieć super glany, czarne włosy i dużo czarnych kredek do oczu.
Mój straszy o 8 lat brat miał pieniądze, bo pracował, i chciałam, żeby pożyczył mi 100 zł na zakupy, ale nie dał mi nic. Ja w złości zadzwoniłam na policję i powiedziałam (trzymając chusteczkę przy ustach), że wiem kto napadł na osiedlowy sklep (kilka nocy wcześniej ktoś włamał się tam i ukradł pieniądze, alkohol, fajki i aparat fotograficzny właściciela). Oczywiście wymyśliłam to, nie przemyślałam w ogóle jakie mogą być tego konsekwencje, ale bardzo chciałam, żeby mój brat dostał nauczkę (?).
Jakie było moje zdziwienie, gdy przyjechała policja i mój brat się przyznał i oddał to wszystko, co ukradł razem z kolegą. Była rozprawa w sądzie, musieli zapłacić za szkody, dostali wyrok, a nalepka złodziei ciągnie się za nimi do dziś.
Do dziś nikt nie wie, kto zadzwonił wtedy na policję, a mi przeszedł bunt.
Może dzięki mnie mój brat nie wpadł w większe kłopoty, bo od tamtej pory nic nie ukradł i udziela się jako wolontariusz w schronisku dla zwierząt. :)
Pracuję na stacji benzynowej. Sytuacja miała miejsce kilka dni temu. Przyjechał pan pod dystrybutor, zatankowałem mu za 3 dyszki i poszedł zapłacić. Po moim wejściu na stację zauważyłem wraz z kasjerką, że pan tankujący jest pijany. I chociaż w zasadzie ludzie często odpuszczają i puszczają, my nie zamierzaliśmy. Obezwładniłem tego człowieka i zadzwoniliśmy na policję. Policja przyjechała, kierowca miał 1,5 promila, został zabrany na komendę.
Kto wie, czy nie uratowaliśmy komuś życia.
Jestem gadżeciarzem. Uwielbiam wszelkiej maści nowinki techniczne i zupełnie bezużyteczne buble. Parę dni temu kupiłem od chińskich „przyjaciół” kamerę dla kota. Serio. To takie małe ustrojstwo, które zaczepia się na kociej obróżce. Dzięki temu można wcielić się w rolę czworonoga i zobaczyć, jak wygląda jego dzień.
Przekonałem się, że mój sierściuch dokarmia się u sąsiada i że notorycznie wypróżnia się do naszego ogródka z pomidorami. Okazało się, że to on niszczy gniazda ptaków w pobliskim lesie i że pogoniony przez psa potrafi wejść na drzewo szybciej niż wiewiórka.
Przy okazji dowiedziałem się też, że moje kocisko bardzo lubi patrzeć, jak moja żona zdradza mnie z mężem swojej siostry, który regularnie wpada do nas z kurtuazyjną wizytą, gdy ja jestem w pracy...
W mojej rodzinie istnieje dyscyplina sportowa, polegająca na denerwowaniu mnie w dowolny sposób, z doprowadzeniem do łez włącznie.
Czym sobie na to zasłużyłam?
Wszystko zaczęło się od mojego taty, który uznał, że krytyka, docinki i złośliwości na każdym kroku mnie "zahartują" i dzięki temu poradzę sobie lepiej w życiu - tak... bo nie ma nic lepszego po całym dniu wyśmiewania kujona w szkole, niż dokładanie jeszcze dziecku w domu.
Stopniowo do grona hartujących dołączyło moje rodzeństwo i kuzynostwo - skoro rodzice nie reagowali, to znaczyło, że widocznie tak trzeba i można. Za to ja nie miałam prawa do obrony, bo jestem przewrażliwiona, głupszym się ustępuje, mam się nie wywyższać, uważam się za lepszą i oni mi udowodnią, że tak nie jest.
Zawsze byłam głupia, gruba i do niczego się nie nadawałam.
Moje sukcesy były bagatelizowane, za to najmniejsze porażki rozdmuchiwane na całą rodzinę, by więcej osób mogło się pośmiać. Dzięki temu w dalszej rodzinie mam do tej pory opinię nieokrzesanego gbura i nikt nie chce ze mną utrzymywać kontaktów, w przeciwieństwie do moich super rodziców i rodzeństwa - oni są wszędzie mile widziani.
Z czasem doszła nowa motywacja: "bo ty tak uroczo wyglądasz, jak się denerwujesz", a po mojej wyprowadzce z domu kolejna, jak tylko zaczęłam ich odwiedzać: "musimy cię podenerwować na zapas, żebyś o nas nie zapomniała".
Nikt do tej pory nie widzi w tym problemu. Moje próby uświadomienia im, że źle robili i robią spełzają na niczym - przecież jestem przewrażliwiona.
Najbardziej dumny z siebie jest mój tata - bo to dzięki niemu tak dobrze sobie w życiu radzę - nie to, że tak mi dokładał, że wychodząc z domu miałam podwójnie ciężko - raz, że rzuciłam się w naprawdę głęboką wodę i wyszłam z tej próby obronną ręką (powiedział mi na odchodne, że jak wyjdę z domu, to mam mu się więcej na oczy nie pokazywać, bo on już córki nie ma), a dwa, musiałam odchorować i przepracować całe to "hartowanie", żeby sobie samej udowodnić, że nie jestem śmieciem i to, co osiągnęłam i osiągam w życiu to moja zasługa, a nie jego.
Jestem normalną, zadbaną dziewczyną na normalnym poziomie życia. Nie raz i nie dwa zdarzyło mi się wziąć coś ze śmietnika i... sprzedać. Klatka dla ptaka, stolik, lustro, akwarium, firany, elektroniczne zabawki dla dzieci i wiele innych. Ludzie naprawdę wyrzucają porządne rzeczy, za które inni są gotowi zapłacić 50-150 zł. Choć piszę to anonimowo, to zupełnie się tego nie wstydzę i co bliższe mi osoby wiedzą o tym. Nie kradnę, nie sprzedaję swojego ciała, a po prostu jak mam okazję i coś rzuci mi się w oczy, to zarobię na tym, czego ktoś już nie chciał. Anonimowe jest już jednak dla mnie to, że strasznie ciekawią mnie śmietniki i mam ochotę do nich zaglądać, bo jestem świadoma, że w co którymś śmietniku na pewno leży wartościowa rzecz... a nawet miałam swego czasu koleżankę (atrakcyjna i inteligentna dziewczyna), z którą podjeżdżałyśmy wieczorami samochodem do różnych śmietników zaglądać co tam ciekawego leży. Ot, osobliwa rozrywka.
Jak ktoś widział dwie młode dziewczyny nurkujące w kontener po parę książek, to pozdrawiam.
Ostatnio pojechałem z klasą na plener w góry. Dzisiaj spadł tam śnieg, więc parę dziewczyn z klasy, korzystając z tego, ulepiły z niego gołą babę, doskonale widoczną z naszego balkonu. Poczekałem, aż zostanę sam w pokoju, następnie dogodziłem sobie do tego dzieła w wiadomy sposób.
Gdy byłam w liceum, związałam się z chłopakiem z mojej miejscowości. Znaliśmy się od dziecka i już na początku czułam, że to ten jedyny. Jak się okazało później, jednak nim nie był...
Zabrałam go na 20. urodziny mojej koleżanki. Podczas imprezy bardzo często znikał gdzieś na dworze, cały czas wychodził na „papierosa”, mimo że jest osobą niepalącą. Nie martwiłam się jakoś szczególnie, bo myślałam, że mogę mu w pełni zaufać. Jednak pod koniec imprezy coś poszło nie tak i się trochę pokłóciliśmy na oczach wszystkich gości. W drodze powrotnej jednak się pogodziliśmy i wszystko wróciło do normy.
Po miesiącu spotkałam się ze znajomymi, którzy również byli na tej imprezie. Nie widzieliśmy się od czasu tej imprezy i nie wiedzieli, że wciąż jesteśmy razem, bo wyjątkowo Konrad nie mógł przyjść ze mną na spotkanie. Wtedy przypadkowo się dowiedziałam, że Konrad na „wyjściach na papierosa” zdradzał mnie z moją najlepszą przyjaciółką. Znajomi przez cały ten czas myśleli, że pokłóciliśmy się właśnie o to.
Nikt nic mi nie powiedział. Czułam się zdradzona przez wszystkich. Wyszłam. Zerwałam z nimi kontakt. Zerwałam z Konradem.
Nie wiem, czy mam się cieszyć czy płakać. Bo niby taka sytuacja, a jednak wszystkie śmieci się wyniosły naraz...
Dodaj anonimowe wyznanie
