Było piękne, cieplutkie lato, był weekend, więc postanowiliśmy z mym lubym pojechać sobie za miasto na wycieczkę. Uwielbialiśmy jeździć w miejsca, które są nieznane dla innych ludzi, czyli szlajaliśmy się po wiochach zabitych dechami. Kilka godzin po wyjeździe ode mnie z chaty byliśmy na jakiejś wiejskiej drodze, gdzie nie było żadnych domów, żadnych ludzi. Tylko pola - wieeeeelkieeee, ze stogami siana. I wtedy wpadliśmy na szatański pomysł... Zatrzymaliśmy się, poszliśmy na stogi i jakoś tak się stało, że po chwili nie miałam górnej części odzieży...
I nagle widzimy auto. Myślimy se: pojedzie dalej.
Nie pojechało.
Wjechało na TO pole, zatrzymało się centralnie przy naszym stogu siana. Chwilę później paliłam się ze wstydu, stojąc za moim facetem, który rozmawiał z właścicielami pola o tym, jak mierzy się wilgotność siana. Byli bardzo wyrozumiali, powiedzieli na odchodne, że możemy zostać i dokończyć.
(nie dokończyliśmy)
Historia z dzisiaj.
Wracając po ciężkim dniu pracy do mieszkania - mocno zamyślony poszedłem wyrzucić jakieś papiery z auta do publicznego kosza na osiedlu. W połowie drogi do domu skapnąłem się, że przy okazji wywaliłem mięso z masarni za 80 zł.
Tak, wskoczyłem za nimi do kontenera na śmieci.
Sąsiedzi widzieli. Żona nie wie.
Jako że przedwczoraj wracałem z drugiej pracy nad ranem (i do tego przewidziałem, słusznie, że będę mocno padnięty), a wczoraj koło 10:00 miałem pojechać do przyjaciela, bo umówiłem się, że mu w czymś pomogę, poprosiłem już wcześniej żonę, żeby mnie obudziła - ona zawsze o tej porze jest już na nogach, więc uznałem, że to dla niej żaden problem, a będzie to pewniejsze niż budzik.
Budzę się. 13:00. Pytam żony, dlaczego mnie nie obudziła. Jest zła, już to widzę. Na szczęście to nie typ „domyśl się”.
Podobno (za nic w świecie tego nie pamiętam, naprawdę) dialog wyglądał tak:
- Tomek, wstawaj, już czas.
- Odwal się…
- No wstawaj, miałeś jechać do Grześka.
- W dupie mam tego chu$&%#.
- No wstawaj…
- ODPIE#%$# się!
Ostatniemu wrzaskowi towarzyszył solidny kopniak w udo (jest siniak), jak próbowała ze mnie ściągnąć kołdrę.
Kupiłem kwiatki, ale wciąż czuję się jak sukinsyn, chociaż nawet nie pamiętam całej sytuacji. Nigdy w życiu bym jej nie uderzył, zresztą ja nawet, kurczę, nie przeklinam.
Założyłem się z moimi kumplami z liceum, że pewna Ania, nasza koleżanka z klasy, zdejmie przy mnie koszulkę. Nie wiedziałem za bardzo co zrobić, żeby wygrać zakład - jestem nieśmiałym chłopakiem, więc nie ma opcji, żeby doszło do tak intymnej sytuacji między nami. Wpadłem za to na pomysł.
Podszedłem do niej, gdy po wf-ie zbliżała się do szatni. Krzyknąłem, niby przerażony, że ma ogromnego pająka na plecach, a ona w amoku zdjęła koszulkę i rzuciła nią o podłogę.
Wygrałem.
Mojej mamie niesamowicie podobały się kwiaty na polu przy drodze, którą niemal codziennie jeździmy. Od kilku dni mówi, że musi kiedyś się zatrzymać i trochę sobie narwać. Widać, że zasiane celowo (pewnie przedplon), bo dzikie raczej rozlazłyby się na całą okolicę, a te rosną ładnie, równiutko w określonym obszarze. Do rzeczy.
Dzisiaj nastał ten dzień, głównym motorem był fakt, że obok pola stał już inny samochód, a kwiaty zbierała już inna kobieta - znajoma z widzenia. Zatrzymałyśmy się, mama wysiadła i ruszyła na podbój roślinek. Mijając kobietę rzuciła tak z głupia frant:
- O, dzień dobry, widzę, że pani też wpadła na ten pomysł, żeby nakraść ładnych kwiatków?
- Eee… Nie, to moje pole - padła odpowiedź.
Summa summarum zezwolenie na rwanie zostało udzielone - kwiatki w istocie jako przedplon, lada dzień mają być zaorane.
Posypią się hejty, wyzwiska i zapewne wiele przykrych słów, ale powiem wam swój sekret, reportaż p. Sekielskiego trochę mnie do tego skłonił.
Mam 26 lat i podniecają mnie dziewczynki w wieku 12/13/14 lat, najbardziej jarają mnie drobne blondynki w spódniczkach i balerinach, nie wiem dlaczego, lubię chyba ten ich niewinny wygląd i pewną "nieporadność", są po prostu urocze i słodkie. Nigdy bym nie skrzywdził żadnego dziecka, wstydzę się siebie i walczę sam ze sobą, ukrywając swoje "zboczenie", bo wiem jak bym skończył, gdyby się ludzie dowiedzieli. Uczęszczam do psychoterapeuty, który pomaga mi poradzić z samym sobą, dużo przepracowaliśmy razem, wiem mniej więcej kiedy i skąd się to u mnie wzięło (predyspozycje miałem od zawszę, już w wieku około 11 lat miałem swój pierwszy raz, a pociąg do dzieci pojawił się u mnie około 21/22 roku życia, wcześniej miałem około 14 dorosłych partnerek seksualnych, a od 23 pociągają mnie tylko dzieci).
Mimo że panuję nad sobą i nie chcę nikogo skrzywdzić, to na wszelki wypadek załatwił mi on leki, które zmniejszają moje libido oraz testosteron, przez co jestem prawie że impotentem. Co ciekawe, z dorosłymi kobietami o wyglądzie młodej dziewczynki też nie jestem już w stanie uprawiać seksu, po prostu nie daję rady (żeby nie było, zanim brałem leki też nie byłem w stanie). Od lat mam depresję, ciężko jest mi żyć wiedząc kim jestem, tnę się (psychoterapeuta o tym nie wie), myśli samobójcze i płakanie co wieczór to już norma, źle się czuję i ciągle myślę o tym, że kiedyś ktoś się dowie albo co gorsza kiedyś "pęknę" i coś zrobię niewinnej osobie dla własnej przyjemności.
Na co dzień jestem "normalny", chodzę do pracy, przebywam z sąsiadami i ich dziećmi, które przychodzą do mnie w odwiedziny, bo mnie lubią, bo "wujek" zawsze ma cukierki, ma fajne historie z czasów jak służył w wojsku i fajnie gra na gitarze, nawet moja siostra przyjeżdża do mnie ze swoją córką, która - o ironio - ma teraz 12 lat i uwielbia bawić się z wujkiem, siadać mu na kolana i się przytulać (nie namawiam jej do tego, nie dotykam tam gdzie nie powinienem i nie całuję, sama przychodzi i to robi, bo myśli, że jestem normalny i kochany, a mnie to kurwa przeraża, bo nie powiem dziecku ani siostrze dlaczego nie powinna tego robić), więc pomyślcie co czuję.
W skrócie: chce mi się rzygać jak patrzę w lustro i nie mam sposobu na wyjście z tego gówna.
Kupiliśmy z mężem dom z ogromną działką, po naprawdę okazyjnej cenie.
Kredyt wzięliśmy na samo kupno, dom jest do kapitalnego remontu, dlatego wszystko robimy na bieżąco, co zapewne zaowocuje nieco późniejszą przeprowadzką. Tyle słowem wstępu.
Ostatnio teściowa zapowiedziała się u nas na obiedzie, bo chciała poważnie porozmawiać. Na rzeczony obiad miała także przybyć jej córka, a moja szwagierka.
Samotna madka, taka mama 24/h. Ukończyła WSRH, „zatrudniona” w Szlachta nie pracuje, bo ma 10-letniego gówniaka i nie ma jak podjąć pracy. Wiecie o co mi chodzi.
Na czym polegała ta poważna rozmowa?
Teściowa wymyśliła, że w ramach niespodzianki po skończonym remoncie zamieszka z nami! Prawda, że genialnie to wymyśliła?
Mało tego, ale co z siostrą mojego męża, skoro mieszka z matką?
Odpowiedź jest prosta: skoro mamy taką dużą działkę, to możemy jej po prostu dać kawałek na budowę.
Kolejne pytanie - nawet jeżeli zgodzilibyśmy się na ten kuriozalny pomysł, to jak na Boga jej córka miałaby się budować, skoro groszem nie śmierdzi, socjal pełną parą i jakieś marne alimenty? Odpowiedziała, że wiecie, jesteśmy rodziną i musimy sobie pomagać. Przecież mój mąż jest chrzestnym dzieciaka. Czytajcie - musimy sfinansować budowę.
Zapytałam, o czym chciała porozmawiać tak na poważnie, bo od przyjścia tylko żarty jej w głowie, po czym wyszłam.
Mąż bardzo grzecznie wytłumaczył jej, żeby puknęła się w głowie.
Zgadnijcie, kto został wydziedziczony...
Mam paniczny lęk przed ciemnością. Jest ze mną tak źle, że muszę spać przy zaświeconym świetle, a na dwór wieczorem wyjdę tylko z kimś. W podstawówce bałam się nawet spojrzeć przez okno w nocy. I to wyznanie dotyczy właśnie mojej nauki w szkole podstawowej, a dokładniej w szóstej klasie.
O tym, że miałam lęk przed ciemnością, wiedziało tylko kilka osób - dokładniej mama, babcia i dwoje moich najbliższych przyjaciół (nazwijmy ich X i V). Nie widziałam potrzeby, aby mówić o tym komuś jeszcze. Dlatego gdy pewnego dnia zostałam zaproszona na nocowanie do V, nie odmówiłam, czego do dziś żałuję.
Do V przyszło jeszcze kilka innych dziewczyn. Fajnie, im więcej osób, w tym więcej zabaw można zagrać. Bawiłyśmy się świetnie, do momentu gdy któraś z nich złapała mnie za nadgarstek i mocno ścisnęła. Do dziś pamiętam jej słowa: "Teraz czas na test odwagi!", po czym dziewczyny zatkały mi ręką usta i zaniosły do szopy, która była obok domu.
Przerażona krzyczałam i próbowałam się im wyrwać - bezskutecznie. Zostałam zamknięta w szopie, podczas nocy i zamknięta od zewnątrz. Zostawiły mnie tam do rana, dając tylko koc, abym nie zmarzła.
To co wtedy przeżyłam, przechodzi ludzkie pojęcie. Czułam, że brakuje mi powietrza, miałam ataki pani, moje gardło było zdarte od krzyków, a ręce zdarte od walenia w drzwi. Do tej pory zastanawiam się, dlaczego mnie nie wypuściły.
Nad rankiem otworzyły te przeklęte drzwi, podczas gdy ja trzęsłam się ze strachu. W przypływie stresu wywołanego sytuacją zniszczyłam całą szopę.
Przez tę historię straciłam przyjaciółkę i nabawiłam się traumy.
Poznałam kiedyś faceta za pomocą stosownego portalu internetowego. Gówniarą byłam, potencjalnie miał być to mój pierwszy związek w życiu, więc mój exp w sferze relacji damsko-męskich na tamten moment był praktycznie zerowy.
Drugie bądź trzecie spotkanie, rozmowa przestała się kleić, toteż postanowiłam zadać pytanie z rodzaju tych, które wymagają dłuższej odpowiedzi i można trochę pociągnąć za język. Niestety ciężko mi było wymyślić coś ambitnego, a mój wybranek nie palił się przerwać ciszę, więc stwierdziłam, że nie będę się wysilać i poleciał totalny banał:
- A o czym marzysz? Tak najbardziej?
Tu nastąpiła chwila ciszy, potem na jego twarz wpełzł rumieniec i... usłyszałam coś, co do dzisiaj wprawia mnie we wprost obezwładniającą konfuzję:
- Chciałbym zamoczyć.
Wiem, że nie lubicie niedokończonych wyznań, więc cóż rzec, marzenie się spełniło; zmarnowałam z tym typem dwa (obfitujące w takie sytuacje) lata życia. I błagam, nie pytajcie, dlaczego natychmiast nie uciekłam, bo naprawdę, ale to naprawdę nie mam bladego pojęcia. :P
Mamy z mężem grypę jelitową, więc leżymy w domu chorzy, a dzieci u dziadków, żeby się nie zaraziły.
Mój kochany zaproponował seks... pod prysznicem. Tak na wszelki wypadek.
Dodaj anonimowe wyznanie
