O tym, jak odbiłam męża z rąk kochanki...
Zawsze byliśmy zgodnym małżeństwem, uzgadnianie razem decyzji, dzielenie obowiązków, wspólne wychowywanie syna zawsze nam towarzyszyło. Informacja, że mój mąż się zakochał i się wyprowadza była tak wielkim szokiem, że nawet dobrze nie pamiętam tej rozmowy. Wypłakałam tyle łez ile miałam i zebrałam się do kupy, w końcu mam syna, który też cierpi i potrzebuje normalnie funkcjonującego domu.
Po paru miesiącach mąż przypomniał sobie, że ma dziecko i zaczął młodego zabierać na lody, pizze, w końcu zaczął go zabierać na całe weekendy do siebie. Na początku syn był szczęśliwy, ale po jakimś czasie wracał smutny. Zapytany o powód powiedział, że nowa dziewczyna taty krzyczy na niego, a tatę wyzywa i bije! Krew mi się zagotowała, że moje dziecko coś takiego oglądało. Przy następnej wizycie młody nagrał taką sytuację i mi przysłał filmik. Szmata zwyzywała mojego syna od bękartów, które powinny zdechnąć, a męża biła po twarzy i krzyczała, że ma dać jej kasę na imprezę i więcej młodego nie przywozić.
Kiedy wyszła na miasto, wzięłam dwie walizki i pojechałam. Mąż na mój widok zdębiał, powiedziałam krótko "pakuj się". Dalej patrzył ze strachem w oczach, więc powiedziałam, że jak chce z nią zostać, to dam mu spokój. Pakował się, aż się kurzyło. Ja w tym czasie nasikałam jej na ręcznik i dywanik w łazience, przetarłam rowek szczoteczką do zębów, naplułam do wszystkich produktów w lodówce, polałam mlekiem ubrania, ręczniki i pościel w szafie, wywaliłam puszkę kociej karmy pod kanapę i wlałam krem do depilacji do szamponu.
Mąż śpi na kanapie, długa pokuta przed nim, miedzy innymi musi zrobić badania na choroby weneryczne i zaczynamy związek od zera, czyli od randkowania i jego zabiegania o mnie. Nigdy nie myślałam, że wybaczę zdradę, ale zwyczajnie lepiej mi się opłaca mieć męża z powrotem, a mój syn jest szczęśliwy, że odzyskał tatę. Mam poczucie, że wygrałam, syn zadowolony, mąż nosi mnie na rękach, no i nigdy alimenty nie byłyby tak duże, jak cała wypłata męża do dyspozycji. Nie wykorzystuję tego, że go przyjęłam z powrotem, ale świadomość, że mam przewagę jest miła.
Po liceum trochę posypało mi się życie i wpadłem w alkohol. Złożyło się na to wiele problemów; trochę zawód dorosłością, trochę konfliktów z kumplami i rodziną, trochę pierwszy zawód miłosny. Tak czy inaczej, postanowiłem pierd*lnąć w cholerę moje dawne życie, wyprowadzić się do innego miasta i rozpocząć je na nowo.
Nie było jednak łatwo. W nowym, dużym mieście nie znałem nikogo, a w stanie w jakim byłem trudno mi było komukolwiek zaufać. Bardzo szybko zacząłem pocieszać się alkoholem, a samotne wieczory spędzałem na serialach i piciu do lustra.
Wkrótce nie mogłem już pracować (oczywiście przez alkohol), więc moja samotność jeszcze się nasiliła. Praktycznie przestałem wychodzić z domu. Na tamtym etapie poważnie myślałem już o samobójstwie, do tego doszły problemy finansowe, bo nie miałem czelności prosić o pieniądze rodziców, a pracy nie miałem.
I wtedy, podczas samotnego, pijackiego spaceru poznałem jego: starszego, eleganckiego faceta koło sześćdziesiątki, który po prostu podszedł do mnie, gdy paliłem szluga na ławce w parku i zapytał, czy... pójdę z nim na piwo. Zgodziłem się, bo wizja picia za darmo wystarczyła, bym poszedł z każdym, ale pewnie domyślacie się już, jak zakończyła się historia.
W barze facet spił mnie porządnie, po czym zaprosił do domu, a ja, w stanie, w którym było mi już głęboko wszystko jedno, zgodziłem się iść. U niego (elegancki domek z wypielęgnowanym ogródkiem, staromodne, drogie meble, rasowy pies) gość po prostu powiedział czego chce, prosto z mostu. Nigdy nie podobali mi się mężczyźni, on zresztą też nie, ale moja samotność i jakaś dziwna wdzięczność za to, że cały wieczór mi stawiał, złożyły się na to, że uległem. Nie podobało mi się ani trochę, ale po wszystkim... przytulił mnie i powiedział, że jestem spełnieniem jego marzeń, a ja, zamiast dać dziadowi w pysk, rozpłakałem się na myśl, że ktokolwiek mnie jeszcze do czegokolwiek potrzebuje, i też go przytuliłem.
Spotykaliśmy się tak jeszcze z cztery razy, co weekend (może myślał, że pracuję), do momentu, w którym postanowiłem wziąć się w garść, wrócić do domu i iść się leczyć. Zerwałem wtedy kontakt i zmieniłem numer, by nigdy już mnie nie znalazł. Staram się o tym zapomnieć, bo w sumie wspomnienia brzydzą mnie jak jasna cholera, ale gdzieś z tyłu głowy mam przeczucie, że ten stary oblech uratował mnie przed samobójstwem, mówiąc, jaki jestem wspaniały i piękny.
No, wygadałem się, teraz mogę żyć dalej.
Pracuję w szpitalu, w rejestracji.
W mojej pracy przyjmujemy zgony z oddziałów, by móc wpisać to w system. Jeśli pacjent był miej więcej w moim wieku (ok. 25 lat), zaraz po zgłoszeniu zgonu sprawdzam jego profil na Fb. Być może jestem często pierwszą osobą, która odwiedza jego profil po śmierci.
Takie o zboczenie zawodowe.
Chyba rozminęłam się z powołaniem. Od zawsze chciałam być kosmetologiem i po latach nauki udało mi się to. Ciężko było mi znaleźć dobrą pracę w zawodzie świeżo po studiach, więc zatrudniłam się w małym salonie. Gabinet oferował depilację jako jedną z usług i to nią najczęściej się zajmowałam (nie przepadam za robieniem paznokci). Właśnie o tej depilacji chciałabym napisać.
Nie uwierzycie jak wiele osób zwyczajnie cuchnie. Kiedyś przyszła klientka, w garsonce, zadbana, widać, że na wysokim stanowisku. Poprosiłam ją o odświeżenie w łazience (standardowa procedura, zwłaszcza przy depilacji bikini) i powiedziałam, że wrócę za 5 minut. Gdy weszłam do gabinetu, poczułam odór nie z tej ziemi. Masakra. Jak odchyliłam majtki, to zamiast włosów łonowych zobaczyłam plątaninę skrawków papieru toaletowego, skrzepów od okresu i włosów. Odmówiłam zabiegu, a klientka poskarżyła się szefowej. Dostałam reprymendę i rozmyło się po kościach.
Innym razem przyszedł pan na depilację intymną. Bardzo miły na recepcji, zadbany i uśmiechnięty. W gabinecie nieśmiało powiedział, że może dostać wzwodu od ucisku. To zrozumiałe, sam nacisk w pachwinach czy po prostu przekładanie członka może spowodować wzwód. Stało się tak i w tym przypadku, byłam dopiero w połowie depilacji, więc chciałam wyjść na chwilę, żeby się "uspokoił", ale facet bardzo nalegał tłumacząc, że mu się spieszy. Pamiętając o ostatniej naganie od szefowej zaczęłam kontynuować zabieg. Facet doszedł mi na stole. To było straszne. Poczułam się jak dziwka. Konkretnie opierdzieliłam faceta i kazałam mu się wynosić. Wyszedł z uśmiechem na ustach.
Kiedyś też przyszła klientka z sześcioletnią córką na depilację nóg, rąk i bikini. Masakra. Kiedy odmówiłam, tłumacząc się nie tylko swoim sumieniem, ale także tym, że ta skóra jest na tyle delikatna, że może dojść do zerwania naskórka, zostałam zjebana przez szefową, że mam to zrobić - jak jest zgoda rodzica, to na jego odpowiedzialność. To też było straszne. To dziecko nie płakało - ono wyło. Gdyby jeszcze miała ciemne włosy... Ale nie, jasny meszek, właściwie niewidoczny.
Raz klientka zaczęła się masować po łechtaczce podczas robienia intymnej. Także wyprosiłam.
Czarę goryczy przelał facet, który przyszedł na intymną. Poprosiłam go o odświeżenie się w łazience, a ja czekałam w gabinecie. Stałam tyłem do drzwi od łazienki i sprawdzałam temperaturę wosku. Facet wyszedł z łazienki tak cicho, że go nie usłyszałam, a jak się odwróciłam, trzymał w ręku sterczącego penisa i masturbował się. Wyszłam stamtąd z płaczem i tego samego dnia złożyłam wypowiedzenie.
Po tamtych akcjach nie mam już ochoty pracować w zawodzie. Cały czas biję się z myślami, czy zatrudnić się w jakimś innym salonie. Bliscy zachęcają mnie do tego, bym się nie poddawała, ale chyba mam dosyć.
"Pijany kierowca doprowadził do wypadku i zginęły niewinne osoby".
Pijany - pije cały wieczór, po czym wsiada do auta i zakosami wraca do domu.
Pijany - wypił o dwa piwa za dużo w sobotni wieczór, w niedzielę czując się dobrze siada za kółko i bierze udział w wypadku - jakikolwiek by wypadek nie był, jest pijany kierowca, to jest winny, bo miał 0.1 albo 0.15...
Wrocław, miasto spotkań, miasto młodych, miasto imprez... Byłem na jednej imprezie piłem piwo, dużo piwa. Niedziela, czas wracać do domu i pytanie - mogę? Mam "zero zero" czy jeszcze jeszcze nie? Pierwsza myśl - mogę , druga - lepiej sprawdzę. Komisariat Policji Krzyki, proszę o badanie alkomatem. Okej, za 1,5 do 2 godzin, bo "trwają czynności"... Komisariat obok dworca głównego - godzina czekania, bo "nie ma policjanta, który badanie mógłby przeprowadzić". Komisariat niedaleko Pasażu Grunwaldzkiego - nie prowadzą badań, bo nie ma mają sprzętu stacjonarnego, a mobilny jest w radiowozach.
Ostatecznie - test ze stacji paliw za 9.99 zł.
Jeśli nadal wierzysz, że policja próbuje walczyć z pijanymi kierowcami, to spróbuj mnie przekonać do swojej racji. Oni z nimi nie walczą - oni ich tylko łapią dla statystyki, policja nie chce ci pomóc, oni chcą cię ukarać za coś, czego można było uniknąć zerowym kosztem.
Badanie trwa 5 sekund - odsiadka za 0.2 może trwać 15 lat.
Wpadłam tu na pewną historię, która przypomniała mi mój pierwszy kontakt ze szkołą.
Od zawsze byłam dość płaczliwym dzieckiem, potrafiłam rozryczeć się ot tak, bo mi się nudziło. Rodzice starali się mnie tego oduczyć, ale średnio im to szło. Po prostu byłam uparta ;)
Nadszedł czas, gdy musiałam rozpocząć edukację. Wszyscy obawiali się, że nie poradzę sobie w zerówce, będę histeryzować i tak dalej. Zaskoczyłam wszystkich! Przestałam płakać, otworzyłam się i już pierwszego dnia zapoznałam się z całą grupą kilkulatków :) Wszystko szło pięknie, dopóki nie przyszła pora na naukę czytania. Już wcześniej poznałam literki i umiałam coś tam dukać, więc zajęcia typu "To jest litera A" strasznie mnie nudziły. Wychowawczyni się to nie podobało, wprost uwzięła się na mnie! Musiałam przy jej biurku czytać KAŻDĄ czytankę, jaką przerabialiśmy, a czasem nawet i jakieś dodatkowe. Postanowiłam się zbuntować i udawałam głupka, mówiłam, że nie wiem jak nazywają się litery, nawet kiedy rówieśnicy starali się mi podpowiadać. Nie i już! Kropka!
Wychowawczyni wezwała moją mamę i KAZAŁA zabrać mnie do psychologa. Nie, nie poradziła czy zasugerowała, a KAZAŁA. Cóż, moja matka przestraszyła się, bo może i faktycznie coś jest na rzeczy, więc czym prędzej zapisała mnie na wizytę.
Przemiła pani psycholog porozmawiała ze mną, dała coś do namalowania, poprosiła o wytłumaczenie rysunku i tak dalej. Na koniec pochwaliła mnie, mojej mamie powiedziała, że jestem bardzo dojrzała jak na swój wiek i mogłabym już chodzić nawet do drugiej klasy!
Następnego dnia mama przyniosła opinię psychologa. Wychowawczyni przeczytała ją, coś tam mruknęła i powiedziała, żeby chodzić ze mną na wizyty regularnie, bo choroba "jeszcze za mało się rozwinęła.", Moja matula wkurzyła się, opierniczyła babę i kazała traktować mnie jak każde inne dziecko. Skończyły się prześladowania i przymusowe czytanie, wychowawczyni traktowała mnie raczej jak powietrze, ale mi to nie przeszkadzało.
Nadszedł piękny dzień zakończenia roku szkolnego. Mojego pierwszego zakończenia! W domu chaos, bo przecież sukienka musi być piękna, buciki eleganckie, włosy uczesane, no i oczywiście warkoczyk! W końcu razem z mamą ruszyłyśmy do szkoły. I co się okazało? Zakończenie roku... już się skończyło. Moja wychowawczyni podała mamie złą godzinę, żebym nie mogła razem z resztą klasy świętować początku wakacji! I nie, to nie była pomyłka o godzinę czy pół. Po zakończeniu dla dzieci z zerówek urządzono małe przyjęcie w jednej z sal, a kiedy my przyszłyśmy, rodzice zbierali już brudne talerzyki i kubki. Ja, jak to dziecko, rozryczałam się i schowałam w łazience. Słyszałam tylko, jak mama krzyczy i wyzywa babę. Tak wściekłej nigdy jej jeszcze nie widziałam.
Na szczęście wredne babsko uczy tylko w zerówce. Resztę podstawówki spędziłam z mniej lub bardziej miłymi wychowawcami, ale nigdy nie spotkałam takiej zołzy jak ta.
Wirus sprawił, że wszystkie dane na komputerze uległy zniszczeniu.
W tym moja praca magisterska, którą miałem właśnie dziś wysłać do druku. Jedyna kopia zapasowa jaką miałem była u promotora, który "omyłkowo ją skasował z pendrive'a".
Nie, nie mogę brać warunku z seminarium, pisałem ją już na nim.
Mam ochotę się schlać na śmierć, a muszę udawać, że wszystko jest OK przed rodziną, która się cieszy, że będę pierwszym z całej familii, mającym wykształcenie wyższe.
Moja spowiedź do braku pozytywnych uczuć do rodziców.
Nie lubię nastawienia moich rodziców. Narzekanie na brak pieniędzy, a w tym samym czasie kupowanie drogich rzeczy. Pytanie się co chwilę kiedy znajdę w ciążę, kiedy ślub, kiedy własne mieszkanie itd. Nie jestem jakaś stara, 24 lata mam dopiero, ale nie widzi mi się dziecko teraz.
Nie lubię tego, że moi rodzice za plecami mnie wychwalają, ale w twarz żadnego miłego słowa mi nie powiedzieli. Moja siostra zawsze jest tą lepszą. Bo mentalnie jest taka jak oni.
Denerwuje mnie fakt, że są zwyczajnie leniwi i wymyślają sobie rzeczy. Dałam im kota do opieki na 3 dni. W podróży wyszło, że jednak wrócimy dzień później. Pierwszego dnia zadzwoniłam do mamy i jej o tym powiedziałam, odpowiedziała "nie ma sprawy". Na następny dzień dzwoni, że muszę komuś innemu dość kota, bo ma najwidoczniej alergię. Na całe szczęście szwagier wziął naszą kotkę. Pół roku po tym dzwoni mama i mówi kiedy przyjedziemy z kotką, bo się stęskniła i by wzięła na kilka dni. Zapytałam się jej "a co z twoją alergią?". Ona mi na to, żebym nie wymyślała, bo ona nigdy nie miała alergii na kota.
Na całe szczęście moja teściowa to wspaniała kobieta i mam z nią bardzo dobry kontakt, ale czasami sama siebie nienawidzę za to. Żałuję, że moja mama nie jest jak moja teściowa, która nie wybiera, które ze swoich dzieci woli.
Czytałem tutaj wyznanie o pająku mieszkającym w łazience. Dodam coś od siebie, co wydarzyło się kilka lat temu.
Mam bzika na punkcie pająków. Jestem hodowcą i terrarystą, ale przy tym bardzo dobrym opiekunem swoich ośmionogów.
Byłem w posiadaniu samiczki ptasznika kędzierzawego odmiany Nicaragua (najbardziej pluszowy i łagodny pająk świata), polecam na początek tak w ogóle.
Żyła ze mną 8 lat. Przez ten czas bardzo się do siebie przyzwyczailiśmy. Była łagodna i pełna energii. Siedziała mi na ramieniu wcinając świerszcza bananowego, a ja robiłem swoje popisowe kromki z pasztetem. Ogólnie to w terrarium była tylko na noc. Oglądałem film, a ona sobie siedziała na moim brzuchu. Nawet w kibelku mi parę razy towarzyszyła. Krótko mówiąc spędzałem z nią większość czasu przez te 8 lat.
Pewnego dnia odwiedził mnie typ, który chciał kupić ode mnie młode. Stojąc koło mnie zauważył, że mam pająka na ramieniu. Zepchnął ją ze mnie, a ona upadając na podłogę zginęła (odwłok ucierpiał, pająk nie przeżył).
Jeszcze nikomu nigdy takiej sztuki w łeb nie sprzedałem, jak wtedy temu kolesiowi. Miałem sprawę za pobicie. Gość leżał w szpitalu ze wstrząsem i złamaną szczęką. Jak się domyślacie, młodych mu nie sprzedałem.
To tyle. Chciałem tylko powiedzieć, że do każdego zwierzaka da się przyzwyczaić i pokochać. Nie bądźcie uprzedzeni, proszę. Pozdro :)
Moja anonimowa historia?
Zacznę od faktu, że pomimo bycia kobietą, cierpię na dystrofię mięśniową, na którą cierpią raczej chłopcy. W czasie opisywanym w historii miałam 15 lat, a mój stan był (dalej jest) średni. Nie mogę podnieść nawet ręki.
Historia właściwa: Mieszkam na małej wsi, gdzie każdy zna się od lat. Ciocia Staszka, tak jej dajmy, zabrała mnie na podwórko, był też mój kolega (dwa lata młodszy). Gdy tak siedziałam z ciotką Staszką i kolegą, przyszedł pijany sąsiad. Zaczął prawić mi komplementy i całować po policzkach. Strasznie śmierdział. Ciotka Staszka nic. Ja wystraszona, przecież nie mogę się nawet odsunąć. Dopiero gdy chciał mnie pocałować w usta, ciotka mnie odsunęła. Do teraz boję się wychodzić z samą ciotką. Boję się, że sytuacja się powtórzy.
Dodaj anonimowe wyznanie
