Od dziecka mam dziwne przeczucia. Czasem to jest po prostu niepokój, który pojawia się znikąd albo strach. Gdy pojawia się to drugie, w głowie mam tylko "coś się stanie". I wiecie co jest najgorsze? ZAWSZE się sprawdza, nigdy się nie pomyliłam.
Można uznać to za przypadek, ale to nie jest jedyna dziwna rzecz w moim życiu.
Jak miałam może z 15 lat, dwa razy śnił mi się starszy mężczyzna - ostrzegał mnie, a ja do tej pory pamiętam każde słowo, które mi powiedział. Obudziłam się rano i wiedziałam, że go znam. Po prostu to wiedziałam, jednak nie mogłam skojarzyć skąd, więc uznałam, że to pewnie jakiś aktor gdzieś z telewizji. Dopiero gdy miałam 20 lat udało mi się dobrać do albumu mojej prababci i wyobraźcie sobie moje zdziwienie, gdy ze starego, czarno-białego zdjęcia uśmiechał się do mnie ten sam mężczyzna. Okazało się, że to mój pradziadek! Wiem, że teraz każdy myśli "pewnie widziała go wcześniej i zapamiętała twarz". Jednak nie mogłam go wcześniej widzieć. Zmarł 10 lat przed moimi narodzinami, a babcia schowała wszystkie zdjęcia i poza jego imieniem i nazwiskiem nie wiedziałam w sumie nic. Dopiero w wieku 20-stu lat gdy babcia nie może już chodzić i musiałam posprzątać jej mieszkanie, znalazłam ten album. A jego ostrzeżenia? Miał rację!
Raz w akademiku dziewczyny przyniosły karty tarota. Ot tak, stawiały dla zabawy, a że ja byłam wkręcona w temat już od jakiegoś czasu, to postawiłam karty koledze, który miał zaraz wyjeżdżać na staż za granicę. W sumie się ucieszył gdy wyszło, że wyjazd wyjdzie mu na dobre i będzie zadowolony, choć mina mu zrzedła gdy powiedziałam, że swoim wyjazdem przepłaci wieloletni związek. Uśmialiśmy się wiedząc, że to nie możliwe by się rozstał z Anką. No cóż, w połowie jego wyjazdu już nie byli razem.
Moje kumpele stwierdziły, że jestem czarownicą i sprezentowały mi karty i książki o tarocie i po jakimś czasie stawiałam tarota większości znajomych. Co do joty, każde moje słowo się spełniało. Zdrada? A jak! Nagłe wzbogacenie się? Pewnie!
Z początku było to fajne i lubiłam to, a znajomi śmiali się, że "znają czarownicę". Karty zawsze nosiłam przy sobie, aż do pewnego momentu.
Od dłuższego czasu z niewiadomych przyczyn miałam dziwny niepokój o moją przyjaciółkę. Cały czas patrzyłam na nią i czułam strach i tęsknotę. Zupełnie tak jakbym nie widziała jej co najmniej rok.
Któregoś dnia poprosiła, żebym postawiła jej karty. W dużym skrócie wyszła strata i śmierć.
Niedługo później jechała z chłopakiem na imprezę.
Nie dojechali.
Od tego czasu czuję się jak przeklęta, nie tknęłam więcej kart. Mam wrażenie, że parzą mnie i panicznie boję się swoich przeczuć, choć jednocześnie czuje, że to mój obowiązek. Zupełnie tak jakbym dostała swoje przeczucia i "rękę" do kart tylko po to by ostrzegać i pomagać innym, jednak nie potrafię. To mnie przeraża.
Moja "aktualna" dziewczyna rzuciła mnie dla mojej byłej. Niby nic, zdarza się, a jednak od tamtego czasu zamiast olać temat, ja ciągle zaglądam na ich konta na fejsie, Instagramie itd. Śledzę je, czasami nawet chodzę do miejsc, w których pracują i wkurza mnie to, że są razem szczęśliwe. Czasami oglądając ich zdjęcia wkurwiam się do tego stopnia, że mógłbym rzucać meblami.
Jestem taka samotna, że lubię czasami napisać na Facebook’u do jakiś firm (np. Rossmann) z pytaniem o coś. Zawsze jak mi odpowiadają z takim szacunkiem i ciepłem, to od razu mi trochę lepiej.
Wchodzę do sklepu, zrobiłem zakupy i idę do kasy. Przede mną trzy osoby, które nie mogą się dogadać z ekspedientką. Czekam i myślę, że to pewnie Ukraińcy, bo ostatnio ich pełno wszędzie.
Jak już się mniej więcej dogadali, to przyszła kolej na mnie. Mówię do sprzedawczyni, że masakra z tymi Ukraińcami, a ona na to, że to byli Hiszpanie.
Ale ona jest z Ukrainy.
Wyszedłem bez słowa.
Będąc w podstawówce, na pogrzebie mojej koleżanki udawałam płacz, bo kompletnie mnie jej śmierć nie obeszła, ale było mi wstyd, że wszystkim jest przykro, a mi nie.
Będzie krótki hejt na polską służbę zdrowia, na wstępnie zaznaczę, że jestem świadoma, że są przypadki do których karetka MUSI jechać w pierwszej kolejności i są takie, które mogą poczekać.
Upalny dzień w dużym polskim mieście, od trzech dni męczy mnie bardzo wysoka gorączka, więc udaje się do lekarza. Lekarz zleca badania i radośnie wychodzę z gabinetu kierując się do auta. W pewnym momencie czuje, że słabnę i zaczynam słaniać się na beton, jestem ze swoimi tatą, więc ten mnie łapie i sadza na ziemi. Nie mdleję, ale łapie mnie skurcz i drętwota CAŁEGO CIAŁA oprócz ust, dosłownie wykręca mi wszystkie kończyny, nie mogę nimi ruszać, A dotyk innych boli. Tata podejmuje decyzję, że dzwoni po karetkę i melduję pani, że mam gorączkę, że prawie zemdlałam, A teraz jestem cała poskręcana i ciężko oddycham. Dyspozytorka odpowiedziała następująco "w państwa stronę jadą dwie karetki, jedna do wypadku druga do mnie". Czekamy.
Po 30 minutach mijają nas 3 karetki, ale żadna do mnie, skurcze trochę odpuściły, ale ciągle nie mogę ruszać rękami i nogami, leżę więc na chodniku i modlę się, żeby w końcu ktoś mi pomógł. Tata dzwoni ponownie, A dyspozytorka odpowiedziała następująco "karetka nie została wysłana wcześniej, ale już wysyłam". Czekamy.
Po 50 minutach zdrętwiałe mam już tylko ręce i proszę tatę, żeby pomógł mi wstać i odwołał karetkę, dyspozytorka odpowiedziała radośnie "A to dobrze, bo NIE WYSŁAŁAM KARETKI".
Tak jak mówiłam na wstępie, rozumiem, że może przypadki były cięższe i byłam odsunięta na boczny tor, ale gdyby dyspozytorka za pierwszym czy drugim razem po prostu uczciwie powiedziała, że nie jest w stanie wysłać do mnie karetki, to nie leżałabym powykręcana na chodniku, tylko tata z osobami, które chciały mi pomóc zanieśliby mnie do samochodu.
Nie wiem czy to zdarzenie wpłynęło na moje zdrowie, do tej pory bolą mnie ręce i nogi, a uraz do służby zdrowia chyba mi już pozostanie, bo co jeśli to byłby udar lub zawał (a chyba na szczęście nie był)?
Dziękuję osobom, które poratowały i poiły mnie wodą, kiedy leżałam w upale na chodniku.
Może niektórzy wezmą tą historię na poważnie, a może inni będą się śmiać, ale ja do tej pory jak kładę się spać to chowam łeb pod poduszkę i nie patrzę w stronę drzwi.
Historia działa się około 5-6 lat temu.
Miałam najzwyklejszy ,okno pod którym stało biurko, a po przeciwnej stronie w odległości 5 metrów były drzwi, cała reszta mało ważna.
Siedziałam na biurku przy otwartym oknie, patrzyłam w gwiazdy, bo była mowa że mają spadać meteoryty czy coś i prowadziłam już 4 godzinną rozmowę z przyjaciółką.
Była już 23, a światła w domu pogaszone.
Rodzice w salonie z 5-letnim bratem oglądali telewizję.
Cisza trochę jak w grobie.
W pewnym momencie odruchowo odwróciłam się do drzwi i zobaczyłam, że się uchylają na około 20-25 centymetrów.
Wtedy byłam trochę zmęczona, ale przysięgam że gdybym nie była zmęczona i w pełni świadoma, to bym spierdolila przez to otwarte okno, mimo że mieszkałam na 4 piętrze. A więc.
Zza drzwi wychyliła się "postać", w zasadzie to tylko głowa i kawałek klatki piersiowej.
Jedyne co zapamiętałam to bardzo odznaczające się rysy twarzy, brak oczu, a tylko dołeczki gdzie powinny one być. Postać była biała, wyglądała jakby połyskiwała, ale jednak się nie świeciła.
Po 10 sekundach przyglądania się zapytałam kilkukrotnie:
-Mamo?
-Tato?
-Chcesz coś?
I tak kilka razy.
Postać cały czas się na mnie patrzyła i ani drgnęła.
Ja w tamtym momencie się nie bałam, bo myślałam, że to któryś z moich rodziców chciał mi zrobić jakiś głupi żart i mnie wystraszyć. Cały moment trwał może z minutę, a po chwili postać po chwili zamknęła bardzo powoli za sobą drzwi. Ciekawe jest też to, że miałam drzwi z szybą, więc logicznie gdyby ktoś stał tak blisko, powinno było widać ciało za szybą, a nie było go widać. Po chwili wróciłam do rozmowy.
Pół godziny później poszłam do pokoju gdzie byli rodzice i zapytałam czy coś chcieli ode mnie i czy wchodzili do mojego pokoju te pół godziny wcześniej, jednak okazało się, że nikt w tym czasie się z miejsca nie ruszał.
Czym była ta postać? Co chciała? Nie mam bladego pojęcia. Nigdy więcej jej już nie zobaczyłam. Ale jestem pewna, że to były zwidy i tym jestem przerażona, i zaintrygowana w jednym.
12 la temu poślubiłem kobietę (A.), która miała syna z poprzedniego związku. Głównie łączył nas wspólny biznes, ale naprawdę zakochałem się w niej, a ona przyjęła moje oświadczyny. Była specyficzną osobą, ale moje doświadczenia życiowe sprawiły, że z dwojga złego wolałem w "tą" stronę. Przysposobiłem małego, szczerze pokochałem - on mnie również. W dniu naszego ślubu miał 9 lat.
Opiekowałem się nim jak własnym dzieckiem. Chłopiec bardzo cierpiał z braku ojca i przez "zimny chów" ze strony A., do tego był chorowity, miał poważne problemy z samym sobą, charakter wręcz chimeryczny. Ciągle szukał czułości, opieki, troski, próbował zwrócić na siebie uwagę. Robił sobie krzywdę, nie jadł, wymiotował i płakał bez powodu. Serce mi się krajało na widok jego cierpienia. Nie raz pracowałem przy komputerze do białego świtu, a on w gorączce spał mi na kolanach. W szkole był dręczony, bity, wyśmiewany. Poruszyłem niebo i ziemię, by mu pomóc. Lekarze, psychologowie, wszystko, by to dziecko ratować. Dzieliłem czas między niego, a pracę. On był najważniejszy. Samotny, cierpiący, nieszczęśliwy, chory.
Mojej żonie bardzo to pasowało. Mogłem łatwo uciec, wycofać się, odciąć, ale nie potrafiłem. Powiedziałem A, to trzeba było powiedzieć i B, a nawet C. Nie raz mniej lub bardziej delikatnie zwracałem jej uwagę, że młody przede wszystkim potrzebuje także jej. Rozumiałem na co się pisałem, ale z czasem zacząłem obserwować nadmiar czułości z jego strony. Dziwnej czułości. Stawał się nastolatkiem, młodym mężczyzną, a zachowywał się jak przedszkolak, na przemian z nastolatką podczas menstruacji. Co drugą noc spędzałem przysypiając przy jego łóżku, bo gorączkował, budził się z krzykiem, płakał, albo było ryzyko, że się okaleczy. Lekarze nic mu nie pomagali, nie chciał im nic mówić.
Gdy miał 15 lat, na ogólnodostępnym komputerze żona znalazła gejowskie porno, pt. "Tatusiek pieprzy pasierba". Awantura do mnie. Wiedziałem, kto to oglądał. Tym bardziej, że chłopak paradował przy mnie w samym ręczniku albo szczątkowej bieliźnie. Na uwagi reagował płaczem i histerią. Wyjaśniłem mu, że życie to nie porno, nie ma opcji, żebyśmy byli razem. Byłem przede wszystkim jego ojcem, ew. przyjacielem i na tym się kończyło.
Zamienił moje życie w piekło. Rozdarty między współczuciem, poczuciem obowiązku i własną normalnością, w końcu uciekłem za granicę. Nagrałem zachowania pasierba, jego propozycje, zaloty. Szybki rozwód, następnie kilkanaście spraw w sądzie, by nie robiono ze mnie pedofila i zboka, jak mnie nazwał pasierb.
Z jednej strony jestem wolny, nie mam się o co martwić, a z drugiej... wciąż mam przed oczyma cierpienie tego chłopca. Ból i nienawiść z jego oczach. Gdybym poznał go jako mężczyznę, nawet z tymi samymi problemami, może coś by z tego było. Ale dla mnie był synem.
W trakcie dorosłego życia przez rok żyłem z oszczędności i wsparcia rodziców. Generalnie wynikało to z rzucenia pracy, zmiany życia. Byłem totalnie nieszczęśliwym człowiekiem, myślę, że długo dłużej bym i tak nie wytrzymał w tym szaleństwie robienia wszystkiego wbrew sobie.
Tak więc żyłem sobie rok w domu. Tak jest, miałem kasę na jedzenie, na mieszkanie, na internet i tak właśnie moje życie wyglądało. Często budziłem się koło 15, zasypiałem o 6-7 i praktycznie 90% czasu spędzałem w grach i internecie. Na szczęście w pewnym momencie z pomocą kilku osób udało mi się wyjść z tego bagna (choć nie jestem pewien czy to dobre słowo, ale o tym w ostatnim akapicie).
Teraz robię karierę w dużej kancelarii, awansowałem o kilka szczebli w ekspresowym tempie. Ogarniam to co robię, ogarniam swoje życie prywatne, ale coraz częściej w mojej głowie pojawia się przemiła wizja zamknięcia się na miesiąc w domu z laptopem i konsolą stronami z zakupami i jedzeniem na dowóz.
Jestem mężatką od 4 lat. Zawsze z mężem chcieliśmy mieć dzieci, ale niestety jakoś się nie udawało. Zrobiliśmy badania i okazało się, że żadne z nas drogą naturalną rodzicem nie zostanie (przed ślubem żadne z nas o tym nie wiedziało). Idealnie się dobraliśmy, prawda? Jedyna szansa dla nas to adopcja albo ewentualnie in vitro.
Przy in vitro trzeba by adoptować komórkę jajową i użyć nasienia od dawcy. Tak czy inaczej to dziecko nie byłoby więc z nami genetycznie spokrewnione. W takim przypadku wydaje mi się, że lepsza byłaby tutaj adopcja. Po co przechodzić ciążę i poród? Tylko dla samego bycia w ciąży? To wydaje mi się bez sensu. Tyle, że mąż jest przeciwny adopcji i mówi, że in vitro byłoby lepsze. Powód? Co ludzie powiedzą!
Mąż nigdy nie należał do osób, które przejmują się opinią innych, więc bardzo zaskoczyło mnie to co powiedział. Potem mi jednak dokładniej wyjaśnił swoje powody.
Mieszkamy w małym miasteczku. Tutaj każdy chce wiedzieć wszystko o wszystkich (i najczęściej wie). Adopcja nie przeszłaby bez echa. Wszyscy by wiedzieli i plotkowali. A co gdyby potem wyśmiewali czy szykanowali to dziecko? Również w szkole? Ludzie potrafią być okrutni. Nie wiem, może przeprowadzka byłaby tutaj rozwiązaniem, ale wolelibyśmy tego uniknąć. Mamy tutaj dobre prace i dom, który niedawno wykończyliśmy. Nie chcemy gdzie indziej zaczynać wszystkiego od nowa.
Jest też rodzina. Przecież by zauważyli, że nie byłam w ciąży, a nagle mamy dziecko. Oni też mogliby to niewybrednie komentować. Szczególnie teściowa. Ona ma już dwoje wnuków i, znając ją, to naszego dziecka mogłaby nie traktować na równi z tamtymi "prawdziwymi" wnukami. Kontakt z nią byłoby w razie czego też ciężko urwać, bo mieszka w tym samym mieście. Zresztą pomimo jej wad, to wiem, że mąż nie chciałby urwać tego kontaktu, bo to ważna dla niego osoba w życiu (sama wychowała jego i jego siostrę i też łatwo jej nie było).
Mąż uważa więc, że in vitro byłoby lepsze. Wtedy po prostu byłabym w ciąży i tyle. Nikomu byśmy nie mówili prawdy, z niczego się nie tłumaczyli. To dziecko byłoby nasze i już. Nikt by nawet nie wiedział o zabiegu.
Rozumiem jego punkt widzenia. Życie nie jest takie proste, ani idealne. Nie przejmowanie się opinią otoczenia nic nie da, bo tu chodzi przede wszystkim o dziecko i to jak inni mogliby mu utrudnić życie. Jeśli się nawet przeprowadzimy, to rodzina i tak się dowie o adopcji i na jedno wyjdzie. Urwać kontakt ze wszystkimi? Może mąż ma rację co do tego in vitro.
Z drugiej strony zabieg może się nie udać, albo co gorsza udać, a ja mogę potem poronić. Po co to sobie robić? Tak ryzykować? Nie wiem. Boję się tego wszystkiego.
W sumie chyba piszę to wyznanie, żeby nieco uporządkować myśli. Nie wiem co robić. Musimy nad tym wszystkim jeszcze pomyśleć.
Cholera, życie czasem naprawdę potrafi się poplątać.
Dodaj anonimowe wyznanie
