#XTHJw
Wieczorem, gdy poszedł spać, wysmarowałam mu wycieraczkę najlepszą mazią jakąkolwiek udało mi stworzyć. Chłop wdepnął w pułapkę. A klął tak, że z pewnością słyszeli go w pobliskich wsiach. Niczego nie żałuję.
Wieczorem, gdy poszedł spać, wysmarowałam mu wycieraczkę najlepszą mazią jakąkolwiek udało mi stworzyć. Chłop wdepnął w pułapkę. A klął tak, że z pewnością słyszeli go w pobliskich wsiach. Niczego nie żałuję.
#7Ltef
Jestem bezpłodna. Przez to przestałam patrzeć na siebie jak na normalną kobietę. Przeżywam swój własny osobisty kryzys. Zgubiłam swoją osobowość. Nie chcę zrozumienia od nikogo, bo nie potrzebuję pocieszenia w stylu "nie martw się, będzie dobrze", kiedy ja sama nie potrafię zrozumieć siebie. Jest mi po prostu źle, ale czuję, że mam do tego prawo, bo odebrano mi ważną część życia. Czuję się niepełnowartościowa w każdym tego słowa znaczeniu. Część mnie jest po prostu upośledzona, chora, zła. Patrzę w lustro i przestaję widzieć tę kobietę, którą byłam. Czuję, że zajmie mi to sporo czasu, żeby jakoś to przetrawić i się z tym pogodzić...
Dlaczego akurat ja? Może ma to jakiś wyższy cel? A może los się ze mną bezczelnie bawi? Nie wiem. Wiem tylko, że to boli i odebrało mi to moją kobiecość, poczucie własnej wartości. Wiem, że zazdrość jest zła, ale pierwszy raz w życiu czuję zazdrość wobec kobiet, które są "normalne", zazdroszczę im tego szczęścia, kiedy nawet przez przypadek odkryją, że są w ciąży. Ja nigdy nie będę. Nie doświadczę tego, co powinno być w 100% naturalne. Chciałabym umieć pocieszyć wszystkie kobiety, które są w podobnej sytuacji, ale nie ma takich słów... Bezpłodność zrozumie tylko osoba, która na nią cierpi. Żadne słowa nie są w stanie pocieszyć w takiej sytuacji. To taki ból gdzieś w głębi duszy, który ciągle tam jest i nigdy nie znika. Można go zagłuszyć, ale on wciąż tam jest i odzywa się w najmniej oczekiwanych momentach... Piszę to, bo może gdzieś tam jest ktoś kto czuje to samo co ja. Wylewanie bólu na papier działa jak terapia.
#gKt78
Zaczynając od początku: większość moich rówieśników już od dawna ma prawko. Ja niestety dopiero teraz się uczę. Wiadomo, że nikt na początku nie jest idealny, ale ja od roku stoję w miejscu. Nie umiem dobrze, czy jestem na środku ulicy, czy skręcając nie zahaczę o inne auto, czy to auto przede mną jest daleko/blisko. Tak jakby coś było nie tak z moją perspektywą. Ciężko to wytłumaczyć.
W szkółce dostałam tylko 6 godzin praktyki z instruktorem. Mieszkam za granicą i często słyszę jak banalna tu jazda autem jest, że w mam dobrze, że nie muszę jeździć na biegach, co jeszcze bardziej sprawia, że czuję się jak jakaś upośledzona. Rok regularnych praktyk, a ja nadal mam problem ze skręcaniem (!).
Mam wrażenie, że przystępowanie do egzaminu jest w moim przypadku bez sensu. Wstyd mi się przyznać komukolwiek o tym.
#gITrQ
Gdy skończyłam 18 lat, wyszłam za mąż za największego faceta jakiego udało mi się znaleźć. Kochałam Marka, ale to, że od dziecka uprawiał sport, ćwiczył na siłowni i potrafił się bić było też sporym atutem. Gdy Marek się do nas wprowadził po ślubie, poczułam się w domu bezpiecznie jak nigdy dotąd.
Pamiętam jak ojciec wrócił kiedyś o 4 nad ranem z libacji i postanowił usmażyć sobie kaczkę. Mój Marek, jako człowiek spokojny, uszanował to. Potem jednak mój ojciec zobaczył mamę, która leżała nerwowa w łóżku i znowu zadziałała na niego jak płachta na byka. Z opowiadań mamy wiem, że najpierw zaczął ją bić pięściami po twarzy, a potem dusić. Mój Marek wiedział jakim człowiekiem jest mój ojciec, ale nigdy nie przeżył takiej akcji na żywo. Doskoczył do mojego ojca, wziął go za szmaty i wyrzucił z półpiętra na klatce schodowej. Ojciec wtedy złamał nogę, a moja mama, wiedząc, że ma poniekąd swojego obrońcę, wzięła rozwód.
Ojciec się wyprowadził, a ja z nim nie miałam kontaktu przez niemal 20 lat. Po tym czasie odezwał się. Liczyłam na jakieś pojednanie, bo pomimo tego, że był okropnym człowiekiem, był także moim ojcem. Chciałam tylko wiedzieć co u niego. Podczas odwiedzin wyglądał jak wrak człowieka, chudy, niedożywiony wręcz, bez jednej nogi (tej niegdyś złamanej), ponieważ wdało się zakażenie. Obraz nędzy i rozpaczy. Źle mi z tym do dzisiaj, że tak pomyślałam, ale uznałam, że taki koniec mu się należy. Samotny.
Po tej wizycie ojciec częściej się odzywał. Robiłam mu zakupy, pomogłam z papierami, z rentą. Uznałam, że tyle mu się należy za więzy krwi. W Wigilię zadzwonił do mnie i bez życzeń, bez niczego, zaczął krzyczeć, że jestem głupia jak moja matka i nawet renty mu nie potrafię załatwić i co on teraz ma zrobić. Może niezbyt elokwentnie odpowiedziałam "gówno" i odcięłam kontakt całkowicie.
Czasami zastanawiam się, czy jeszcze żyje i jak żyje, ale potem przypominam sobie, że o takiego człowieka nie warto dbać. Czasami nadchodzą mnie wyrzuty sumienia, ale mąż i mama skutecznie przypominają mi, że nie warto się gnębić. Jednak pomimo tych przykrych doświadczeń, ja nadal się zastanawiam co u niego. Z czystej ciekawości, jak skończył człowiek, który mnie spłodził. Boję się jednak jechać do niego. Obawiam się, że źle skończył, a mnie znowu wezmą wyrzuty sumienia i dam się omotać.
#UBRCw
Mam w pracy co najmniej trzy przedstawicielki tego gatunku, w tym jedną miałam w moim zespole. Problem jest może mniejszy, gdy dziewczyna jest naprawdę gruba bądź ma jakieś problemy. Ale tak nie jest. Ona po prostu korzysta z każdej okazji, by usłyszeć: "Hej, wyglądasz pięknie, co ty mówisz?". Ale to jej nie wystarcza. Kupiłaś nową sukienkę i koleżanki cię chwalą? Och, ona też powie, że wyglądasz pięknie, ale na pewno doda, że ona sama wyglądałaby w tym jak rolada, i smutno spuści oczy, czekając na komplementy. Będzie jeść paluszki, którymi ją częstujesz, ale na pewno doda, że potem znów będzie musiała iść na dietę, bo już się nie mieści w spodnie.
W naszym zespole była kiedyś taka Daga. Mieliśmy jej trochę dość. Szczupła i pewna siebie, ale też zawsze łasa na komplementy. Na początku myśleliśmy, że ma poważny problem z kompleksami, ale później okazało się, że to kompletnie nie ten typ osoby. Kiedy setny raz powiedziała, że jest gruba, postanowiliśmy jej pomóc i udawać, że naprawdę tak myślimy. I podrzuciliśmy jej ulotki o diecie pudełkowej i programach "schudnij 20 kg w 1 tydzień" na biurku. Ot, taki żarcik. O matko, ale się burza rozpętała... Daga szalała po całym biurze, szukając sprawców, a w końcu nawet wpadła do naszego miłego menadżera Franka, który podszedł zobaczyć miejsce zbrodni i z pełnym profesjonalizmem zapytał:
- No, ale nie mówiłaś ostatnio, że szukasz jakiejś diety?
- No, niby tak, ale żeby mi takie rzeczy na biurku...
- Może ktoś chciał pomoc, akurat mu wpadło do ręki...
- Ale to sugeruje, że jestem gruba! A ja przecież... - i tutaj nastąpiło chyba zwarcie w systemie, bo po chwili zawiasu Daga przeprosiła za zamieszanie i odpuściła. Odtąd już nie dopraszała się o komplementy, udając fałszywą skromność i kompleksy.
Ale każdy zna jakąś Dagę. A jeśli jakaś Daga to czyta, to niech wie, że ludzie znają tę grę ;)
#gEnuW
To tak w dużym skrócie. Mam 37 lat i odwaliło mi jak małolatowi na punkcie mojej instruktorki (nieistotne czego). Ponad pół roku nie byłem na żadnych zajęciach, a odkąd zaczęła prowadzić zajęcia jak tylko mam wolne - jadę. Żeby tylko spędzić choć chwilę czasu w jej towarzystwie. Nic z tym nie zrobię, moja śmiałość do kobiet jest na poziomie poniżej zera, poza tym ona raczej nie jest niczym zainteresowana. Tyle co sobie porozmawiamy podczas zajęć i czasem przy umawianiu terminu kolejnych.
Bez morału, bez apelu, musiałem się wyżalić i wracam płakać do kąta :)
#AhZne
Nie zapomnę ich min, kiedy zabrałam się do roboty w przedpokoju, gdzie ustawione były wszystkie buty, a ktoś akurat poszedł do toalety.
PS Jakoś mi na szczęście przeszło.
#geGOz
Jak o mało nie trafiłam do więzienia!
Lubie biegać, może nawet to bardziej marszobieg. Mieszkam w małej miejscowości, ale obok dość dużego miasta, mamy takie piękne lasy, gdzie jest masa różnych ścieżek, ludzi tu nie ma za dużo poza sezonem.
Truchtam ci ja i widzę że jakiś facet stoi obok ścieżki, ale jakoś tak dziwnie się "buja". Jak byłam już za blisko, to zobaczyłam że ma na sobie tylko taki długi podkoszulek, a to bujanie to nic innego jak robienie sobie dobrze ręką... Spanikowałam i zamiast zrobić zwrot o 180 stopni, to jak głupia dalej truchtam w jego kierunku.
To co się następnie stało, to dosłownie były sekundy.
On się obraca twarzą do mnie i wyciąga ręce, a ja niewiele myśląc z rozbiegu zasadziłam mu kopa szpicem buta w miejsce, które powinno być zasłonięte spodniami i którego lepiej nie eksponować w miejscach publicznych. Coś "pykło", facet padł jak kłoda, wrzeszczy coś, kręci się po ziemi, a ja jak ostatni matoł zamiast uciekać, to wyciągam telefon i dzwonię na policję.
Facet stracił 50% możliwości reprodukcyjnych, ja zostałam oskarżona o celowe uszkodzenie ciała, dostałam duży wyrok w zawieszeniu i dość konkretną sumę musiałam mu zapłacić...
Jak to sąd argumentował? Ano tak, że facet został ukarany za "sianie zgorszenia" w miejscu publicznym, a moje zachowanie było przekroczeniem obrony koniecznej... Mam to gdzieś, pakuję się i wynoszę w cholerę. Pamiętajcie, musicie być dosłownie zaatakowani żeby się bronić, bo za prewencję idzie się do więzienia...
#CUJZw
Mam 24 lata. Od 2 żyję równocześnie w dwóch szczęśliwych związkach, spotykam się ze swoimi chłopakami regularnie, spędzam z nimi dużo czasu (o dziwo udaje mi się pogodzić to z pełnoetatową pracą i końcówką studiów), oczywiście obaj nie mają pojęcia o drugiej relacji, pomimo tego że się znają.
Jak do tego doszło? Są swoim całkowitym przeciwieństwem, a moje oba "ja" czują wiele zarówno do jednego jak i drugiego z nich, od dawna wiem, że nie jestem w stanie wybrać.
Egoistyczne? Niemoralne? Całym sercem podpisuję się pod tym stwierdzeniem.
Jak to możliwe? Od dziecka kłamstwo i fałszerstwo nie sprawiało mi większego problemu, cały ten czas pozwolił mi opracować niezawodne systemy, które umożliwiają ciągnięcie tego jeszcze przez długi czas. Moim atutem jest fakt, że obaj nie są skłonni afiszować tej relacji przy znajomych czy na ulicy.
Myślicie, że pora na lincz? Dopiero kiedy zdradzę, że jestem wysokim, dobrze zbudowanym blondynem, a moje imię nie kończy się na "a", większość obelg przyjdzie wam do głowy.
Nie szukam tutaj porady, nie szukam oceny. Piszę to, bo moja codzienna nienawiść do samego siebie nie pozwala mi wyjawić tego drugiej osobie patrząc jej w oczy, a równocześnie nie jest na tyle silna, żeby dokonać wyboru pomiędzy nimi.
Dodam, że jestem świadom reakcji czytających na tą opowieść. Spokojnie - z większością z was tak czy inaczej spotkam się w piekle.
#JNYVp
Minęło kilka miesięcy, moja przyjaciółka urodziła dziecko i zaprosiła mnie na podwieczorek, abym mogła jej pociechę poznać. Kupiłam maluchowi smoczek wykonany ręcznie przez uduchowioną przedstawicielkę amazońskiego plemienia Jawanawa. Marika ucieszyła się. Cały wieczór siedzieliśmy na tybetańskim dywanie i zajadałyśmy się rozpływającym się w ustach ciastem podanym na biodegradowalnych tackach z komosy ryżowej. Było fajnie. Do momentu, kiedy zapytałam o przepis na ten przepyszny łakoć.
- Ach, moja droga. - rzekła – Przez ostatnie trzy dni odciągałam sobie mleko z piersi, aby móc to ciasto przyrządzić…
Tak, to jest właśnie Marika. Uznała, że jedynym sposobem, aby włożyć serce w szykowanie podwieczorku będzie wykorzystanie własnego mleka. Ostatni kęs ciasta przełknęłam z wielkim trudem, a całe moje wnętrze aż wiło się z obrzydzenia. Nie dałam jednak nic po sobie poznać. Ja wiem, że ona chciała dobrze...