#vk6G1

Moje osiedlowe pijaczki to dość poczciwe chłopaki, za flaszkę czy piwo pokój odmalują, meble wniosą, pomogą przy załadunku itp., ogólnie nieszkodliwi i całkiem spoko, choć alkoholu nie unikają.

Niedawno do bloku wprowadziła się paniusia. Paniusia jest zbyt dumna, by na "dzień dobry" pijaczków odpowiedzieć, ba, nie wszyscy sąsiedzi zasługują na ten zaszczyt. Jednym słowem baba niezbyt miła.

Ostatnio cieplej, więc pijaczki piwkują na ławeczce przy bloku, ja palę w oknie i sobie gadamy. Paniusia wracała akurat z psem do klatki, a pies chyba charakter od pani zapożyczył, bo zaczął jazgotać na chłopaków jak durny. Któryś z nich rzucił "Weź go pani uspokój", na co paniusia oburzona rzuciła "On tak reaguje na alkohol".

I w tym momencie padł tekst, który mnie rozłożył na łopatki: "No to po uj mu pić dawałaś?".
Komentarze (24)

#5nDBM

Moja dziewczyna jest strasznie aspołeczna i ciągle siedzi w domu. Nigdy nie mogę jej namówić na jakiekolwiek wyjście, żeby się spotkać ze znajomymi czy cokolwiek. Ostatnio dowiedziałem się, że kiedy jestem w pracy, to mnie zdradza. I nie, nie wychodzi z domu - zdradza mnie z kimś przez internet. Przyznała mi się, że czasem nawet kiedy robiłem coś w domu w innym pokoju, to ona zabawiała się z nim przez kamerkę.
Komentarze (18)

#6VLyo

Jestem ochroniarzem dużej fabryki i pracuję ciągle na nocki. I ratuję jeże.

Na moich zmianach niewiele się dzieje. Tak niewiele, że jestem w stanie poświęcić wiele uwagi ulicy, średnio aktywnej nocą, która jest zaraz przy głównej bramie i którą jeżdżą najczęściej wszelakie dostawczaki - od małych furgonetek po wielkie ciężarówki. Przy krawężniku bardzo często zbiera się woda, bo też bardzo często wybijają zawory z hydrantów - starych, z "mojej" fabryki. Przy robieniu rundek wokoło obiektu, czasem zauważam te czarne kropki, które albo zamierzają przejść przez ulicę, albo na niej właśnie się znajdują, albo najczęściej przypełzły się napić wody.

Kiedy mogę, prędko opuszczam teren fabryki, biegnę i dosłownie przerzucam jeże na taki jakby mikro-chodnik, pokryty trawą. Młode jeże chcą uciekać, więc je zaganiam w bezpieczniejsze miejsca, a te już większe - wsuwam pod nie rękę, i na niej zanoszę na trawnik.
Każdemu jeżowi grożę, że jak zobaczę go martwego za parę chwil, to będę bardzo zły. I wiecie co, od paru dobrych miesięcy nie widziałem na tej ulicy rozjechanego jeżyka.

PS Czy poleca ktoś jakieś solidne, nie za drogie rękawice ochronne? Bo te moje zimowe narciarskie są już trochę zużyte. :)
Komentarze (39)

#pteFO

Jak komentarze ludzi mogą zniszczyć życie.

Byłam w 4 miesiącu ciąży, wracałam z narzeczonym samochodem jedną z głównych ulic dużego miasta, chwila po 22. Ruszając spod świateł rozmawialiśmy o mile spędzonym wieczorze przy pysznej kolacji, kiedy nagle spomiędzy samochodów zaparkowanych przy ulicy wybiegł mężczyzna... nie zdążyłam nawet zacząć hamować. Przeleciał przez maskę, przednią szybę (która wleciała do środka i poraniła mi twarz i ręce) i dach. Pamiętam tylko, że zadzwoniłam pod 112, dalsze losy pamiętam jak przez mgłę.
Była z nim kobieta, która zeznała, że wypili po 2 piwka, gdzie po 3 godzinach od wypadku wydmuchała prawie 2,5 promila!
Mężczyzna zmarł na miejscu, uderzył głową o krawężnik.

Nie potrafiłam sobie z.tym poradzić, w końcu zabiłam człowieka, jednocześnie nosząc nowe życie w moim brzuchu.
Ale wiecie co? Nie to mnie pogrążyło, a komentarze ludzi, których nawet tam nie było. Artykuł, który pojawił się w internecie niczego nie wyjaśniał. A komentarze były takie: ''Jechała pewnie 120 po mieście'', "Tak to jest, jak się pisze SMS-a albo gada przez telefon'', ''Pijana wracała z imprezy'', ''Kobieta za kierownicą... kto jej dał prawo jazdy'' itp.
To tylko te bardziej uprzejme skierowane w moją stronę, w które zaczęłam wierzyć. Ponad miesiąc nie wychodziłam z łóżka ani z domu. Dopiero pomoc bliskich i psycholog wytłumaczyli mi, że był to wypadek i pech.

Uważajcie, co piszecie w internecie, bo nie wiecie ile krzywdy można wyrządzić jednym komentarzem.
Komentarze (32)

#bZNIm

Byłam jeszcze nastolatką, ale na tyle "dorosłą", by mieć pierwszego chłopaka na poważnie. Miałam do niego około 40 kilometrów, tak więc pojechałam w odwiedziny autobusem. Rodzice chłopaka mieli niewielkie mieszkanie. Salon razem z kuchnią, a z kuchni wejście do małej łazienki. Wszystkie pomieszczenia blisko siebie. Z łazienki słychać było każde pierdnięcie, gdyż kratki na dole nie było, a była tylko dziura na jej miejsce. Niestety przycisnęło mnie tak, że musiałam iść się wypróżnić. W kuchni mama chłopaka, zaś w salonie tata i starsza siostra. Wstydziłam się bardzo "chlupnięcia", tak więc co zrobiłam? Złapałam odchody w papier, zawinęłam w reklamówkę i włożyłam do torebki. Uniknęłam zawstydzenia. :)

Zapomniałam o "niespodziance" w torebce. Przypomniały mi o niej dziwne spojrzenia kobiety siedzącej obok mnie w autobusie. Kierowca włączył ogrzewanie, a z mej torebki zaczęły wydobywać się niezbyt perfumeryjne zapaszki. Dojechałam jednak jakoś do domu, a niespodziankę w reklamówce natychmiast wyrzuciłam do ubikacji. To była najbardziej gówniana podróż w moim życiu, i do dziś nikomu do tego się nie przyznaję.
Komentarze (27)

#TA4F3

Gdy byłam mała, babcia zabierała mnie do kościoła i siadałyśmy na samym przedzie. Nigdy nie pozawalała mi się obracać do tyłu, zawsze padał ten sam tekst "patrz na księdza/ołtarz", a że ołtarz mieliśmy ogromny, bogato zdobiony w liczne drewniane figury świętych i aniołków, tak więc siedziałam i gapiłam się na niego przez te 40 minut. Babcia była wniebowzięta, że jej wnusia jest taka grzeczna. Nikt jednak nigdy się nie dowiedział, że tak naprawdę wcale nie podziwiałam ołtarza, ale wyobrażałam sobie jak wspinam się po tych świętych rzeźbach niczym na jakiejś olimpiadzie i na finale dotykam sufit. Przez całą mszę starałam się wymyślić jak najwięcej opcji dostania się na "górę", by sięgnąć do "mety".
Komentarze (21)

#06xCa

Byłem u spowiedzi i w ramach pokuty ksiądz kazał mi wpłacić parę złotych na konto Radia Maryja. Nie wiem, czy to na poważnie, czy to był głupi żart...
Dla jasności - jestem wierzący, ale czegoś takiego nie uznaję. Z drugiej strony ksiądz chyba nie robi sobie żartów ze spowiedzi, przecież to poważny człowiek.
Jestem w kropce.
Komentarze (41)

#9QUSH

W lipcu biorę ślub.
Mam 27 lat, cudowną narzeczoną, którą bardzo kocham, niestety obydwoje nie mamy rodziców. Ona dorastała w domu dziecka, a moi zmarli młodo.
Oszczędzaliśmy każdą złotówkę przez ostatnie lata, by zrobić choć skromne wesele - marzenie mojej wybranki.
Kupiliśmy sukienkę, wybraliśmy nie za drogi lokal. Zaproszenia, podziękowania dla gości, dekoracje zrobiliśmy sami, ona ma zdolności plastyczne.
I choć staraliśmy się wybierać najtańsze rzeczy, to przez to, że miałem poważnie złamaną nogę i nie chodziłem do pracy przez 10 tygodni (zlecenie), zabrakło nam pieniędzy. Został niecały tydzień, a mój garnitur wciąż nie odebrany, auto niezatankowane, nieodebrane także napoje na wesele, nie będziemy w stanie odebrać też tortu. Zaliczki zapewne przepadną.

Szukając pomysłu, jak zarobić te pieniądze, tak by chociaż starczyło na styk, wpadłem na ogłoszenie o przewozie aut na Ukrainę. Nie wiem, czy to bezpieczne, na pewno mało rozsądne... wydaje mi się, że to już jedyna opcja, bo niestety pożyczki odmówił nawet pożyczkodawca ze złodziejskim procentem, na P. I drugi z nazwą ptaka uważanego za symbol płodności...

Mam nadzieję, że do wtorku uda mi się coś wymyślić innego, a jak nie, to że wrócę z obiema nerkami. Że wrócę...
Komentarze (31)
Dodaj anonimowe wyznanie