Nie wydaje mi się, że to wyznanie spotka się z jakimkolwiek uznaniem, gdyż na wstępie zaznaczę, że byłam kochanką. Nie o tym chcę jednak dziś mówić. Wyznanie jest o toksycznym związku widzianym z drugiej strony.
Zakochałam się. Był to bardzo intensywny, aczkolwiek (jak później zdałam sobie z tego sprawę) bardzo toksyczny związek. Kochaliśmy się ogromnie. On miał żonę, ja męża. Bujaliśmy się w tym chorym układzie 6 lat… Najpierw ja nie chciałam zostawić męża, potem on nie mógł zostawić żony…Szarpaliśmy się strasznie, a gdy w końcu chciałam to zakończyć, zaczęły się wyrzuty, że na pewno znalazłam kogoś innego, przeplatane z pięknymi wyznaniami miłości. On wiedział, co chcę usłyszeć. On wiedział, jak mnie zatrzymać. Zaczęłam przeszukiwać internet o takich relacjach i jak się z nich uwolnić.
"Rezygnujesz ze swoich celów dla drugiej osoby, Twój partner podcina ci skrzydła, daje ci do zrozumienia, nie jesteś wystarczająco dobry, Twoje uczucia, opinie i potrzeby są pomijane, każda rozmowa sprowadza się do tego co ON lub ONA czuje..." itd. Czytałam i doszukiwałam się tego wszystkiego w moim kochanku, gdy w końcu zrozumiałam, że to nie on jest toksyczny…To ja! I nie w stosunku do niego, a do swojego męża…
Może już go nie kochałam, może denerwowało mnie, że on nie jest taki jak mój kochanek, może byłam z nim tylko z przyzwyczajenia, ale na pewno nie zasłużył na takie traktowanie.
Cały czas było tylko ja i ja. Skupiałam się tylko na sobie, użalając się, że moje życie nie jest takie jakbym chciała, obwiniałam męża, że nie mogę być z kochankiem.
Nie byłam dobrym człowiekiem i nadal nie jestem. Zakończyłam oba związki. Chyba nie dojrzałam do odpowiedzialności za drugiego człowieka. Mam ogromną nadzieję, że ktoś kiedyś wynagrodzi to wszystko mojemu mężowi…
Nie ma tutaj żadnych morałów. To raczej forma oczyszczenia. Myślę, że mogę już zamknąć ten rozdział i starać się być lepszym człowiekiem.
Zacznę od tego, że ja mieszkałam cały czas w Polsce, a mój narzeczony w Hiszpanii przez ostatnie 4 lata, bo wyjechał tam do pracy i wróci w święta już na stałe.
Nie będzie o kwestii zaufania czy o tym jak sobie radzimy z rozłąką, ale o innych naszych bliskich.
Rok temu kupiliśmy mieszkanie tutaj w Polsce. Duże, ponad 80m w centrum.
Narzeczony przyjechał żeby podpisać papiery i wrócił. Wszystko jest na mojej głowie. Załatwiłam ekipę do remontu i sama robiłam projekty, chodziłam do administracji po pozwolenia i ogólnie wszystkie papierki ja ogarniałam. I nic w tym nie ma złego. Lubię robić takie rzeczy. Sprawiało mi radość tworzyć nasze mieszkanko od podstaw (mieszkanie do generalnego remontu ), byłam na bieżąco, śledziłam wszystkie programy co jest teraz na czasie i co jest potrzebne w nowoczesnym mieszkaniu.
Ale sielanka nie trwała długo...
Zaczęło się od mojej rodziny: "On Cię kopnie w dupę jak wrócisz, a ty mu po garnki jeździsz i musztardowe zasłony, a on z nową babą wróci, i ona to wyrzuci"- takie hasła prawie codziennie (mama potrafiła zadzwonić zapytać co robię, żeby za chwilę dodać czy znowu coś kupuje do mieszkania i po co to robię?). Jesteśmy razem 12 lat, ufamy sobie, jeżdżę do niego 3 razy w roku, A on tutaj też przyjeżdża. Poznałam ludzi z którymi pracuje, codziennie rozmawiamy na messengerze po kilka godzin i piszemy do siebie wiadomości, absolutnie nie obawiam się zdrady i nie wiem czemu ludzie zaczęli gadać takie rzeczy. Ale dopiero wtedy kiedy kupiliśmy wspólnie mieszkanie.
Moje koleżanki zaczęły rzucać hasłami, że gdyby nie narzeczony za granicą, to w życiu byśmy się nie dorobili. Pewnie trwałoby to dłużej, ale też byśmy odłożyli, lecz nic do nich nie dociera...
Narzeczony zna język, pracuje w firmie informatycznej, więc nie możemy narzekać (w sumie tam go wysłała firma polska, w której wcześniej pracował i też sporo zarabiał), ale ja nie jestem na jego utrzymaniu. Sama zarabiam ponad 3 tys. zł na rękę, mieszkam w wynajętym małym mieszkaniu, gdzie wszystkie opłaty wynoszą 1200 zł, resztę mam dla siebie i po kupieniu jedzenia i chemii, przelewam całość na konto oszczędnościowe i zostawiam sobie jakieś 300 zł na różne wydatki typu puder, albo tusz do rzęs.
Ostatnio rodzina narzeczonego stwierdziła, że ja nic się nie dorzuciłam do tego mieszkania i rządzę sobie pieniędzmi ich syna!!! Jestem po prostu zmęczona już tym wszystkim i musiałam się wygadać...
Zawsze miałam problemy z niskim poczuciem własnej wartości. Postanowiłam nad sobą popracować - zrzuciłam sporo kilogramów, siłownia, basen, nowa fryzura, kobiecy styl ubierania. Tylko w środku nadal ważę ponad 100kg i moja samoocena wcale nie wzrosła. Uważam, że nie zasługuję na miłość. A na pewno nie ze strony mojego męża, który jest powszechnie uznawany za atrakcyjnego.
Od zawsze otaczały go ładne kobiety, milion razy lepsze i ładniejsze niż ja. Do dziś próbują z nim nawiązać kontakt jego byłe. Boję się, że mnie zostawi, bo zrozumie, że może mieć kogoś atrakcyjniejszego. Od momentu schudnięcia borykam się z problemami zaparć. Lekarze nie pomagali. Lekarstwo odkryłam sama - wystarczy, że obejrzę w trybie incognito (żeby czasem nie zobaczył, że przeglądałam) parę zdjęć jego byłych albo koleżanek. Tak się stresuję, że one są dużo atrakcyjniejsze niż ja, że puszcza od razu.
Mimo mojej przeszłości wydawałoby się, że całkiem świadomie się zakochałam. Po pół roku związku zamieszkaliśmy razem - krótko, ale w zasadzie spaliśmy w dwóch mieszkaniach na zmianę, więc to było sensowne rozwiązanie. Minęły dwa lata odkąd dzielimy wspólny dach, sufit, łóżko. Może to nie było to co sobie wyobrażałam zawsze, ale tłumaczyłam sobie wszystkie kłótnie moją winą, słabą psychiką, że zrobiłam coś źle. Było często bardzo źle, jednak rozchodziło się po kościach. Przywykłam do jego nawyków, sprzątania po nim, uznałam to za normę. Gdzieś w kieszeń schowałam siebie, za cel życia obrałam związek - miłość mojego życia.
Mój brat jakiś czas temu brał ślub.
Siedząc w kościelnej ławce pierwszy raz od długiego czasu, olśniło mnie. Myśl o tym, że ja miałabym ustać przed ołtarzem, przeraziła mnie - nie miałabym z kim tam stanąć. Mimo, że dotąd zawsze myślałam, że to ten jedyny. Nie, jednak nie. W kilka dni dotarło do mnie, jak bardzo wkurza mnie jego zachowanie i to nie jest moją winą! Jak bardzo lubiłam pewne rzeczy, a ich nie robię - na rzecz sprzątania, gotowania, chodzenia w miejsca których nie lubię. Dla niego. Kocham go, lubię z nim rozmawiać, ale nie bawią mnie jego żarty. W kościele dopadło mnie to, że nie chcę tak spędzić mojego życia do końca.
Nie wiem co robić. Jest mi wstyd przed samą sobą, że tego nie widziałam. Czekam bezczynnie, licząc że to jesienna chandra, ale czuję że to prawda i muszę podjąć decyzję. On o tym wie, powiedziałam mu - tylko, że nie wiem co dalej.
Naszej rodzinie nigdy się nie przelewało, więc staraliśmy się oszczędzać na wszystkim - od jedzenia po przyjemności. Tak się nieszczęśliwie składa, że od zawsze mam bardzo wrażliwe zęby z tendencją do próchnicy i łamania. Ich leczenie, według rodziców, leży w strefie przyjemności. Ponieważ często się psuły, odwiedzałam gabinet dentystyczny średnio sześć, siedem razy w roku. Zawsze chodziliśmy do tej samej lekarki - pani D. Od lat nas znała i często dawała nam rabaty. Za wyleczenie zęba nigdy nie brała więcej niż 50 zł. Ale trzeba dodać, że nie była zbyt utalentowana i dokładna, co potwierdzało wielu jej pacjentów. Wiele razy robiła coś na odpierdziel, plomba była wsadzona byle jak itp.
Parę miesięcy przed szesnastymi urodzinami znowu coś mi się popsuło i udałam się do pani D. Ubytek nie był duży, więc byłam u niej krótko. Jednak już parę godzin po wyjściu czułam, że coś jest nie tak. Ząb nadal mnie bolał, zwłaszcza podczas jedzenia i picia. Uznałam, że może minie to następnego dnia. Nic z tego. I tak było przez kolejne kilka dni. Powiedziałam o tym mamie, a ona podwiozła mnie znowu do pani D. Popatrzyła mi do buzi i uznała, że wszystko gra. Uśmiechnęła się i kazała tylko dokładniej myć zęby.
Wkrótce przez ten notoryczny kłujący ból nie mogłam nawet zasnąć. Uznałam, że przyszedł czas na prawdziwe szaleństwo, jakiego nasza rodzina nigdy nie widziała. Znalazłam numer do najlepszej dentystki w mieście. Za zwykłą plombę potrafiła wziąć nawet 200 zł, ale średnio mnie to obeszło. Zabrałam wszystkie uskładane w ciągu roku pieniądze i pojechałam do niej kilka dni później. Kiedy zaczęła mi oglądać zęby, widziałam po jej minie, że jest źle. Powiedziała wprost, że dawno nie widziała tak spartaczonej roboty i to cud, że jeszcze mogę normalnie funkcjonować. Nie wytrzymałam i się rozpłakałam. Powiedziałam jej, że nie chcę już chodzić do pani D, ale rodzice nie mają pieniędzy na dobrych lekarzy i że nie mogę już wytrzymać z tymi zębami. Zaraz zaczęłam tego żałować, ale dentystka nic nie powiedziała. Naprawiła wyrządzoną przez panią D szkodę - nieszczelna plomba i źle zaaplikowane lekarstwo - i kazała ustalić następną wizytę. Powiedziałam, że mam pieniądze tylko na tę jedną, a moi rodzice będą źli kiedy dowiedzą się, u kogo leczyłam zęby. Ale pani doktor uznała, że przecież nie muszę im o tym mówić. W ciągu kolejnych tygodni za darmo wyleczyła mi źle zaplombowanego kła i szóstkę.
Jestem jej za to ogromnie wdzięczna, chociaż od tego czasu minęło już wiele lat. Nie powiedziałam nigdy rodzicom o moich spotkaniach u "drogiej dentystki", bo wiem jak by zareagowali. Ale nadal, kiedy ją gdzieś spotykam, dziękuję za bezinteresowną pomoc.
Od dziecka byłem dość cichy, zamknięty w sobie, atmosfera panująca w domu (cisza, każdy zajęty sobą) sprawiła, że w jakiś sposób będąc przy ludziach na mieście nie potrafiłem reagować racjonalnie na niektóre sytuacje (przykładowo gdy stała przede mną dziewczyna podając ulotkę jakiejś nowej galerii, po prostu na nią patrzyłem i speszony oddalałem się udając, że czegoś szukam w kieszeniach, pomimo chęci zapoznania się z ulotką...).
Od kilku lat jest lepiej, nie mam problemów komunikacyjnych z ludźmi, znalazłem nawet dziewczynę, z którą jestem od roku, wszystko fajnie... Prawie.
O ile daję radę w zwykłych sytuacjach typu rozmowa z obcym w kolejce przy kasie, pomoc w odnalezieniu danego miejsca turystom (w moim regionie przez większość roku jest sporo turystów z całej Europy, głównie z Niemiec), to nie jestem w stanie "normalnie" zachować się w sytuacjach kompletnie odmiennych...
Z tego względu przeżyłem raz szok będąc na zastępstwie w pracy za pana Henryka (dorabiam sobie czasem po szkole w sklepie obwoźnym).
Zaczęło się jak zawsze. Wypita kawa, przebranie się w ciuchy robocze... no i jazda.
Nie podejrzewałem, że pewna klientka (miała więcej niż 60 lat) złapie mnie za tyłek z ogromną prędkością, chichocząc przy tym dość głośno...
Przerażony odwróciłem się, ze wzrokiem zbitego psa spojrzałem jej w oczy, trwając w ciszy, na co ona jedynie zareagowała słowami: "Myślałam, że to Henryk!".
Prawdopodobnie wyglądało to komicznie, mam około 190 cm wzrostu, a tamta babka zaledwie 150...
Mam 23 lata i odkąd skończyłam 17, wpadłam w paranoję prześladowczą. Wracałam do domu okrężnymi drogami, by "zmylić tego, co mnie śledził". Przestałam jadać w restauracjach. Ogólnie miałam status "wariatki Stalinowej" wśród znajomych. Paczka, a wraz z nimi mój najlepszy przyjaciel z dzieciństwa mieli z tego ubaw, ale kiedy zobaczyli, że schorzenie jedynie mi się pogłębia, namówili mnie po długim czasie na terapię. I wszystko pięknie ładnie, jakieś tam efekty były.
W końcu rzeczony przyjaciel z dzieciństwa zabrał mnie do jakiegoś klubu, by spędzić miło czas. Sęk w tym, że ja tak do końca zdrowa nie byłam. Kiedy Piotrek poszedł po piwo dla nas, ja lustrowałam każdego wokół, skręcając się w środku jak piksel ze stresu. A gdy wrócił, tak profilaktycznie zamieniłam kufle, gdy ten nie widział. Nawet zrobiło mi się przez to głupio, ale przestało, gdy po czasie Piotruś zaczynał czuć się coraz gorzej. Wyprowadziłam ledwo kontaktującego chłopaka i wezwałam karetkę.
Idiota wrzucił do mojego piwa tabletkę gwałtu, bo wyczytał na jakimś forum, że takie traumy leczy się poprzez szok. Od dwóch miesięcy nie wychodzę z domu, rodzice dostają szału, a ja na terapię nie wróciłam. Cud, że nie odłączyli mi internetu.
Pojechałam na tygodniowe wakacje do Hiszpanii. Sama. Podczas schodzenia z piętrowego łóżka w hostelu, nabiłam sobie pokaźnego siniaka na przedramieniu. Po powrocie, ludzie z pracy nie uwierzyli w moją historię i zaczęli podejrzewać, że ktoś mnie skrzywdził (w domyśle zgwałcił). Zaczęli brać mnie na stronę, oferować rozmowę i namawiać na wizytę u psychologa. Teraz jestem traktowana jak jajko.
Cieszę się, że mam tak wspaniałych ludzi wokół, ale już nie mam pomysłu jak ich przekonać, że po prostu jestem pierdołą i nie umiem zejść z łóżka piętrowego.
Siedzę sobie ostatnio w poczekalni do kardiologa. Jest małe spóźnienie. Do poczekalni wtacza się baba, siada koło mnie, czeka 10 minut i w końcu pyta na głos:
- Kto teraz wchodzi?
Więc odpowiadam, że ja.
- A to może mnie pani puści?
- Nie, przepraszam, już czekam długo.
(No a za mną jeszcze z cztery osoby, też by się pewnie nie ucieszyły - dodaję w myślach).
Na to baba zaczyna głośno oddychać, a po dłużej chwili mojego braku reakcji znów zagaduje, tym razem podając argument:
- Wie pani, bo ja tu przyszłam na serce, a na serce niezdrowo tak siedzieć...
No tak, bo pozostali z poczekalni do kardiologa przyszli leczyć grzybicę stóp...
Mężatką jestem od ponad 20 lat, no i przez tyle lat mam teściów. Doskonale nigdy nam się nie układało, ale mniej więcej poprawnie. Mieszkamy niezbyt daleko od siebie, bo jakieś 15 km, oni w bloku, a my mamy dom z ogródkiem.
Odwiedziny były zawsze tylko w jedną stronę - my do nich. Oni u nas prawie nie bywali, mimo zaproszeń. Pamiętam smutek mojego dziecka, gdy dziadkowie nie przyjechali na jego 3. urodziny, żal, gdy dużo później nie odwiedzili go w szpitalu, gdy nie zainteresowali się do jakiej szkoły średniej poszedł. Nie przyjeżdżali, nawet jak mój mąż chciał ich przywieźć, a wymówki były, że benzyna droga, albo słabe połączenie komunikacją miejską, a potem to już samochodu nie mieli.
Prawie rok temu musieli pożegnać swojego psa. Rozpacz, smutek, poprosili mojego męża o pomoc (bo przyjmowania pomocy się nie wystrzegali) i jakoś tak wyszło, że ciało psa trafiło do naszego ogródka (tak, wiem, że nie powinno się tak robić, ale pies nieduży, teść powiedział, że nie da go spalić i w całym zamieszaniu zgodziłam się).
Od tej pory mamy stałe odwiedziny rodziny. Na początku co tydzień, później już co 2-3 tygodnie, nie mówią kiedy przyjadą, da się dojechać komunikacją miejską mimo przesiadek, wchodzą przez uchyloną bramę, nie zawsze pokażą się, że w ogóle byli, dosadzają nowe kwiatki, znicz czasem zapalą, postoją i pójdą. Czasem wejdą na herbatę, o wnuka nadal nie pytają.
Ciekawe jak zareagują, gdy dowiedzą się, że w miejscu pochówku mamy zamiar w przyszłym roku postawić altankę.
Dodaj anonimowe wyznanie
