Miałam kiedyś, jak mi się wtedy wydawało, bliską koleżankę, a ta koleżanka miała mamę, która miała faceta (nie ojca mojej koleżanki). Pewnej babie bardzo się nie podobało, że jej mama jest z tym gościem, więc wydzwaniała cały czas do mamy koleżanki. Nic nie mówiła, wydawała z siebie dziwne dźwięki bądź sapała, ogólnie zachowywała się jak chora psychicznie. Telefony zdarzały się bardzo często, a jako że moja koleżanka jest mocna w gębie i nie przelewa w słowach, to gdy ta baba dzwoniła, to wyzwala ją od najgorszych, praktycznie leciały same słowa na ''k''. Mi to bardzo zaimponowało, że koleżanka jest taka bezpośrednia, a jednocześnie miała do tego takie lekkie podejście, tak zwaną bekę. Telefony po jakimś czasie ustały.
Po jakimś czasie do mojej mamy zaczął ktoś dzwonić. Zachowywał się bardzo podobnie, jakieś dziwne dźwięki, lecz nikt konkretnie się nie odzywał. Po kilku dniach takich telefonów postanowiłam, że odbiorę i oczywiście, jak podejrzewacie, puściłam niezłą wiązankę słów. Jechałam wyzwiskami, jakie mi tylko przyszły do głowy. Tuż po tym, jak skończyłam, odezwała się cierpliwie czekająca osoba. Nie pamiętam co powiedziała, ale oddałam telefon mamie. Okazało się, że to jakaś bliska rodzina od strony mojej mamy, z niewiadomych powodów od kilku dni mieli problem, żeby się dodzwonić...
Mi oczywiście było wstyd jak nie wiem, nawet teraz, gdy o tym piszę. Chciałam pokazać jaki jestem kozak, tak jak moja koleżanka, a oni po prostu chcieli zapytać co słychać.
Mam 20 lat i zaczynam studia.
Nie jest tak, że nie zdałam, tylko byłam w technikum.
Mieszkam na zadupiu obok dużego miasta. Mając kilka lat chciałam chodzić na nocowania do koleżanek - odpowiedź od mamy "nie, bo to w innym mieście". Wyjście gdzieś? Tak samo. Po chwili przestałam być zapraszana i koleżanki przestały ze mną gadać.
W tym samym okresie chciałam chodzić na tańce - "zatańcz przed nami, my ocenimy, czy się nadajesz" usłyszałam od mamy. Słowa te sprawiły, że do dziś nie tańczę nigdzie i w żaden sposób.
Niedaleko znajdowała się stajnia. Przez rodziców sport uznany za nudny i niebezpieczny.
I tak mijały lata i nowe pomysły odchodziły, aż w końcu przestałam się pytać i mówić cokolwiek. Dziś nie mam pasji i nie potrafię się niczym zainteresować. Do wieku 16 lat nigdzie nie wychodziłam, od 18 informuje mamę i idę, i tyle.
Myślałam, że coś się zmieni, ale gdy zapytałam o przekłucie uszu, jedyne co usłyszałam to krzyki i stanowcze "nie".
A wiecie co jest szczytem? Ostatnio mama powiedziała mi, że nie mam pasji i że nic nie robię...
Nic dziwnego, skoro czytanie i rzeczy, które można robić w domu, były jedynymi do wyboru.
Piszę to wyznanie w nadziei, że natkną się na nie rodzice- przyszli lub obecni- i wyciągną z niego coś dla siebie, może zastanowią się nad czymś, czego do tej pory nie rozważali. Na moją rodzinę już za późno, może choć wasze zaczerpną z mojego doświadczenia.
Wiele osób zdradzonych w związku z dziećmi stanęło pewnie przed dylematem rozwodu i jego implikacji dla młodszych członków rodziny.
W tej sytuacji, mogę zaoferować wam perspektywę córki zdradzonej matki- mój ojciec zrobił to nam 14 lat temu (teraz mam 22, wtedy byłam ośmiolatką), a mama dowiedziała się o tym przypadkiem przeczytawszy SMS kochanki na rodzinnych wakacjach. Mogę śmiało powiedzieć że to co zrobił, a po części też decyzja matki, by z nim zostać (hipoteka, dobro dziecka, itd) coś we mnie zabiły.
Mój ojciec jest tchórzem. Nigdy nie dorósł do tego, by za swoje czyny zaoferować proste „przepraszam”. Po kłótniach z matką wyprowadził się od nas i wiódł kawalerskie życie, do domu wpadając około dwóch razów w miesiącu. Moja matka cierpiała, nie zdecydowała się jednak na rozwód- mieliśmy dom na kredyt a ja chodziłam na wiele płatnych zajęć pozalekcyjnych, na które nie byłoby nas stać po rozwodzie. Słowem, poświęciła się dla mojego dobra.
Ojciec nigdy nie przyznawał się do winy. Swoje postępowanie usprawiedliwiał stwierdzeniem, że „mężczyźni nie są ewolucyjnie zaprogramowani do monogamii”. Nigdy nie zapomnę, jak powiedział mi , że w wyborze partnera powinnam kierować się jego statusem materialnym- nie jest bowiem możliwe, żeby przyszły partner był mi bez końca wierny , powinnam więc myśleć pragmatycznie. Miałam wtedy 12 lat.
Chciałabym, żeby ta historia była przerysowana, ale nie jest. We wczesnym okresie dojrzewania (12-13 lat) przeszłam epizod depresyjny (rozpoznany dopiero rok temu, kiedy za własne pieniądze zaczęłam terapię i usiłowaliśmy dojść do źródła moich obecnych problemów), który ustał po pewnym czasie od wyprowadzki ojca w jego kawalerskie życie. Wielokrotnie namawiałam matkę na rozwód, żeby nie musieć widywać się z nim nigdy więcej. Nie zgadzała się, a mi zostało obserwować jak z roku na rok, wybacza mu to co zrobił.
Jakiś czas temu, ojciec wprowadził się do nas ponownie. Szczęśliwie, studiuję daleko od domu, widuję go więc sporadycznie. Jednak to uczucie, kiedy mam go za ścianą, jest nie do opisania. W tej sytuacji nie ma miejsca na obojętność- dziura, jaką stworzył w moim życiu pozwala mi wyłącznie na nienawiść w stosunku do niego. Próbujemy udawać nareperowaną rodzinę a ja łapię się coraz częściej na tym, że chciałabym, żeby zniknął. Uciekł, umarł, obojętnie. Uwolnił mnie od tych okrutnych myśli.
Puenty chyba brak. Wyznanie powszednie i rozczarowujące, jak życie. Być może tylko to: rodzice, uczcie dzieci że są warte miłości. Ja już nie wierzę, że jestem warta cokolwiek.
Znacie pewnie już wiele historii, z internetu lub własnego otoczenia, gdzie schemat był taki: dzieciak jest dręczony z tego czy innego powodu w szkole, nabawia się różnych urazów, nerwic, itd. Zła passa ciągnie się za nim, nie potrafi nawiązać normalnych znajomości, ale w końcu następuje punkt zwrotny.
Dzieciak postanawia wziąć się za siebie. Dokuczali mu, bo był za gruby, zbyt nieśmiały? Inwestuje trochę pieniędzy i czasu w zmianę trybu życia i z zahukanego pulpeta robi się atrakcyjny i pewny siebie człowiek sukcesu. Wysiłkiem i zdolnościami zdobywa swoje miejsce na ziemi, może nawet otwiera firmę, zakłada rodzinę. A potem mniej lub bardziej przypadkowo trafia na oprawców ze szkolnych czasów i oczywiście okazuje się, że w przeciwieństwie do niego oni żyją w najgorszym razie w jakichś koszmarnych patologiach, a w najlepszym ledwo wiążą koniec z końcem. Los się odwrócił, można powiedzieć. Kiedyś ofiara, teraz ten dzieciak jest na szczycie.
Dziś mam 34 lata, w tym roku kończę 35. Skończyłam szkołę średnią z przeciętnymi wynikami, mimo że się bardzo starałam, studiów mam. Aktualnie pracuję w markecie w swoim mieście, wynajmuję pokój i jakoś sobie niby radzę... Nie mam przydatnych kursów, z językami obcymi też nie jestem szczególnie blisko. Rodzina, facet? Nic z tego. Oszczędności? Dobry żart. Problemy z samooceną? O. Tego mi nie brakuje. Marzyłam o studiach pielęgniarskich lub weterynaryjnych swego czasu, ale na pierwszych nie podołam przez pieniądze, na drugie się nie dostanę. Każdego dnia czuję się coraz gorzej, jak śmieć, jak przegryw. Spokojnie, nie skarżę się, nie oczekuję klepania po plecach. Do czego jednak zmierzam?
Ja byłam takim dzieciakiem. Za wysoka, za gruba, za ambitna, a jednocześnie - za cicha. A więc pewnie się wywyższam i trzeba to ukrócić... Byłam nieśmiała przez większość szkolnego życia, cholernie nieśmiała i kto tylko chciał, mógł mnie traktować jak śmiecia, a ja nie miałam odwagi się bronić. Klasyczna ofiara. I ofiarą, przegrywem pozostałam, a tamci? Mają rodziny, firmy, wiedzie im się.
Ja zaś czuję, że już przegrałam życie.
Gdy miałam 16 lat wpadłam pod samochód, gdy jechałam rowerem. Miałam złamane żebra, piszczel, strzałkę oraz obojczyk, a kawałki szkła z ręki wyciągano mi przez następny miesiąc. Przez niemal rok dochodziłam do siebie, a całe dwa semestry w szkole miałam indywidualne nauczanie.
Gdy już było ze mną ok fizycznie, uczyłam się powoli przezwyciężać strach przed jazdą autem i rowerem. Teraz mam 24 lata i wysiądę na rower bez problemu, ale nie wyjadę nim na jakąś ruchliwą drogę, ale jeśli chodzi o jazdę autem, to do dzisiaj bardzo się boję. Jak wsiadam do auta to od razu staram się zasnąć, żeby nie widzieć co się dzieje na drodze i nie dostawać palpitacji, gdy ktoś przekroczy dopuszczalną prędkość na drodze.
Na moje 18 urodziny, rodzice wykupili mi naukę jazdy autem. To był dla mnie koszmar. Co jazdę, ryczałam już w aucie instruktora, a po jeździe w domu, już w ogóle histeryzowałam. Na egzaminach tak bardzo się stresowałam, że choć umiałam jako tako jeździć, oblewałam za każdym razem z powodu jakiś głupich błędów.
Nie radziłam sobie w ogóle z jazdą, wręcz nienawidziłam wsiadać do auta. Po 10 niezdanych egzaminach rodzice odpuścili dalsze namawianie i dali sobie wytłumaczyć, że to nie dla mnie. Mieszkaliśmy w dużym mieście więc tak na prawdę, mając pod ręką komunikację miejską, nie potrzebowałam auta.
Mój chłopak i moi przyszli teściowie, a także reszta mojej rodziny, kompletnie nie rozumiała mojego lęku. Co ich widziałam, dogryzali mi z powodu braku prawka. Chłopak marudził, ze nawet sobie wypić na imprezie nie może. Bagatelizowali mój lęk, nie docierało do nich, że nie każdemu pasuje jazda autem.
Na moje 24 urodziny, mój chłopak i jego rodzice, zrzucili mi się na drugi kurs prawa jazdy. Wściekłam się bo myślałam, że po 6 latach dotarło do nich, że nie chcę jeździć autem. Teraz robią mi awantury, że nawet nie chcę spróbować. Mam tego dosyć.
Nie chcę zrywać ze swoim chłopakiem bo kocham go i jesteśmy ze sobą od 7 lat, ale nie mam zamiaru więcej przechodzić przez to samo. Bardzo przeszkadza mi to, że nikt nie potrafi zrozumieć tego, że prawo jazdy nie jest niezbędne do życia i niektórzy po prostu nie lubią jeździć.
Jestem kobietą, mam 32 lata i uwielbiam swoje włosy łonowe. Nie wyobrażam sobie, abym mogła się ich pozbyć. Czasami, gdy są dłuższe to palcami robię z nich miniaturowe dredy. Liczę wtedy, ile udało mi się stworzyć. Mój rekord to 15. Niestety rozpadają się po wzięciu prysznica.
Lubię również, gdy są nieco krótsze, celowo przycinam je obcinaczką do paznokci aby miały ostre końcówki i selekcjonuje, które są dostatecznie mocne i twarde. Stworzyłam specjalne pudełeczko, do którego chowam te najlepsze. Wyrywam je pęsetą. Mam już małą kolekcje i czasem otwieram te pudełeczko i oglądam swoje wyrwane włoski oceniając, które są faktycznie fajne, grube i z ostrym zakończeniem, a które niesłusznie dostąpiły zaszczytu wylądowania w tym pudełeczku.
Za kilka miesięcy skończę 30 lat. Odkąd moje koleżanki zaczęły wychodzić za mąż i rodzić dzieci, coraz częściej padają bezpośrednie pytania o moje życie uczuciowe. Coś tam wiedzą, że kręcił się przy mnie "taki jeden Maciek", a później "widziały, że Tomek ma na mnie oko", ale w jako takim związku z nimi nie byłam.
Kiedy ostatnio się spotkałyśmy na kawie u jednej koleżanek, Zosia spytała wprost, czy wolę kobiety. Okazało się, że inne też mnie o to podejrzewały i że nie musiałam się wstydzić, bo to przecież nic złego. Ale zaprzeczyłam - jestem hetero. Dziewczyn jednak to nie przekonało.
- To dlaczego nie masz faceta? Jesteś całkiem ładna, wesoła, masz sporo zainteresowań. Może jesteś wybredna?
Druga z kolei zasugerowała, że jestem jedną z tych, które czekają na księcia. Inna, że jestem materialistką. Ale żadna z tych opcji nie jest prawdziwa. Jestem zakochana od lat w tym samym mężczyźnie. Zawsze był dla mnie prawdziwym wsparciem, pomógł mi wyjść na prostą, gdy w rodzinie pojawiły się problemy i gdy nie miałam gdzie mieszkać. Uwierzył we mnie, przekonał mnie, że wcale nie jestem taka beznadziejna, jak twierdzili wszyscy wokół.
Później widziałam, jak przegląda katalogi z pierścionkami zaręczynowymi i byłam pewna, że będziemy najwspanialszą parą na świecie. Ale wszystko przekreślił jeden pijany kierowca i wypadek o dziesiątej wieczorem. Przez kolejne tygodnie od jego śmierci żyłam jak w transie. Pogrzebem i formalnościami zajęła się rodzina, przywłaszczyli sobie sporą część majątku, ale zupełnie mnie to nie obeszło. To co było dla mnie najcenniejsze, zostało pochowane na cmentarzu.
Później próbowałam wziąć się w garść, znalazłam pracę daleko od rodzinnego miasta i wynajęłam nowe mieszkanie. I co prawda dzięki zatrudnieniu się w dużej firmie poznałam wielu mężczyzn - żonatych i kawalerów, młodszych i starszych - którzy często proponowali mi spotkania, ale zawsze odmawiałam. Nadal myślę o Janku, dla niego każdego dnia próbuję szukać pozytywów w życiu, tak jak mnie nauczył. Chociaż wydaje się to żałosne i głupie, widzę nas jako dwoje ludzi planujących ślub i wspólną przyszłość.
Wiem, że nigdy się to nie stanie, ale dzięki takim myślom udaje mi się przetrwać najcięższe dni. Od wypadku minęło pięć lat. Nie wiem, czy dam radę kiedykolwiek obdarzyć innego mężczyznę takim uczuciem, jakim darzyłam Janka. Z jednej strony niesamowicie brakuje mi bliskości i troski, z drugiej nadal nie umiem wyobrazić sobie na miejscu Jana kogoś innego.
Pracowałam w sklepie osiedlowym. Przyszedł burak, ani dzień dobry, ani nic, rzucił na ladę batona i 200 zł. Poinformowałam go, że nie mam wydać nawet ze 100 zl, a co dopiero z 200 (pomijając fakt, że przez falę oszustw miałam zakaz przyjmowania banknotów 200 i 500 zł). Zabrał 200 zł i rzucił 100 zł. Znów przypominam, że nie wydam. Ten oczywiście z mordą, że mam obowiązek mu rozmienić, że jestem bezczelna itd. Stałam cicho niewzruszona, jak zwykle przy burakach. Nagadał się, nagadał i poszedł. Stówy zapomniał i już odruchowo chciałam za nim wybiec, żeby mu ją oddać, ale po zrobieniu kilku kroków jednak schowałam ją do kieszeni. O dziwo nie wrócił, przynajmniej nie ma mojej zmianie.
Około czternaście lat temu, jak jeszcze byłam młoda i nieasertywna, podjęłam się pracy w sklepie z owadem.
Od początku pracownice z dłuższym stażem wykorzystywały mnie na każdy możliwy sposób. One chodziły po sklepie jak święte krowy, co godzinę na papieroska, miały pół godziny przerwy, ucinały sobie dyskusje z klientami itp.
Ja 95% czasu siedziałam na kasie i w ciągu 8 godz. pracy nie miałam przerwy, bo gdy już mnie łaskawie puściły, to po dwóch minutach wołały mnie znowu, bo kolejki. Zazwyczaj nawet nie zdążyłam dobiec do pomieszczenia socjalnego, bo po drodze jeszcze klienci mnie zagadywali, zgodnie z wytycznymi nie mogłam odmówić pomocy. W czasie pracy nie mogłam wyjść nawet na siku, gdy prosiłam, by któraś mnie zastąpiła na parę minut, mówiły, że mają dużo pracy.
Zdarzało się, że już byłam bliska posikania się w gacie, więc zostawiałam klientów i leciałam do kibelka, żeby zdążyć w ostatniej chwili. Oczywiście zbierałam wtedy solidny opieprz. Jednak to, co mnie bolało najbardziej, to że jak już pobiegłam do ubikacji, widziałam jak we trzy czy w więcej stoją sobie przy tylnym wejściu i jakby nigdy nic palą papieroski i rozmawiają. Tak bardzo zapracowane!
W końcu zaczęłam przychodzić do pracy na czczo, bez jedzenia i picia, żebym nie musiała się martwić. Pracę kończyłam okrutnie głodna, odwodniona, słaba i z potwornym bólem głowy.
Nadszedł moment, w którym kasowałam ludziom towar i dosłownie płakałam, łzy mi ciekły, nie mogłam się uspokoić. Klienci pytali co się dzieje, ale mówiłam, że to alergia.
Po trzech miesiącach znoszenia mobbingu poszłam do psychiatry. Dostałam zwolnienie, które potem przedłużyłam i tak nie było mnie miesiąc w pracy. Oczywiście moje współpracownice pisały do mnie na gadu gadu. Pytały kiedy wrócę do pracy i jak długo mam zamiar SYMULOWAĆ chorobę!
Wtedy podjęłam decyzję, że zacznę walczyć o swoje. Zacznę być asertywna.
Po powrocie do pracy znowu była ta sama sytuacja, a ja próbowałam się przełamać. W końcu się udało i gdy znów odmówiły mi puszczenia mnie na siku, głośno przy klientach powiedziałam, że zaraz posikam się w majtki, bo od 6 godzin nie wychodziłam i nie będę po sobie sprzątać. Kiedy kazano mi zostawać po godzinach, mówiłam, również głośno, tak by klienci słyszeli, że nie zostanę, bo nie puszczono mnie na przerwę i jestem bardzo głodna i kręci mi się w głowie. Straszyli mnie naganą, ale wtedy ja straszyłam ich inspekcją pracy, a stałych klientów powołam na świadków - ci nie mieli z tym problemu, wręcz byli gotowi mnie wesprzeć.
Koniec końców, po łącznym pół roku pracy przyniosłam wypowiedzenie oraz L4, oznajmiłam kierownikowi, ze ani dnia dłużej nie spędzę w tym obozie pracy. Był wielce zdziwiony, na koniec usłyszałam "źle ci u nas było?".
Dziwię się, że wytrzymałam tam aż tyle czasu.
Od kilku lat jestem posiadaczką buldoga francuskiego. Kto ma ten wie, że te psy potrafią się nieźle spierdzieć, taki urok rasy. Jednak ostatnio z mojego przyjaciela zaczęły wydobywać się iście piekielne zapachy, jakby coś tam w środku zdechło, do tego pojawiały się częściej niż zwykle. Po wykluczeniu oczywistych czynników udajemy się na konsultację do weterynarza, zabrałam pierdzącego towarzysza i w drogę!
Z 9 piętra zjazd na dół windą, coby oszczędzić psu schodzenia po schodach. Towarzystwo w windzie: mały, na oko 2-3-letni chłopiec, najprawdopodobniej jego mama i babcia. Pies po zamknięciu drzwi puścił cichacza mordercę, wszyscy patrzą po sobie, smród daje po oczach.
Chwilę po tym spadły mi klucze i schyliłam się po nie, starając się nie trącić dupskiem babci, mój pies stoi sobie w rogu. Wiecie co zrobił? W momencie kiedy się schylałam, puścił najgłośniejszego, najbardziej obrzydliwego bąka jakiego słyszałam kiedykolwiek. Wszystkie oczy na mnie, w tym wzrok psa. Patrzę na niego, a on zdegustowany powoli odwraca ode mnie łeb. Było mi tak cholernie wstyd, powiedziałam tylko "to pies...", ale ich spojrzenia wwiercały mi się w duszę, chyba nie uwierzyli. W całej windzie śmierdzi trupem.
Wysiadłam, a raczej wybiegłam z windy i nie odwróciłam się za siebie ani na moment, mam nadzieję, że nieczęsto będę spotykać ich na klatce.
Dzięki, psie.
Dodaj anonimowe wyznanie
