#LPFej
Sama krzywa historia: Byłem przejazdem w mieście gdzie już nie mieszkam, i musiałem tam przenocować. Wcześniej odezwał się kumpel z którym dawno się nie widziałem i zaprosił na wódkę.
Znamy się od czasów kiedy mieszkaliśmy na tym samym piętrze w akademiku, kumplowaliśmy się bo było sporo wspólnych tematów i zainteresowań, po za tym już w tamte czasy podejrzewałem że jest gejem-nigdy nie miał dziewczyny mimo wieku, zachowania i sposób bycia zdradzały go. Nigdy tego tematu nie poruszałem z nim, więc nie byłem w 100% pewny swojej teorii.
W dzień mojego przyjazdu do miasta poszliśmy pić wódkę w mieście. Wracając do domu dwa razy mnie dziwnie przytulił, jak laska, a po powrocie do domu zaczął się żalić na samotność. Wysłuchałem go, dałem kilka rad. Nie powiedział wcześniej że jest możliwość spania tylko razem na dużej kanapie. Po pijaku czasem zdarzało się spać na domówkach z jednym przyjacielem, ale wiadomo, w ubraniach i w stanie takim że już ciężko było chodzić, więc stwierdziłem że jakoś przemęczę się tej nocy.
On dał mi kołdrę, ja się położyłem obok ściany i momentalnie zasnąłem. Obudziłem się od tego, że jego ręka była na mojej klacie. Na początku pomyślałem że to przypadek i zabrałem mu rękę z powrotem. Za chwilę zaczął mi głaskać kutasa i próbował dojść palcami do odbytu. Drugi raz zabrałem rękę a on dalej. Ja nigdy w życiu tak się wystraszyłem, wziąłem kołdrę i poduszkę, i następnie położyłem się na podłodze. Wstałem o 7, zgarnąłem rzeczy i wyszedłem.
Minęło dwa dni, i od tamtego momentu wciąż mi ta sytuacja siedzi w głowie, czuję maksymalne obrzydzenie. Mam nadzieję że to mi szybko minie, jeśli ktoś ma ochotę skomentować to chętnie poczytam wasze opinie na temat tej historii.
#c3n8n
Dlatego ustaliłam sobie, że jak zostanę porwana, to od razu powiem porywaczom, żeby mi nie zaklejali buzi, bo mam katar.
#R4BeT
Ale wiadomo, jesień, na zewnątrz chłód, łatwo o chorobę. Postanowił więc raz, wyjątkowo, wziąć udawane L4. Żeby uniknąć podejrzeń, trochę wcześniej zaczął w pracy narzekać na samopoczucie, coś tam zakaszlał, coś tam pociągnął nosem, we wtorek poszedł do lekarza i zwolnienie gotowe. SMS-owo poinformował swój zespół, że to zwykła grypa.
Trzy dni później siedziałam rano w swoim akwarium (jak ja to nazywam, bo jest to mały pokoik, prawie całkiem przeszklony, połączony z gabinetem menadżera), kiedy mój szef, Franio, wszedł do środka w białej, lekarskiej maseczce.
- O nie, jakieś choróbsko? - zapytałam (w korporacjach niezależnie od stanowiska nie używa się form "pan" i "pani").
- Jeszcze nie! Bogu dzięki! Ale już coś mnie w gardle skrobie, nie słyszałaś, EPIDEMIA jest! A ja nie mogę być chory!
Postanowiłam więc zobaczyć, co też się dzieje na piętrze. Okazało się, że pustych miejsc jest niezwykle dużo, chociaż dochodziła już dziesiąta.
Oto co odkryłam - wkrótce po odejściu mojego korpokolegi na "L4" jedna dziewczyna zaczęła narzekać, że TO chyba na nią przeszło. Ta kobieta to typ osoby, który bierze zwolnienie lekarskie raz na trzy miesiące z zadziwiającą systematycznością; ale to nic, fala ruszyła. Po chwili wszyscy narzekali na Ryśka, że to on przychodził chory, a L4 wziął dopiero po jakimś czasie. Coraz więcej ludzi złapało "Ryśkową grypę", zaczynali pić uzdrawiające napoje z paracetamolem i chodzić w białych maseczkach.
W poniedziałek, kiedy Rysiek wrócił, co najmniej jedna czwarta osób była już na L4 z powodu tej grypy. Co więcej, kolega nawet dostał specjalny opierdziel od przełożonego, że bardzo doceniają jego zaangażowanie, ale absolutnie nie może chodzić do pracy chory.
I tak oto kolega "wybił" sporą część zespołu za pomocą nigdy nieistniejącej grypy, a wszystko dlatego, że - jak się później okazało - kończył się sezon w jego ulubionej grze online, a on naprawdę musiał go skończyć z dobrym wynikiem.
#Gz46q
#Bj3El
W końcu od niego odeszliśmy choć nie było to łatwe. Przez lata utrzymywaliśmy kontakt, spotykaliśmy się. Bywało różnie. Czasami godzinami potrafił przez telefon wygrażać mi czy mamie. Jednak zawsze nam pomagał i chciał pomóc.
Pewnego dnia po prostu coś się zmieniło w nim, stał się w końcu tatą, którego przez wszystkie lata mi brakowało. Po prostu usiadł i zapytał jak mi się układa i powiedział, że zawsze mogę na niego liczyć. To była zwyczajna rozmowa taty i syna.
I najgorsze jest to, że gdy się już zmienił i stał się tatą to parę dni później zmarł.
#XGemb
Na co dzień ludzie mnie drażnią i życzę im czasem bardzo źle. Nie mogę się doczekać by w mojej wyobraźni coś im zrobić. Jednakże z drugiej strony medalu, gdy przyjdzie co do czego, potrafię pomóc kiedy ktoś mnie poprosi.
Ostatnio została zakupiona rzecz. Owy długi płaszcz rodem z Matrixa. Czy powinno być to martwiące? Raczej nie, po prostu lubię sobie to wyobrażać.
#wVUgd
Miała przy tym taką minę, że bałam się odezwać. W domu, kiedy mama wróciła z pracy, zamknęła się z nią w kuchni i długo rozmawiały. Mama parę razy podniosła głos, a potem usłyszałam płacz. Byłam mocno wystraszona i nie mogłam wytrzymać, tak mnie zżerała ciekawość, że bez pukania weszłam do kuchni i spytałam, dlaczego przez babcię mama płacze. Mama powiedziała do babci, żeby nic nie mówiła, ale ona już sobie przygotowała wypowiedź.
- Kiedy byłam taka mała jak ty, mieszkaliśmy na wsi. Wszyscy wszystkich znali, nikt nie bał się sąsiada, obok którego mieszkało się tyle lat. Niedaleko nas, za mostem, mieszkał pewien człowiek, na którego wołali Chudy Józio. Był w wieku mojego dziadka, niewiele mówił, ale dla każdego był miły. Uwielbiał dzieci. Przed mszą, siadał sobie na ławce pod kościołem i zapraszał do siebie dzieci, żeby siedziały mu na kolanach i opowiadały mu historie ze szkoły. Czasami zagadywał do nich, gdy wracały do domu, częstował cukierkami, gdy go odwiedzały. Sprawiał wrażenie bardzo dobrego, skromnego człowieka.
Do głowy nikomu nie przyszło, że może robić coś złego. Zresztą kto kiedy słyszał o czymś takim jak "zły dotyk"? Bywało, że moje koleżanki, które go odwiedzały, nie robiły tego później. Gdy je pytałam dlaczego, mówiły, że trochę za długo je głaszcze po buzi i przytula. Nie wiedziały, czy to jest złe, ale nie lubiły tego. Rodzice uznali, że dzieci są nieśmiałe, i wręcz siłą zmuszali swoje pociechy, by do niego podchodziły po mszy i zanosiły mu do domu bułki albo chleb, bo w ich opinii był bardzo biedny i niezaradny. Pewnego dnia szłam do sąsiadki po mleko od krowy i Józio stał przy płocie. Zaprosił mnie do ogrodu, żebym mu pomogła zerwać z drzewa śliwki. Najpierw się zawahałam, ale posłuchałam go i weszłam na drabinę. Pamiętam jakby to było wczoraj, gdy mnie podtrzymywał, dotykając nóg pod spódniczką, jak sapał mi do ucha, gdy mu zrywałam te cholerne śliwki.
Powiedziałam, że muszę iść po to mleko i uciekałam, aż się kurzyło.
Kiedy bawiłaś się na placu, zobaczyłam człowieka, który wyglądał jak Józio. Cichy, niepozorny staruszek, którego się nigdy nie podejrzewa o nawet jedno złe słowo na kogoś innego. Wróciły wspomnienia. Nie mogłam pozwolić, by i tobie coś się stało.
Do teraz, gdy o tym pomyślę, przechodzą mnie ciarki. W końcu każdy z nas może mieć za sąsiada takiego Józia.
#E89gv
Ojciec od dziecka zaganiał nas do pracy, a to pomaganie mu w domu, a to dorabianie u sąsiada w polu, żeby zarobić jakieś śmieszne pięć złotych (które i tak mieliśmy oddać tacie). W wieku piętnastu lat udało mi się odłożyć trochę kasy ze sprzedaży roweru i za jakąś pomoc w warsztacie. Było to około pięciuset złotych, wówczas ogromna dla mnie kwota. Już zdążyłem upatrzyć sobie fajny, używany telefon, kiedy ojciec dowiedział się o moich oszczędnościach i kazał mi je oddać.
Zbuntowałem się i powiedziałem, że są moje i chcę choć raz kupić sobie coś fajnego. Pamiętam, że wpadł wtedy w szał i tylko matka powstrzymała go od sprania mnie na kwaśne jabłko. Takich sytuacji w naszym domu było mnóstwo, w końcu także rodzeństwo miało dość jego zachowania i skąpstwa, ale baliśmy się jego napadów szału i nieobliczalności. Co mi się udało zarobić na jakichś dorywczych pracach, musiałem mu oddać, bo inaczej potrafił przekopać mój cały pokój, aż do skutku. Wyżywał się na nas za swoje niepowodzenia, czerpał radość z tego, że tylu ludzi w domu się go boi. Mama brała na siebie niektóre uderzenia, ale my też obrywaliśmy. Zaraz po technikum wyprowadziłem się z domu, nie powiem, było bardzo ciężko, ale przynajmniej byłem z daleka od tego despoty. Zostałem zatrudniony jako pomoc w warsztacie samochodowym, po kilku latach udało mi się wyrobić w tym fachu i zarabiałem naprawdę dobrze.
Warto zaznaczyć, że mój kontakt z rodziną był bardzo słaby, z rodzeństwem tylko przez telefon i to od święta. Miesiąc temu zadzwoniła do mnie siostra i powiedziała, że tata miał wypadek. Spadł z drabiny, gdy naprawiał dach i poważnie się uszkodził. Pojechałem do szpitala, gdzie leżał. Był świadomy, ale nie mógł się poruszać, tylko wodził na mną oczami, mrugał, gdy zadawano mu pytanie. Według lekarzy jego stan może ulec jakiejś poprawie, ale wielkich szans nie ma. W pewnej chwili, kiedy rodzina wyszła z sali, zostałem z nim sam. Nachyliłem się nad nim i powiedziałem mu co o nim myślę. Że był tyranem i dupkiem.
Dodałem nawet, że żałuję, że żyje. Widziałem w jego oczach strach i ogromny żal i sprawiło mi to wielką satysfakcję. Poczułem, że mogę mu się odpłacić za lata upokorzeń i strachu. Jednak po chwili żałowałem tych myśli i wyszedłem ze szpitala. Pozostaje mi tylko wspomóc mamę i rodzeństwo, ale dla mnie ten człowiek już się nie liczy.
#CmXbg
Siedzieli przy sąsiednim stoliku i rozmawiali po hebrajsku. Gdy wchodziliśmy do autobusu, rzucali do siebie niewybredne komentarze. Kobieta była złośliwa, a gdy zwracałam się do niej po polsku, była miła i sympatyczna.
Pod koniec podróży na lotnisku podeszła do nas osoba z obsługi, pytając o bagaże. Po angielsku. Podeszła przewodniczka gotowa pomóc w rozmowie (bardziej ciekawa, co u nas). To był ten moment. Mówiąc płynnie po hebrajsku, odpowiedziałam na pytania obsługi, a następnie zwróciłam się do przewodniczki, mówiąc, że jeśli chce kogoś obgadywać, musi to zrobić o wiele lepiej. Mina bezcenna.