Kiedy miałam jakieś 16 lat, spotkałam się z pewnym chłopakiem. Tego dnia umówiliśmy się u niego na mecz. Wiadomo, mecz to i chipsy, pizza i inne tego typu przekąski. Kiedy wieczorem odprowadzał mnie do domu, zaczęłam czuć się tragicznie. Mój żołądek był bliski eksplozji, oblał mnie zimny pot, a kolana chwiały się przy każdym kroku. Nie wiedziałam co się dzieje. Napisałam wiadomość do brata, żeby po mnie przyjechał, bo nie byłam w stanie dojść do domu. On niestety przyjechał z moim tatą, który w samochodzie zapytał co piłam. Ja powiedziałam, że tylko pepsi, ale nikt mi nie uwierzył. Dopiero w domu zrozumiałam co się stało.
Przed spotkaniem nie srałam jakiś tydzień. Ciężkostrawne jedzenie spowodowało rewolucję w moich jelitach. Tamtej nocy w toalecie byłam chyba 5 razy. Po ostatnim poczułam największą ulgę w swoim życiu. Od tamtej pory, kiedy wiem, że moje wypróżnienie się opóźnia, sięgam po wszelkiego rodzaju ziołowe herbatki, żeby nie dopuścić do wydarzenia z tamtego wieczoru.
Chłopakowi powiedziałam, że gorzej się poczułam (wcześniej zdarzało mi się mdleć, więc uwierzył). Tata chyba do tej pory uważa, że się upiłam.
W końcu po kilku latach mogę to anonimowo z siebie wyrzucić.
Miałam kiedyś narzeczonego. Pierwsza i już po kilku latach mogę stwierdzić - największa miłość. Potem przyszedł ten dzień. Jego wypadek. Kilkumiesięczna śpiączka. Moje siedzenie w szpitalu od rana do nocy, po kilku miesiącach robiłam praktycznie to samo co pielęgniarki, no jedynie nie pobierałam krwi. Rokowania były kiepskie. Długa rehabilitacja, a i tak pewnie wózek do końca życia i niedowład. Nieważne. Kochałam mocno. Tak mocno, że bliscy mi ludzie zaczynali sugerować, że mogę sobie zmarnować życie.
Do dziś wszyscy myślą, że to ja jego zostawiłam. Nikt nie wie, że to on postanowił mnie zostawić pod wpływem zazdrosnej o mnie matki. Pod wpływem osoby, od której był i jest do dziś uzależniony. Tak bardzo mi go żal, mimo, że minęło tyle lat. Nigdy nie zapomnę jego ostatniego sms-a, że kocha, ale nie możemy być razem i mam spadać, bo matka to jedyna osoba, która się nim zaopiekuje. Zrozumiałam. Po wypadku był inna osobą. Miał zmiany w mózgu. Inny człowiek. Cierpiałam okrutnie kilka lat, musiałam wyjechać z kraju i zacząć żyć. Niestety dalej jestem tą, która zostawiła kalekę, jednak nikt nie wie, że do dziś wpłacam pieniądze przez fundacje na jego leczenie i rehabilitacje, moje pierwsze zarobione pieniądze za granicą prawie w całości przekazałam jemu.
Od kiedy kilka lat temu brat mojego męża po pijaku w święta próbował się do mnie bardzo nachalnie dobierać, nie utrzymujemy z nim kontaktu. Jego rodzina uważa, że się nic nie stało, po prostu (wtedy jeszcze) dziewczynę brata chciał przetestować, musiał się dowiedzieć, czy się na żonę nadaje itd. Nieważne, że jakby mąż nie poszedł sprawdzić czemu tak długo nie wracam i siłą go ze mnie nie ściągnął, to by mnie zgwałcił. Do dziś mają pretensje o to, że go wtedy pobił, bo jak to tak brata przez jakąś tam kobietę. Brat to brat. Z teściami kontakt mamy również bardzo niewielki.
Pewnego razu dzwoni teściowa z informacją, że szwagier zachorował i potrzebuje przeszczepu nerki. Oczywiście mój mąż jako brat miał być dawcą. Nie będę wchodzić w szczegóły co do rodzaju choroby, dlaczego nikt inny nie mógł być dawcą. Najważniejsze jest to, że jest dziedziczna. Umówiliśmy się na wizytę ze specjalistą w tej dziedzinie. Poinformował nas, że mąż sam może na nią zachorować, a co najgorsze, któreś z naszych dzieci. Wprost powiedział, że według chłodnej kalkulacji trzymałby tę nerkę w razie czego dla swoich dzieci.
Nie była to pochopna decyzja, ale mąż odmówił bycia dawcą. Od tej pory jesteśmy wyklęci. Teściowie nie rozumieją z jakiego powodu nasza decyzja jest taka, a nie inna. Uważają, że ja męża nabuntowałam i jakbym wtedy dała mu się zgwałcić, nikt by się nie dowiedział, to by sprawy nie było. Poróżniłam całą rodzinę, będę się smażyć w piekle, jak szwagier umrze, to będę morderczynią.
Ja sobie jakoś daję z tym radę, ale widzę, że mąż strasznie cierpi i zastanawiam się, czy to faktycznie nie jest moja wina.
Kupuję konserwę turystyczną tylko po to, żeby wyjeść z niej galaretkę.
Moi dziadkowie mieszkali na wsi w Bieszczadach, w średniej wielkości gospodarstwie. Stadko różnorodnego drobiu, 2-3 świnie, jedna krowa, koń, kilka królików, kotów i pies Śledzik.
Część z Was być może wie, że w tamtym rejonie wilki potrafią podchodzić pod gospodarstwa, wyjeść wszystkie niezamykane w domach psy we wsi i okolicach - jest to problem cykliczny, powracający do kilkanaście lat. Jest wiele jego źródeł, od konfliktów terytorialnych, konkurencję pokarmową, po pójście na łatwiznę (nawet owczarki mają duże problemy w walce z jednym wilkiem, a co dopiero kilkoma!) czy sporadyczne przypadki wilczej głupoty/choroby. Jednak u moich dziadków NIGDY nie zdarzył się nawet jeden taki incydent, dopóki Śledzik żył, a nawet przez kilka lat po jego śmierci. Czyli w sumie, przez 23 lata (żył 19), bo dziadkowie zmarli 4 lata po nim i gospodarkę zwinęliśmy (zwierzęta znalazły domy w okolicy).
To był mały, ok. 20-kilogramowy kundel marki kundel, jako ślepy jeszcze szczeniak wyłowiony przez dziadka z rowu melioracyjnego dwie wsie dalej. Czarny, zarośnięty jak borostwór, śmierdział niemiłosiernie przez całe swoje życie. Był cudowny, kochany, dobry, ale fetor jaki wydzielał był okropny. Strzyżenie na króciutko, kąpiele, maści, karmy, weterynarze, nie potrafili nic zaradzić przez wiele lat. Dziadkowie kochali swoje zwierzaki, dbali o nie jak tylko mogli, ale w końcu odpuścili. Pies był zdrowy jak ryba, a że śmierdział... cóż, szło się przyzwyczaić. W domu ani nie chciał, ani nie mógł przebywać i to było błogosławieństwem dla reszty inwentarza.
Wszystkie psy we wsi mogły poginąć, owce i krowy być regularnie zagryzane, jego nic nawet pazurem nie ruszyło. Ani lis, ani wilk. Śledzik miał wypasioną budę, drzwiczki do ocieplonej stajni, a mimo to wolał nawet w mróz urzędować pod krzakami na zewnątrz. Kilku znajomych gospodarzy prosiło dziadka o spacery ze Śledzikiem dookoła swoich obejść, gdy był problem z drapieżnikami - trzymały się wtedy z daleka przez jakiś czas.
Cóż, nawet śmierdząc na kilometr można być kochanym i komuś pomóc, tylko trzeba znaleźć swoją niszę :)
Mój wujek i ciotka przyczynili się do śmierci mojej siostry. Nie wiem, czy będę w stanie to dokończyć, bo już mam łzy w oczach, ale postaram się.
Otóż kiedy miałam 9 lat, pojechałam na wakacje na wieś do wujka i ciotki razem z moją trzyletnią siostrą. Mieli się nami opiekować, a ich dzieci w podobnym wieku w ramach wymiany zawieźli do moich rodziców.
Wujek nie wspomniał moim rodzicom, że zamierzał remontować jeden pokój i gdy już byłyśmy zaczął malować tam ściany mocno śmierdzącą farbą olejną oraz podłogę lakierem. Ja w tym wieku nie wiedziałam, że to może zaszkodzić, wydawało mi się, że dorosły wujek wie co robi. W całym domu śmierdziało, ja z siostrą nie mogąc wytrzymać tego smrodu, przebywałyśmy całe dnie na dworze, ale na noc trzeba było wrócić.
Drugiego dnia rano siostra źle się czuła, narzekała, że boli ją głowa i chce jej się wymiotować, powiedziałam im o tym, ale ciotka z wujkiem stwierdzili, że nic jej nie będzie, może się przeziębiła, bo poprzedniego dnia jadłyśmy lody i w pokoju miałyśmy otwarte okno na noc. Niestety nie mieli telefonu oni ani nikt we wsi, więc nie mogłam nawet zadzwonić do rodziców, a miałyśmy tam być przez tydzień.
Wzięłam siostrę na dwór, biegałyśmy po okolicznych polach i pod wieczór poczuła się troszkę lepiej, ale kolejnego dnia rano znów narzekała, że się źle czuje, jednak znów zostało to zbagatelizowane. Ja też już zaczynałam się źle czuć, ale nie było ze mną aż tak źle jak z siostrą. Tym razem wyjście z domu nie pomogło i siostra pod wieczór zaczęła wymiotować. Ciotka położyła ją do łóżka, podała jakąś herbatkę na żołądek i stwierdziła, że pewnie to przez to, że rano zjadła jedno niedojrzałe jabłko.
Prosiłam, by zawieziono ją do szpitala, by powiadomili rodziców, ale bez skutku. Nawet nie wiedziałam gdzie jest najbliższa budka telefoniczna, żebym mogła sama kogoś wezwać. Wieczorem biegałam po okolicy przez około godzinę i szukałam, pytałam ludzi, to dowiedziałam się, że budka jest za jeziorem, ale żeby się tam dostać trzeba przejść przez las, bałam się tam pójść, bo było już prawie ciemno. Prosiłam kogoś z sąsiadów o pomoc, ale oni nie chcieli nic zrobić. Gdy wróciłam do domu, z siostrą praktycznie nie było już kontaktu, leżała, miała świszczący oddech. W panice jeszcze kolejny raz błagałam, by zabrali nas do szpitala, ale stwierdzili, że późno już i idą spać, a rano jak jej się nie polepszy ,to może nas zawiozą.
Nie spałam. Po pewnym czasie zauważyłam, że siostra nie oddycha, obudziłam wszystkich, wujek dopiero wtedy uznał, że zawiezie ją do szpitala.
Było już za późno.
Mam do nich ogromny żal, z rodzicami odcięliśmy się od nich zupełnie, nie chcemy mieć z nimi żadnego kontaktu. Wujek z ciotką dostali zawiasy za nieumyślne spowodowanie śmierci.
Siostra miałaby dziś 29 lat.
Jestem uzależniona od kłamstw. Nie kłamię gdy chodzi o jakieś poważne sprawy, ale notorycznie zmieniam szczegóły ze swojego życia, gdy coś opowiadam.
Idąc z koleżankami na lunch, kłamię potem swojemu mężowi, że jadłam indyka, choć tak naprawdę zamówiłam rybę. Często też wymyśliłam, że działo się coś w pracy, np. że szef mnie pochwalił lub opieprzył chociaż nic takiego się nie stało. Są to raczej niewinne kłamstewka i wmawiam sobie, że to nic takiego. Przecież nie zdradzam męża, a kłamstwa dotyczą błahostek, ale przeraża mnie to, że nie mogę się powstrzymać.
Kłamię wszędzie i każdemu. Kiedyś, było to bardziej hardcorowe, o ile wiedziałam, że kłamstwo nie wyjdzie na jaw. Potrafiłam uśmiercić w pracy babcię, sama nie wiem dlaczego. Często też zwierzałam się koleżankom z nieistniejących kłótniach z moim mężem. Mamie potrafiłam mówić, że mój szef to ideał człowieka, choć był strasznym dupkiem.
Doszłam do tego etapu, że kłamię o drobnych, nieistotnych rzeczach ale to tak naprawdę żaden sukces. Najgorsze jest to, że ja potem sama wierzę w swoje kłamstwa choć wiem, że to nieprawda. Staram się ograniczać powoli swoje wymysły ale nie wychodzi mi to. Nie wiem co jest ze mną nie tak ale wyrzuty sumienia powoli zjadają mnie od środka. Zwłaszcza żal mi swojego męża, że związał się z taką wariatką.
Gdy byłam jeszcze panną często wychodziłam sama do pubu czy klubu i każdej osobie, którą dopiero co poznałam, serwowałam inną historyjkę. Zmieniałam imiona, pracę, wiek, a nawet charakter. Czasami aż mnie korci, żeby znowu sobie poudawać kogoś innego, ale nie pozwalam sobie, żeby się nie rozkręcić.
Żadne moje kłamstwo jeszcze się nie wydało, ale boję się dnia, kiedy to wszytko runie, a ludzie w końcu zobaczą jaka jestem. Nigdy nie kłamię dla własnej korzyści, ale wątpię żeby mnie to usprawiedliwiało.
Od lat choruję na nerwicę.
Chodziłam po różnych lekarzach, próbowałam różnych leków i jak do tej pory znalazłam jedną rzecz, która jest w stanie mnie uspokoić.
Smoczek dla niemowląt.
Sam kształt i materiał już sprawiają, że czuję się lepiej.
Tak, że jako dorosła kobieta od lat zasypiam ze smoczkiem :)
Mam 27 lat, pracuję w biurze tłumaczeń. Jest to praca z domu, jednak ja przychodzę do biura. Dlaczego? Może dlatego, że gdyby nie to, to nie miałabym kontaktu z żadnym człowiekiem twarzą w twarz. Jestem samotna, przychodzę do domu z pracy, jem obiad, tłumaczę jakiś tekst bądź robię cokolwiek innego, żeby się zmęczyć do tego stopnia, że po położeniu się zasnę w przeciągu 5 minut, bo noce są najgorsze.
Nigdy nie miałam chłopaka, przyjaźnie rozleciały się, kiedy każda z przyjaciółek znalazła drugą połówkę, bo przecież nie wezmą mnie do kina, jak same pary idą. Z jednej strony to dobrze, bo nie ma nic gorszego niż bycie piątym kołem u wozu, a z drugiej strony po jakimś czasie przyjaciółki nawet przestały się odzywać i proponować jakiekolwiek wyjścia.
Wracając do sedna, noce są najgorsze, kiedy nie mogę zasnąć. Brakuje mi osoby, która mogłaby mnie przytulić, powiedzieć, że wszystko będzie dobrze.
Boję się, że któregoś dnia pęknę, że moja samotność mnie przytłoczy i zrobię to, czego najbardziej się boję. Że zostanę szarym tłem, nic nie znaczącym do czasu, aż nie zniknę.
Boję się niepełnosprawnych - zarówno tych upośledzonych fizycznie, jak i umysłowo. Ale od początku.
Dorastałam na osiedlu. W jednym z bloków mieszkał Filip, który miał dość mocnego downa, coś tam umiał mówić, ale najczęściej jęczał albo paplał do siebie. Nikt nie chciał się z nim bawić, ale dorośli zmuszali nas, żebyśmy go brali do naszych zabaw. Był większy od nas i silny. Potrafił celowo uderzyć kogoś podczas berka albo rzucić piłką prosto w twarz. Oczywiście nawet jak ktoś dorosły to widział, to kazał nam być cicho "bo Filip nie rozumie, że tak jest nieładnie". Guzik prawda, wiedział o tym i powtarzał takie akcje wielokrotnie, ciesząc się z tego. Na kilka miesięcy przed naszą wyprowadzką z tego osiedla moja koleżanka powiedziała, że Filip ściąga spodnie na placu zabaw i się onanizuje, strasząc tym dzieci. Tego typu sytuacji było jeszcze więcej, ale szczegółów nie znam.
Później chodziłam do klasy razem z chłopcem na wózku. Był zwyczajnie chamski. Przez niego musieliśmy przełożyć wycieczkę do stolicy, bo nie mogliśmy zamówić odpowiedniego busa, a gdy już go załatwiliśmy - Tomek uznał, że jednak nie chce jechać. A jego szurnięta rodzinka uznała, że to by była dyskryminacja, gdyby klasa się bawiła bez niego. Praktycznie nie wolno go było upomnieć, bo zaraz straszył, że zadzwoni do domu i powie o wszystkim ojcu. Zrzucał na ziemię nasze rzeczy i zmuszał do tego, by je zbierać na kolanach. To go w jakiś sposób fascynowało, gdy koleżanki klęczały obok niego i zbierały z podłogi długopisy i zeszyty. Nawet mikołajek nie można było urządzić, bo Tomek był niewierzący i rodzice zaznaczyli, że nie będzie brał udziału w takiej zabawie. A przecież nie ma opcji, by Tomuś jako jedyny się nie bawił. I tak do końca gimnazjum.
W liceum zapisałam się na basen, to była pływalnia w pobliskim mieście, dużo większa od naszego miejskiego baseniku. Chodził też na nią mężczyzna, który miał jakieś upośledzenie. Najpierw podejrzewano, że podgląda dziewczyny w szatni, ale tłumaczył, że się zgubił i mu odpuszczono. Potem jednak coraz częściej któraś kobieta mówiła, że próbuje im zdjąć pod wodą kostium, dotyka po nogach, podtapia. Wystraszyłam się i zrezygnowałam z basenu.
Najgorsza sytuacja zdarzyła się kilka tygodni temu. Syn sąsiadki mojej babci, którego trochę kojarzyłam, spotkał mnie, gdy wracałam z pracy i poprosił, bym kupiła mu coś do picia, bo zapomniał pieniędzy. Jego nawet się nie bałam, był lekko opóźniony, ale nie wydawał się groźny. Kupiłam mu jakiś sok, ale gdy wyszłam ze sklepu jego już nie było. Odeszłam trochę, a on nagle rzucił mnie na ziemię, zakrył twarz rękami i próbował rozebrać. Dopiero jakiś rowerzysta go odgonił, ale byłam przerażona. Powiadomiłam o tym od razu rodziców, sprawę zgłosiliśmy na policję i póki co czekamy, a ja dalej żyję w strachu.
Dodaj anonimowe wyznanie
