#K9FIN
#iwoR7
Od kiedy pamiętam mój ojciec miał problemy z alkoholem, przez co KAŻDE nasze święta, praktycznie KAŻDA niedziela kończyła się kłótniami, płaczem, a czasami prawie rękoczynami ze strony matki. Zawsze było mi bardzo wstyd przed sąsiadami. Znienawidziłem przez to swojego ojca.
W szkole średniej byłem odludkiem, nie miałem przyjaciół, a wśród kolegów zawsze byłem ten inny. Czułem się bardzo samotny. Było bardzo podobnie jak w podstawówce. W przeciwieństwie do kolegów nie miałem dziewczyny. Bałem się do jakiejkolwiek zagadać. Po szkole średniej dostałem pracę (ciężką, niebezpieczną, ale dobrze płatną) i poszedłem na studia. Jak na nasze warunki z roku na rok zarabiałem coraz lepiej. Mama często robiła mi awantury o wiele rzeczy. Nawet gdy pierwszy raz dopiero na studiach! odważyłem się pójść do fryzjera, zostałem strasznie zniszczony. Ciągły szantaż emocjonalny.
Z czasem stać mnie było na samochód, a po pewnym czasie nawet na mieszkanie (na kredyt). Po kilku latach wyprowadziłem się od rodziców - tu oczywiści kolejna awantura, bo jak ja będę sam mieszkał, a w "domu" miałem wszystko. Toksyczna mama kazała mi przyjeżdżać codziennie na obiad, zostawać na noc w domu, chociaż mieszkałem na drugim końcu miasta. Odsuwałem się od rodziców. W pracy, pomimo upływu lat, z nikim się nie zaprzyjaźniłem. Codzienny smutek mnie zabijał. Powroty do pustego mieszkania, brak przyjaciół, drugiej duszy mimo 27 lat mnie dołowały. W pracy się uśmiechałem, śmiałem, mówiłem, że wszystko w porządku, kłamałem, gdy opowiadałem o wakacjach, weekendach. Mówiłem, że nigdy nie było lepiej, a miałem ochotę płakać, krzyczeć, wyć. Pragnąłem umrzeć. Prosiłem Boga, by mnie zabrał albo by zabrał komuś, a dał mi śmiertelna chorobę. Chciałem zginąć w pracy. Coraz więcej piłem. Kupiłem sznur i planowałem się powiesić. Szukałem miejsca i odwagi, ale nawet to mi w życiu nie wyszło.
Uświadomiłem sobie, że straciłem najlepsze lata mojego życia. Nie chciałem tak dłużej. Po kilki miesiącach ciągłej walki poszedłem do psychiatry. To było bardzo trudne. Wypłakałem się. Głęboka depresja. Leki wyprały ze mnie uczuć. Po jakimś czasie odważyłem się zapisać na portal randkowy. Napisało do mnie kilka dziewczyn, a jedna z nich od 2 lat jest moją żoną. Staramy się o dziecko.
Teraz mam 35 lat. Nikt nie wie, co przeżyłem. Depresja to prawdziwy horror. Dajcie sobie pomóc.
#c1vZ0
Potem mam wyrzuty sumienia, że nikomu nie przelałam pieniędzy.
#nlYXs
Było to dla mnie tak traumatyczne, że znienawidziłem ukochanych do tej pory rodziców, nie rozumiejąc, jak mogli zrobić mi coś takiego. Następnego dnia poskarżyłem się przedszkolance, błagając, by mnie zabrała do sierocińca. Na początku nie chciała do końca uwierzyć, ale gdy zobaczyła olbrzymiego guza na mojej głowie, z marszu zadzwoniła na policję. Pamiętam, jak błagałem, żeby mnie zabrali do domu dziecka, bo tata mnie zabije. Dzięki Bogu potraktowano mnie poważnie i odesłano do pogotowia opiekuńczego, po wizycie w szpitalu.
Policja poszła do mojego domu i zaczęła wypytywać o to, co im opowiedziałem. Rodzice zaprzeczyli, ale babcia... nie. Potwierdziła dodając, że owszem, niewychowany ze mnie szczyl, ale to ich sprawa i mają się nie wpierdzielać. Jak tylko sprawa się rozeszła, ciotki i wujek również stanęli po mojej stronie, jawnie narażając się całej rodzinie. O tych szczegółach dowiedziałem się po latach, od wujostwa, którzy przejęli opiekę nade mną i walczyli o moje dobro w sądzie jako świadkowie, doprowadzając do oskarżenia pozostałych krewnych o przestępstwo seksualne na nieletnim oraz znęcanie się nad nim. Jedna ciotka miała wtedy 16 lat, druga 18, a wujek 19 i należeli do bardzo nieśmiałych, cichych ludzi i bardzo bali się moich rodziców oraz dziadków, ale walczyli jak lwy. Nie dali się zastraszyć. Dzięki przedszkolance, która mi uwierzyła, policjantom, psychologom i tej trójce mogłem normalnie żyć.
A stulejki nie było, tylko miałem drobną infekcję.
#3iwEU
Gdy miał 9 lat, matka zostawiła ojca zabierając córkę, a jego zostawiając na pastwę debila, który lał go tak, że w szkole nie ćwiczył na wf-ie, by nie było widać siniaków od pasa. Dziecko harowało w gospodarstwie, a ojciec latał na baby.
Dzisiaj z córką i zięciem mieszkamy w jednym domu.Teraz, gdy mieszka w komfortowych warunkach, rodzice sobie o nim przypomnieli. Ciągle czegoś potrzebują - matka kasy, a ojciec pomocy w gospodarstwie, bo jest już stary.
Ich córka wyjechała za granicę i ma ich w dupie, z bratem ma sporadyczny kontakt. Gdy była w Polsce, odwiedziła nas i potwierdziła wszystko. Zięć kiedyś załamał się od ich ciągłych roszczeń i opowiedział o koszmarze, w jakim żył przez lata. Nie mogę patrzeć na tych ludzi, a potrafią nieproszeni zjawić się z wizytą lub przyjść na święta. Zięć chyba cierpi na syndrom sztokholmski, nie potrafi odciąć się od nich. A ja odkryłam, że jestem mściwą osobą, życzę im jak najgorzej za jego krzywdy.
Nie wiem, jak długo jeszcze wytrzymam i czy przy kolejnej wizycie nie wybuchnę.
#HvWef
Poniekąd mam do tego powód - jako osoba obdarzona przez naturę nieodpowiednim zgryzem, w dzieciństwie przechodziłam przez różne zabiegi, żeby zminimalizować wadę. Moją pierwszą dentystką była dosyć miła kobieta, natomiast następny pan dentysta już tak delikatny nie był - ból, który mi wtedy fundował, był porażający i pamiętam go do dzisiaj. Nadal mam trochę żal do rodziców, że kiedy ja się darłam wniebogłosy na fotelu, to oni wierzyli dentyście, że on jest delikatny, a ja przesadzam. Cóż - po latach wiem, że te zabiegi powinno się wykonywać pod znieczuleniem. Ale dzieci nic nie czują i nie pamiętają, prawda?
Od tego czasu moje wizyty u dentystów i ortodontów były raczej spontaniczne. Jednak w końcu niezbyt równe zęby zaczęły mi przeszkadzać i chwilę po 17. urodzinach udałam się do konsultację w sprawie aparatu ortodontycznego.
Nie przewidziałam tylko jednego - bezwiednej reakcji mojego ciała.
Jak tylko ortodonta wsadził mi palec w buzię, żeby ocenić lepiej sytuację, odruchowo zacisnęłam szczęki. Doktor w krzyk, a ja zamiast otworzyć buzię jeszcze bardziej zacisnęłam szczęki, nie wiedzieć czemu. Puściłam dopiero, kiedy poczułam, że przebiłam się przez jego rękawiczki i zaczęła mu lecieć krew.
Ja w płacz, doktor w krzyk do asystentów, że trzeba mu tę ranę opatrzeć.
Moje zaryczane tłumaczenia pomogły o tyle, że w pewnym momencie to on mnie bardziej uspokajał niż inni niego. A zęby leczył mi przez kolejne dwa lata - co prawda za każdym razem paliłam buraka idąc do jego gabinetu i przeprosiłam go chyba z tysiąc razy, a jego asystentom nie mogłam patrzeć w twarz, ale pan ortodonta po jakimś czasie zaczął obracać to w żart, tym bardziej że "rana wojenna" przerodziła się w poczciwa szramę, którą doktor się ponoć chwalił wszystkim znajomym.
Ale przynajmniej mam teraz ładne zęby :)
#MHOci
Brałam od mamy motki włóczki i przewijałam je w nowe motki. Dziennie przewijałam około 5-10 motków, czasami były to te same, które przewinęłam wcześniej. Trwało to przez wiele lat i właściwie nikt nie zwracał na to uwagi, ot kolejna dziwna zabawa dziecka.
Zamiast uczyć się na sprawdziany, ja siedziałam i przewijałam tą przeklętą włóczkę. Nikt mi nie kazał, po prostu robiłam to z własnej, nieprzymuszonej woli.
Dziś tak myślę, że to musiała być moja reakcja na stres i to że miałam bardzo zimne wychowanie oraz doświadczałam przemocy ze strony rodziców i dziadków. Był to chyba sposób na wyciszenie się i odreagowanie, czy też to, że przynajmniej nad tą włóczką mogłam mieć kontrolę i zwijać ją tak jak chciałam.
W każdym razie tak mi się przypomniało, bo właśnie dziergam na szydełku i rozwijałam dość spory motek, po czym stwierdziłam, że mnie to jakoś uspokaja, przez co dawno już zapomniane, zagrzebane w czeluściach pamięci wspomnienie powróciło.
#3gOK8
Wesele bez dzieci do lat piętnastu - ponieważ na weselu był alkohol, to ustaliliśmy taką zasadę.
A tak naprawdę siostra męża jest okropną kobietą, nie chcieliśmy jej zapraszać, ale wiadomo teściowie, rodzina.
A w takiej sytuacji nie miała z kim zostawić dzieci (trójka w wieku przedszkolnym, rozwydrzone i niegrzeczne, dlatego nikt się nie zgodził na opiekę).
A my mieliśmy cudowne święto naszego ślubu.
#8quJU
Tomek był i jest typem człowieka, który nie zauważy problemu, chyba że wytknie go mu 10 osób - więc zupełnie olewał moje prośby. Ciągle mówił, że jest zbyt ambitny, by pracować na magazynach czy jako kurier. Dodatkowo obwiniał mnie o wszystko. Jak jedzenie nie było smaczne, to nie dlatego, że nie stać nas na lepsze produkty, a dlatego, że jestem beznadziejna w gotowaniu. Stare, zepsute żelazko to żadna wymówka, on chce NA JUŻ wyprasowaną koszulę. A brak odkurzacza i pralki nie tłumaczy wcale tego, że zwykłe sprzątanie zajmuje mi pół dnia. Zaciskałam wtedy zęby i tłumaczyłam sobie, że to nie będzie trwało wiecznie. Ale jedna sytuacja przelała czarę goryczy.
12 marca straciłam pracę, tego samego dnia dostałam telefon z rodzinnego domu, okazało się, że moja babcia miała wylew. Mama błagała bym przyjechała, sama ledwo sobie radziła, leki i wizyty u lekarza niemało kosztowały. Byłam zupełnie załamana. Idąc do mieszkania kalkulowałam w myślach jak szybko zarobić parę groszy. Mogłam sprzedać kilka rzeczy, wystawić na Allegro jakieś mało znoszone ubrania, cokolwiek byle zarobić. Gdy otworzyłam drzwi do domu, doznałam szoku. Bez mojej wiedzy Tomek kupił sobie... teleskop. Z dumą pokazał mi duży, złożony sprzęt za, jak twierdził, siedem tysięcy i podniecony mówił, że zamierza go wypróbować za miastem. A gdy spytałam skąd miał pieniądze, nawet nie próbował kłamać:
- Trochę odłożyłem, pożyczyłem od kolegów - już miałam mu powiedzieć co myślę o zadłużaniu się u ludzi, gdy dodał: - no i czasami podbierałem ci z portfela. I tak byś wydała je na jakieś stare wędliny, a tak zobacz co udało mi się kupić dzięki oszczędności!
Tego samego dnia jego rzeczy wylądowały przed kamienicą, a ja kupiłam bilet na pociąg i wróciłam do mamy. Jakoś załatwiłam sprawę ze studiami, podjęłam się kolejnej pracy. A o Tomku słyszałam tylko czasem z plotek znajomych. Okazuje się, że nadal się zapożycza i ma przez to wrogów w okolicy. Ratuje się ucieczkami za miasto, prawdopodobnie z teleskopem.