Jestem zazdrosna o mojego ojca. Zawsze miałam z nim dobry kontakt, ten sam "charakterek", ostry żart itp. Interesowały nas te same tematy.
Dziś nie mogę znieść, że woli rozmawiać o, dajmy na to, nowym piecu w kotłowni z moim mężem. Gdy z ciekawostką na jakiś temat idzie najpierw do swojego zięcia, a nie do mnie, to jestem wściekła i rozczarowana jednocześnie. Czuję, że woli jego, a nie mnie, bo jestem dziewczyną, a nie jego wymarzonym synem, którego nie ma. Wcześniej tak nie było, dopiero gdy wprowadził się do mnie mąż.
Staram się czasami podyskutować z nim tak jak kiedyś, pożartować i obśmiać kogoś lub coś, ale to już nie to samo co było. Mój ukochany tata woli męskie towarzystwo i jest mi z tym cholernie przykro, bo wciąż chciałabym być jego ulubionym kompanem do rozmów.
Mam skryty żal do męża, że z nim rozmawia, bo to w końcu mój tata a nie jego. I choć mąż raczej jest powściągliwy w kontaktach, to mój ojciec o nie mocno zabiega.
I czasami pojawia się myśl by ich skłócić. Nie zrobię tego oczywiście, ale jakoś tak mi lepiej gdy przed snem wyobrażam sobie, że są na siebie źli, a mój ojciec znów uważa mnie za kogoś z kim najlepiej mu się gada.
Będzie obrzydliwie i anonimowo.
Moja siostra jest syfiarą. Potrafi nie myć się przez tydzień (czasami nawet przez kilka), w jej ustach rozwinęła się już pewnie nowa cywilizacja, a jej pokój zapachem przypomina pałac ze średniowiecza z jedną łazienką. Pomijam to, jak bardzo moi rodzice walczyli z nią o to, by się jakoś ogarnęła (tak, udało im się jej pomóc).
Tak czy siak, siostra bardzo lubi grać na komputerze. Ma więc myszkę, klawiaturę, monitor i inne badziewia, które co chwilę wymienia za hajs od dalszej rodziny.
Historia rozchodzi się o myszkę.
Myszka ta ma szpary, w których utyka łój, woskowina, kurz, generalnie cały brud, który przybiera żółtą w barwę. A ja uwielbiam go jeść.
Co miesiąc siostra daje mi tę myszkę do wyczyszczenia (bo "lubię to robić"), a ja zwracam ją w perfekcyjnym stanie. Zamykam się na klucz w pokoju i wydłubuję kawałeczki, po czym je zjadam. Myślę, że nikt się nie domyśla, bo zawijam jakąś chusteczkę i udaję, że to tam umieściłam brud z myszki, po czym zanoszę ją do kosza i czymś przygniatam.
Jak to smakuje? Zależy, czego jest więcej. Jeśli woskowiny, smak jest bardziej gorzki i pozostawia charakterystyczne uczucie w buzi. Jeśli łoju, bardziej neutralny, lekko słonawy.
Mam nadzieję, że dostatecznie anonimowe.
Miłego dnia wszystkim!
Anonimowe to jedyne miejsce gdzie udzielam się w komentarzach. Na portalach gdzie trzeba ujawniać swoja tożsamość zawsze milczę, bo boję się negatywnych odpowiedzi i tego, że znajomi zobaczą co myślę.
Dziękuję za możliwość wypowiedzenia się.
Od paru lat prowadzę swój własny gabinet kosmetyczny i zatrudniam w nim 5 osób. Niedawno otworzyłam drugi gabinet i zaszłam w ciążę, więc postanowiłam wycofać się z mojej działalności w pierwszym gabinecie, jako że znałam tam już zespól i miałam do nich pełne zaufanie. Wszystkim dziewczynom dałam podwyżki i większą "władzę", ale też zaznaczyłam, że nadal ja szefuję i jak coś będzie nie tak, mają do mnie dzwonić czy pisać, a przyjadę.
Wszystko było OK, zaglądałam tam dwa razy w tygodniu i ogólnie byłam na bieżąco z zabiegami za pomocą versum (taki program do ustalania wizyt).
Jednak po jakimś czasie jedna z dziewczyn złożyła mi wypowiedzenie. Pytałam co się stało, ale nie chciała powiedzieć, więc olałam sprawę. Zatrudniłam nową babeczkę i tyle. Potem jednak następna ze starej ekipy chciała się zwolnić, ale ona już mi powiedziała dlaczego.
Jedna z dziewczyn sama siebie nazwała pięknie managerem i wszystkim zakomunikowała, że ja ją wyznaczyłam do rządzenia, co nigdy nie było prawdą. Dziewczynom głupio było do mnie dzwonić i się pytać, czy to prawda, wierzyły jej na słowo. W głowie się nie mieści, co ta dziewucha (Karolina) wyprawiała. Mobbing to mało powiedziane! Zrezygnowała całkowicie ze swoich klientek i przerzuciła je na dziewczyny (w versum zapisywała na siebie), a ona sama krążyła po gabinetach zabiegowych i pouczała dziewczyny przy klientach, że robią coś nie tak. Potrafiła skrytykować fryzurę dziewczyny i kazać jej iść do domu umyć włosy i przyjść w innym uczesaniu. Mało tego, teksty typu "dalej, leniwa pindo, rób te paznokcie" były na porządku dziennym. Robiła im testy na temat wiedzy z zakresu pielęgnacji, z tym że była na tyle niedouczona, że błędne odpowiedzi uznawała za te poprawne. Kazała im pracować w nieludzkich warunkach, bez przerw, bo za każde odejście od klientki, nawet na szybkie siku, darła się na nie i groziła, że je wszystkie wyrzuci na zbity pysk. W pracy nie można było rozmawiać o jakichś prywatnych sprawach. Z mojego salonu zrobiła sobie obóz pracy. Klientki poodchodziły, jak słyszały jej darcie się w socjalu i ogólne czepianie się dziewczyn. Do samych klientek też potrafiła mieć teksty typu "jak coś się nie podoba, to wyp...".
Jak o tym usłyszałam, to krew we mnie zawrzała. Wywaliłam ją dyscyplinarnie z dnia na dzień, ale ciągle się zastanawiam, po co ona to robiła. Ani nie miała z tego szefowania większych pieniędzy, ani innych korzyści. Po prostu dramat. Do teraz nie rozumiem, jak można być takim człowiekiem.
Historia z czasu moich studiów o tym jak cudownego promotora sobie wybrałem do pisania pracy. Wyznanie chciałem zamieścić wcześniej, ale z obawy, że ktoś mnie rozpozna po sytuacji zamieszczam wyznanie już jakiś czas po obronie.
Temat mojej pracy był dla mnie niezwykle ciekawy, do tego dogadałem się z profesorem, którego wszyscy mi polecali, rzeczywiście na forach miał same pozytywne opinie, sam osobiście go nie znałem. Nawet inni prowadzący polecali go, jako eksperta w dziedzinie, która mnie interesowała. Wszystko ustalone, można pisać pracę, co może pójść źle?
Otóż wszystko.
Zgromadzenie materiałów nie było dla mnie dużym problemem, nawet zacząłem planować co napisać i skrobałem jakiś wstęp. Plan pracy wysłałem promotorowi, a w odpowiedzi dostałem informację o zmianie tematu. Próbowałem się kłócić, ale niestety nic to nie dało, mam pisać na nowy temat bo tamten był za podobny (chyba do czyjejś rozprawy doktorskiej, która była w trakcie powstawania).
Problemy z nowym tematem zaczęły się już przy gromadzeniu literatury, praktycznie wszystko anglojęzyczne. Z angielskiego niestety raczkuję, przez całą edukację miałem język niemiecki. Ale od czego jest Google tłumacz, jakoś sobie radziłem.
Niestety, promotor praktycznie w ogóle nie odpowiadał mi na maile. Chodziłem na konsultacje, to albo nie miał czasu, albo zaraz wychodził i kazał wysyłać maile. Telefonów ode mnie też nie odpierał. Praktycznie zero kontaktu.
Mój "nowy" temat pracy był na tyle nowy, że publikacji było naprawdę niewiele. Część osób z katedry polecała mi przeprowadzić doświadczenia (bo były do tego możliwości), jednak bez promotora nie miałem wstępu do laboratoriów.
Pracę oddałem w terminie, niestety promotor mi jej nie zaliczył, ze względu na to, że była zbyt krótka i nie wyczerpywała tematu. Więc oblałem semestr.
W kolejnym semestrze za poprawkę musiałem zapłacić ładną sumkę. Moje wcześniejsze skargi na promotora u rektora zostały puszczone mimo uszu. Nie miałem nawet jak walczyć. Pracę napisałem na swój wymarzony temat i u kogo innego. Obroniłem się na 5.
Nie ukrywam, że mając naście lat nie byłam zbyt błyskotliwa. Historia miała miejsce krótko po tym, gdy skończyłam 17 lat. Poznałam wtedy chłopaka. Pierwsza miłość, związek, więc strasznie się nakręcałam. Chłopak zaproponował mi wtedy pierwszy wieczór z nocowaniem u niego. Oczywiście wiedziałam co pewnie będziemy robić, więc chciałam się przygotować. Wymyłam się, wysmarowałam jakimiś balsamami, ale stwierdziłam, że przecież jak zobaczy mnie bez ubrań, to przestanę mu się podobać, bo w tamtym czasie wyskoczyło mi sporo rozstępów na udach i pośladkach, dodatkowo zdobionych przez pryszcze.
Nie mam pojęcia co mi strzeliło do głowy, ale uznałam, że pomalowanie tyłka i ud podkładem do twarzy oraz pudrem rozwiąże mój problem. Stwierdziłam, że tylko lekko przykryję owe niedoskonałości, ale wyszło na to, że dosłownie wytapetowałam sobie cały tył.
Nastał wieczór, pojechałam do chłopaka i z oglądania filmu szybko przenieśliśmy się do sypialni. Gdy już do czegoś doszło, nie wiedziałam nawet, że siedząc bez spodni, właśnie odcisnęłam cały swój tył na jego ciemnogranatowej pościeli. Podczas wiadomych zabaw cała jego pościel pokryła się jasnymi smugami i plamami. Niestety zobaczyłam to dopiero rano, gdy zdziwiony chłopak obudził mnie pytając skąd te plamy wszędzie. Ja zszokowana, nie miałam pojęcia jak mu to wytłumaczyć, przecież nie powiem mu w prost o tym co zrobiłam. No niestety chyba sam się domyślił, że to plamy mojego autorstwa, gdy wskazał palcem na wyżej wspomniany odcisk zadka. Ja zmieszana, powiedziałam, że muszę już iść, zupełnie olewając jego zdziwienie. Jakie to było głupie... Później wpadłam na pomysł, aby napisać mu SMS-a, że to ślady po jakimś kremie do ciała i tak też zrobiłam, ale jedyne co mi odpisał, to że dziwnie się zachowuję. Cóż, rozstaliśmy się jakieś dwa dni później.
Mam 17 lat, rozmawiam z wymyślonymi przyjaciółmi. Tak sobie siedzę i gadam, wyrażam się, nazywam myśli, opowiadam żarty i pokazuję memy. Wyobrażam sobie reakcje i relacje z wymyślonymi ludźmi.
Czasem też, że odniosłam w czymś sukces i udzielam wywiadu. Albo że jestem 60 lat starsza i opowiadam wnukom o mojej młodości.
Pozdrawiam moje przyszłe dzieci.
Zostałam wychowana w taki sposób, że dziecko ma mieć szacunek i słuchać się starszych. Byłam więc przykładną córką i uczennicą, ale bywały momenty, że nie za bardzo wiedziałam za co mi się obrywa.
Dostawało mi się za bałagan w pokoju, gdy dumna z siebie biegłam pochwalić się, że posprzątałam, bo wg mojej mamy sprzątnęłam za słabo. Dostawało mi się za posiadanie zbyt wielu rzeczy w szafce, za dwójki z dyktanda, za nie zaśpiewanie piosenki przed gośćmi. Raz nauczycielka kazała mi stać całą lekcję, bo zapomniałam zeszytu. Inna nauczycielka karała całą klasę za zbyt melodyjne i dziecinne mówienie "dzień dobry". Dostawałam ochrzan za to, że kolega z klasy znowu mnie pobił, a ja się nie postawiłam. Dostawałam lanie za wyrywanie kartek z brudnopisu i za opowiadanie w szkole, że dostałam lanie. Dostawałam ochrzan za wyrzucenie zbyt dużej ogryzki po jabłku, rodzice grozili nawet, ze następnym razem będę musiała ją zjeść ze śmietnika. Dostawałam ochrzan za golenie nóg, a po przeforsowaniu pozwolenia na golenie za wyrzucanie zużytych maszynek do golenia, bo jeszcze da się ich użyć, mimo że nogi goliłam już nimi chyba z 5 razy. Nauczycielka miała do mnie pretensje, że nie wiem gdzie pracował mój tata zanim się urodziłam, byłam wówczas 7-letnim dzieckiem. Spytała z furią czy wiem chociaż, że żyję.
Miałam ochrzan za to, że zimowe buty się rozkleiły i trzeba kupić nowe, lanie za to, że za głośno się zachowuję, za to, że boję się iść sama po ciemku do sąsiadki po cukier (mimo że rodzice byli w domu) za to, że nie wzięłam darmowej oranżady na imprezie szkolnej, za to, że nie chcę iść znowu do kościoła i śmiem wypominać rodzicom, że sami nigdy nie chodzą, a mnie wysyłają co tydzień.
Przytoczyłam takie łagodne przykłady tego jak mnie w domu i w szkole poniżano. Całe dzieciństwo spędziłam w przeświadczeniu, że do szacunku trzeba dorosnąć, bo tylko dorosłym należy się szacunek. Byłam pełnoletnia, ale nadal nikt mnie nie szanował i pozwalałam na to, bo taka była kolej rzeczy zawsze. Ja nie mam nic do gadania, inni dają mi zjebki za to, że żyję. Trafiałam na dupków chcących jednego i nie wiedziałam dlaczego tak się dzieje. Dopiero w wieku dwudziestu kilku lat chłopak powiedział mi w czym rzecz - daję sobą pomiatać. Bo jak nie dawać sobą pomiatać jeśli wychowano cię w przeświadczeniu, że ty nie zasługujesz na szacunek? Jak masz sama siebie szanować i szanować rodziców, jeśli rodzice nie szanują Ciebie?
Od zawsze wychowywałam się bez ojca, ale też nigdy nie narzekałam na jego brak, nie myślałam o tym, że go nie ma, nie zazdrościłam innym, że mają oboje rodziców, Mama zawsze spełniała się w roli nie tylko swojej, ale i jego. Ojca znam, mieszka niedaleko, ale kontakt mamy zerowy. On ma swoją rodzinę i "nowe" dzieci. Wszyscy dookoła doskonale znają naszą sytuację.
Podobieństwo między mną a przyrodnią siostrą jest kolosalne, skóra zdjęta ze mnie. Nie tylko skóra niestety, lubimy to samo, te same rzeczy nam się podobają, mamy podobne zainteresowania. Nie powiem, że jesteśmy koleżankami, ale jeśli się spotkamy, to jak najbardziej lecimy na tych samych falach. Najśmieszniejsze są sytuacje, kiedy znajdziemy się obie w grupce wspólnych znajomych i zaczynamy dzielić się swoimi wrażeniami czy poglądami na jakiś temat. Wygląda to mniej więcej w ten sposób:
- Ja lubię coś tam.
- Ja też, ale bardziej podoba mi się coś tam.
- Tak samo jak mi, zawsze uważałam, że coś tam.
- Dokładnie, zgadzam się z tobą w 100%.
itd.
A wiecie co najbardziej bawi wtedy mnie i moich znajomych? To, że Młoda nie ma nawet pojęcia o łączących nas więziach. Cóż, najciemniej pod latarnią ;)
Gdy byłam małym dzieckiem, moja mama wyszła za mąż za potwora. Bicie, molestowanie, wyzwiska były na porządku dziennym, stały się nieodłącznym elementem zarówno mojego dzieciństwa, jak i dorastania. Wiele razy kabel rozciął mi skórę na plecach, nie dostawałam obiadu i kolacji, jeśli nie nauczyłam się całej tabliczki mnożenia (miałam wtedy 7 lat), stałam boso w samej podkoszulce i majtkach w zimnej łazience. Nie radziłam sobie z tym, niszczyło mnie to psychicznie, a dalsza rodzina nie miała o niczym pojęcia. Ukrywałam siniaki i rany, nie ćwiczyłam na wf-ie, nawet latem ubierałam bluzy.
Kończąc podstawówkę, wkręciłam się w sporo starsze towarzystwo, przy którym nie brakowało mi alkoholu, papierosów, po pewnym czasie doszły narkotyki różnego typu. Nie chciałam eksperymentować, tylko się wykończyć. Przez głodzenie nabawiłam się anoreksji, z której do tej pory nie wyszłam. Jako nastolatka zostałam dwukrotnie wykorzystana, wpierw przez partnera matki, potem przez kolegę. Okaleczanie się, próby samobójcze, co rusz pobyt w psychiatryku nie były u mnie czymś nadzwyczajnym. Byłam wyrzucana z domu bądź też sama uciekałam, byle tylko nie dostać po raz kolejny, choćby za czwórkę z geografii, bo przecież powinnam dostawać same piątki. Tutaj wtrącę, że mam rodzeństwo, które było traktowane zupełnie inaczej.
Sześć lat chodziłam do psychiatrów, którzy stwierdzili u mnie borderline, silną depresję, trzy różne nerwice. Gdy skończyłam 18 lat, było jeszcze gorzej. Ojczym nie dawał mi spokoju, co do minuty miałam wyliczony czas, w jakim miałam się wyrobić z powrotem ze szkoły. Życzyłam jemu jak najgorzej, matce też - pozwalała mu na to wszystko. Nie miałam w niej oparcia.
Kilka lat temu oboje zmarli, a ja zaczęłam żyć na własną rękę, tak leci już trzeci rok.
Nie minęło dużo czasu (od mojego ''pójścia na swoje''), a moje życie powoli się normuje. Co prawda rzuciłam szkołę, nie mam pełnego wykształcenia, nie mam już rodziny z powodu zdarzenia losowego, ale z każdym miesiącem coraz bardziej czuję, że żyję. Mam wspaniałego narzeczonego, mieszkamy razem, oboje pracujemy. Wreszcie nie muszę martwić się o przyszłość, nikt mnie już nie gnębi, a do tego spodziewamy się synka. Z młodzieńczych nałogów zostało mi tylko palenie, dalej walczę z powracającą anoreksją, problemami z sercem, psychiki jednak nie wyleczyłam.
Gdy patrzę na rosnący brzuch i wyobrażam sobie swoje dziecko, zastanawiam się, jakim człowiekiem była moja matka i jej partner. Nie wyobrażam sobie, bym mogła swojemu maleństwu zrobić podobną krzywdę. Zabiłabym, gdyby włos spadł mu z głowy. Jak widać, niektórzy ludzie wybitnie dzielą swoje dzieci na ''aniołki;' i ''te bachory, co mogłam usunąć''. Tak, często słyszałam ten tekst.
Prośba do każdego - nie bądźcie obojętni. Wasz moralny paraliż często jest dla kogoś tragiczny w skutkach.
Dodaj anonimowe wyznanie
