Jestem bałaganiarą. Walczę z tym, bo momentami sama mam dość tego, że w ciągu jednego wieczoru potrafię zamienić pokój w pobojowisko. Moja koleżanka z kolei jest pedantką.
Któregoś dnia stwierdziłam, że koniec z tym syfem i przez parę godzin posprzątałam cały pokój. No, prawie cały. Zostały jeszcze tylko ubrania, które wszystkie (dosłownie) od paru dni, zamiast w szafie, leżały na podłodze. Wyżej wspomniana koleżanka powiedziała, że zanim je poukładam i powsadzam do szafy, muszę je wszystkie wyprać. No OK, przyjmuję to na klatę. Jednak chwilowe zaćmienie mózgu, spowodowane zapewne zmęczeniem po kilkugodzinnych porządkach, spowodowało, że bez większego namysłu postanowiłam wszystkie te ubrania wyprać jeszcze tego samego dnia. Nie zwracając kompletnie uwagi na to, że była już dość późna pora, zrobiłam po kolei ok. 6 prań... Niestety, nie wzięłam pod uwagę tego, że nie będę miała gdzie powiesić tych wszystkich ubrań. Do mniej więcej pierwszej w nocy udało mi się znaleźć miejsce dla 4 prań. Ubrania wisiały dosłownie WSZĘDZIE. Na telewizorze, karniszu, grzejnikach, wieszakach, drzwiach od szafy, krzesłach - nawet na wszystkich klamkach dumnie zawisły skarpetki. Pozostałe ubrania niestety skisły i musiałam prać je kolejny raz.
Przez kilka następnych dni cały mój pokój wyglądał jak jedna wielka suszarnia i w ogóle nie było widać, ile pracy włożyłam w to, żeby było czysto. Jak ubrania wyschły, trzeba je było poskładać, a że kompletnie nie miałam na to czasu, a nie chciałam wkładać nieposkładanych do szafy... znowu wylądowały na podłodze :D
PS Już się trochę ogarnęłam i po wejściu do mojego pokoju przynajmniej widać podłogę...
Często w ramach wychowania rodzice straszą swoje dzieci konsekwencjami, które mogą być następstwem różnych występków. Jest to np. "jak nie posprzątasz w pokoju, to wyrzucę ci zabawki" itp. Myślę, że każdy wie o czym mówię.
Nic jednak nie przebije mamy mojego chłopaka, która mówiła mu, że jeśli wyjedzie rowerem poza własne podwórko, to źli panowie wytną mu nerkę.
PS Działało.
Sytuacja miała miejsce na typowym spotkaniu z przyjaciółmi, a działo się to całkiem niedawno. Z racji tego, że w mojej "paczce" były same wstydliwe osoby stało się coś, co zapamiętam chyba do końca życia.
Jak już wspomniałam, siedzieliśmy sobie ze znajomymi, rozmawialiśmy i miło spędzaliśmy czas. Nagle jeden z kolegów wpadł na pomysł zamówienia pizzy. Wszyscy jednogłośnie się zgodzili.
Zaczęła się kłótnia o to, kto dzwoni. W końcu padło na najsłabszego w stadzie, który wiedział, że jeżeli nie zadzwoni, nic nie zje (a był podobno bardzo głodny).
Kolega dzwoni. Pot leje mu się z czoła, serce bije coraz mocniej..
- Witam, jestem Maciek Nowak, mieszkam w Poznaniu i chciałbym zamówić pizzę...
Wszyscy wybuchli śmiechem.
Maciek patrzy na nas, my na Maćka, a w słuchawce nagle słychać przerywanym głosem, w którym można było usłyszeć donośny śmiech "Niech pan jeszcze numer buta poda".
Kolega, który był bardzo zestresowany zamówieniem pizzy, chyba już nigdy po nią nie zadzwoni.
Jak byłam mała, bardzo lubiłam jeść watę cukrową. Lubiłam ją do tego stopnia, że pewnego dnia postanowiłam zrobić ją sama z... waty i cukru. Niestety nie smakowała tak jak powinna...
Dzień ślubu kuzyna, wstaję rano, a że staram się być fit, to podstawowe zdrowe śniadanko i woda, której dziennie piję 1,5 litra. Ślub miał odbyć się o 17:00, więc w domu wyżłopałam już ok. 1 litra. Nie pomyślałam jednak o tym, że po takiej ilości mój pęcherz może tego nie wytrzymać.
Dojechaliśmy do kościoła, ceremonia już się zaczęła, a ja czuję, że zaraz mój pęcherz eksploduje. Staram się zająć myśli czym innym, by tylko nie skupić się na tym, że zaraz poleję się w majty. Wpadłam na pomysł, że przecież mam lustrzankę i gdy będę chodzić po kościele i popstrykam zdjęcia, to zapomnę przez moment i trochę mi ulży. Myliłam się i czułam, że nie dam już rady. OK, no nic, muszę wyjść z kościoła i poszukać jakiejś toalety.
Wyszłam przed kościół i szukam, obeszłam kościół i nic, nie ma ani toalety, ani jakiegoś ustronnego miejsca, bo wszędzie ludzie i samochody. Widzę jakiegoś pana i myślę, że może on będzie wiedział gdzie jest tu jakaś toaleta. Pytam i okazuje się, że wie! Moja radość była nie do opisania. Powiedział, że znajduje się za murem 30 metrów od kościoła. Podziękowałam serdecznie i biegnę w szpilach, myśląc tylko o tym, by się wypróżnić.
Schodzę po schodach w dół i widzę drzwi z napisem "WC", gwiazdki w oczach, wybawienie, no cudownie! Wchodzę, zamykam drzwi, załatwiam się i już chcę wychodzić, gdy nagle... zamek się zaciął! No pięknie, jak pech, to pech. Panika, prawie ryczę z bezradności i już w głowie myśli, że przesiedzę tu pewnie całą noc, bo każdy będzie zajęty i nie zauważy nawet mojej nieobecności. No niestety, zostaje jedno jedyne wyjście. Wyjść górą... Miałam obawy, że mogę uszkodzić lustrzankę ojca (za którą trochę dał i która nie była w futerale). Eh, ale nie było innego wyjścia. Szpile przerzucam przez drzwi, noga na klamkę, odbicie niczym ninja, przekładam nogi i hyc, genialnie, udało się!
W tym momencie weszła starsza babeczka, patrzy na mnie jak na debila, milcząc, a ja odparłam tylko "zaciął się zamek" i wyszłam. Cała i zdrowa, choć upocona i roztrzęsiona wróciłam do kościoła, a na weselu bawiłam się całkiem nieźle, więc tamten dzień nie był aż taki zły, choć zapamiętam go pewnie na długo :)
Moi dziadkowie bardzo się kochali, babcia była jak dama - zawsze pełny makijaż, szpilki i modna stylówka, pełna klasa, ale przy rodzinnym stole zawsze opowiadała najsprośniejsze żarty jakie można sobie wyobrazić. Zawsze w tajemnicy przed dziadkiem dawała mi i bratu po około 100 zł tygodniowo. Dziadek w tajemnicy przed babcią mniejsze sumki. W towarzystwie zazwyczaj sobie dogryzali, ale kiedy jedno wychodziło z pokoju, drugie mówiło jak bardzo kocha partnera. Byli bardzo oryginalną parą, tak bardzo żałuję, że babcia nie została z nami dłużej, tak wiele mogłaby mnie nauczyć i tyle ciekawych rzeczy opowiedzieć.
Babcia bardzo dużo paliła za młodu, miała tak chore płuca, że nie mogła normalnie oddychać. Pewnego dnia zemdlała i zabrało ją pogotowie. Trafiła na OIOM, nie wierzyłam, że ta silna kobieta zawsze z bezczelnym i chamskim żarcikiem płakała i była taka bezradna przy odwiedzinach. Ale było coraz lepiej, miała niedługo wyjść, trafiła na inną salę. Dziadek z tego powodu chciał jej zrobić niespodziankę. Odkąd pamiętam miała coś nie tak z łóżkiem. Dziadek postanowił kupić jej nowe, nie przychodził do szpitala często, bo musiał wszystko dopieścić. Babcia oczywiście o niczym nie wiedziała, pewnie się dziwiła dlaczego dziadka przy niej prawie wcale nie ma...
Wieczorem w dzień przed wyjściem odeszła. Po prostu zasnęła. Przez głupią niespodziankę nie pożegnali się porządnie, dziadek nie mógł sobie tego wybaczyć. Bardzo, bardzo, bardzo źle zniósł jej odejście, ale minęła kupa czasu i już jest lepiej, ciągle opowiada o babci i widzi ją w snach, wie, że czeka na niego, w dniu jej urodzin zawsze robi rodzinny obiad. Ma 90 lat, jest profesorem, nadal jeździ autem i wykłada na politechnice, jest też najlepszym dziadkiem na świecie :)
Ale nie wytrzymam, jak wam nie dopiszę jego jednej wtopy: raz babcia robiła mega obiad, wysłała dziadka po pyzy, a dziadek poszedł do PIZZERII i zamówił 10 "pyz". Wyobrażacie sobie złość babci, kiedy przychodzi cała rodzina na jej kaczkę i skrzydełka, a wszyscy jedzą pizzę? :D
Podczas rozmowy z dziewczyną, w której się skrycie od kilku lat podkochuję, jakimś dziwnym trafem nakłoniłem ją do założenia konta na portalu randkowym. Podbijam poprzeczkę bycia przegrywem.
Podczas wycieczki do Chin, ja i mój chłopak zatrzymaliśmy się w hostelu. Nasz pierwszy wieczór spędziliśmy na integracji, podczas której obficie lał się alkohol. Następnego dnia nie czułam się najlepiej. Wybraliśmy się do restauracji, w której samemu wybiera się i nakłada sobie jedzenie. Wzięłam jakiś ryż z przyprawami, trochę sosu i zasiedliśmy do jedzenia. Wyjątkowo ciężko szło mi jedzenie ryżu pałeczkami, więc w końcu sięgnęłam po łyżkę. Wtedy okazało się, że ryż na mnie patrzy. To, co wzięłam za przyprawy, w rzeczywistości było maleńkimi rybkami. Chyba żyły.
Parę lat temu mój kuzyn spowodował wypadek. Jechał pijany. Uciekł z miejsca zdarzenia. Na szczęście obserwowali to ludzie, którzy szybko zadzwonili po pogotowie i uratowali dziewczynę. Jechała skuterem, kierownica wbiła się jej w brzuch - dostała krwotoku, miała powybijane większość zębów. Dzisiaj ma się dobrze, w miarę dobrze.
Mój kuzyn nie siedział w więzieniu, dostał wyrok w zawieszeniu, do dzisiaj spłaca długi. Stracił prawo jazdy. I dalej jeździ pijany. Jego żona także prowadzi po alkoholu i nie zdaje sobie sprawy, jakie sprawia niebezpieczeństwo.
Tydzień temu pokłócili się. Oboje pijani. Pierwsza pojechała ona, a za nią on. Bardzo im odwala, kiedy piją. Widziałam, jak kuzyn wsiadał za kierownicę. Był to pierwszy raz, nie mieszkam z nimi. Długo nie musiałam myśleć. Zadzwoniłam na policję, podałam marki samochodów i numery rejestracyjne.
Złapali ich. Tym razem nic nikomu się nie stało. Czy mam wyrzuty sumienia? Nie mam, ale nikomu nie powiedziałam, że to ja zadzwoniłam. I nie wiem czemu, ale nie mam odwagi.
To, co opiszę, wydarzyło się ponad 10 lat temu. Miałam jakieś 14/15 lat, z racji wieku i szalejących hormonów musiałam się jakoś wyżyć i ukojenie odnalazłam w pisaniu pamiętnika. Czar prysł, kiedy dostał się on w ręce mojego starszego brata. Najgorsze było to, że miałam naprawdę polot i w dość rozbudowanych esejach pisałam o uczuciu, którym darzyłam jednego chłopaka, a który oczywiście nic o tym nie wiedział. Każdego dnia przeżywałam piekło z obawy, że w jakiś sposób podpadnę bratu, a on mu wszystko wyjawi.
I stało się, pamiętam, że był listopadowy wieczór, a ja dostałam SMS: "Czy to prawda, co powiedział mi Twój brat?" W tym momencie mój świat się zawalił, a ja myślałam, że najpierw brata uduszę, a później zapadnę się pod ziemię. Z rozpaczy postanowiłam, że nie będę przebywała w jednym domu ze zdrajcą i po naoglądaniu się wielu życiowych seriali, postanowiłam, że muszę to przetrawić gdzie indziej. Żeby było bardziej dramatycznie nagrałam na mp3 100x piosenkę Edyty Bartosiewicz "Opowieść" i wyszłam. Miałam szczęście, bo pogoda mi sprzyjała - padał ulewny deszcz. Byłam zachwycona, że mogę delektować się moją tragedią w taki sposób, ale po jakimś czasie trochę mi się to znudziło. Nie chciałam być w domu, w którym przebywał ten zdrajca, więc postanowiłam, że poczekam na jedyny autobus jaki jeździł z mojej wsi o tej porze i udam się do koleżanki, która mieszkała na stancji. Zabrałam plecak z książkami, jakieś ubrania na zmianę, wyłączyłam telefon i uciekłam. Wszystko przebiegło sprawnie, dotarłam do koleżanki, spędziłam u niej noc, a na drugi dzień najzwyczajniej w świecie udałam się do szkoły. Tam dowiedziałam się, że przez całą noc szukało mnie pół wsi, a moje zniknięcie najbardziej przeżył mój brat, który ponoć (ciężko mi w to uwierzyć) płakał jak bóbr, że to wszystko przez niego.
Nieraz słucham mojej czternastoletniej kuzynki i śmiać mi się chce z jej problemów, ale właśnie wtedy przypominam sobie o mojej historii i stwierdzam, że nie można w żaden sposób bagatelizować uczuć nastolatków, bo są one tak samo silne jak u osób dorosłych.
Zapomniałabym o najważniejszym - do brata jeszcze długo się nie odzywałam, ale dzięki niemu zyskałam cudowną miłość, która trwa do dziś :)
Dodaj anonimowe wyznanie
