Mam 18 lat, od zawsze miałam problemy z odżywianiem, od jakiś 2 lat wymiotuję, a potem głodzę się 2-3 dni, nikt z rodziny nie wie co robię, szkoła z internatem sprawia, że utrzymywanie tego wszystkiego w tajemnicy jest o wiele łatwiejsze.
Ale lubię jeść i to bardzo, a święta jak święta to doskonała okazja do jedzenia. Przez całe 3 dni tak się obżerałam, że nie mogłam patrzeć na siebie w lustrze i kilka razy wymiotowałam.
Dzisiaj kiedy wracaliśmy od rodziny przypadkiem powiedziałam, że jestem strasznie głodna, bo nic dzisiaj nie jadłam, nie pomyślałam co mówię, był to już drugi dzień, w którym praktycznie nic nie jadłam i spodziewałam się jakiejś negatywnej reakcji na moje słowa.
Tylko moja matka się odezwała i powiedziała „właściwie to dobrze, zrzucisz trochę świątecznego tłuszczu”.
Nie mam pojęcia co robić, czy śmiać się czy płakać, wiem tylko że potrzebuję pomocy.
Ostatnio miałem ostry przypał.
Przed świętami chodzę po sklepie, odhaczam kolejne rzeczy z listy dla mnie i dziadków, bo robię im zakupy z racji ich wieku. Ludzi pełno, zaraz sklepy kilka dni nieczynne, więc robią zapasy stulecia.
Nie mogę znaleźć jakiegoś kefirku, margaryny i rozglądam się po tych lodówkach, rozglądam, ale nie widzę, a babcia prosiła, żebym wszystko co do sztuki kupił. Odwracam się, a tam w wózku, w kartonach, tuż za mną, przy lodówkach wózek i i cały karton kefirku i stosik margaryn, to biorę kilka sztuk. Jajka też były, to też pakuję. Pewnie nie zdążyli wyłożyć - myślę.
Zadowolony, że nie muszę po innych sklepach chodzić, idę do kasy, gdy nagle jakaś kobieta krzyczy "oddawaj to". Odwracam się zaciekawiony, a kobitka na oko pięćdziesięcioletnia podchodzi do mnie i zaczyna szarpać mój koszyk. Zaskoczony ratuję zakupy, myśląc o jajkach, gdy nagle ochroniarz do mnie podchodzi i również wyrywając mi koszyk mówi "wiem, co zrobiłeś, tak starszą kobietę okradać!". Po krótkiej rozmowie dotarło do mnie, że to był wózek tej kobiety, ale moje przekonywania na nic się nie zdały. Ochroniarz grzecznie poprosił, żebym wyszedł. Cisza w sklepie. Mój walk of shame...
Nigdy więcej nie wrócę do sklepu na moim osiedlu. Nigdy.
Gdy byłem mały, czasem do mojej babci wpadała jej kuzynka z córką. Była to siwiuteńka jak gołąbek staruszka, na oko 10 lat starsza od mojej babci, bardzo miła i łagodna. Jej córkę wspominam jako sympatyczną, elegancką i bardzo oddaną mamie, ale w ogóle nie podobną do nikogo z naszej rodziny. Szczególnie dobrze kojarzą mi się ich odwiedziny, bo gdy tylko zorientowały się, że oprócz naszych regularnych kotków i ich okazjonalnego przychówku przygarniamy każdego kociego przybłędę, wraz ze słodyczami dla mnie i sióstr zawsze przynosiły dla naszej miauczącej nierogacizny jakieś kocie przysmaki typu whiskas (które na początku lat 90. koty w okolicy oglądały głównie w telewizji).
Pewien czas temu zapytałem się mamę o tamte ciocie: "wiesz, mamo, ta siwiuteńka kuzynka babci, ta z 10 lat od niej starsza...". Odpowiedź mojej mamy totalnie mnie zszokowała.
Starsza ciocia wcale nie była starsza, była kilka dobrych lat młodsza od babci. Jako młodziuteńka dziewczyna trafiła do obozu koncentracyjnego, gdzie dr Mengele dokonywał eksperymentów na ludziach. Ciocia została tam wysterylizowana i jak to określiła kiedyś moja babcia "zszyta byle jak, zawinięta w papier toaletowy i wyrzucona na śmietnik". Udało jej się jednak przeżyć i po wojnie zamieszkała w jednym z większych polskich miast. Zakochała się tam nieszczęśliwie w facecie, który był przystojny, ale pił i ją krzywdził: wypominał, że nie jest prawdziwą kobietą, bo nigdy nie da mu dziecka. Ciocia tolerowała to jednak, tak samo jak jego liczne zdrady.
W końcu doszło do sytuacji, że zamieszkała z nimi jego ciężarna kochanka. Ciocia opiekowała się nią i pomagała jej, ale gdy tylko kobieta urodziła dziecko, wyniosła się i zerwała wszelkie kontakty. Ciocia zdecydowała się wychowywać maleństwo jako swoją własną córkę. Jej mąż nie zmienił się jednak za bardzo i zanim dziewczynka dorosła, ciocia opuściła go razem z córką. W okresie gdy było im ciężko, a on nadal nieźle sobie radził, ciocia zażądała alimentów, na które on oczywiście nie chciał się zgodzić. Gdy został sądownie do nich zmuszony, wysłał im miesięczną kwotę, która była niemal identyczna z ówczesną roczną opłatą za posiadanie psa. Razem z pieniędzmi nie omieszkał dołączyć małej karteczki z dopiskiem "podatek na psa".
Gdy dziewczynka dorosła, skończyła studia i miała dobrze płatną pracę, a jej ojciec stoczył się prawie na dno, to on zażądał od niej alimentów. Rozprawa w sądzie nie trwała jednak długo, bo dziewczyna zaniosła sędziemu kwitek, który lata temu dostała od ojca wraz z karteczką z napisem "podatek na psa".
Po poznaniu tej historii, jako dorosły facet, inaczej popatrzyłem na tamte ciocie. Mniej jak na dobre wróżki z kocią karmą, a bardziej z miłą refleksją, że można zachować swoje człowieczeństwo i wrażliwość pomimo krzywd i dostać od życia happy end.
Prezentowane tutaj historie z harcerstwa to takie raczej pogodne opowiastki o przygodach dzieciaków na obozie. Moja historia jest z okresu, kiedy byłem harcerzem starszym (tak, tacy się jeszcze uchowali). Kiedy sobie o niej przypomnę, jeszcze dziś czuję wstyd, mimo że tak naprawdę nie zrobiłem nic złego. Nikomu też o niej nie powiedziałem, zaraz zrozumiecie dlaczego.
Do spotkania w komendzie hufca miałem jeszcze trochę czasu, więc postanowiłem pójść na pizzę. Zjadłem kilka kawałków takiej bardzo ostrej i po drodze poczułem, że muszę natychmiast do toalety. Wchodząc do komendy modliłem się w duchu, żeby nikt mnie nie zatrzymał i nie zagadał. Sytuacja mogła za chwilę wymknąć się spod kontroli. W biegu rozpinałem guziki rozporka, w drzwiach męskiej toalety opuściłem spodnie do kolan, otwieram kabinę, a tam... ukrył się jakiś harcerz z papierosem (wiadomo, harcerz nie pali). Mało nie zemdlał z przerażenia, bo myślał, że za chwilę zaatakuje go jakiś zwyrol.
Na szczęście nigdy więcej się nie spotkaliśmy.
Mam niepełnosprawną siostrę. Wstydzę się jej tak bardzo, że nigdzie z nią na miasto nie wychodzę. Przez to uważam siebie za złego człowieka, źle mi z tym, mam wyrzuty sumienia. Próbuję to przezwyciężyć, ale po prostu nie potrafię.
Wyjechałam z mężem w podróż poślubną do Grecji. Hotel ładny, jednak bardzo duży, składający się z kilku mniejszych budynków, do każdego z pokoi prowadził labirynt korytarzy. Po kilku dniach pobytu oraz najadania się do syta jedzeniem z all inclusive, czułam, że mój brzuch dłużej nie wytrzyma. Muszę iść do łazienki. Siedzę, czekam i nic. Przypomniałam sobie, że mam przy sobie tabletki na przeczyszczenie (noszę, bo czasem mam problemy). Wzięłam szybko jedną i niewiele myśląc oboje poszliśmy na basen. Mija pewnie z 5 godzin, ja na środku basenu i wtedy się zaczęło.
Zdezorientowana nie wiem co robić, staram się popłynąć do brzegu, jakimś cudem udaje mi się nie popuścić. Wychodzę z basenu, mijam męża opalającego się na leżaku, który zaczął coś do mnie mówić, ale nie słuchałam. Staram się dojść do pokoju, w ferworze zgubiłam drogę... zaciskając poślady z całych sił, udało mi się w końcu znaleźć trasę, jestem na ostatniej prostej, klucze czekają wyciągnięte w kierunku drzwi... i puściłam.
Majtki zasrane, korytarz zasrany, widać trasę, którą szłam. Na moje szczęście nie było wtedy nikogo, kto mógł to zobaczyć. Udało mi się wszystko posprzątać, dobrze, że mieliśmy dwie rolki papieru. Jak gdyby nigdy nic wróciłam na basen, oczywiście dokładnie umyta. Mąż o niczym nie wie.
Następnego dnia zobaczyłam, że po przeciwległej stronie jest kamera.
Mam piętnaście lat i nienawidzę swojej matki.
Moi rodzice wpadli w bardzo młodym wieku, pobrali się w wieku osiemnastu lat. Matka na początku traktowała mnie jak żywą zabawkę, którą można się chwalić przed znajomymi, to tata i babcia, u której wtedy mieszkaliśmy wykonywali przy mnie te mniej przyjemne obowiązki. Babcia jednak też pilnowała, żeby mama się nikim nie wysługiwała, zwłaszcza że tata pracował i dalej się uczył.
Kiedy poszłam do szkoły, przeprowadziliśmy się do własnego mieszkania. A matka stwierdziła, że czas odbić sobie lata "opieki" nade mną. Całe weekendy ostro imprezowała, w dzień odsypiała. Albo odwiedzała kosmetyczkę, fryzjera, koleżanki, grała na komputerze... Nigdy nie pracowała. To tata pracował, uczył się, zajmował się domem (na szczęście obie babcie zawsze pomagały), odrabiał ze mną lekcje. Ja dla matki zawsze byłam na dalszym planie, chyba że mogła mnie wystroić i popisywać się przed koleżankami. Babcia i siostra mamy próbowały z nią rozmawiać, ale tylko się z nimi kłóciła. Tata ze spokojem wszystko tolerował.
Kiedy podrosłam i zaczęłam tacie pomagać, podśmiewywała się ze mnie.
Wiem, że zdradza tatę na prawo i lewo, całe weekendy imprezuje. On to znosi, opiekuje się nią kiedy leży skacowana. Kiedy próbowałam z nim o tym pogadać, powiedział, że zawsze będzie mamę bardzo kochał i ona nas też kocha, a kiedy kogoś pokocham to sama zrozumiem. No chyba tak nie będzie, bo nie wyjdę za kogoś kto chce żonę-służącą.
Matką czasem mi przygaduje, że mam 15 lat, a zachowuję się jak dziwaczka. Nie lubię obcisłych ubrań, ostrego makijażu, nie chodzę na randki. Mam sporo znajomych, ale jestem raczej introwertyczką, wolę spędzić weekend z książką czy filmem niż na imprezie. Mama często żartuje, że chyba podmienili mnie w szpitalu, bo aż dziw, że jej córka jest taką sztywniarą. Kiedy tata zwraca jej uwagę, żeby tak nie mówiła, tylko się śmieje.
A mnie jest za nią potwornie wstyd. Sąsiedzi nie kryją się ze swoją opinią na jej temat, w szkole też słyszałam komentarze, że moja matka ubiera się jak prostytutka i daje każdemu. Jeszcze bardziej śmieją się z taty.
Złości mnie, że chce się z nią rozwieść. Wiem, że dużo osób go do tego namawia, nawet rodzice i siostra matki. On twierdzi, że nie może bez matki żyć.
Wiem, że mogę wyprowadzić się do dziadków, ale nie chcę zostawić taty samego.
Od kilku miesięcy prawie codziennie chodzę na siłownię.
Co w tym anonimowego?
To, że nie chodzę tam ćwiczyć, tylko po to, by odpocząć i przespać się chwilę.
Na siłowni w szatni damskiej jest zaciemnione pomieszczenie z sauną i leżakami schowanymi za parawanami i właśnie tam się kładę i odpoczywam albo drzemię.
Dlaczego?
W domu mam trzyletnich bliźniaków, którzy wyznają zasadę "mama zrobi lepiej od taty, mama wie lepiej od taty i w ogóle mama i mama". Mąż się stara jak może, ale gdy chłopaki wiedzą, że jestem w domu, to żyć mi nie dają. Po pracy marzę o tym, by chociaż na chwilę się położyć, a zamiast tego muszę tłumaczyć "dlaczego niebo jest niebieskie", "dlaczego światło świeci", "skąd mamy wodę w kranie".
Nie zrozumcie mnie źle, kocham swoje dzieci, ale cholernie marzę, by chociaż raz poszli z czymś do męża zamiast do mnie.
Próbowałam zamykać się w pokoju, tłumaczyć, że jestem zmęczona, ale nie... Przychodzą na łóżko, kładą się obok mnie i zaczepiają, dopóki nie wstanę.
Pozostaje mi tylko odnawiać karnet aż do ich osiemnastki :P
Przeczytałam tu historię faceta, który razem z synem odszedł od żony i chorego syna. Bardzo zazdroszczę temu zdrowemu chłopcu.
Mam siedemnaście lat, mam ciężko upośledzonego brata (ma 20 lat), który jest potworem. Rodzice nigdy nie kryli, że urodziłam się tylko po to, żeby w przyszłości zajmować się Wojtkiem. Nie ma takiej opcji.
Brat mówi tylko mama czy tata, reszty nie da się zrozumieć. Matka chucha i dmucha na niego.
Do tego, że zawsze moje potrzeby są na samym końcu już przywykłam. Nie jeździłam na wycieczki szkolne czy kolonie, bo zawsze trzeba było zapłacić za terapię i leki brata. Kiedy dostawałam kasę na urodziny czy święta, rodzice kupowali mi za to niezbędne ciuchy, buty czy przybory szkolne. Ja nie miałam nic do gadania. Teraz w weekendy pracuję w kawiarni i mam swoje pieniądze. Matka nie pracuje, siedzi w domu z bratem. Cudem przebrnął przez szkołę specjalną, z warsztatów go wyrzucili po tym jak dusił kolegę. A jest wielki i silny. Uwielbia jeść, waży ponad 100 kilo.
Dręczy zwierzęta. Kiedyś mieliśmy kota. Nie mogłam patrzeć jak rzuca nim o ścianę i dusi, więc przekonałam razem z moją przyjaciółką jej rodziców, żeby go przygarnęli. Teraz Felek jest szczęśliwy i bezpieczny. Rodzice wybryki brata tłumaczą standardowym "on nie rozumie, że tak nie wolno", a poza tym to tylko kot. A Wojtuś ma ogromną uciechę kiedy zrobi komuś krzywdę. Czasem kiedy rodzice jadą na zakupy ja muszę z nim zostać. Jeśli się nie zgodzę mam szlaban. A brat wtedy zawsze musi zesrać się w pampersa. Mógłby nauczyć się załatwiać do toalety, ale mu się nie chce. Kiedy go myję, najgorsze jest to, że mu staje. Kiedy rozmawiam o tym z rodzicami, ojciec się wstydzi, a matka twierdzi, że przesadzam. A ja się boję. Wojtek próbuje łapać mnie za tyłek i piersi. Kilka razy dałam mu mocno po łapach i odpuszcza. Na noc i tak zamykam się na klucz. W dzień też zamykam swój pokój i klucz mam zawsze przy sobie.
Nie mogę się doczekać maja. Wtedy skończę osiemnaście lat i wynoszę się z domu, bo nie wytrzymam do końca technikum. Już mam dogadane z siostrą cioteczną, będę miała swój pokój. Z opłatami dam radę z kasy z kawiarni i praktyk.
Mariolę znałam od przedszkola. Na początku była to typowa przyjaźń na śmierć i życie, ale potem oczywiście wszystko się zmieniło. Poszłyśmy do innych gimnazjów, poznałyśmy innych ludzi, a potem chodziłyśmy razem do liceum i jakoś tak wyszło.
Chciała zamienić mnie w dokładną kopię siebie. Nosiłam nie takie ubrania, więc szybko poszłyśmy na zakupy. Trzeba mi było zrobić typową grzyweczkę, bo inaczej wyglądałam jak pacan. Granie w gry oczywiście było zabronione, bo lepiej pogadać o tym, że Mariola jest gruba i brzydka, a tak w ogóle to nikt jej nie chce.
Potrafiła wystawić mnie na wycieczce. Zapierać się, że pojedzie i że wpłaci pieniądze na następnej przerwie, bo teraz się uczy. Po czym powiedzieć, że jednak nie, bo jej rodzina jest biedna (nie była. Klasa średnia), a ja jestem bogata, więc mogę. Zadurzyła się w jednym chłopaku i przez trzy lata stalkowała go ile wlezie. O matko. Chodziła za nim na przerwie, jak tylko dodał jakieś zdjęcie to przeżywała, że jakieś "szmaciury" mu je lajkują. Doszło do tego, że nawet jego znajomi ją już rozpoznawali i pokazywali sobie palcem pytając czy to ona. Mówiłam żeby do niego zagadała. Chociaż napisała. Ale lepiej żeby wychodziła na nienormalną i żebym pocieszała ją dwie godziny, że wcale nie jest gruba i brzydka.
Mi samej nie pozwalała mieć nikogo. Śmiała się, że lecą na mnie same "paszczury", a ja szukając jej aprobaty odsuwałam ich od siebie. Robiła zdjęcia nam razem i pokazywała całej klasie, że patrzcie jaki brzydal za nią chodzi. I śmiała się. Dużo się śmiała.
Mariola już taka nie jest. Właściwie nie wychodzi z domu od czasu wypadku i tylko leży w łóżku. Na imprezie spiła się, wypadła przez balkon i złamała kręgosłup. Nikt nic nie widział oprócz mnie.
Słyszałam ją wtedy. Jak mówiła komuś, że przyjaźni się ze mną, bo ma korzyści. Kiedy coś zgubiła nieswojego, jako dobra koleżanka dawałam jej pieniądze na oddanie. Kłamałam dla niej. Kiedy wymyśliła sobie uciec z domu, zrobiłam to razem z nią żeby jej pilnować. A potem zmyślałam, że spałyśmy u koleżanki jak jej się odwidziało. Stałam za nią murem. Zawsze.
A ona nazwała mnie bachorem, bankomatem. Rozwydrzoną panienką z dobrego domu, której nie potrzebuje.
Zagłuszyłam tę wściekłość kilkoma shotami i podeszłam do niej jak stała sama.
To ja ją wypchnęłam. Nie pamiętam tego za dobrze. Nie wiem nawet czy rozmawiałyśmy czy krzyczałyśmy na siebie. A może nic nie powiedziałam? Samego pchnięcia także. Dopiero moment jak leżała już na dole.
Wszystkim powiedziałam, że chciała się powygłupiać. Ona także z braku laku tak stwierdziła.
Czasami żałuję, czasami nie. Są dni, że wydaje mi się, że to mi się śniło. Spłonę w piekle za to co zrobiłam.
Dodaj anonimowe wyznanie
