Wracałam późno z pracy. Było już ciemno, a ja szłam jakimiś odludnymi uliczkami. Nagle wyskoczył na mnie jakiś facet, zaczął szarpać i dobierać się do mnie. Próbowałam się bronić, ale nie miałam tyle siły, aby się wyrwać. Dlatego skupiłam się na tym, aby krzyczeć i wołać pomoc jak najgłośniej.
Dosłownie kilka sekund później zobaczyłam dość blisko parę staruszków, którzy wsiadali do samochodu. Gdy już byłam pewna, że zostanę uratowana, usłyszałam tylko "Patrz Heniek, co za puszczalska dziwka się tam rucha". Po czym wsiedli do auta. Dla jasności, nie doszło do żadnego stosunku, to była szarpanina. Na szczęście, gdy już ledwo dawałam radę odpychać tego potwora, ktoś przejeżdżał samochodem obok i mnie zauważył, po czym wysiadł i odstraszył oprawcę. Cała napaść trwała ledwie kilka minut, ale czułam jakbym broniła się kilka godzin.
Potem wszystko potoczyło się już szybko, policja, obdukcja, a na końcu sąd. Monitoring uchwycił całą napaść. Napastnikiem okazał się upośledzony 30-latek, którego matka nie reagowała na jego problemy psychiczne, a często atakował kobiety. Nie skazano go, trafił do psychiatryka na długie lata. A co do pary staruszków... Pozwałam ich za nieudzielenie pomocy. I przegrałam. Ich argument, że wydawało im się, że ja po prostu uprawiam seks i dlatego nie zareagowali, wygrał. Przed sędzią grali biednych, schorowanych starców, którzy niedowidzą i już im się obraz przed oczami miesza na starość. A po rozprawie zaśmiali mi się w twarz, po czym ta kobieta rzuciła do mnie ciche "dobrze ci tak dziwko". Jestem załamana.
Kiedy chodziłam do gimnazjum, jedna z dziewczyn z klasy (nazwijmy ją Karolina) wraz z dwiema innymi dziewczyn upatrzyła mnie sobie jako kozła ofiarnego i popychadło. Gnębiła mnie tak, że ze szkoły wychodziłam pół godziny później, siedząc w kiblu po lekcjach, bo potrafiła stać pod szkołą i czekać na mnie żeby mnie skopać. Jako, że zawsze byłam alienem i stroniłam od ludzi, nikt nie stawał w mojej obronie.
Po latach kiedy skończyłam szkołę, poszłam do mojej pierwszej poważnej pracy. Jakiś czas potem był nabór na nowe stanowiska i kogo przyjęli? Właśnie Karolinę. Wróciły wszystkie złe wspomnienia z gimnazjum. Zaczęło się nawet spoko, bo kiedy mnie zobaczyła nawet powiedziała mi cześć. Mimo wszystko starałam się ją unikać. Nie trzeba było długo czekać aż zacznie odwalać numery utrudniając mi pracę. Międzyczasie dowiedziałam się, że urodziła dziecko w wieku 17 lat. Fakt ten podchwyciły starsze pracownice żyjące plotkami i zwyczajnie obrobiły jej dupę.
Informacja o tym dotarła w końcu do źródła plotki czyli do samej Karoliny, że stała się głównym tematem do rozmów jako matka nastolatka. Dowiedziała się także, kto najbardziej ją obgaduje (pani Beata). Po przerwie w pracy Karolina odczekała kiedy pracownicy będą wracać na stanowiska i pilnowała kiedy Beata będzie wracać. Karolina stanęła w wejściu, oparła ręce na biodra i starszej od siebie o 20 lat pani Beacie zrobiła raban, że co ona ją obgaduje, że ona ma dziecko w tak młodym wieku i ma się swojej dupy trzymać. Pani Beata wszystkiego się oczywiście wyparła. Sprawa była na tyle poważna, że pani Beata poszła do przełożonego poinformować o zaistniałym incydencie.
Była rozmowa na dywaniku. Nie byłam w stanie znieść zachowania Karoliny, jej złośliwości. Kilka osób również podzielało moje zdanie. 2 dni później poszłam do szefa oznajmić, że Karolina jest niezrównoważona psychicznie, utrudnia mi pracę, a ja się boję cokolwiek jej odpyskować, bo się jej obawiam. Szef powiedział, że nie jestem pierwszą osobą, która przychodzi do niego w tej samej sprawie i że jeżeli nic się nie zmieni, to Karolina wróci tam skąd przyszła. Nie minęły 2 tygodnie i Karolina została zwolniona. To był jeden z tych dni, który miło wspominam do dziś. Nawet teraz mam ochotę znaleźć tą qrve na FB i napisać jej jak bardzo się cieszę, że ją wyrzucili.
Moja dziewczyna jest strasznie zakręcona...
Jej tato zażyczył sobie pod choinkę siekierę ciesielską. Prezenty kupowaliśmy na ostatni moment. Podjeżdżamy pod wielki sklep budowlany, lecz miejsca parkingowego brak. No to dziewczyna mówi, że szybko poleci i kupi, a ja się pokręcę i za 20 minut podjadę pod drzwi wejściowe. OK.
Po jakimś czasie ją widzę, jadę w jej stronę. Zaznaczę, że mam niebieskie suzuki ignis. Przede mnie wyjeżdża niebieska mazda demio - te samochody są podobne kształtem. Wybranka mojego serca z siekierą w ręku tylko zerknęła na mazdę, która zwalniała przed progiem przed pasami na parkingu. Już wtedy wiedziałem, co się zaraz stanie, zatrąbiłem, ale totalnie to zignorowała i szybko wskoczyła na pasach do mazdy.
Mazda ruszyła jak szalona, ale nagle się zatrzymała. Oczywiście jadę za nimi i trąbię... Czerwona jak burak dziewczyna szybko wyskoczyła z samochodu, który od razu ruszył z piskiem opon.
Najlepszy prezent świąteczny ever.
Z dzieciństwa zapamiętałam głównie awantury, które babcia robiła ojcu, żeby "przestał już się bawić w tą opozycję, nie był jak jego ojciec i w końcu zatroszczył o rodzinę". Tata działał w Solidarności, dziadek był powstańcem warszawskim. Ojciec nie zarabiał nic, a możliwości miał duże, był magistrem inżynierem. Ale walka z władzą komunistyczną była ważniejsza. Jak nie siedział w aresztach, to na bezrobociu. Czasem przyjaciel rodziny zatrudnił go do kopania rowów, ale poza tym nic. Mama cudem dostała posadę w sklepie i zarabiała nędzne grosze. Kompletnie odcinała się od działalności ojca (by tą posadę utrzymać) i ojciec często ją za to bił jak popił z kolegami z konspiracyjnej drukarni. Ja i brat wiecznie chodziliśmy głodni. Pamiętam, jak kiedyś sąsiadce rozsypała się z siatki sucha, surowa fasola. Złapaliśmy w łapy ile się dało i jedliśmy to w krzakach dwie ulice dalej. Nawet nie macie pojęcia, jakie to było dla nas szczęście, mimo potwornej sraczki kilka godzin później.
Dziadek zostawił młodziutką, ciężarną babcię, z dwójką maleńkich dzieci i niepełnosprawną teściową (jego matką) w piwnicy kamienicy, a sam pobiegł "na bagnety" mimo próśb i płaczu. Prababcia została zasypana pod koniec września, babcia zdołała wypełznąć z gruzów razem z synem - trzecie dziecko poroniła leżąc na ulicy. Mój ojciec miał wtedy dwa lata. Babcia straciła wtedy prawą rękę, a skutek ran i zakażenia. Jej trzyletnia córka zmarła z niedożywienia. W pewnym momencie babcia została panią do towarzystwa, byleby ojciec nie umarł z głodu. Dziadek znalazł się po 8 latach, jak się dowiedział, babcię strasznie pobił i odszedł w siną dal. Z tego co się dowiedziałam, założył nową rodzinę. Nieco po 2000 roku widziałam w wiadomościach, jak podczas uroczystości sierpniowych roztkliwia się nad patriotyzmem i swoim losem. Babcia prawie ślepa, ledwie przytomna, ale jego głos poznała i po prostu się popłakała.
Moja mama też długo nie pożyła. Wyzywana od komunistycznych suk nawet na łożu śmierci, zmarła na raka niedługo po babci. Ja i brat zostawiliśmy ojca samemu sobie, by się kisił w swoim patriotyzmie. Oboje mamy swoje światy, swoje rodziny... i nikt z nas nie toleruje znaków typu "Polska Walcząca", "Roty" itp. Nie popieramy komunizmu ani nazizmu, nic z tych rzeczy. Nie "jeździmy" po "Żołnierzach Wyklętych", te tematy po prostu u nas nie istnieją. Dzieci dobrze wiedzą jak to u nas wyglądało...
A mój własny syn ostatnio nazwał mnie za to, przy swoim ojcu "kurwą z Kremla", bo dziadka i ojca nie darzę czcią. Mąż nie wytrzymał, spuścił mu lanie. Syn teraz kreuje się na ofiarę bolszewizmu, wyzywał nas i pluł mi pod nogi. Mąż wyrzucił go za to z domu, bo jest pełnoletni. A ja na pocieszenie znowu podjadam surową fasolę, gdy nikt nie patrzy.
Jestem 21-letnią studentką i absolutnie uwielbiam oglądać wszelkie filmy związane z II wojną światową. Dobrym spektaklem czy rekonstrukcją historyczną też nie pogardzę. Z powodzeniem wmawiam wszystkim, że to po prostu hobby - pasjonuję się historią.
Prawda jest jednak taka, że niesamowicie kręcą mnie faceci w SS-mańskich mundurach.
Na początku chcę tylko zaznaczyć, że nie szukam współczucia (nie chcę, żeby ta historia wyglądała jak doszukiwanie się nadużyć względem siebie w przeszłości). Piszę ją, bo sama nie mam pojęcia jak interpretować to, co spotkało mnie i <jeden Bóg wie ile innych dzieciaków>.
Minęło już sporo czasu, mimo to, czasem łapię się na wracaniu do tamtych lat. Co ważne w tej historii, wtedy nie mogłam liczyć na moich rodziców (przechodzili załamanie), odcięłam się od znajomych z powodów osobistych. Miałam 16 lat i nikogo obok. Jako że byłam dość religijną osobą, z poczuciem że właśnie przegrywam własne życie, postanowiłam zrobić coś dobrego - padło na wolontariat w Domu Dziecka. Warto zaznaczyć, że miałam wtedy dość niskie poczucie własnej wartości i byłam troszkę zamknięta w sobie. Tam spotkałam jego - był księdzem w średnim wieku. Prowadził zajęcia, w których też uczestniczyłam (mój wolontariat polegał na kumplowaniu się z rówieśnikami). Był psychologiem (podobno), dość szybko zdobył moje zaufanie. W pewnym momencie uważałam go za jedynie bliską mi osobę.
Miał dość nietypowe sposoby na prowadzenie swoich zajęć. Żadne z nas nie chciało obok niego siedzieć, bo w trakcie tych zajęć lubował się w dotykaniu ramion/kolan/włosów osób obok. Wodzenie ręką po udzie też było dość częstą czynnością tego człowieka. Nikt niczego nie mówił na ten temat - darzyliśmy tego typka dziwnym rodzajem szacunku, wychowawcy chyba przymykali oczy na to wszystko.
W wakacje jeździliśmy nad morze. Tam szanowny duszpasterz całymi dniami chodził wśród nas w obcisłych kąpielówkach. Niby nic złego, ale było to trochę niepokojące. Pamiętam jedną sytuację, gdy namawiał mnie (dość nachalnie) do wspólnego opalania. Innym razem zaczął masować moje plecy. Skamieniałam, powiedziałam żeby przestał, bo tego nie lubię. Wtedy, wraz z innym wychowawcą wyśmiali mnie kwitując słowami w stylu: "Patrz, jaka sztywna". Wtedy chyba ostatecznie dotarło do mnie, że coś z tym człowiekiem jest nie w porządku i skończyłam wolontariat. Po dwóch latach znoszenia jego dotyku.
Problem w tym, że obecnie nie wiem, co o tym wszystkim myśleć. Niby do niczego nie doszło. Niby nie. Ale z drugiej strony, nie jestem w stanie zapomnieć tej jego ręki na moich udach... I na udach innych wychowanków domu dziecka. Czasem myślę, że sprawiało mu to jakąś przyjemność i że wykorzystał naszą złą sytuację życiową do swoich celów. Wiem, że ten człowiek nadal pełni tam tę rolę... Prawdopodobnie nadal używa tych samych metod.
Puenty brak. Dobrze było to w końcu komuś powiedzieć.
Mam 35 lat, świetną pracę, zarabiam bardzo dobrze, jeżdżę dobrym samochodem, ostatnio kupiłem dom, można rzec sielanka. Z wyglądu też niczego sobie; dobry garnitur, modne dodatki, regularnie trenuję taekwondo i chodzę na basen, a z gęby też podobno ujdzie. Więc w czym problem, po co to wyznanie, zapytacie?
Odpowiedź brzmi: Nigdy nie uprawiałem seksu. Dlaczego? Nie wiem sam, w czasach szkolnych nie miałem na to czasu (pełno zajęć pozalekcyjnych), na studiach podobnie, potem praca, gonitwa za awansem i... nagle się okazało, że mam 35 lat i jestem sam.
A najsmutniejsze w tym temacie jest to, że ja już nie potrafię być z kimś, nawet próbowałem, ale po dwóch spotkaniach zrezygnowałem, nie wiem dlaczego, jakoś nie potrafiłem...
Heh, wygadałem się, jakoś mi lżej. Tylko szkoda, że do końca życia będę sam.
Kiedy studiowałam, nie miałam zbyt dużo pieniędzy. Wieczorami wychodziłam na miasto i szukałam drobnych pieniędzy w automatach sprzedających bilety. Przynajmniej złotówkę dziennie na pączka uzbierałam. Czasem znajdowałam dwa złote, czasem więcej niż piątkę. Na widok każdych dwudziestu groszy miałam banana na mordce!
Teraz mam 28 lat. Straciłam pracę, szukam nowej. Mam jakieś tam oszczędności, ale przeznaczone na remont i wolałabym ich jak najdłużej nie naruszać, dlatego wczoraj i dziś, jak za dawnych lat ,spacerowałam szukając pieniędzy w automatach. Zarówno wczoraj, jak i dziś z uzbieranych pieniędzy stać mnie na cały okrągły bochenek dobrego chleba.
Wydaje mi się, że głowę na karku mam, więc liczę na to, że szybko znajdę nową pracę. Trzymajcie kciuki!
Mój wpis będzie chyba nieco inny, od panującej tutaj konwencji. Nie lubię się użalać nad sobą, pomimo że też mam problemy. Ale mimo wszystko moja historia ma happy end.
Od dziecka miałem poczucie bycia kimś gorszym. Myślę, że częściowo wynikało to z mojej niepełnosprawności (poważne problemy ze wzrokiem). Częściowo jednak także z tego, że nikt nie nauczył mnie wiary w swoje siły. Przeciwnie, przez większość dzieciństwa byłem pod wpływem człowieka, który zniszczył moją samoocenę - mojego ojca. Cały czas słyszałem od niego, że jestem groszy od moich rówieśników, że chodzę do gorszej szkoły (którą sam mi wybrał), że musi się mnie wstydzić, że jestem zbyt słaby, by jakakolwiek kobieta chciała się ze mną związać. Mam siostrę, która zerwała z nim kontakt praktycznie po tym, jak wyjechała na studia. Ja mając 30 na karku zazdrościłem jej tego, bo sam nie byłem w stanie się od niego uniezależnić. Przez wiele lat moim jedynym oparciem była mama - odeszła, kiedy miałam 30 lat. Wtedy pojawiły się też inne problemy.
Skończyłem studia, ale przez 2 lata nie mogłem znaleźć pracy w swoim zawodzie, a w związku z niepełnosprawnością miałem liczne przeciwwskazania medyczne. Kiedy udało mi się znaleźć pracę, przez 3 lata radziłem sobie zawodowo całkiem nieźle. W międzyczasie skończyłem studia podyplomowe, związałem się z kobietą. Wszystko załamało się, jak miałem 30 lat. Zmarła moja mama, straciłem pracę, a moja kobieta wybrała kogoś innego. Pomimo mojego doświadczenia przez parę miesięcy nie mogłem znaleźć innego zatrudnienia.
Pewnego wieczora po nieudanej rozmowie kwalifikacyjnej usłyszałem od mojego ojca, że zawszę będę nieudacznikiem, i zawszę będę „nikim”. To była nasza ostatnia rozmowa. Następnego dnia jak tylko wyszedł do pracy spakowałem swoje rzeczy i zostawiłem kartkę na stole, żeby mnie nie szukał. Wyjechałem najpierw do siostry, która mieszkała w większym mieście. Pracę znalazłem po 2 miesiącach, znacznie poniżej moich kwalifikacji. Przez parę lat pracowałem jak głupi po 10 godzin dziennie. Parę razy ją zmieniałem, za każdym razem na lepszą. Na związki z kobietami nie miałem po prostu czasu. Izolacja od ojca bardzo mi pomogła, bo po psychoterapii moja samoocena bardzo poprawiła się.
Dlaczego piszę to wszystko teraz? Niedawno stało się coś, co uznałem za pewną cenzurę czasową w moim życiu - zostałem wspólnikiem dużej firmy. Nie tylko pracuję w swoim zawodzie, ale finansowo radzę sobie całkiem nieźle. Jaka była moja pierwsza myśl tego dnia? Telefon do ojca. Powiedzieć mu co osiągnąłem, że chyba już nie musi się mnie wstydzić, i chyba jednak nie jestem „nikim”. Ale przecież ja nie wiem, czy on w ogóle jeszcze żyje. Ani ja, ani moja siostra, nie utrzymujemy z nim kontaktu. Na przestrzeni ostatnich tygodni już parę razy brałem telefon do ręki, żeby zadzwonić. Ale bałem się, że jeśli odnowię kontakt z nim, wróci ten stary ja, który nie wierzy w swoje możliwości.
Po śmierci mojego męża córka zaczęła komunikować się ze światem tylko i wyłącznie za pośrednictwem pacynki-skarpetki. Nie pomagają wizyty u psychologów, psychiatrów, znachorów, nic. To moja córka i serce mi pęka, gdy patrzę na to, jak bardzo przeżyła śmierć taty, ale mimo to zaczynam się gotować w środku na widok tej cholernej skarpety i koniec końców sama czuję się z tego powodu okropnym człowiekiem.
Dodaj anonimowe wyznanie
