Regularnie podkradam pieniądze mojej mamie.
Mama mieszka z moim młodszym bratem, jej mąż, a nasz tato jakiś czas temu odszedł do innej kobiety. Tato zawsze zarabiał dużo, mama pracuje fizycznie, miesięcznie zarabia jakieś 2600 zł. Ma dom, za który nie musi płacić czynszu, jedynie rachunki, do tego tato co miesiąc przelewa jej 2000 zł na mojego brata.
Ja mieszkam w innym mieście, utrzymuję się sama, na szczęście radzę sobie nieźle i pomoc rodziców nie jest mi niepotrzebna. Mam natomiast dostęp do konta mamy, ponieważ ona po przykrych doświadczeniach i kilku błędach boi się korzystać z bankowości internetowej, dlatego ja robię przelewy na opłaty i finalizuję zakupy internetowe.
Mamie ciągle jest mało. Potrafi wydać prawie całą kwotę w dwa tygodnie. Kupuje ogromne ilości jedzenia, z czego większość ląduje w koszu, bo nie są w stanie z bratem tego przejeść. Wydaje fortunę na papierosy, dziennie daje mojemu bratu jakieś 20 zł "do szkolnego sklepiku". Ogółem - wydaje za dużo i co miesiąc czyści konto niemal do zera. A ja co miesiąc przelewam z jej konta jakieś 200-300 zł na swoje konto, wypłacam i chowam do szuflady. Mama nie odkłada ani złotówki, a jak wiadomo - w życiu bywa różnie. Sama nie korzystam z tych pieniędzy, ale mama ciągle narzeka, że przydałby się remont, tylko skąd wziąć na to wszystko pieniądze? Odłożyłam już jakieś 6500 zł, tej wiosny dam mamie pieniądze i wspólnie zorganizujemy malowanie i wymianę mebli.
Ciągle się tylko zastanawiam, czy powinnam jej powiedzieć, skąd wzięłam tę kwotę.
O tym, jak nauczyłam się ukrywać emocje jako dziecko.
Teraz jestem dorosła, lecz ostatnio mam trochę gorszy okres ze względu na różne osobiste sprawy. Nie umiem opowiadać o swoich problemach. W dzieciństwie, gdy miałam jakiś kłopot, słyszałam od rodziców (najczęściej od mamy) tylko: "dziecko... jakie ty możesz mieć problemy, jak dorośniesz, to zobaczysz", "ryczysz tylko bez powodu, daj mi żyć". No i uwierzyłam. Przestałam mówić o tym, co mnie boli, jakie mam odczucia czy problemy, bo po pierwsze nie chciałam rodzicom dokładać zmartwień, a po drugie, zapewne i tak nie byłyby to sprawy warte uwagi. Płakałam sobie sama po cichu, czasem już z niemocy i bezradności. Nauczyłam się przestawać płakać w sekundę, gdy otwierały się drzwi do pokoju, aby nikt nie mógł zobaczyć, że płakałam. Buzia wiadomo, była czerwona, ale starałam się stać dalej, odwracać, aby nikt nie mógł wtedy tego zauważyć.
Starałam się być grzecznym, poukładanym dzieckiem, dobrze się uczyłam. Gdy działo się coś niedobrego w szkole czy ktoś mi dokuczał, starałam się sama rozwiązywać problem i ukrywać wszystko przed rodzicami, aby nie dokładać zmartwień.
Teraz nie za bardzo umiem się otworzyć przed kimkolwiek. Mało mówię, częściej słucham. Ostatnio łapię się nawet na tym, że w trakcie rozmowy z kimś po prostu nie wiem co mam mówić, brak mi tematów, gdy ktoś przestaje o sobie opowiadać, ja nie wiem co mam mówić, bo o sobie nie potrafię.
Moja mama ma obsesję na punkcie II wojny światowej. W naszym domu w telewizji lecą na okrągło filmy o wojnie.. Co z tego, że wszyscy oglądali już to milion razy, mamy zakaz przełączania na cokolwiek innego. Co by się nie powiedziało, mama porównuje do wojny - "Jedz, bo jak wojna wybuchnie, to trawę będziesz jeść", "Ty masz źle?! A wiesz co Żydzi w obozach mieli?!", "Do psychologa chodzisz? Ja znam jednego psychologa, który leczy ze wszystkiego - obóz sowiecki".
Jeśli znajomi przychodzą, rozmawia z nimi tylko o tym, jak Hitler doszedł do władzy, jak zaatakował ZSRR, często przepytuje ludzi z tego co wiedzą na temat wojny.
Najbardziej przeraża mnie to, że bardzo w niej to lubię i nie uważam tak jak wszyscy, że moja mama jest dziwna.
Parę dni temu mój mąż oznajmił mi, że jest gejem. Początkowo uznałam to za żart, jednak po chwili zorientowałam się, że mówi poważnie. Powiedział mi, że był w stanie utrzymać erekcję podczas naszych zbliżeń tylko dlatego, że wyglądam jak facet.
Mój sześćdziesięcioletni ojciec, zagorzały przeciwnik tatuaży, właśnie wydziarał sobie jednorożca na przedramieniu.
Aha, ja w wieku 28 lat nadal mam zakaz tatuowania swojego ciała, pod groźbą wydziedziczenia mnie.
W pewien okropnie szary, długi poniedziałek wracałam z pracy do domu. Zmęczenie i senność nie pozwalały mi na wykonywanie gwałtownych ruchów. Ledwo szłam. Nagle za rogu zobaczyłam dziewczynę, która do kogoś machała, ale zignorowałam to. Gdy się zbliżyłam do jej auta, ona wyskoczyła, krzyknęła coś w stylu: "Cześć, strasznie się spóźniłaś. Masz szczęście, że poczekałam, ale mi się spieszy!". Po czym wręczyła mi pakunek i odjechała. Próbowałam jej oczywiście powiedzieć, że to pomyłka i nigdy nie była ze mną umówiona, ale dziewczę było tak zajęte trajkotaniem o moim rzekomym spóźnieniu oraz o tym, że zaraz ma samolot, iż mnie nie słuchała.
Cała sytuacja trwała z kilka sekund. Zostałam sama przed swoim mieszkaniem z jakimś kartonem. Ze strachem zajrzałam do środka, a tam żółw! Taki dość duży. Próbowałam odszukać dziewczynę w Internecie, ale bez skutku. Tak zostałam właścicielką żółwia. Nie było to na początku nic fajnego, bo po pierwsze nie miałam pojęcia co ten żółw je (rośliny czy mięso), jak go pielęgnować, a ponieważ dostałam go w "opakowaniu" zastępczym, nie miałam gdzie go trzymać. Na całe szczęście w sąsiedztwie mam weterynarza, który poświęcił mi sporo czasu odpowiadając na wszystkie pytania i uspokoił (byłam przerażona).
Żółw ma się dobrze i na imię mu Mietek.
Odkąd pamiętam chodziłam brudna. Na pierwszy rzut oka ja i moi rodzice wyglądamy normalnie. Problem w tym, że nikt nie nauczył mnie czystości. Myć się? Raz na tydzień starczy. A codziennie tylko ręce albo twarz, jak widać brud. Ręczniki? Każdy używa wspólnego, który służy do wszystkiego i wisi ponad tydzień, nawet jak na podłogę się coś wyleje, to też można przetrzeć.
Pamiętam, że jako dziewczyna w gimnazjum byłam w szoku jak dziewczyny chodziły czyściutkie i pachnące.
Nigdy nie przyprowadziłam nikogo do domu oprócz jednej przyjaciółki, bo w domu z czystością też jest problem.
Po co myć ubikację, wannę, umywalkę? Po co po 40 latach wymienić rozpadające się meble? Wilgoć? E tam, nie przesadzaj. Do podłogi można się przykleić. Robaki w altanie czy myszy? Hi, hi, zwierzątka. Jak coś spadnie na podłogę, to niech leży.
Było to wygodne przez pewien okres - brak obowiązków brak sprzątania.
Wyprowadziłam się na czas liceum. Po powrocie wszystko mnie uderzyło. Czuję obrzydzenie i wstręt. Próbowałam szorować, sprzątać, ale pomagało tylko na chwilę. Rodzice i tak to wyśmiewali.
W wielu 22 lat zaczęłam regularnie myć zęby, nikt mnie nigdy tego nie nauczył.
Mam żal do rodziców.
Staram się być czysta, chodzić dobrze ubrana, ale czasem wieczorem łapię się na tym, że nie chce mi się umyć czy zmyć makijażu, no bo po co...
Około 10 lat temu miałam próbę samobójczą, do której nie doszło. Uratował mnie jakiś chłopak.
Kiedy moja siostra zaczęła opowiadać, że poznała chłopaka, z którym jest w związku, w sumie się ucieszyłam z jej szczęścia. Opowiadał, że kiedyś uratował czyjeś życie.
Jednak ne spodziewałam się, że ten chłopak, który uratował mi życie, będzie partnerem mojej siostry.
Mam ciocię. Jest to osoba, o której nie wiem co myśleć, bo z jednej strony to anioł, a z drugiej wcielenie szatana. Przynajmniej dla mnie i rodziców. Dlaczego?
Ciocia to cudowna, mądra, dobra osoba. Ma niesamowicie kojącą osobowość. Po prostu chce się z nią być, rozmawiać z nią, słuchać jej, wspólnie milczeć. Jednak jest ona też osobą, która umie każdego przekonać, by sobie odpuścił - "Daj spokój z kuciem, chodź na spacer, widziałam pierwszą kępę fiołków nad rzeką". "Człowiek nie został stworzony, by z podłogi w jego łazience można było jeść, nie musisz mieć domu jak z żurnala". "I co ci po tej pracy, jak nie masz czasu zjeść i padasz na twarz, chodź, usiądź, zróbmy coś, co lubisz". Jest to też osoba, której nie interesuje ile masz pieniędzy, gdzie pracujesz, z kim się zadajesz, jak się ubierasz czy mieszkasz - ją interesuje jak się czujesz, czy może ci jakoś pomóc, co myślisz, co ci się podoba, o czym marzysz, czym się martwisz albo interesujesz. Z jednej strony uratowała moją mamę ze skrajnego pracoholizmu i perfekcjonizmu (mama miała już nerwicę natręctw), mnie pomogła, gdy wpadłam w wyścig szczurów w liceum i na uczelni. Ale z drugiej strony...
Mój brat, M. wpadł w depresję. Taką głęboką. Nie jadł, nie wstawał z łóżka, nie mył się, tylko leżał i gapił w ścianę. Wyglądał jak trup, nawet cerę ze zmianami gnilnymi miał podobną... zaczęło się bardzo ostro, w sumie nigdy nie ustalono dlaczego. Od razu lekarze, endokrynolog, neurolog, psychiatra (cudowni ludzie i specjaliści). Wspólnymi siłami stawialiśmy go na nogi. Wspieraliśmy, współczuliśmy, ale często na siłę ciągnęliśmy go w górę. Nie macie pojęcia, jaki to był wysiłek. W pewnej chwili miał w sobie tyle życia, że tabletkę połykał tak, że rozpuszczała mu się w ustach, zanim przełknął. Mama ważyła 45 kilo, ja zawaliłam ostatni rok studiów i pracę, tata cierpiał na bezsenność i osiwiał, ale daliśmy radę. Bratu zaczęło się poprawiać. Podjął się walki. Zaczął wychodzić "do ludzi".
Wtedy niestety wkroczyła ciocia. kiedy brat odkrył, że ona mu zawsze powie "odpuść, nie zmuszaj się" wszystko poszło na marne. Próbowaliśmy go od niej odciąć, ale wtedy zupełnie odmawiał jedzenia i wszystko szło na marne. My też już byliśmy na skraju wyczerpania psychicznego i fizycznego. Ciotka zaczęła być jedyną osobą, z którą w ogóle rozmawiał i chciał spędzać czas. Przekonywała go, że skoro mu się nie chce, nie czuje na siłach, to robi sobie krzywdę zmuszając się. Był pełnoletni, nie mogliśmy go ubezwłasnowolnić. W pewnym momencie przegrał, wskoczył pod samochód.
Ciotka udaje, że nic się nie stało. Na próby rozmowy o M. głupio się uśmiecha z lekkim zakłopotaniem i nic nie mówi. Nic się nie zmieniła. Moja mama życzy jej najgorszego, tata najchętniej udusiłby gołymi rękami. Ja już sama nie wiem.
Zeszły rok był dla mnie bardzo łaskawy. Zaczęło się od awansu w pracy. Nowe stanowisko, bardzo duża podwyżka, nowe wyzwania. Formalności związane ze zmianą działu zabrały trochę czasu, ale udało się. Mój ojciec po ciężkiej chorobie i przejściu operacji, wyzdrowiał i w pełni doszedł do siebie. Dzięki zwiększonym zarobkom wreszcie mogłem sobie pozwolić żeby wyjść na swoje. Do tego poznałem wspaniałą kobietę. Empatyczna, zabawna, błyskotliwa i inteligentna, wspierająca. Asia była spełnieniem moich marzeń. Rozmawialiśmy codziennie, regularnie się spotykaliśmy, bardzo się do siebie zbliżyliśmy. Kończąc ubiegły rok czułem się spełniony i bardzo optymistycznie patrzyłem w przyszłość.
Nie minęły nawet trzy miesiące, a większość z tego okazała zwykłą igraszką losu. Co z Asią? Niedługo po Nowym Roku coś między nami zaczęło się zmieniać. Zaczęła wykręcać się ze spotkań, odpisywała coraz wolniej, rozmowy stały się bardzo jednostronne. Nie widziałem już w niej zainteresowania. Zupełnie jakbym nagle trafił na wielki mur, który nie sposób było przekroczyć. Wkrótce dowiedziałem się, że poznała kogoś innego. Zostałem wymieniony na lepszy model. Nie zamierzam jej o to obwiniać i chować urazy. Przykro mi z tego powodu, mimo wszystko nadal mi na niej zależy, ale życzę jej jak najlepiej. Ale już pomińmy to.
Nowe stanowisko? Skupia się na rutynowym powtarzaniu w tych samych czynności, przez co nie czuję żebym realizował się w pracy. Do tego są ciągłe przestoje, gdzie autentycznie nie ma nic do zrobienia, przez co muszę organizować sobie czas i szukać innego zajęcia. Prosiłem kierownika o przydzielenie dodatkowych zadań. W końcu otrzymałem zgodę. Niemniej jednak przez zmiany na samej górze i wszystkie wynikłe formalności, nowe projekty stoją w miejscu i nie zanosi się aby cokolwiek się zmieniło w najbliższym czasie. Po pracy wracam do pustego mieszkania, gdzie czuję się jeszcze bardziej samotnie niż kiedykolwiek w całym swoim życiu. Na całe szczęście ojciec nadal czuje się dobrze. Obym i tego nie wykrakał.
Dodaj anonimowe wyznanie
