#RXuvF
Ostatecznie wszystko poszło bardzo dobrze i udało się zebrać sporo kasy na szczytny cel. Dodatkowo przeprowadzono ze mną krótki wywiad, podczas którego pozdrowiłem moją rodzinę i podziękowałem jej za wsparcie.
Szkoda, że tego nie zobaczyli. Cóż, mój tata oglądał akurat powtórkę ważnego meczu i nie chciał „przez jakieś tam pierdoły” przegapić ważnej bramki...
#SGI94
Któregoś dnia zabrałam się z bratem za wożenie wcześniej przygotowanej sterty. W pewnym momencie przyjechała do nas grupa przyjaciół, żeby wyciągnąć nas na boisko. Było nam przykro, ale musieliśmy odmówić wiedząc, że rodzice i tak nam nie pozwolą dopóki nie skończymy. Byłam pewna, że po prostu pójdą bez nas, ale oni odstawili rowery, chwycili za taczki i zaczęli ładować i wozić drzewo. Robotę, która zajęłaby nam pół dnia, wspólnie ogarnęliśmy w dwie godziny i pojechaliśmy na boisko.
I to są prawdziwi przyjaciele! Nigdy im tego nie zapomnę.
#VbV0D
Nie wiem dlaczego akurat mnie to spotkało, dalej się nad tym zastanawiam. Czytałam tutaj bardzo dużo takich wpisów jak mój. Po prostu muszę to z siebie wyrzucić po tylu latach.
Każdy dzień był jak piekło. W wieku 10 lub 11 lat (nie pamiętam dokładnie) była pierwsza sytuacja, bardzo traumatyczna jak dla dziecka. Rodzice pili przez całe moje dzieciństwo i właśnie ten jeden cholerny dzień zapamiętałam. Ojciec już kompletnie pijany wszedł do mojego pokoju i zaczął mnie dotykać, obmacywać... Tak, zrobił to... Mój własny ojciec. Nikomu o tym nie powiedziałam. Wstydziłam się tego.
Dzieciaki w szkole wyśmiewały się, bo byłam biedna, chodziłam zawsze w podartych ubraniach i niestety z higieną też było źle. W szkole mówili na mnie "Biedak" lub "Śmierdziel". Dzieciaki były okropne, zero zrozumienia. Nauczyciele mieli, za przeproszeniem, w dupie, w jakim jestem stanie. Lata dojrzewania były najgorsze. Moja pierwsza miesiączka była koszmarem. Wtedy był to ogromny temat tabu i nikt mi po prostu o tym nie powiedział.
Wszystkie pieniądze były wydawane na alkohol i inne używki. Czułam się niekochana. Mimo to nauka szła mi naprawdę dobrze. Lubiłam się uczyć. W liceum miałam już dość poważną anoreksję i wtedy nauczyciele poinformowali odpowiednie służby, a ja byłam w szpitalu przez dość długi czas.
Kilka lat później ojciec zapił się na śmierć, a matka popełniła samobójstwo. Nigdy nie byłam tak szczęśliwa.
Teraz jestem już dorosłą, silną kobietą. Mam narzeczonego i dziecko w drodze, jednak cały czas się boję, że nie dam dziecku odpowiedniej miłości.
Dobrze, że mogę to wreszcie z siebie wyrzucić.
#5bAdf
Co w tym anonimowego? Uważam ją za totalne zero, idiotkę, która nie umie logicznie myśleć mimo analitycznego umysłu. Wstyd mi za matkę, dorosłą kobietę bez umiejętności racjonalnego myślenia. Przepraszam.
#JyjAV
#jSG1J
Jak zaczęłam dorastać, coraz bardziej te moje "umiejętności" zaczęły mnie interesować. Okazało się, że wizje mam zazwyczaj gdy natrafię na silny ładunek emocji. Trafiłam też na wróżbiarstwo. Na początku była to dla mnie zabawa. Przyswoiłam teorię, dużo teorii. Gdy kogoś dotknęłam i pojawiała się wizja, bazowałam na niej, a jeśli jej nie było, to czytałam tylko linie na dłoniach. Z czasem nauczyłam się przywoływać wizje do wróżenia. Zaczęłam wierzyć, że to co robię jest dobre i prawdziwe.
Cały ten proces trwał blisko 10 lat. Ale wymknęło mi się to spod kontroli. Coraz częściej miałam mroczne wizje, które mocno zapadły mi w pamięć. Zaczęły pojawiać się też złe dusze, z którymi nie potrafiłam sobie poradzić. Najnormalniej w świecie zaczęłam się bać i od tego odchodzić.
Jednocześnie mimo wielkiego urazu do kościoła, a raczej do samych księży, zaczęłam powoli powracać do Boga. Postanowiłam się wyspowiadać. Kosztowało mnie to dużo emocji i w trakcie rozpłakałam się, a przez kratki w konfesjonale widziałam strapienie na twarzy księdza. Nie będę wdawać się w szczegóły, żeby nie naruszyć tajemnicy spowiedzi. Na szczęście trafiłam na dobrego księdza (w końcu jakiś pozytywny ksiądz w moim życiu... Nie mówię, że wszyscy są źli, ale nie miałam szczęścia, jeśli o to chodzi), dzięki któremu zrozumiałam to co widzę.
Otrzymałam od niego bardzo dużo wiedzy, która pozwoliła mi odróżnić co z tego co robiłam jest niegroźne, a nawet w pewnym stopniu pożyteczne, a co jest niebezpieczne i jest już grzechem. Zapewnił mnie też, że mogę zawsze przyjść po duchową poradę i pomoc. Opisuję to tutaj bardzo nieszczegółowo, ale mój przypadek był poważny i jeśli pierwotne kroki by nie zadziałały, w grę wchodziły nawet egzorcyzmy.
Nadal mam wizje, nadal widzę koty i dusze (na szczęście tylko te dobre). Po prostu wiem już czego unikać, żeby nie narazić siebie i innych na niebezpieczeństwo.
Piszę to tutaj jako anonimowe z dwóch powodów. Bo nie wyjawię nikomu szczegółów spowiedzi i rozmów z księdzem i bo tak naprawdę nikt nie wie czemu tak nagle zerwałam z wróżeniem, mimo że byłam w tym "naprawdę dobra". Nikomu, a przynajmniej w najbliższym czasie tego nie powiem.
#X0NEo
Mam kuzynkę młodszą ode mnie 4 miesiące. Od małego pamiętam, jak nas porównywano do siebie, która jest lepsza, a która jest gorsza. Niestety ja zawsze byłam tą gorszą. Zawsze miałam swoje zdanie, potrafiłam pyskować, jak mi się coś nie podobało i byłam szczera aż do bólu (charakterek po mojej babci ze strony taty), ale byłam osobą zawsze otwartą i uprzejmą dla ludzi. Moja kuzynka była mozolna, leniwa i udająca pokrzywdzoną przez los. W tym momencie mamy po 25 lat, nie lubimy się i wciąż jesteśmy do siebie porównywane.
Zdałam maturę, skończyłam studia, mam fajną pracę i planuję sobie kupić własne mieszkanie, zaś moja kuzynka skończyła zawodówkę, pracuje za grosze w jakiejś fabryce. Przynajmniej dziadek docenił to, że nigdy nie szłam na łatwiznę w życiu i na dobry start zapisał na mnie mieszkanie, zaś moją kuzynkę podsumował jako najgorszą zakałę rodziny :)
#7PN3m
Pewnego dnia dostał propozycję od firmy produkującej rogaliki z czekoladą. Wszystko super, mój tata (typowy wodzirej) bez problemu sobie z nimi rozmawia.
Nagle pada ostatnie pytanie.
- Co pan sądzi o naszym produkcie?
Na co mój tata już na "luzie", w 100% pewny, że dostanie te robotę, mówi:
- No fajny, fajne te rogaliki są, no ale strasznie oszukujecie te dzieci, bo pchacie tej czekolady tyle co kot napłakał.
Pracy w rezultacie nie dostał.
#SqRz8
Czas epidemii jest dla mnie najlepszym, co mogło mnie spotkać. W końcu nikt nie oczekuje ode mnie rzeczy, których nie jestem w stanie wykonać. Nie muszę się z nikim spotykać, nigdzie być na czas, mieć makijażu i być przygotowaną. Gdy mam lepszy dzień, wykonuję podstawowe prace w domu, czytam książki i robię proste ćwiczenia (to był dla mnie duży krok). W gorsze dni zdarza mi się nie zrobić zupełnie nic, mam wtedy w głowie gonitwę myśli, której nie umiem nawet podsumować. Staram się codziennie myć zęby i brać prysznic. Żyję z oszczędności, wydając pieniądze tylko na naprawdę niezbędne produkty.
Boję się, że czas izolacji się lada dzień skończy i moje powolne próby przystosowania się do życia będę musiała zamienić na walkę z codziennością.