Odkąd pamiętam mam fobię przed publicznymi toaletami. Zawsze wyobrażam sobie, że jest to miejsce brudne, pełne podglądaczy i narkomanów. Podejrzewam, że to efekt obejrzenia za młodu pewnego filmu, w którym była jakaś mocna, „toaletowa” scena. Parę dni temu jednak nie wytrzymałam. Akurat jechałam samochodem i tak bardzo chciało mi się lać, że odłożyłam moje obawy na bok i zatrzymałam się na pierwszej stacji benzynowej, jaka napotkałam.
Wpadłam do kabiny i przez dobre dwie minuty opróżniałam zawartość mojego pęcherza. Gdy skończyłam, pomyślałam sobie „No i co, głupia babo? Nie było tak strasznie...”. I wtedy usłyszałam głośne „A kuku!”. Spojrzałam w górę i ujrzałam dwa rumiane łebki brodatych meneli zerkających na mnie znad przegród rozdzielających kabiny. Wybiegłam stamtąd w popłochu, po drodze potykając się o stand z okularami słonecznymi i wpadając na jakąś starszą panią, która wchodziła na stację.
Nigdy więcej nie wejdę do publicznego kibla! Nigdy!
Ostatnio puściłem w obieg po firmie pendrive'a z plikami potrzebnymi do wewnętrznego egzaminu. Dzisiaj do mnie wrócił i znalazłem na nim folder z naprawdę chorymi filmami dla dorosłych. Cały problem polega na tym, że nie mogę sobie przypomnieć, czy to ja je tam umieściłem...
To były lata 80.
Miałam może z 6-8 lat, chodziłam wtedy do cioci, która miała dom bez toalety, tylko taka wygódka na zewnątrz zbita z desek.
Ciocia miała psa, z którym bawiłam się na podwórku, kiedy moja mama kawkowała.
Co w tym anonimowego? Kiedyś zachciało mi się siku, ale w kibelku śmierdziało, więc ściągnęłam majtki w kącie podwórka i jak skończyłam... Jak by to powiedzieć?
Pierwszą minetę w moim życiu zrobił mi pies... a dokładnie suka.
Historia dzieje się na przestrzeni ostatnich 30 lat. Dokładnych ram czasowych nie podam ze względu na anonimowość.
Mieszkałem w małym mieście, gdzie każdy znał każdego. Miałem wtedy 18 lat i miałem w tamtym roku pisać maturę. Pochodziłem z rodziny rolniczej, ale szanowanej w mieście. Uczyłem się bardzo dobrze i byłem bardzo lubiany. Trzymałem się z dziećmi z bogatszych rodzin, w tym z córką burmistrza. Chcieliśmy przed maturami jeszcze ostatni raz się razem napić i pobawić. Impreza była udana aż do następnego dnia. Zgarnęła mnie policja. Oskarżenia o gwałt na córce burmistrza podczas tej właśnie imprezy. Tylko że ja nigdy nie uprawiałem seksu, na dodatek piłem bardzo mało i wszystko doskonale pamiętam. Przed sądem próbowałem się bronić, ale wszyscy znajomi z imprezy zeznali przeciw mnie. Postępowanie szybko się skończyło, a ja trafiłem do więzienia. Z tego co wiem, to aby zatuszować sprawę w mieście to burmistrz i moi rodzice rozsiali mnóstwo wykluczających się plotek.
Matury nie napisałem, a w więzieniu pierwsze lata pobytu były piekłem. Dopiero po kilku latach udało mi się wkupić w łaski jednego z osadzonych - starszego człowieka, który kierował bardzo dużą mafią w moim województwie. Byłem jego chłopcem na posyłki i od brudnej roboty. Polubiliśmy się, bo w przeciwieństwie do innych osadzonych ja miałem ambicje - przynajmniej on tak twierdził.
W końcu mogłem opuścić więzienie jeszcze przed zakończeniem wyroku. Czekali na mnie rodzice, aby powiedzieć mi, że mam ich nie odwiedzać i nie kontaktować się z nimi na wolności, ani z nikim z rodziny. Podczas pobytu w więzieniu jedynie babcia do mnie pisała, ale rodzina skutecznie odwiodła ją od tego. Zostałem sam na wolności, jednak dzięki znajomościom z więzienia udało mi się szybko dostać legalną pracę, mieszkanie i pieniądze (oczywiście wszystko jako mafijna przysługa).
Po jakimś miesiącu odezwał się stary znajomy z tamtej paczki szkolnej. Chciał pogadać. Nauczony doświadczeniem i uzbrojony w dobre rady postanowiłem nagrać naszą rozmowę, co okazało się strzałem w dziesiątkę. Okazało się, że córka burmistrza na tamtej imprezie przekonała wszystkich do zeznawania przeciw mnie, bo bała się, że zdam maturę lepiej od niej, a ona MUSI być najlepsza. Rozmowa się nagrała. Zaszantażowałem znajomego do wyciągnięcia zeznań od córki burmistrza. Zeznania też dostałem. Znajomości i pieniądze pozwoliły mi na zatrudnienie najlepszego prawnika i pozwanie wszystkich znajomych z paczki szkolnej. Wszyscy poszli siedzieć za poświadczenie nieprawdy i kilka innych rzeczy. Mnie uniewinniono, dostałem odszkodowanie, a były burmistrz i kilka innych osób również otrzymało wyroki za nadużycie swojej władzy.
Rodzina chciała się pojednać, ale nie pozwoliłem na to. Teraz mam firmę, rodzinę i studia. O szczegóły pytajcie w komentarzach - limit znaków.
Z moim mężem byłam razem 8 lat. Mój mąż często wyjeżdżał w delegacje. Taka praca. Jednak coraz częściej w nie wyjeżdżał i coraz później wracał do domu.
Ostatnio stwierdziłam, że zapytam się jego szefa, dokąd tym razem mój mąż wyjechał (nie powiedział mi wcześniej). A on ze zdziwieniem stwierdził, że od dłuższego czasu nigdzie nie kazał mu wyjeżdżać (!?).
Okazało się, że mąż mnie zdradza. Załamałam się... Ale stwierdziłam, że nic nie powiem. Wyczaiłam gdzie ta jego "kochanka" mieszka, wzięłam wszystkie jego rzeczy, i brudne, i zwykłe. Pojechałam do niej, zostawiłam je tam z karteczką, że jeśli przejmuje moje przyjemności, to przejmie też moje "nieprzyjemności".
Gdy mąż wrócił do domu, zrobiłam mu aferę roku i kazałam się wynosić. I wyniósł się.
Mam nadzieję, że na zawsze... A ja póki co siedzę z moim kotem i oglądam seriale na Netflixie.
Mój tata dwa lata temu był w bardzo kiepskim stanie, po szybkiej operacji okazało się, że to rak jelita z przerzutami. Stadium paliatywne, lekarz powiedział, że tylko cud mógłby go wyleczyć. Z dnia na dzień z mojego dużego i silnego taty stał się chorym, biednym człowiekiem. Z tatą mam bardzo silną więź od dzieciństwa, miałam razem z rodzeństwem wspaniałe dzieciństwo i nie wyobrażam sobie, że może go zabraknąć. Owszem, w przyszłości, gdy będzie już stary - tak, wiadomo, rodzice odchodzą. Jednak nie teraz, kiedy nie skończył 60 lat...
Tata przez te dwa lata dostaje chemię, znosi raz lepiej, raz gorzej, ale generalnie trzyma się dobrze, wszyscy są w szoku, jak silny ma organizm. Jednak ostatnio zaczął słabnąć... Prawdopodobnie to kolejne przerzuty. Mama nie ma już nadziei. Ja nie dam rady już funkcjonować. Przede wszystkim martwię się o niego, o to, co on czuje, jak to jest mieć świadomość odchodzenia w takim wieku... Przeraża mnie to, nie mogę sobie z tym poradzić, zwłaszcza że dotyczy to rodzica...
Chodzę podenerwowana cały czas, mam rodzinę, zaniedbuję ją uciekając w pracę, bo wszystko źle mi się kojarzy. Jedyną ulga jest rozmowa z rodzicami, kiedy wiem, że jeszcze żyją, że jeszcze ich mam. Tak bardzo chciałabym martwić się jego starością, Alzheimerem, przywarami wieku podeszłego za kilkanaście lat, jak większość dzieci... Niestety u mnie tego prawdopodobnie nie będzie. Ja mając 50 lat będę w połowie sama.
Chciałam się tylko wygadać, bo tak ciężko przechodzi mi przez usta powiedzenie tego komukolwiek znajomemu, nawet mamy nie jestem w stanie pocieszyć, nie odzywam się, nie mówię żadnych słów, bo ich nie znajduję.
Mam stwierdzony zespół Aspergera i pewien problem.
Zawsze chciałam mieć przyjaciół. Niestety próby nawiązania jakichkolwiek relacji były z góry skazane na porażkę. Kto by się chciał zadawać z żeńską kopią małego Sheldona Coopera (tylko znacznie mniej inteligentną)? Byłam raczej nielubiana w szkole. Potem trochę podrosłam i ostre prześladowania bardzo mnie zmieniły. Nauczyłam się maskować moje wady. Czasem się przyklejałam do różnych ludzi, z różnym skutkiem: albo mnie gwałtownie odrzucali, albo tolerowali mnie jako tako, ale nigdy nie pokazywali, że mnie jakoś specjalnie lubią.
Łatwo znajdywałam za to chłopaków, szybko jednak odchodzili, bo nie sądzili, że taka cicha i układna ja ma jakieś własne zdanie. Miałam takich kilku. Teraz na szczęście znalazłam całkiem miłego chłopaka, ale z nawiązywaniem przyjaźni nadal jest problem.
Niby „przyjaźnię się” ze znajomymi mojego chłopaka: poznaliśmy ich niby w tym samym czasie, ale to bardziej jego znajomi. Wiele razy pytałam chłopaka co mam robić, żeby inni mnie bardziej lubili, mówił, że przecież mnie lubią, a jeśli czuję, że nie, to powinnam być bardziej otwarta. Więc byłam: organizowałam imprezy, umawiałam się z własnej inicjatywy. Ludzie jednak traktowali mnie raczej chłodno. Pomyślałam, że jestem zbyt nachalna, więc przestawałam, ale wtedy nikt nie zwracał na mnie uwagi. Parę razy desperacko pytałam kilkoro moich znajomych z osobna co ze mną jest nie tak. Mówili, że nic takiego. Przecież jestem taka miła i okej. Podbudowywało mnie to na kilka dni, dopóki nie zauważałam, że nadal traktują mnie jak powietrze.
A najbardziej wkurza mnie Patrycja. Zachowuje się tak, jak ja w dzieciństwie. Liczy się tylko ona i jej zainteresowania. Nie przychodzi na jakieś wyjścia, odwołuje godzinę przed. Jak już przychodzi, to domaga się, by wszyscy robili to co ona chce, nie czuje przeszkód żeby powiedzieć, że jest nudno, jeśli inni czegoś robić nie chcą. Bywa złośliwa. Uwielbia obserwować dramy wśród znajomych, czasem sama je nakręca.
Mimo tych zachowań wszyscy ją uwielbiają. Niedawno miałam urodziny. Spędziłam je z chłopakiem, mało kto złożył mi jakiekolwiek życzenia. Teraz ona ma urodziny i nagle wszyscy nakręcili się, żeby urządzić jej przyjęcie niespodziankę po pandemii.
Anonimowe jest to, że jestem wściekła. Nikt na pewno by się ze mną nie zgodził, ale uważam, że ona nie zasługuje na to, by tak miło być traktowana. W zasadzie miałam nadzieję, że w końcu tak wszystkich wkurzy, że ludzie zaczną z nią rozluźniać kontakty, ale to raczej ja jestem na wylocie. Nie wiem co ona takiego robi, że wszyscy ją tak lubią, mam już tego serdecznie dość. Czasem mam wrażenie, że nieważne jak się będę starać, nigdy się nie wpasuję, jakby ciążyła na mnie jakaś klątwa.
W ubikacji mam szafkę, która czasem się mocno zatrzaskuje i jest problem z jej otworzeniem, ale już dawno temu znalazłem na to sposób i otwieram ją... widelcem. Jak szukałem czegoś, czego można by użyć do otworzenia zatrzaśniętych drzwiczek, to akurat w ręce wpadł mi widelec, a wiadomo jak to jest, skoro coś działa...
Ostatnio straciłem robotę, wiadomo jaka jest sytuacja, niezbyt ciekawe perspektywy, na szczęście mam oszczędności, żona pracuje, a i na pomoc rodziców mogę liczyć. Kumpel z byłej już pracy miał wpaść i mi przywieźć jakieś papiery i tak się złożyło, że przyjechał, jak ja akurat kombinowałem z otworzeniem szafki, bo żona coś z niej chciała. Słysząc pukanie, żona wpuściła kumpla do środka, ten wszedł, a ja po chwili wyszedłem z toalety z widelcem w ręku...
Nie wiem, co sobie w pierwszej chwili pomyślał, ale jego przerażonej i pełnej obrzydzenia miny nie zapomnę do końca życia :D
Moi rodzice zakupili do swojego domu witraże, które miały znajdować się na ostatnim półpiętrze domu. Gdy przyjechali panowie mój tata powiedział, żeby zaczekali, ponieważ musi zamknąć psa, który jest agresywny. Jeden z nich spojrzał na malutkiego pieska i się pyta "To ten york?". Tata mówi: "Tak, ale on tylko z wyglądu taki niepozorny". Pan od witrażu na to: "Daj pan spokój. Idziemy".
W połowie drogi słychać wrzaski. Wchodzę z pokoju i widzę, jak moja Dora wgryzła się w poślad jednego z nich i nie chce puścić.
Kilku znajomych niegdyś pokazało mi, że nie potrzebują alkoholu, żeby się dobrze bawić.
Kwarantanna pokazała mi, że nie potrzebuję wcale zabawy, żeby pić alkohol.
Dodaj anonimowe wyznanie
