#us2VN
Bolało wiele lat.
Mam jeszcze kilka podobnych historii, bo zawsze byłam tą brzydszą siostrą.
Bolało wiele lat.
Mam jeszcze kilka podobnych historii, bo zawsze byłam tą brzydszą siostrą.
#g2QQN
Karolinka w sumie dobrze się uczyła (zazwyczaj), czasem dość bezmyślnie kuła.
Kiedyś pisaliśmy sprawdzian, nawet nie pamiętam z czego. Była to może 6, może 7 klasa podstawówki. I Karolinka co chwila mnie szturchała. Pomogłam raz, pomogłam drugi, piąty. Po ostrzeżeniu nauczycielki, że jeszcze raz, a zabierze mi kartkę, zajęłam się jednak sobą, nie reagując na coraz bardziej nachalne szturchanie.
W końcu wkurzona powiedziałam głośno coś w stylu "Dziecko głupie, trzeba się było nauczyć, nie zaczepiaj mnie więcej".
Dnia następnego wychowawczyni na dużej przerwie wezwała mnie do klasy, gdzie czekała już mama Karolinki. I przez 20 minut obrażała mnie, wyzywała, każdą moją próbę wytłumaczenia sytuacji zbywając stwierdzeniem "jesteś bezczelna, zamknij się, gówniaro!".
Przy wychowawczyni, która nie upomniała jej ani razu.
Po tej sytuacji wróciłam do domu i powiedziałam mamie, porozmawiała z wychowawczynią.
Efekt był łatwy do przewidzenia - z przedmiotów, których uczyła nas mama Karolinki, miałam oczywiście gorsze oceny (twierdziła, że wcześniejsze dobre stawiała mi "z litości"), zaś babcia K. za każdym razem, jak mnie zobaczyła, czy to w szatni, czy na korytarzu, nie omieszkała przypomnieć, że "Karolinka to najlepsze dziecko na świecie, a ja jestem gównem".
Drogim paniom "pedagog" serdecznie "dziękuję". "Szkoła życia" wyszła pierwszorzędnie.
#uT11c
Starsza od kilku lat starała się z mężem o dzieci, ale im się nie udawało. Potem były próby in vitro, też nie wyszły. W tym czasie średnia się rozmnażała i nie ogarniała jeszcze bardziej. Dzieci nie słuchają się nikogo, w ich domu nie ma żadnych zasad. Gdy nie słuchają, to się na nie drze, gdy chce mieć spokój, włącza bajki, grę na kompie i potrafi cały dzień siedzieć na Instagramie i cykać piękne foteczki jaką to jest super mamą. Gdy widzę jej Insta, to zastanawiam się jak można tak żyć. W wirtualnym, wykreowanym przez siebie świecie.
Moi rodzice długo pomagali średniej, bo była tak nieogarnięta życiowo. To brali dzieci, to mama chodziła i gotowała jej na kilka dni (a potem fotki na Insta, jaki to siostra cudowny obiad zrobiła przy trójce dzieci). Jednak rodzice mają już swoje lata, są schorowani i obecnie to ja się nimi zajmuję, ogarniam cały dom, jedzenie, pilnuję, żeby brali leki, wożę po lekarzach. Środkowa jak ją się poprosi o jakąkolwiek drobną pomoc tylko narzeka, że jej jest za ciężko, bo ma trójkę dzieci i olewa. Starsza się stara, jak zawsze.
Pół roku temu starszej i jej mężowi udało się adoptować dwie dziewczynki, siostry. Są w podobnym wieku jak dzieci średniej. Starsza spełnia się w roli matki i daje z siebie 100%, żeby tylko jej dzieci czuły się kochane i zapomniały o koszmarach przeszłości. Dziewczynki są przy tym bardzo wdzięczne, chcą pomagać. Gdy dzieciaki średniej biegną przed komputer po posiłku, starszej pomagają sprzątać ze stołu. Z własnej woli. Dzieciaki średniej wyśmiewają prezenty, są roszczeniowe, starszej cieszą się z moich starych kredek, komiksów typu WITCH.
Średnia ma pretensje, że nie chcę jej pomagać, że wymagam coś od niej. Nie pozwalam podrzucać jej wszystkich dzieci, bo troszczę się o rodziców i nie będę odpowiedzialna za jej dzieciaki, bo teraz to ja musiałabym je wszystkie ogarnąć. Przy tym wkurza się, że faworyzujemy dzieci starszej, a dziewczynki są wręcz bezobsługowe i pomagają. Biorę je, kiedy tylko tego chcą.
Jestem najmłodsza. Nie mam życia prywatnego, tylko uczelnia i rodzice. O mnie nikt nie myśli. Rodzice przepisali na mnie dom za to, że się nimi opiekuję. Średnia się śmiertelnie obraziła, mimo iż nic nie pomaga. Jestem bardzo stanowcza i gdy mówię NIE, to nic tego nie zmieni. Średnia robi mi awantury, żali się wszystkim naokoło, jaką to jestem tyranką. Starsza się dostosowuje, pomaga, płaci rachunki. I tak naprawdę nie znoszę swojej średniej siostry ani jej bachorów.
#DFNOS
Niedawno szwagierka kupiła pieska. Piesek jest rasy miniaturowej i od początku stał się pupilkiem CAŁEJ rodziny.
Teściowa mieszka daleko i odwiedzamy ją rzadko. Ostatnio otrzymaliśmy zaproszenie na jej imieniny. Pojechaliśmy i na miejscu okazało się, że szwagierka zabrała ze sobą pieska. Nie byłam zachwycona, ale trudno. Postanowiłam trzymać małego na kolanach, puszczać na łóżko. Nawet słowem się nie odezwałam, że mają trzymać psa na kolanach.
I się zaczęło. Wszyscy wsiedli na mnie, że mam dziecko puścić na podłogę, że pobawią się, że przecież nic mu nie zrobi itd. Na nic moje tłumaczenia, że dziecko się boi, że może przy psie się zachować "dziwnie" i pies to odczyta jako prowokację.
W końcu zabrałam dziecko i wyszłam. Mąż za mną obrażony, że robię sceny. Rodzina na mnie obrażona, a mąż też chodzi nadąsany. Super.
#rmV9S
Nie wiem, czy to będzie ckliwe wyznanie czy nie, każdy sam oceni. Ale chcę powiedzieć wszystkim kobietom, które straciły ciążę i nie czują z tego powodu traumy, że to nic złego. Czasami - jak by to okrutnie nie zabrzmiało - lepiej, aby dziecko zmarło jeszcze w brzuchu, aniżeli urodziło się bardzo chore. Natura czasami wie co robi, a my kobiety nie powinnyśmy się czuć źle, bo nie byłyśmy/jesteśmy w stanie urodzić dziecka.
Nie chciałabym, aby to wyznanie było zapalnikiem do dyskusji o aborcji, bo zupełnie co innego mam namyśli. Chodzi mi o społeczne przekonanie, że strata ciąży musi być traumą. Nie musi. I w moim moralnym odczuciu nigdy nie powinna. Tylko tyle i aż tyle.
#YXznw
Wszyscy mówią bezpośrednio do niej neutralnie, starają się używać imienia „preferowanego”. Myśli, że nikt na uczelni o tym nie wie, ale wszyscy słyszeli, jak kiedyś po zajęciach pytała prowadzących, czy mogą używać innego imienia, raz rozmawiała z kimś przez telefon o hormonach, zaczęła mieć mutację, imię na liście studentów było takie, no i tak wszyscy się domyślili, co nie było trudne.
Sam nie wiem, co o tym myśleć. Nikt nigdy wprost nie pytał jej o to, ale między sobą studenci często się zastanawiają, co Paulina ma w spodniach, dlaczego to robi i w ogóle. Mojemu przyjacielowi się podobała na początku, ale kiedy się dowiedział o tym transseksualizmie, to już nie był pewien, bo co, jak rodzice by potem rzeczywiście wzięli ją za chłopaka i by myśleli, że jest gejem? Zwłaszcza że widać, że Paulina się zmienia.
Lubię Paulinę, życzę jej dobrze, ale trochę przykro jest mi patrzeć, jak próbuje się z tym ukrywać. Z drugiej strony właśnie też to, ile osób się zastanawia, czy „już ma penisa”, też jest jakieś obrzydliwe. Nie interesuje mnie to, co ona ma w spodniach, nie podoba mi się, współczuję jej, bo raz, że ludzie ją biorą za jakiś fetysz, dwa, że w Polsce chyba zawsze będzie jej z tym ciężko...
Paulina, jeśli to czytasz - trzymaj się!
#3Upx4
Tradycyjne śniadanie: fasolka, tosty, jajko sadzone, bekon... I cola zero...
Typowy obiad: mrożone, gotowe wcześniej obiady, które wkładasz do piekarnika na 20 minut... ale herbatka słodzona słodzikiem.. Ludzie dorośli 25+ lat mówią mi, że NIGDY w życiu nie gotowali.
Osiedlowy sklep ma pełną opcję jedzenia typu pizza, mrożone dania, zupy w puszkach, dania do mikrofali i może znajdziesz tam świeże owoce i warzywa. Cukierki, żelki i inne słodkości są mega tanie.
Ja osobiście nie znoszę smaku sztucznego słodzika i wolę sobie coś ugotować i napić się normalnej coli (czego nie robię za często), niż pić rzeczy ze sztucznym słodzikiem. Można kupić colę "normalną", ale inne tego typu napoje są już mniej dostępne. No i wkurza mnie nie ta nagonka na cukier. Super, że jest alternatywa, ale jak ktoś pochłania niezdrowe jedzenie, to naprawdę już wielkiej różnicy nie robi ten cukier...
P.S. dla wszystkich którzy chcą powiedzieć jak dużo jest cukru w coli, to zaznaczę, że nie chodzi mi tylko o popularne napoje, ale też używanie słodzika do herbaty czy kawy.
#IKaoR
#ZmQtB
A prawda jest taka, że dziecko wcale tych zupek nie potrzebowało. Dałam mu pieniądze, żeby go przetestować. Dziesiątki kilometrów ode mnie mógł z palcem w tyłku udawać trzeźwego, bo niby jak to sprawdzę? Moja mama wcale nie potrzebowała do apteki. Zawiozła mnie tylko po to, żebym mogła sprawdzić, czy rzeczywiście nie pije. Zostałam samotną matką ze złamanym sercem i to niecały rok po ślubie. Ale szczerze mówiąc, to pozbyłam się niepewności i teraz mogę ułożyć sobie życie od nowa.
#5Epsj
Pozdrawiam was serdecznie spod kroplówki. Lekarz mówi, że mój stan powoli się poprawia i jak wszystko dobrze pójdzie, to wyjdę pojutrze.