To było jakieś dwa lata temu. Z przyczyn rodzinnych zatrzymałam się na mniej więcej dwa tygodnie w innym mieście u starej przyjaciółki. Wracałam właśnie z większych zakupów. Było około 19, pora późnojesienna, więc szarówka dosyć zaawansowana, mokro, ponuro. Idąc mało uczęszczaną w tamtym okresie aleją, natknęłam się na niepokojącą scenę - dorosły facet ciągnął chyba siedmioletniego chłopca za rękę i kazał mu iść z nim, na co mały stanowczo odmawiał i próbował się wyszarpać. Nie powiem, zmroziło mnie. W pierwszej chwili stałam tak z siatami pełnymi zakupów i patrzyłam na sytuację, nie wiedziałam co zrobić. Awantura między nimi jednak trwała, a mężczyzna zaczął dosłownie ciągnąć chłopca w sobie znaną stronę, a ten zapierał się nogami i mówił, że nie chce. Pełna lęku, ale z poczuciem, że muszę zareagować, ruszyłam w stronę faceta, wołając aby się zatrzymał. Miałam nadzieję, że świadek i sama interwencja go spłoszy - byłam pewna, że miał złe zamiary względem tego dziecka. On jednak zdenerwowany zapytał o co chodzi. Chciałam wiedzieć co się dzieje, co to za chłopiec i czemu jest tutaj taka awantura, ale powiedział, że to nie moja sprawa. Pociągnął małego, który ciągle próbował wyszarpać rączkę z uścisku mężczyzny, krzycząc, że nigdzie nie chce iść. Przestraszyłam się, zagroziłam, że zaraz zadzwonię na policję, jeśli nie puści chłopca. Wtedy odwrócił się, podszedł do mnie i kazał spie*dalać. Przestraszyłam się, nie wiem, czy to przez strach, nagły przypływ odwagi czy jakiejkolwiek pierwotnej siły, ale dźwignęłam jedną torbę pełną zakupów i tak się nią zamachnęłam, że trafiłam nią faceta w ramię albo nawet w szczękę, bo zachwiał się i zgiął w pół, trzymając za głowę. Puścił wtedy chłopca, ale ten, zamiast uciekać czy coś, krzyknął: "Tato!" i podszedł do mężczyzny, pytając, czy żyje. Stanęłam jak wryta, nie wiem jak długo przetwarzałam informację, ale chyba na tyle szybko, by mnie nie złapali, bo nim pokrzywdzony zdołał zrobić cokolwiek - ja już kopytowałam w stronę domu przyjaciółki nawet nie patrząc na to, że w mojej broni zrobiła się dziura i zgubiłam puszkę z ananasami. Nikomu nic nie powiedziałam, po kilku dniach wróciłam już w rodzime strony.
Do dziś, gdy odwiedzam przyjaciółkę boję się, że spotkam tego mężczyznę i mnie rozpozna. Jeśli czyta pan to wyznanie, to przepraszam, naprawdę myślałam, że ktoś chce zrobić pana synowi krzywdę. Mam nadzieję, że nic poważnego się wtedy panu nie stało.
Przepraszam.
Sytuacja miała miejsce, gdy chodziłem do pierwszej klasy podstawówki. U nas w kościele był taki zwyczaj, że podczas modlitwy dzieci mogły same zgłaszać intencje. Zgłaszały się i mówiły np. "Módlmy się za rodziców" itp.
Pewnego dnia postanowiłem, że i ja podam jakąś intencję. Chciałem się wyróżnić i podać modlitwę za dzieci, które w tym roku miały przyjąć pierwszą Komunię Świętą. Jako, że byłem mały i niezbyt umiałem się wysłowić to powiedziałem "MÓDLMY SIĘ ZA KOMUNISTÓW". W tym momencie cały kościół zaczął się śmiać, a ja nie wiedziałem o co chodzi.
Dopiero potem ksiądz uświadomił mi, że jest różnica między komunistami a dziećmi pierwszokomunijnymi. Nie zapomnę tego wstydu. Chciałem zabłysnąć, a wyszło jak zawsze.
Mam już po dziurki w nosie "depresji" mojego brata.
Miłosz zawsze był przewrażliwiony na swoim punkcie. Na wszystko nie po swojej myśli reagował płaczem. Strach mu było cokolwiek powiedzieć. Rodzice oczywiście wzięli go do psychologa, okazało się, że jest wysoko wrażliwą osobą. Nic innego nie stwierdzono. Niby pracował z terapeutami, ale większych rezultatów nie było widać. Tyle dobrego, że nauczył się radzić sobie z niechęcią rówieśników. Oprócz totalnego braku poczucia humoru i tego, że z byle powodu się obraża (chyba nikt go nie przekona, że to naprawdę odstrasza), kilku bałwanów dokuczało mu, bo uwielbia czytać - to akurat spoko cecha.
Pod koniec gimnazjum zrobił się bardzo kochliwy, co trochę miał inny obiekt westchnień. Zwykle jego miłość ograniczała się do podziwu na odległość. Zdał maturę, poszedł na studia w naszym mieście, bo boi się wyprowadzki z domu. Przeniósł się na zaoczne, bo dzienne go przerosły (jest na drugim roku) - za dużo stresu. Do pracy nie chodzi, bo stres. Ma stypendium, poza tym dostaje kasę od rodziców. W planach ma zostać pisarzem.
Miesiąc temu zakochał się. Dziewczyna fajna, ale postawiła sprawę otwarcie - ma już chłopaka, z którym jest szczęśliwa i nie chce innego. Miłosz od razu ogłosił, że ma depresję. Przy jedzeniu jęczy i wzdycha, że jeść nie może, chociaż kilka razy kiedy nie widział przyłapałam go na myszkowaniu w lodówce. Podobno nie sypia, ale musiałam go porządnie szturchnąć, żeby się obudził. Wszystkie rozmowy ostatnio kręcą się wokół jego złamanego serca. Jestem w klasie maturalnej i przez wirusa jest jeden wielki chaos. Kiedy rodzice rozmawiają ze mną o moich sprawach, Miłosz od razu zaczyna jęczeć, że nikt nie przejmuje się jego cierpieniem. Mama zawsze mogła go wysłuchać i poświęcić mu czas, ale ojcu wyraźnie kończy się cierpliwość, coraz częściej zwraca bratu uwagę, że historia jego nieszczęśliwej miłości nie musi być opowiadana tysiąc razy dziennie.
Ja z bratem nigdy nie byłam blisko. Jako dziecko złościła mnie jego płaczliwość, on uważa, że jestem chłopczycą, bo nie trawię romansideł w każdym wydaniu (Miłosz je uwielbia), mam sporo przyjaciół, z którymi lubię spędzać czas, lubię sport i aktywne spędzanie czasu. A to, że wybieram się na kryminalistykę wręcz go brzydzi. Kilka razy powiedział mi, że skoro od zawsze lubię zagadki i interesują mnie sprawy kryminalne, to znaczy, że coś ze mną nie gra. Dąsa się też, że dorabiam sobie u ojca. Sam miał taką szansę, ale bycie kurierem to przecież ogromny stres, a papierkowa robota z tym związana doprowadza go do migreny.
Ostatnio rodzice kłócą się z powodu brata, bo ojciec chce żeby Miłosz zaczął jakąkolwiek pracę, choćby zdalną, mama twierdzi, że najpierw powinien dojść do siebie i przejść terapię - zaczyna za tydzień.
Mi już bokiem wychodzą jego jęki i westchnienia, gadanie wszystkim jakie to ma złamane serduszko. Nie życzę mu źle, ale potwornie mnie wkurza. Każda rozmowa w jego obecności sprowadza się do jego depresji. Chcę już zdać maturę i wyjechać na studia.
Jest taka dziewczyna, która jest na siłowni często w tym samym czasie co ja. Szczególnie w prawie każdy poniedziałek ją spotykam. O tej porze siłownia jest prawie pusta, zwykle jestem ja, ona i może dwóch kolesi. W tamten poniedziałek byłem tylko ja i ona.
Właśnie robiłem ostatnie ćwiczenie, gdy ona ćwiczyła na stanowisku obok. Nagle usłyszałem jak powiedziała “Wow... naprawdę wow, dobry jesteś”. Zbiło mnie to z tropu, bo nigdy nikt mi żadnych komplementów na siłowni nie prawił. Dla pewności rozejrzałem się po sali, byliśmy tylko my. Popatrzyłem na nią, uśmiechnąłem się i odpowiedziałem... “badziebadla”. Tak, pieprzone BADZIEBADLA. Co to w ogóle miało znaczyć? Po czymś takim trudno kontynuować rozmowę, więc z głupią miną wróciłem do ćwiczeń. Ze wstydu, że właśnie wymówiłem najdziwniejsze słowo w historii polskiej mowy, unikałem patrzenia w jej kierunku.
Wkrótce ona wyszła, ja też skończyłem i poszedłem do szatni. W tym samym czasie wychodziliśmy na parking, przytrzymałem jej elegancko drzwi. Tak się złożyło, że zaparkowaliśmy koło siebie na końcu parkingu, więc szedłem zaraz za nią, nieco z boku. W pewnym momencie odwróciła się z uśmiechem i powiedziała “Dziwię się, że jeszcze dajesz radę chodzić, po takich ciężarach”. To był dobry moment na czarujący żarcik. Otworzyłem swoją brzydką gębę i powiedziałem “Śledzę cię!”. Tak, zajebiście czarująco. Odpowiedziała tylko “Ah…” i z prędkością Justyny Kowalczyk ruszyła do swojego samochodu, wsiadła, zamknęła się 5 razy i odjechała z piskiem opon.
Mój przyjaciel jest zapalonym akwarystą hodującym bardzo rzadkie okazy rybek. Jakiś czas temu udało mi się skontaktować z pewnym mężczyzną, który ma podobną pasję i jakimś cudem udało mu się w domu rozmnożyć szalenie niepospolitą odmianę jakiegoś gupika. Facet był jedną z trzech osób w Europie, której się to udało. Przez długie miesiące namawiałem go, aby sprzedał mi jedną ze swoich rybek, bardzo chciałem bowiem dać ją w prezencie mojemu przyjacielowi na urodziny. W końcu udało się, chociaż cena za tego małego „koleżkę” była astronomiczna. Do tego stopnia, że musiałem złożyć się na ten prezent z tuzinem znajomych.
Rybsona (tak go nazwałem) dostałem razem z akwarium ze specjalnym podgrzewaczem i karmą dedykowaną tylko i wyłącznie temu gatunkowi. Obchodząc się z tym skarbem niczym z osobistą porcelaną najszlachetniejszego z cesarzy dynastii Ming, zaniosłem naczynie do domu. Postawiłem je na stole i poszedłem po telefon, aby zadzwonić do reszty „sponsorów” i wspólnie udać się z tym prezentem do solenizanta.
Kiedy po minucie wróciłem, moim oczom ukazało się puste akwarium i siedzący nad nim Bożydar – mój gruby kot dachowy, który nic nie robiąc sobie ani z absolutnej niepowtarzalności rybki, ani z faktu, że ta kosztowała tyle co średniej wielkości państewko afrykańskie, postanowił ją ordynarnie wpier#olić.
Nawet nie wiecie jak wstyd mi było przed znajomymi. Nigdy bym się takiego zachowania nie spodziewał po czternastoletnim pchlarzu, który je żarcie z puszki i panicznie boi się much.
Kilka lat temu, kiedy byłam jeszcze w gimnazjum, szkołą wstrząsnęła informacja o tym, że jej absolwent, który gimnazjum skończył rok wcześniej, wypadł z okna i zginął na miejscu.
Wszyscy zastanawialiśmy się, jak mogło do tego dojść. Nie było wprawdzie tajemnicą, że nasza dzielnica bezpieczna nie była, że dilerzy, kibole i inne rzezimieszki mają tam raj, ale chcieliśmy się dowiedzieć, co poszło nie tak.
Wygadała się jakiś czas później nasza koleżanka z klasy. Przyznała, że jej starszy o kilka lat brat był na imprezie z tym chłopakiem, który zginął. Towarzystwo piło, paliło, wiadomo. W pewnym momencie M (zmarły chłopak) usiadł na parapecie. Wiecie, to takie budownictwo, gdzie parapet za oknem jest dość wąski, ale ogólnie to można bez przeszkód na nim usiąść. Chłopak siedział zadowolony, gawędził ze znajomymi. W pewnym momencie brat koleżanki postanowił dla żartu zamknąć za tym M okno. Chłopak utknął na parapecie. Walił w okno, żeby ktoś go wpuścił, ale rozbawione towarzystwo doszło do wniosku, że przecież nic mu się nie stanie i że to takie zabawne. Chłopak coraz bardziej przerażony krzyczał i błagał resztę, żeby otworzyli okno, że zaraz spadnie, ale przestali zwracać na niego uwagę. I w końcu spadł. Nie wiadomo, czy się poślizgnął, czy stracił równowagę, ale spadł bodajże z 8 piętra. Nie było czego zbierać. Policja przyjechała, ale nikt nie chciał rozmawiać. Uzgodnili między sobą, że powiedzą, że nic nie widzieli, że nie zwrócili uwagi, bo impreza, bo muzyka, bo dużo się działo.
Nie mówię, że brat koleżanki go zabił, chociaż... w pewnym sensie tak. Doprowadził do tego, że chłopak, przerażony i zestresowany, spadł z 8 piętra. Dla żartu. I zabawy. I nigdy nie poniósł za to odpowiedzialności.
Był koniec lata. Moja siostra z chłopakiem lecieli na wycieczkę zagraniczną. Poprosili mnie, abym ich zawiózł na lotnisko, akurat miałem czas, więc oczywiście się zgodziłem.
To był bardzo gorący dzień. W aucie nie mam klimatyzacji, więc jak dojechaliśmy na lotnisko, byłem cały spocony. Pomogłem wypakować im bagaże i wtedy moja siostra zorientowała się, że zapomniała paszportu - zostawiła go na szafce na przedpokoju! Na szczęście do odlotu były jeszcze 2 godziny, więc powiedziałem, żeby spokojnie poczekali, a ja szybko przejadę.
Wsiadłem do samochodu i rura. Jak za 20 minut wpadłem do mieszkania, to ociekałem potem, więc wytarłem się ręcznikiem i przebrałem koszulę na t-shirta. Potem do samochodu i na lotnisko. Gdy dojechałem na lotnisko, siostra przywitała mnie jak bohatera. Był tylko jeden mały problem - zapomniałem o jej paszporcie...
Jestem totalnie płaska. Nawet nie musiałabym nosić stanika, bo nie ma do czego, a swoje lata już mam i niestety nie mogę liczyć, że mi jeszcze cycki urosną. Zdecydowałam się na powiększanie. Zapłaciłam za operację, pojechałam do kliniki, dopełniłam formalności, ale gdy miałam wykonywane różne badania (morfologia, EKG itd) zrozumiałam, że strasznie boję się krwi, bólu po zabiegu i że ogólnie mnie to całe cięcie obrzydza. No i uciekłam. Teraz nie dość, że jestem płaska, to na dodatek wyszłam na debila.
Miałam wtedy może z 6 albo 7 lat, dokładnie nie pamiętam, tak czy siak byłam dzieckiem.
Zdarzyło się to podczas wakacji. Rodzice pracowali, starsze rodzeństwo spędzało czas ze znajomymi, a ja często zostawałam sama w domu. Bardzo lubiłam oglądać telewizję, a w szczególności wszelkiego rodzaju programy, gdzie można było dodzwonić się na wizję, odpowiedzieć na pytanie, rozwiązać hasło krzyżówki, itd.
Wiedziałam, że w tego rodzaju "konkursach" może brać tylko osoba pełnoletnia, dlatego nieustannie ćwiczyłam swój głos tak, aby brzmiał poważniej. A przynajmniej tak mi się wydawało ;)
W każdym razie prawie codziennie przez jakieś dwa albo trzy tygodnie dzwoniłam na wizję - nigdy oczywiście nie udało mi się połączyć. Bardzo, ale to bardzo liczyłam na to, że uda mi się coś wygrać, już planowałam, że zrobię rodzicom niespodziankę, że będą ze mnie dumni.
Cóż... W końcu przyszedł rachunek. Rodzice zdębiali. Nie pamiętam, ile musieli zapłacić, ale zapewne sporo.
Byłam tak przerażona tym, co zrobiłam, że zaprzeczyłam, kiedy spytali, czy to ja wydzwaniałam pod różne dziwne numery.
Koniec końców nie zostałam ukarana, bo szłam w zaparte, że to nie ja, a rodzice doszli w końcu do wniosku, że może ktoś podłączył się pod nasze kable (nie pytajcie jak, nie wiem, w każdym razie mieszkaliśmy w bloku, gdzie dostęp do różnego rodzaju skrzynek był ogólnie rzecz biorąc nieograniczony).
Mamo, tato, przepraszam.
Kiedy miałem 5 lat wpadłem do rzeki. Widziało to kilka osób, ale nikt nie ruszył na ratunek. Uratował mnie owczarek niemiecki, który zerwał się ze smyczy swojego właściciela, skoczył do rzeki i wyciągnął mnie. Kilka lat później jego właściciel powiedział mi, że ten pies bał się wody, a i tak zaryzykował swoim życiem, aby ratować moje.
Dodaj anonimowe wyznanie
