Czy ktoś z Was też ma taką sytuację w związku? Czy to jest jeszcze normalne czy już podpada pod patologię?
Jestem w związku ponad 5 lat. Mamy ślub, kredyt na dom, generalnie jesteśmy bardzo szczęśliwi.
Tylko mojemu kochanemu raz na 2-3 miesiące odbija. Zamyka się w sobie, śpi na kanapie w salonie i generalnie do mnie nie odzywa. I to tak trwa 3-6 tygodni. Próbowałam go tłumaczyć (sobie), że trudne dzieciństwo, a tu kłopoty w pracy itd, ale po takim czasie widzę, że to po prostu jego „norma”. Ja tak nie mogę - w jednym miesiącu śniadanka, spacery, długie rozmowy, filmy, świetny seks i generalnie miłość jak z filmu - a w kolejnym miesiącu nic. Ale takie dosłowne, wielkie NIC, jakbym mieszkała ze współlokatorem socjopatą.
Moje przedszkole było dość nowoczesne. Odbieranie dzieci z przedszkola wyglądało tak: rodzic wchodził do specjalnego pomieszczenia, mówił nazwisko dziecka, pani sprawdzała, w której sali aktualnie jest dziecko i wołała je przez specjalny głośnik zamontowany w tej sali.
Ostatni dzień przed wakacjami, mój tata przychodzi mnie odebrać, pani mnie woła. Mała ja, chcąc być już duża i mieć prawdziwego chłopaka, przed samym wyjściem podbiegłam do chłopaka, który mi się aktualnie podobał i go pocałowałam. Duży, długi buziak w usta. Zaraz po tym zawstydzona wybiegłam z sali.
Najlepsze jest to, że zaraz po wyjściu przewróciłam się i rozbiłam głowę. Zaczęłam płakać, pani (która aktualnie opiekowała się naszą grupką) wybiegła z sali, a ja leżałam cała zakrwawiona, zaryczana i zawstydzona do granic możliwości. Potem tylko szpital, szycie czoła i płacz.
Następny dzień to zakończenie roku, dyplomy. On podchodzi do mnie, pyta jak się czuję, ja znowu w stresie i wstydzie dałam radę wykrztusić "OK" i odejść, tym razem powoli.
Niby byłam tylko małym dzieckiem, ale wstydzę się tego do teraz. To była najgłupsza rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłam :D
Nie lubię rodziców mojego męża.
Nigdy oficjalnie mu się do tego nie przyznam. Przez tyle lat jak jesteśmy razem już nauczyłam się doskonale udawać, że spotkania z nimi sprawiają mi przyjemność.
Dlaczego ich nie lubię? Wkurzają mnie. Są zwykłymi prostakami. Szczędzą na każdej pierdółce. Potrafią wycinać obrazki z gazetek promocyjnych i chodzić z nimi po sklepach, żeby kupić jak najtaniej. Nie mam nic przeciwko przedsiębiorczości, ale oni potrafią przejść na pieszo przez całe miasto tylko dlatego, że ktoś im powiedział, że masło tam jest 20 groszy tańsze... Samochód? Owszem, mają, ale nie jeżdżą praktycznie wcale, bo przecież wszędzie można swobodnie dojść pieszo. Co z tego, że zajmie to o wiele więcej czasu, ale jaka oszczędność!
Jakiś czas temu przeprowadzili się do nowego mieszkania i zabrali ze sobą wszystkie stare meble, bo żal ich wyrzucić, skoro są jeszcze dobre. Meble mają nie przymierzając jakieś 30-40 lat. Nie czepiam się gustu, ale stanu faktycznego. Czy zarwana kanapa z wytartą do połowy tapicerką serio jest dobra?
W sumie nie wiem co jest gorsze: ich podejście do życia czy ich totalny brak zrozumienia, że my wolimy żyć na innym poziomie.
Kiedy mąż kupił dla mnie nowy samochód, bo stary już się psuł, to uznali, że to niepotrzebna nikomu fanaberia, skoro mam blisko do pracy, to mogłabym jeździć autobusem (co z tego, że autobus mi nijak nie pasował, jeśli chodzi o godziny). "I taki drogi? Po co takie drogie auto?" Kurde, a ile ma kosztować roczny samochód, który kupiliśmy z myślą, że posłuży mi wiele lat? "No ale przecież za 3-4 tysiące można kupić zadbany samochód..." ręce mi opadły.
Zaszłam w ciążę. Fajnie, wszyscy się cieszą, jednak zostaliśmy tym samym niejako zmuszeni do remontu mieszkania, aby wygospodarować kącik dla malca. Okej, zaprojektowaliśmy wszystko, kupiliśmy, zrobiliśmy i mamy. Reakcja? "Oj, ale po co wyrzucaliście stare meble? Wystarczyło poprzestawiać. Jakoś by się zmieściło". No właśnie o to chodzi, że by się nie zmieściło. Mieliśmy zaledwie dwie komody, w których mieściły się jedynie nasze rzeczy, a gdzie wyprawka dla dziecka? O kompletowaniu wyprawki nie wspomnę... "Przecież pościele można uszyć z naszych starych pierzyn" i tak dalej...
Dodatkowo jego ojciec jest koszmarnie roszczeniowy. Kiedyś zrobił mi wykład, że nie uszykowałam mu herbaty. Czy ja jestem wróżką? Wystarczyło poprosić, to bym zrobiła. Nie, lepiej było się obrazić...
Męczy mnie każdy wyjazd do nich. Siedzę, uśmiecham się i potakuję, ale w duchu mam serdecznie dość i najchętniej bym wstała i wyszła trzaskając drzwiami. Jedno co mnie cieszy, że mieszkają dość daleko od nas i nie jeździmy tam zbyt często, a oni nie odwiedzają nas wcale (za daleko na taką podróż). A teraz w czasie pandemii nie byliśmy już kilka miesięcy. Czuję niesamowitą ulgę, że nie muszę z nimi teraz przebywać.
Jako dziecko byłem wyraźnie większy niż moi rówieśnicy. Na dokładkę raczej pulpet niż przecinek. W przedszkolu, będąc w starszakach, bardzo lubiłem bawić się w kręgle. Sam wymyśliłem tę zabawę.
Krążyłem po ogrodzie, wypatrując możliwie duże grupki dzieci. Gdy już znalazłem odpowiedni obiekt, rozpędzałem się i wbiegałem w t ęgrupę. Starałem się przy tym trafić w możliwie dużą ilość kręgli. Mój rekord to 12 przewróconych sztuk.
Do tej pory miło to wspominam.
Kiedy wkraczałam w okres nastoletni, moim rodzicom powinęła się finansowo noga. Konsekwencją było to, że często nie starczało do pierwszego.
Miałam bardzo niewiele ubrań. Na tle zamożniejszych koleżanek było widać, że zawsze chodzę w tym samym. Przez cały czas liceum miałam trzy pary spodni, dwie pary jeansów i zielone bojówki, pamiętam je bardzo dobrze.
Zaraz po zdaniu matury wyjechałam pracować za granicę. Kiedy tylko stanęłam na nogi, a pieniędzy do pierwszego miałam aż nadto, zaczęłam kupować. Kupowałam ciuchy, buty, torebki, kosmetyki... Wszystko czego nie mogłam mieć jeszcze kilka lat wcześniej. Potrafiłam spędzić większość wolnych dni na zakupach.
Obudziłam się dwa lata później, uświadomiłam sobie ile wszystkiego mam podczas przeprowadzki. Niektóre ubrania wciąż miały metki. Samych par spodni i szortów naliczyłam ponad 50. Oczywiście nie zaoszczędziłam przez ten czas ani grosza.
Dziś mam zdrowe podejście do zakupów i nie muszę już sobie niczego rekompensować. Trochę żal mi pieniędzy wyrzuconych na "szmaty", ale z drugiej strony spełniłam marzenie tej młodej dziewczyny, która musiała dosuszać wieczorem jeansy na grzejniku, żeby mieć w co się ubrać do szkoły na następny dzień.
Od kilku lat jestem lekarzem POZ. Gdy na wizytę przyjdzie ładna pacjentka, zawsze bezpośrednio po, szukam jej na portalach społecznościowych. Zdarza się, że gdy znajdę taką z dużą ilością zdjęć eksponujących jej fajne ciało, masturbuję się przy nich po powrocie do domu.
Jesteśmy małżeństwem od dwóch lat. Ostatnio postanowiłam, że trzeba nieco ożywić nasze życie intymne. Mój mąż raz w miesiącu wyjeżdża na kilkudniową delegację, pomyślałam, że przygotuję dla niego niespodziankę, gdy wróci w piątek do domu.
Kupiłam fikuśną bieliznę, zrobiłam sobie mocny makijaż, zakręciłam włosy, ubrałam szpilki. W kuchni mamy drzwi, którymi się wchodzi z podjazdu, więc wiedziałam, że tędy wejdzie. A co mogłoby być bardziej sexy dla mojego zmęczonego małżonka po wejściu do domu, po męczącej delegacji, niż widok wypindrzonej żony przygotowującej obiad?
Gdy mąż zadzwonił, że już dojeżdża i będzie za 5 minut, w ekscytacji chwyciłam pierwsze warzywo, które wpadło mi w rękę. To była cebula... Kiedy mąż wmaszerował do kuchni, zastał swoją żonę pięknie wyszykowaną i… wypłakującą oczy nad deską do krojenia. Makijaż spływał po mojej twarzy, ledwo dawałam radę utrzymać oczy otwarte. W międzyczasie zdążyłam jeszcze skręcić kostkę podchodząc do zlewu na tych obcasach. Osłupiały mąż patrzył na półnagą mnie, kuśtykającą po kuchni z zapłakaną twarzą i nie wiedział jak ma zareagować.
Widząc, że plan nie wypalił wydusiłam z siebie tylko “No co, gotuję…”. Miało być sexy, a mąż myślał, że dostałam załamania nerwowego.
Oto jak mój chłopak kupuje mi prezenty.
Gdy przychodzi jakieś święto typu Walentynki czy moje urodziny, wpierw upatruje sobie jakąś rzecz, którą rzekomo ja chcę dostać, po czym bierze mnie na siłę do sklepu miesiąc wcześniej, kupuje i zaraz po wyjściu ze sklepu wręcza tą oto rzecz z paragonem.
Na walentynki dostałam słuchawki, tydzień wcześniej, przy czym wręczył mi je zaraz po zakupie na oczach sprzedawcy, a prezent na urodziny dostałam miesiąc przed, zaraz po wyjściu z marketu. Jest mi przykro, wiem, powinnam skakać z radości, że w ogóle coś dostaję, ale takie kupowanie i wręczanie od razu miesiąc przed, jakoś nie nadaje uroczystości całej sytuacji. Już wolałabym nic nie dostać lub kwiaty w dniu urodzin. Mówiłam mu, że nie podoba mi się coś takiego, że mógłby mi wręczyć to w dniu urodzin, to się oburzył. Czy ja przesadzam?
Dodam, że nawet nie wziął reklamówki i wracałam ze swoim prezentem w ręku.
Spacerowałam po mieście i nagle w witrynie sklepowej zauważyłam że rozwala mi się fryzura, postanowiłam to poprawić, ale w bardziej ustronnym miejscu. Poszłam więc kawałek dalej i zauważyłam fajne auto na uboczu z przyciemnianymi szybami! Pomyślałam więc, że to idealne miejsce dla mnie.
Podeszłam, poprawiłam koczka, korzystając z okazji podmalowałam usta, "pocmokałam" trochę w stronę szyby. Wszystko pięknie, ostatnie spojrzenie na własne odbicie i nagle... czarna szyba zsuwa się powoli.... Młody, przystojny kierowca powiedział, że już ślicznie wyglądam, ale on przeprasza, bo musi jechać! Nigdy nie było mi aż tak wstyd!
Zesrałem się na lekcji online.
Miałem zaliczenie, profesor wymyślił, że kamera ma być cały czas włączona, żeby sprawdzić, czy nie ściągamy. Mieliśmy 10 sekund na odpowiedź i nie wolno było odchodzić od komputera. Ze stresu popuściłem w spodnie, siedząc na mym krześle obrotowym.
Dodaj anonimowe wyznanie
