#X1I3G

Sytuacja miała miejsce około tydzień temu. Pojechałem z dziewczyną po jakieś drobiazgi na wieczór do Tesco. Wzięliśmy słodycze, chipsy i parę rzeczy do jej domu, m. in. soki w kartonie, które w tej opowieści grają pierwsze skrzypce.

Dotarliśmy do jedynej czynnej kasy w markecie, przy której ciągnęła się kilkuosobowa kolejka. Byłem lekko zdenerwowany całą sytuacją, bo mieliśmy już plany i trochę nam się spieszyło. Po kilkunastu minutach dotarliśmy do kasy. Moja dziewczyna poprosiła o reklamówkę i wręczyła mi ją z poleceniem zapakowania zakupów. Wyobraźcie sobie moją frustrację, kiedy ta głupia reklamówka z Tesco nie chce się "otworzyć", a sprzedawczyni już oddaje paragon. W końcu jednak dała za wygraną, a ja na szybko i byle jak zacząłem pakować te wszystkie rzeczy. Moja druga połówka patrząc z lekkim poirytowaniem zaczęła mnie poganiać, przez co wywiązała się między nami taka rozmowa:

- Ruszaj się XYZ, mamy mało czasu, pomóc ci z tym?
- Dam sobie radę, chwila.
- Najpierw wkładaj soki, największe rzeczy mają być na samym dnie.
W tym momencie bez zastanowienia wypaliłem:
- Nie mów facetowi, jak ma wkładać...
Wyobraźcie sobie miny mojej dziewczyny, sprzedawczyni i kilku osób stojących za mną.

#o75MK

Z jakieś 3 miesiące temu dziewczyna ze mną zerwała. Powód? Jak stwierdziła, za dużo zarabiam, a ona nie chce być uznawana za taką "co leci na kasę". W sumie zawsze starała się być samodzielna, płaciła za siebie, a czasami chciała to robić i za mnie, więc nie byłem zdziwiony. Sam chciałem z nią zerwać już od jakiegoś czasu, więc nawet nie przeżywałem jakoś szczególnie tego rozstania. Wydawało mi się, że dobrze się stało.

Dzisiaj widziałem ją w centrum miasta. Miała na sobie eleganckie futro i wsiadała do Lambo, gdzie w środku siedział jeden z bogatszych ludzi w mieście. Kiedy mnie zobaczyła, odwróciła wzrok.

Ech, jak to dziewczyny szybko zmieniają priorytety w życiu.

#SpRiW

Miałam 18 lat. Rozpoczynałam pierwszą pracę. I wtedy nadszedł ten czas. Mój pierwszy raz. Z bankomatem.

Podchodzę lekko poddenerwowana co chwila sprawdzając, czy ktoś za mną nie czeka. Szukam miejsca na kartę. Jest! Wkładam tak do 1/3 długości i czekam. Nic. Kurde co jest?! Wyjmuję. Wkładam drugi raz tak samo. Nic. Nagle niechcący popchnęłam i nie uwierzycie, ale bankomat pożarł mi kartę! Ale to nie koniec historii. Każe wybrać język. Dotykam palcem na polski. A ten nic. To walę mocniej ze sto razy. Dalej nic. Aaaaa... to się klika obok (hehe sprytne). Podaj pin i taka biała klawiatura na ekranie. No to jak pyk pyk po tej klawiaturze pin (btw nie mogłam rozkminić, dlaczego nie napisali cyferek, no ale dobra, może tak bezpieczniej). I nic. Nadal "podaj pin".

Ale ja głupia! Przecież to nie na dotyk! Klikam te przyciski po bokach ekranu (mam pin tylko z tych cyferek zewnętrznych, więc dało radę), a ten, że błąd! Noż kurde, co za dziad! Oddał kartę (ufff). Nie będę tu dłużej stać jak głupia, idę spróbować gdzie indziej.
Bankomat nr 2 (identyczny): Wsuwam kartę od razu do końca (wzbogacona o dodatkową wiedzę). Walę w ekran na "polski", przypominając sobie po chwili o przyciskach. I znowu najgorsze. Pin. No dobra klikam te przyciski po bokach i nic. Znowu wypluwa kartę. Ostatnie podejście, jak teraz się nie uda, to mi chyba zablokuje. Dochodzę do... pinu. I nagle! Co widzę?! Klawiatura na dole jak od terminala! Ło panie! Już za pierwszym wpisaniem się udało! Tyle wygrać!

A potem to już wszystko poszło z górki i nie mogłam przestać się śmiać opowiadając o swojej głupocie przyjaciółce przez telefon.
Najlepsze jest to, że generalnie jestem inteligentna i wszystko robię logicznie i w ogóle, no ale nawet słońce ma czasem zaćmienie :)

#dKo48

Mam najlepszego męża, jakiego mogłam sobie wymarzyć.

Nie, nic mi nie kupił, nic nadzwyczajnego się nie stało. Po prostu obudziłam się dziś rano i popatrzyłam na mężczyznę, który leży obok mnie. Miłość to uczucie nie do opisania i nie przejawia się słówkach "kocham cię", ale w czynach, takich drobnych, codziennych. Ja mojego męża poznałam, gdy miałam 15 lat. Dziś mam 30, a kocham go tak samo jak piętnaście lat temu, a może nawet bardziej. Gdybym miała 5 sekund na podjęcie decyzji on albo ja, nawet sekundy by mi nie trzeba było, żeby oddać swoje życie za niego. Może nie zawsze jest między nami idealnie, ale każdy związek czy małżeństwo to kompromisy i walka o ukochaną osobę. Kto odkryje jak piękny może być świat gdy kochamy i doceniamy osoby nam najbliższe, będzie miał cudowne życie.

Kochajmy i doceniajmy swoich współmałżonków. Tak jak ja mojego męża :)

#oUDv6

Kto stracił kogoś bliskiego zrozumie...
Tydzień po śmierci mojej mamy, zebrałam się aby przejrzeć jej rzeczy... Było ich niewiele, bowiem jej chłopak wszystko zabrał i zniknął.

W jej kosmetyczce znalazłam sporo sentymentalnych rzeczy, na przykład zdjęcia legitymacyjne moje i brata ułożone od podstawówki do obecnych czasów, nasze rysunki sprzed 15 lat, znalazłam tez bransoletkę, którą moja mama zawsze nosiła, musiała jej się zerwać i włożyła ją do kosmetyczki.
Naprawiłam ją i sama zaczęłam ją nosić aby zawsze czuć mamy obecność przy sobie. Jej ubrania włożyłam do oddzielnej szafki, abym mogla ją czasem otworzyć i czuć zapach jej perfum za każdym razem kiedy mi jej brakuje.

Pewnego dnia wysiadając z autobusu, poczułam jakby coś delikatnie dotknęło mojego nadgarstka. Gdy wysiadłam, zorientowałam się, że nie mam bransoletki na ręku. Łzy napłynęły mi do oczu i biegłam za tym autobusem przez dobre 5-10 minut, mimo że już go nie było widać na horyzoncie.

Gdy wróciłam do domu chciałam znów poczuć zapach perfum mojej mamy, więc otworzyłam szafkę, a tam pusto...
Mój tata wiedział ile dla mnie znaczą te rzeczy i specjalnie wrzucił wszystkie ciuchy mojej mamy do prania, by oddać je mojej kuzynce...

#coJKl

Czas gimnazjum, szkoły, która poza zwykłymi uczniami ma też swoich "stałych" bywalców, takich co to gimnazjum kończą wtedy gdy rówieśnicy piszą maturę. Jeden z takich chłopaków, Przemek, dołączył do nas w 2-ej klasie - 2 lata starszy, dresik, często odwiedzana siłownia na świetlicy w jego wiosce, opowieści o skradzionych telefonach i "fazach" po zjedzeniu opakowania apapu.

Przemek na lekcjach totalnie sobie nie radził, ale też totalnie nic sobie z tego nie robił. Był najmniej lubianym przez naszą nauczycielkę od j. polskiego uczniem, całe lekcje rozmawiał, potrafił wychodzić bez słowa w połowie.

Na jednej z takich lekcji, gdy pani X musiała przekrzykiwać Przemka, żeby móc prowadzić lekcje z resztą klasy, w końcu nie wytrzymała i krzykiem kazała mu wstać, opierniczyła go, że nie uważa i spytała, czy chociaż wie, kto napisał "Krzyżaków" (omawialiśmy tą lekturę już tydzień czy dwa, to była jedna z ostatnich poświęconych jej lekcji). Po chwili namysłu Przemek podniósł głowę, wypiął pierś i powiedział:
- Wiem! Pan Tadeusz.

#SCkq3

Dzisiaj byłem u ortopedy. Jestem młody, mam 20 lat, więc postoję w poczekalni, tym bardziej, że naokoło nazwijmy to sporo ludzi doświadczonych życiowo 40+.

Do poczekalni wchodzi chłopak z 5 lat straszy ode mnie, ale o kulach i w stabilizatorze na kolanie. Myślę sobie - zaraz pewnie ktoś ustąpi mu miejsca, ale gdzie tam... Chłopak musiał stać, nikt mu nie ustąpił.

I jak tu potem takim "doświadczonym życiowo" ludziom ustąpić miejsca w autobusie? Najbardziej irytuje mnie, gdy do komunikacji wchodzi "człowiek moherowy" i nie szkodzi, że naokoło jest pusto i może siąść gdzie chce, ale ona/on będzie stać i chrząkać żeby jej ustąpić miejsca akurat tego, na którym ty siedzisz.

#QsYJj

Pewnej nocy, gdy miałam może z pięć lat, spałam razem z mamą. Pech chciał, że gdy się rano obudziłyśmy, na jej koszuli nocnej widniała piękna brązowa plama okresu. Mama przestraszona jak zareaguję, może spanikuję, że mamie krew leci, będzie mi musiała tłumaczyć co się z nią dzieje. Cóż, wstałam, zobaczyłam i zaczęłam radośnie krzyczeć:
- MAMA SIĘ ZESRAŁA! MAMA SIĘ ZESRAŁA!

Mama przyznała się do zesrania XD

#XlC3g

Z braku alternatyw, oglądałyśmy z babcią jakąś operę mydlaną, a dziadek udawał, że drzemie na łóżku - w rzeczywistości spod wpół przymkniętych powiek śledził przebieg akcji. Tak się złożyło, że właśnie któryś z bohaterów umierał. Jednak scena zgonu przeciągała się niemiłosiernie, że aż prawie udało mi się przysnąć, kiedy z letargu wyrwał mnie pełen oburzenia głos dziadka:

- No zdychaj już, ty stary, głupi bucu!

Tym sposobem dziadek sam się zdemaskował i ową operę mydlaną oglądają razem z babcią niemal co dzień.
Dodaj anonimowe wyznanie