Najgorsza pierwsza randka w życiu... Chłopak zabiera cię na film "7 psychopatów" i co kilka minut patrzy na ciebie, mówiąc dziwnym głosem:
- Fantastycznie, że cię na niego zaprosiłem, prawda..?
Moje wyznanie jest po części opowieścią i pokazaniem jaki jest świat, a po części poznaniem zdania innych.
Jestem 24-letnim chłopakiem, wysokim, przystojnym brunetem (w mniemaniu kobiet oczywiście), studiuję, pracuję, mam auto. Uogólniając jestem już ustawiony. Jedynego czego mi brakuje, to szczęścia w miłości, przez to jestem użytkownikiem rożnych portali randkowych czy czatów.
Na jednym z dosyć bardzo popularnych czatów poznałem 23-letnią dziewczynę. Piękna, długowłosa blondynka. Bardzo podobał mi się jej charakter, mieliśmy wiele wspólnych pasji. Zaczęło się jak zawsze: czatowanie, telefony, a później spotkanie. Od samego początku świetnie się dogadywaliśmy. I od początku była ze mną szczera w dosyć ważnej kwestii, a mianowicie wcześniej zdarzało jej się randkować z facetami i już na pierwszych randkach iść z nimi do łóżka, ale że już z tym skończyła i szuka czegoś poważniejszego.
Z jednej strony bylem zaskoczony wyznaniem, a z drugiej trochę mi zaimponowała szczerością. Oznajmiłem jej, że ja jestem typem faceta, który uprawia seks tylko w związku, z osobą, do której coś czuje, więc nie ma raczej opcji, żebym się z nią przespał na randce. Miałem wiele okazji do przygodnych stosunków, ale zawsze odmawiałem, kłóci się to z moim sumieniem, choć nieraz byłem przez to wyśmiewany przez moje otoczenie. Z kolei jej to bardzo zaimponowało.
Doszło do pierwszego spotkania - kino. Świetny film, później (jako że był późny wieczór i bardzo zimno) długa rozmowa w aucie. Wszystko ładnie, pięknie. Ustawiliśmy się na następny dzień. Też wszystko miodzio, ładnie się klei, ona happy, ja happy. Wyrażała chęć na kolejne spotkania, bo wszystko jest świetnie i w ogóle.
Kolejnego dnia dostaję wiadomość na FB (no a gdzieżby indziej - poważni ludzie rozmawiają o poważnych sprawach przecież tylko na FB), że jestem świetny, że bardzo jej imponuję pod każdym względem, że ją pociągam fizycznie, ale że jednak nie poczuła tego czegoś, że brakuje jej w tym "fajerwerków".
Na moje pytanie, czy brakuje jej tego, żebym ją po prostu porządnie przeleciał, nie potrafiła jednoznacznie odpowiedzieć. Mnie zamurowało - koniec znajomości przez to, że miałem do niej szacunek i jej nie przeleciałem na randce.
Teraz pytania, jakie powinien sobie każdy zadać. Czy w tym świecie zawsze wszystko musi się zaczynać od łóżka? Czy nie można szanować siebie i kobiet, i zaczynać wszystkiego "normalnie", czy tylko trzeba taką złapać za włosy, zaliczyć i dopiero liczyć na jakiś związek?
Byłem wtedy na czwartym roku studiów, a przez prawie 3,5 roku nic nie robiłem, by zdobyć jakieś doświadczenie, bo "tata pomoże".
Niestety, jak moja kochana rodzinka dowiedziała się, że ich kochany, pierworodny syn jest homoseksualistą, to mnie wydziedziczyli.
Zostałem sam, z ostatnimi oszczędnościami na koncie i kawalerką, która na szczęście była od początku przepisana na mnie. Wtedy zacząłem szukać pracy, a raczej jakiegokolwiek stażu. Przy moich kalkulacjach wyszło, że bez jakiegokolwiek przypływu gotówki starczy mi na maks pół roku lub na ponad rok, przy bardzo oszczędnym trybie życia. Od razu skończyło się kupowanie drogich produktów, chodzenie do restauracji etc. Stałem się typowym biednym studentem, który nawet nie potrafił sobie znaleźć bezpłatnego stażu w kancelarii, bo jego kochany ojciec wydał wilczy bilet dla syna. Nawet kochani przyjaciele z roku nagle zniknęli, gdy wyszło, że znajomość ze mną nie przyniesie im korzyści, lecz same straty. Przy mnie zostało tylko dwóch przyjaciół z liceum.
Pewnego dnia udałem się już do milionowej kancelarii, w której również nikt nie potrzebował jakiegokolwiek nowego stażysty. A bardzo miły pan na koniec rozmowy powiedział "radziłbym ci chłopcze zmienić kierunek studiów", z takim pięknym szyderczym uśmiechem. Uświadomiony, że to nie ma sensu, zrezygnowałem z jakiekolwiek próby zdobywania doświadczenia, ale studiów nie postanowiłem rzucić. Skończę te i wylecę gdzieś za granicę, taki miał być plan.
Swoją dopiero co zaplanowaną przyszłość postanowiłem zapić. Z racji mojej biedoty z buta szedłem do przyjaciela, który wynajmował mieszkanie w niezbyt ciekawej okolicy. Już mam skręcać, gdy słyszę jakiś krzyk. Szybko podbiegam, jest tak: jakichś dwóch typków, którzy szarpią jakąś dziewczyną. Jednemu zdążyłem przywalić w twarz, lecz drugi przywalił mi ze szklanej butelki w bark, po czym obaj wraz z torebką dziewczyny uciekli. Dziewczyna w mega szoku, prosi, czy mógłbym zamówić jej taksówkę do domu, bo ukradli jej telefon, po czym wpada w panikę, że przecież nie ma też pieniędzy.
Zaproponowałem jej, że ją odprowadzę, ale wyszło, że mieszka prawie 40 minut drogi stąd. Zamówiliśmy taxi, pojechałem z nią, by później oddała mi pieniądze. Jesteśmy na miejscu, ona już ochłonęła i wtedy zauważyła, że mój bark krwawi. Zapłaciliśmy taksówkarzowi, ona powiedziała, że mnie ktoś od niej odwiezie. Żadne ale nie wchodziło w grę, chciała się odwdzięczyć. Dom świadczy, że na brak pieniędzy nie ma co narzekać. Wchodzimy, a tam drzwi otwiera facet, co mnie ostatnio olał w kancelarii. Był równie zdziwiony co ja...
O dziwo skończyło się happy endem. W zamian za uratowanie córki zostałem przyjęty, a po zdanej aplikacji zatrudniony. Mimo gróźb ojca nie wyrzucili mnie, a ja tylko szkolę się, by spotkać się z ojcem na sali i go pokonać...
Sprzedaję bilety na pociągi PKP. Z dworca, gdzie pracuję, co chwilę odjeżdża jakiś pociąg, wiec kolejki są praktycznie zawsze. Na centralnej ścianie znajduje się ogromna tablica, która na bieżąco wyświetla odjazdy i przyjazdy pociągów.
Irytują mnie osoby, które pomimo wypatrzenia swojego kursu, potrafią przyjść i zapytać się (dla pewności) o której godzinie odjeżdża ich pociąg, wydłużając przy tym i tak długie kolejki. Staram się być dla nich miła, więc odpowiadam za każdym razem.
Pewnego wieczoru, gdy byłam już bardzo zmęczona i miałam iść do domu, podszedł pewien pan, którego oczywiście widziałam pod tablicą, szukającego swojego pociągu. Podchodzi mimo wszystko do mojej kasy i pyta o odjazd. Nie wiem dlaczego, ale właśnie na nim postanowiłam odreagować wszystkich wrednych klientów.
- Nie widzi pan na tablicy? Wyraźnie jest napisane, że odjazd będzie o 20:45.
Mimo mojego lekko podniesionego głosu, miły pan ze stoickim spokojem poprosił bilet na ten kurs, dodając "ze zniżką dla osoby niewidomej proszę".
Zamarłam. Bez żadnych już dodatkowych pytań sprzedałam bilet i przeprosiłam.
Kiedy miałam ok. 7 lat zachorowałam. Nic szczególnego, zwykła angina. Mama chciała mnie leczyć różnymi domowymi metodami m.in. czosnkiem.
Jakież było jej zdziwienie, gdy usłyszała, że czosnku jeść nie będę, bo słyszałam, że on zabija bakterie, a ja nie jestem morderczynią i nie chcę skończyć w więzieniu...
Kilka lat temu, gdy byłam w liceum, wracałam z kolegą ze szkoły.
Szliśmy stale wytyczoną ścieżką, beztrosko rozmawiając, gdy naszą uwagę przykuł leżący niedaleko przystanku, nieprzytomny mężczyzna.
Szokujące było to, że na autobus czekało kilka starszych pań. Żadna z nich nie zwracała uwagi na nieprzytomnego mężczyznę.
Podeszliśmy bliżej, gdy usłyszeliśmy słowa od starszych kobiet:
- Zostawcie go! Uchlał się, to ma za swoje! Nie warto mu pomagać!
No cóż. Nie słuchając tej bogini mądrości, zaczęliśmy udzielać mężczyźnie pierwszej pomocy, bo jak się okazało nie było czuć od niego ani trochę alkoholu, a oddech był już niewyczuwalny.
Te kobiety nie chciały nawet zadzwonić po pogotowie.
I powiedzcie mi, jak można być aż tak znieczulonym na krzywdę ludzką? Nawet jeśli ten facet byłby wstawiony, przecież można zadzwonić po straż miejską.
Mając około 6 lat byłam wpatrzona w starszego brata i nie odstępowałam go na krok. Często zabierał mnie ze sobą na ryby, gdzie dumnie trzymałam w ręku wędkę z kija.
Poszliśmy na ryby. Kiedy naszła mnie potrzeba skorzystania z łazienki, mój brat skwitował to tekstem "idź za któreś drzewo" i nie zwracał zbytnio na mnie uwagi, czekał aż do niego przyjdę i ruszymy w drogę powrotną. Niestety ja całą drogę płakałam, brat nie wiedział co się stało, czy mnie coś ugryzło, żmiję zobaczyłam, czy po prostu przestraszyłam się pająka. Między nami nawiązał się taki dialog:
- Marcin, nie zbijesz mnie?
- Nie, nie zbiję, mów co się dzieje.
- Ale na pewno mnie nie zbijesz?
- Co się stało, nie, nie zbiję cię.
- Bo zesrałam się w gacie, bo nie wiedziałam. za które drzewo mam pójść...
Nie, dotrzymał słowa i nie zbił.
Od urodzenia nie słyszę. Głęboki obustronny niedosłuch. Moi rodzice byli bardzo młodzi (młodsi ode mnie obecnie) jak się urodziłam. Szok i niedowierzanie w rodzinie. Pewnie myślicie, że trafiłam do specjalnych placówek? Otóż nie.
Do przedszkola mnie zaprowadzili normalnego jak i do szkoły podstawowej masowej. Przeżyłam tam wiele załamań i przykrości ze strony rówieśników, którzy nie rozumieli jak można nie słyszeć albo nosić małe urządzenie na uszach. Przetrwałam. Poszłam do gimnazjum również masowego, powtórka z podstawówki, a nawet gorsza. Przetrwałam. Liceum. Również masowe, ale już było o wiele lepiej, w końcu dojrzalsi ludzie, już nikt mnie nie dokuczał. Mam wielu przyjaciół, znajomych, na studia chodzę. Każdy się dziwi jak taka niesłysząca dziewczyna normalnie mówi, normalnie przebywa wśród słyszących. Znajomych takich jak ja z implantem ślimakowym czy aparatami słuchowymi mam bardzo mało. Większość osób niesłyszących jest zamknięta w swoim migowym świecie i ciszy. Ja nawet migowego nie umiem, co było wielkim oburzeniem wśród nauczycieli jak i innych ludzi.
Dlatego chcę bardzo podziękować swoim rodzicom, którzy się nie poddali w długiej, ciężkiej pracy nade mną, którzy wychowali mnie na normalnie funkcjonującego człowieka.
Rodzice! Jeśli Wasze dziecko się urodzi niesłyszące - nie krzywdźcie go posyłając do specjalnych szkółek, gdzie góruje tylko migowy i ograniczenie rozwojowe.
4 lata temu, gdy chodziłam jeszcze do liceum, miałam poważne problemy z powodu... religii. Jako uczennica z dobrymi i bardzo dobrymi stopniami byłam zagrożona z religii. Denerwował mnie ksiądz i jego podejście do tego przedmiotu, ponieważ jedyne co robił, to puszczał nam filmy (nawet niekoniecznie związane z religią), oceny wystawiał pod koniec roku z przysłowiowej dupy, dlatego też przestałam chodzić na zajęcia. Po pewnym czasie stwierdził, że daje mi ostatnią szansę na zaliczenie przedmiotu - uczestnictwo w trzech dniach rekolekcji po 3 godziny (po tym czasie trzeba było podejść do księdza w kościele po obecność).
Pierwszy dzień - zaspałam. Zerwałam się z łóżka, pięć minut później wyleciałam z domu jak wichura. Chwilę później byłam na miejscu. Drzwi kościoła były po prostu nie do ruszenia, wielkie i ciężkie jak cholera, nie idzie otworzyć samodzielnie. Stoję taka bezradna pod kościołem, zaczęłam godzić się z moim losem, już wyobrażałam sobie tę chwilę, gdy ksiądz ogłasza moją porażkę przy całej klasie, jedyny w historii kibel z religii... Inagle dostrzegam biegnącą w moją stronę koleżankę! Również zaspała i się spóźniała. Razem z moją wybawczynią otworzyłyśmy wspólnymi siłami drzwi i wkroczyłyśmy do kościoła, gdzie od razu na wejściu z wielkim łupem lecę na ziemię, potykając się o własne buty. Przy okazji przewróciłam niczego nieświadomego kolesia, który wybałuszył na mnie gały w stylu "co robisz, walnięta babo?!". Narobiłam hałasu, znajomi i nieznajomi próbowali kryć śmiech, ksiądz piorunował wzrokiem..
W końcu dostałam łaskawie zaliczenie z tego cudnego przedmiotu, co wspominam ze śmiechem, a jako ciekawostkę powiem coś o tym biedaku, którego potrąciłam - aktualnie mija czwarta rocznica naszego związku. Tak że nie rezygnujcie z religii w szkole!
Dawno temu do mojego taty przyszedł jego kolega. Ja miałam wtedy 3 latka.
Rozmawiali, śmiali się. Gdy ten pan mnie zobaczył, powiedział, że jestem śliczna, że ma synka w podobnym wieku i może kiedyś się poznamy.
Mam 18 lat i od prawie dwóch lat jestem z moim cudownym chłopakiem, którego tatuś przepowiedział przyszłość :)
Dodaj anonimowe wyznanie