#3xxAn

Wynajmuję mieszkanie z paroma studentami z rożnych uczelni. Jak wszyscy wiemy, panuje ostatnio wirus grypy, przywlekł się też na nasze mieszkanie wraz z nowym współlokatorem. Nie znam chłopaka, ogólnie mało sympatyczny, ale jak tu nie pomóc człowiekowi w potrzebie?

Także gdy Paweł wymiotował, trzymałam mu miskę, robiłam mu herbatę i ciepłe obiadki, ba! oddałam mu nawet swój ostatni antybiotyk, żeby nie musiał chodzić po lekarzach. W końcu skończył chorować, obiecał oddać kasę za leki i jedzenie w lutym, bo teraz kiepsko z nią, zgodziłam się. Zaczęła się sesja, wszyscy na mieszkaniu zabiegani, jedynie ja i Paweł jeszcze na luzie, bo nasze uczelnie zaplanowały sesje w późniejszym terminie.

W końcu wszyscy pozdawali, wyjechali do domu na zasłużony odpoczynek, zostałam tylko ja i Paweł oraz moja grypa. Tym razem to ja byłam ledwo przytomna, wymiotowałam i nie miałam na nic sił. Gdy poprosiłam Pawła o zrobienie herbaty usłyszałam, że przecież kobiety są od opiekowania się chorymi, zresztą on się boi, że się znów zarazi. Trochę się wkurzyłam, ale ok, to mój ostatni sprzymierzeniec w obcym mieście, które znajduję się 300 km od mojego domu. Spytałam się więc go, czy poszedłby mi chociaż do apteki, bo oddałam ostatnie leki jemu i nie mam nawet aspiryny. Co usłyszałam? Że mogę przecież zawołać doktora do domu albo wezwać kogoś z rodziny, bo on ma dużo nauki do sesji i nie ma czasu na głupoty.

Tak oto zostałam bez opieki na czas choroby i sesji, ale pociesza mnie fakt, że kochany Pawełek został bez mieszkania, o czym dowie się, jak tylko wróci z przerwy.

#FcgQh

Było to kilka lat temu. Miałam jakieś 12-13 lat. Walentynki, dostałam różę. Wiecie, łodyga z plastiku i koronkowy kwiat. Nie wiedziałam, że sztuczny kwiatek może skrywać coś więcej. Odłożyłam więc prezent do wazonu stojącego na biurku.

Kilka lat później wybrałam się z mamą do sklepu odzieżowego na naszym osiedlu. Stoimy już przy kasie, mama płaci, na co ja wybucham:

- Mamo! Mam taką samą różę! Pamiętasz? Dostałam ją na Walentynki.
Mama tylko się zaśmiała, ale na to wszystko odzywa się ekspedientka:
- A otwierałaś ją? Wiesz co jest w środku? Jeśli nie, to po powrocie do domu rozwiń kwiat. Jestem pewna, że się zdziwisz.

Popędziłyśmy do domu, obie ciekawe tego co może być w środku. Wyciągam więc kwiatek delikatnie, by nie rozerwać koronki, rozwijam. Moim oczom ukazały się majtki. Czerwone, kuse, koronkowe majtki. Śmiałyśmy się z mamą, że jednak darczyńca to miał wyczucie do prezentu. Jak się potem okazało, sam nie wiedział, że jest tam taka niespodzianka.

Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, że ową różę dostałam od dziadka.

#Yxof0

Zawsze z tatą oglądałem filmy i zawsze gdy były sceny "miłosne", tata przełączał na inny kanał, bo jak twierdził i zawsze mówił "za mały jesteś".

Ja zawsze odpowiadałem że nie, a mój tata na to "jak będziesz miał 18 lat, to będziesz mógł oglądać" (wtedy byłem jeszcze dzieckiem, a do 18 lat było jeszcze bardzo dużo czasu).

Dziś mam ponad 24 lata i jak oglądam z tatą filmy... dalej przełącza.

#If9Dn

Ponownie gimnazjum.

Ten sam nauczyciel techniki (dajmy na to AP) uczył też informatyki oraz opiekował się kompami w całej szkole.

Jako, że działaliśmy z kolegami prężnie w SU oraz w kole przedsiębiorczości, nasza dwójka (dajmy na to Paweł i ja), dostaliśmy dostęp do strony szkoły oraz wszystkich komputerów w budynku.
Jednego dnia Paweł zrobić Prt Sc ekranu. Wykadrował odpowiednio i ustawił jako tapetę. Potem z pulpitu usunął wszystkie ikonki.
Dwóch nauczycieli, potem informatyk siedzieli nad "niedziałającym" ekranem dobre 4h. Została wezwana już nawet zewnętrzna firma informatyczna. Dopiero potem nasz wspaniały AP ogarnął o co chodzi.

Brawa dla informatyka roku :)

#8G1Yc

Sytuacja sprzed paru godzin. Na przystanku czekając na autobus ujrzałam z daleka kobietę w dojrzałym wieku wraz z małą dziewczynką (dziecko, wnuczka, nie wiem). Dziewczynka chorowała na zespół downa, co utrudniało jej trochę chodzenie. Była bardzo powolna, a kiedy na jej drodze dostrzegła ogromny słup z informacjami kiedy przyjeżdża i odjeżdża następny autobus, dziewczynka zatrzymała się na chwilę i zaczęła się zastanawiać jak go ominąć. Dała radę. W myślach powiedziałam "brawo!".

Dziewczynka zaczęła iść w moją stronę, podeszła do mnie, uśmiechnęłam się do niej szeroko, a ona w tym czasie przystanęła i otworzyła swoje małe (ale zarazem wielkie pełne miłości do drugiego człowieka) ramiona. Bez zastanowienia uścisnęłam ją najmocniej jak tylko mogłam. Nie potrafię opisać tego uczucia i nie chodzi o to, że to ona jest "inna", bardziej zdziwiłam się, że to ktoś podszedł do kogoś takiego jak ja.

Naprawdę wspaniałe uczucie...

#cBlCn

Od paru dni jestem chora i leżę w łóżku. Z braku zajęć i wszechobecnej nudy spędzam dnie czytając książki i pisząc ze znajomymi. Dzisiaj przyszła mnie odwiedzić babcia. Widząc mnie z telefonem komórkowym w ręku powiedziała:
- No tak, tyle teraz mówią o tych wirusach na telefonach, na pewno to złapałaś!

Jak to mówią - babcie są najlepszymi lekarzami :D

#d98c7

Z mamą nigdy się nie dogadywałam. Czułam się niekochana, niechciana. Jako nastolatka musiałam przyzwyczaić się do wyzywania i poniewierania.
Choć minęło bardzo wiele czasu, jednego nie zapomnę nigdy.

Któregoś dnia wracałam wieczorem do domu. Dzień później miała być wywiadówka. Jako, że rodzice akurat się kłócili, kto ma na nią pójść, nie usłyszeli, jak wchodzę do domu. Za to ja usłyszałam, co powiedziała mama do taty:
- To ty chciałeś mieć dziecko, nie ja, więc teraz pójdziesz na wywiadówkę.

Auć, mamo.
Dodaj anonimowe wyznanie