#xEB8m

Chodzę do Liceum Plastycznego.
Pewnie kojarzycie, że plastycy noszą takie czarne duże teczki.
Pewnego dnia wracam już do domu autobusem, ciasno jak w puszcze, znudzona stoję i słucham muzyki, i w pewnym momencie pani około 60-tki pyta mnie, gdzie kupiłam taki fajny telewizor....
Cały autobus w śmiech.

#9wcbH

Od zawsze stałem na uboczu, od zawsze byłem wyśmiewany z racji pochodzenia z biednej rodziny, od zawsze byłem tym złym. Rozwód rodziców wymusił na mnie szybsze dojrzewanie, zaczęły się pierwsze poważne problemy, zaczęły się pierwsze pasje. Poszedłem do najlepszego technikum w moim mieście, potem na studia. Dzisiaj mija 3 rok od skończenia studiów. Mam dom, żonę, dziecko w drodze. Robię to co lubię, stać mnie na wiele.

Jak to się stało? Gdy inni imprezowali, ćpali itd. ja siedziałem w garażu robiąc coś z niczego, potem tknęło mnie w automatykę i systemy sterowania. Po inżynierce wyjechałem do Londynu, gdzie zacząłem nowy rozdział. Udało mi się trafić do wymarzonej firmy. Tydzień temu byłem w Polsce, w mojej rodzinnej miejscowości. Kilku starych "kolegów" grzeje miejsce na ławce z piwek, kilku pracuje na budowie, kilku stara się o coś lepszego.

Każdy koniec to nowy początek, zawsze trzeba wierzyć w swoje siły i nie przejmować się tym co mówią inni.

#6aPda

3 lata temu poznałem świetną dziewczynę. Piękna, miła, inteligentna, z poczuciem humoru. Zamieszkaliśmy razem po 1,5 roku znajomości. Mieliśmy wspólne pasje i nieskończenie wiele tematów do rozmów.

A jednak pewnego dnia przyszedł ten dzień, kiedy udaliśmy się do kuchni (!) aby odbyć szczerą rozmowę. Nic nie przeczuwałem, ale 2 dni temu oglądałem serial "Sherlock", więc postanowiłem wytężyć wszystkie zmysły i przeanalizować moją jedyną od stóp do głów. Nic jednak nie przykuło mojej uwagi. Spięte włosy jak zawsze. Moja, na nią za duża bluza i legginsy. Lekki makijaż i kolorowe skarpetki. Myślę sobie "spokojnie, nic się nie stało przecież". Moja wybranka bardzo szybko chciała przejść do rzeczy i powiedziała mi:
- Słuchaj X, to koniec, nie mogę tego dalej ciągnąć, nie jestem godna być twoją dziewczyną, jesteś za dobry dla mnie.
Po czym spakowała się i opuściła niegdyś nasze wspólne leżę.

Dwa tygodnie później byłem w odwiedzinach u rodziców i szczegółowo im opowiedziałem jak to wyglądało, a moja niezawodna mamusia:
- Spokojnie synku, zostawiła cię, bo po prostu jesteś brzydki.
Kocham Cię mamo.

#qr5Wl

Kiedy byłem dzieciakiem, tak jak każdy mały chłopiec marzyłem żeby zostać żołnierzem. Wiadomo, w przedszkolu każdy chłopiec chce zostać żołnierzem. Lata mijały, ja przechodziłem kolejne etapy edukacji, podstawówka, gimnazjum, liceum, ale cały czas marzyłem o zostaniu oficerem Wojska Polskiego. Było to dziwne, szczególnie że zawód żołnierza nie był wtedy specjalnie popularny (wiadomo, dopiero co anulowano obowiązkowy pobór), a ja wciąż chciałem być żołnierzem. Często się koledzy ze mnie śmiali z tego powodu.

W liceum postanowiłem pójść na Akademię Marynarki Wojennej w Gdyni. Ciężko pracowałem, uczyłem się, ćwiczyłem. W końcu nadeszła upragniona rekrutacja. Przeszedłem testy sprawnościowe, wyniki z matury miałem bardzo dobre (rozszerzona matematyka 80%), testy psychologiczne zdane bez zarzutu, niestety lekarz w opinii lekarskiej napisał, że jestem niezdolny do służby wojskowej z powodu rzadkiego schorzenia - hipoplazja płuca lewego. Taka wada genetyczna, moje lewe płuco jest wielkości serca i jest niewydolne (nie działa). Załamałem się wtedy. Cały sens mojego życia stanął pod znakiem zapytania. Jeden człowiek zniszczył wszystkie moje plany.

Skończyło się na tym, że poszedłem na informatykę. Dzisiaj jestem magistrem informatyki, pracuję w znanej firmie informatycznej, zarabiam na tyle dużo, że stać mnie było na wybudowanie domu i kupienie dobrego samochodu z salonu bez brania pożyczek. Mam wspaniałą narzeczoną, która jest najlepszą kobietą na świecie. Co roku na wakacje mogę sobie pozwolić na wyjazd dosłownie na drugi koniec świata. Mam nawet psa i własne drzewo w ogródku. Teraz jeszcze tylko zmienić nazwisko mojej narzeczonej i spłodzić syna. Jednym słowem - życie z marzeń, a jednak wciąż noszę w sobie pustkę, wciąż nie odnalazłem swojej nowej drogi w życiu. Taka dziwna sytuacja że mam wszystko, a nie mam tego co było moim jedynym celem w życiu.

Konkluzją tego długiego tekstu nie jest to jak mi się poszczęściło, nie jest to, że zawsze można sobie ułożyć życie nawet jak wszystko się zawali, nawet lekarz, który zburzył mój światopogląd nie jest konkluzją.

Konkluzją są moi rodzice - bo wciąż, przez tyle lat nie mogę zrozumieć, jak dwójce teoretycznie przeciętnych ludzi udało się zaszczepić we mnie taki patriotyzm, że jedyne czego pragnę w życiu, to bronić ojczyzny, lub umrzeć starając się jej bronić. Dla mnie moi rodzice są moimi bohaterami, którzy nauczyli mnie wstawać do hymnu, nawet jeśli leci w jakimś filmie. Kochajcie swoich rodziców, często im to mówcie i podziękujcie im za wszystko! Bo może się okazać, że nie będziecie już mieli okazji, ja swoim nie zdążyłem podziękować...

#OjIF6

Mój 4-letni brat codziennie wieczorem losuje jedną osobę z kontaktów telefonicznych mojej mamy, tylko po to żeby powiedzieć: "Kocham cię np. babciu, dobranoc".
Czasem jest to ciocia, kuzyn albo mamy szef, ale wszyscy zawsze się cieszą i około godziny 21:00 są pod telefonem.
Mała rzecz, a cieszy.

#IxWIV

Urodziłam się 13 maja. Wyszłam za mąż 13 maja za faceta, który urodził się 13 lipca. Rok później, również 13 lipca, urodziła się nasza córka. 13 stycznia tego roku mąż dostał awans, a 13 lutego wygrał samochód. Obecnie spodziewamy się drugiego dziecka, na 20 maja, ale kto wie...;) Moja szczęśliwa 13.
Dodaj anonimowe wyznanie