#yaDJg

Poznałam kiedyś na czacie pewnego chłopaka. Był nieustępliwy, bardzo chciał mój numer, który potem dostał. Stało się tak, że zgodziłam się z nim umówić na spotkanie. Miałam się ładnie ubrać, jednak dzień przed spotkaniem złamałam obcas i zostały mi tylko ciężkie trapery. Idealne ubranie na randkę :)

Tak więc poszłam, czekam na kawalera i nagle zajeżdża auto, ja zestresowana, bo to pierwsze takie moje spotkanie ever. Było lekko nerwowo, chłopak okazał się fajny i miły.
No, ale czas wracać do domu. To kawaler rzecze:
- Podwiozę cię, żebyś nie zmarzła (była zima).
I tak jedziemy, podjeżdżamy pod mój dom, patrzę na niego, auto jeszcze się zatrzymać nie zdołało, a ja hop siup cześć i wyskakuje w locie do domu.
Uciekłam mu z samochodu. Zdenerwował się widocznie, bo dość nerwowo nakręcił. Sama nie wiem czemu uciekłam, totalny odruch, wstyd mi było, nie powiem, że nie.

Następnego dnia napisałam mu wiadomość z przeprosinami, był trochę zły (wcale mu się nie dziwię), ale zgodził się na jeszcze jedno spotkanie u mnie w domu.

Było lepiej niż poprzednio, ale niestety miał pecha do mojej osoby, bo w drodze powrotnej dostał mandat. Po kolejnej randce zepsuł mu się samochód. Po jeszcze jednej znów dostał mandat.

Uparł się jednak, bo ani mój mało atrakcyjny ubiór, ani moja ucieczka, ani nawet mandaty i problemy z autem nie zdołały go wykurzyć z mojego życia. Dziś po 5 latach dalej trwa u mego boku. Pech skończył się po kilku miesiącach.
Dziś żartuję, że to było dla niego ostrzeżenie przed wariatem, którym jestem, ale cieszę się, że był taki uparty i nie posłuchał :)

#ct8fM

Była to godzina 20.
Nie wiedząc dlaczego zawsze wieczorami łapię doła...

Akurat siedziałam sama w domu.
Dostałam SMS- a od mamy z pytaniem, co robię.
Szczerze odpisałam, że jakoś mi smutno. Niestety mama nie mogła być obok mnie, ale zadzwoniła.

Kiedy chciałam się przywitać, albo chociaż powiedzieć "halo"... To mama przerwała mi śpiewając: "Co się stanie, gdy oreo dam..."

Na mojej twarzy pojawił się "banan".
Mama zawsze wie co robić :)
Może wydawać się, że to wyznanie nie ma trochę sensu, ale naprawdę... Nigdy nie lekceważ mamy i jej możliwości :D

#buh7S

Matka natura wolała obdarzyć mnie urodą niż inteligencją. Dzięki temu nie miałem problemów, by znaleźć się w tak zwanej elicie szkolnej. Wiecie, grupka ludzi, którzy albo są mega ładni, albo bogaci, albo jedno i drugie. I zaczęło się moje licealne życie, otaczanie się dziewczynami, chodzenie na melanże. Takie życie mi odpowiadało, nie musiałem przejmować się nauka, bo yolo, zawsze się znajdzie praca dla synka w firmie rodziców.

Mam dwoje rodzeństwa, brata i siostrę, która tak naprawdę jest moją kuzynką, ale gdy jej rodzice zmarli w wypadku samochodowym, moi przejęli nad nią opiekę, gdy ona miała niecałe 2 latka. Zawsze, gdy odbierałem ja ze szkoły (tego dnia miała akurat 8 lat) chodziliśmy do kawiarni, gdzie czekaliśmy aż przyjedzie któryś z rodziców po nas. Pewnego dnia w trakcie zamawiania zadzwonił do mnie ojciec, że on już jedzie i mamy się spieszyć, bo ma jakieś ważne spotkanie. No to rezygnujemy z zamówienia i szybko zmierzamy do wyjścia

 Już siedzimy w samochodzie i zorientowałem się, że nie mam telefonu. Zaczyna się wyklinanie, ale biorę telefon taty i dzwonię, ale się ucieszyłem, jak ktoś odebrał! Już się bałem, że w naszym kraju nikt nie zwróci nowego telefonu. Odebrała sympatyczna dziewczyna, wyjaśniła, że telefon leżał przed wejściem do kawiarni, a przez blokadę na nim nie mogła nic zrobić i czekała na telefon właściciela. Umówiliśmy się na oddanie go w tej właśnie kawiarence, powiedziałem jej, że w zamian za znalezienie stawiam kawę. No idę na umówione spotkanie, patrzę, jest chyba ta dziewczyna. Coś koło mojego wieku, ale totalnie nie w moim stylu, urodą też zbytnio nie powalała. Pomyślałem, że napijemy się kawy, pół godziny i się zwijam. Z pół godziny zrobiły się trzy. A potem wymiana numerami, częste pisanie. Kolejne spotkania.

Nawet nie wiem, kiedy zdałem sobie sprawę, że się w niej zakochałem. W dziewczynie, na którą nigdy nie zwróciłbym uwagi. Jakoś tak wyszło, że zaprosiłem ją na potańcówkę, na której byli moi znajomi. Ani ona nie potrafiła się z nimi dogadać, ani oni z nią. Następnego dnia w szkole znajomi obskoczyli mnie, co to za dziewczyna była, że jaka to ona brzydka etc. Zabolało mnie w środku to jak oni o niej myśleli, ale nie potrafiłem im się przeciwstawić. Wiedziałem, że nie skończy się to dla mnie dobrze i posłuchałem ich, że nie ma sensu być z kimś takim. Zerwałem kontakt.
Skończyłem szkołę, wyjechałem na studia, zobaczyłem, że moi znajomi z liceum byli fałszywi, zacząłem coraz bardziej pluć sobie w twarz, że zerwałem kontakt z taką super dziewczyną. Z żadną dotąd poznaną nie miałem takiej więzi jak z tamtą.
Dla fejmu zjebałem szansę na miłość.

#LHaSH

Długo zastanawiałem się, czy dodać to wyzwanie czy nie, ale w końcu się zdecydowałem.

Jestem gejem. Studiuję i pracuję. Mam chłopaka, on również pracuje, mieszkamy razem. Patrząc na nas z boku nie da się domyślić, że jesteśmy homoseksualni. Wyglądamy i zachowujemy się jak normalni faceci z tym wyjątkiem, że jesteśmy parą. No i kocham go, jak nigdy jeszcze nikogo nie kochałem.
Ale do rzeczy.

Denerwuje mnie to, jak bardzo zmieniło się postrzeganie osób nie-hetero w Polsce i żeby było śmieszniej, nie chodzi o przeciwników. Szanuję każde zdanie pod warunkiem, że nie narzucasz go innym. Był czas, w którym rzeczywiście społeczeństwo było nam bardziej przychylne i powoli wierzyliśmy, że będzie lepiej. A teraz? Ludzie obserwują nas przez pryzmat "celebrytów", którzy tak bardzo manifestują swoją odmienność, że to obrzydza nawet ich własne środowisko. Dlaczego nie mogą promować czy pokazywać tego kim są w normalny sposób, tylko musi za każdym razem dochodzić do skandalu? I nie dziwię się ludziom, że coraz gorzej nas oceniają.

A wcale tak nie jest! Ja nie robię nikomu nic złego. Jestem facetem i chcę, żeby ludzie oceniali mnie po tym jaki jestem, a nie po tym kim jestem. Brakuje mi tego, że gdyby stało się coś najbliższej mi osobie w szpitalu, nie podadzą mi żadnej informacji, czy tego, że nie mogę po prostu przespacerować się za rękę po parku nie ryzykując awantury. Nie zamierzam nigdy manifestować przy ludziach tego, jak bardzo jestem zakochany, rany, nie o to chodzi w miłości, prawda?
Ale nie wiecie nawet ile bym dał, żebym mógł chociaż powiedzieć do niego czułe słówko nie bojąc się, że ktoś podsłucha i będzie jatka.

Dlatego jako gej przepraszam za to, co widzicie drodzy użytkownicy Anonimowych w telewizji czy w internecie. 3/4 takich osób to zupełnie w porządku ludzie, tylko się nie afiszują z tym kim są. Prawdopodobnie co najmniej kilka osób w Waszym otoczeniu jest homoseksualistami, natomiast zachowują się normalnie i nigdy nie powiedzielibyście, że właśnie nimi są.

Żyj i daj żyć innym, tak to powinno wyglądać.
My nie walczymy o dodatkowe prawa, tylko o wyrównanie ich.

#L7Id0

Kiedyś ciekawiło mnie, jak bym wyglądała z łysą głową. Zachorowałam na nowotwór - uzyskałam odpowiedź.
Chciałam też, żeby rodzice się rozwiedli, bo przecież fajnie mieszkać z jednym, bo drugi rodzic będzie mnie brać na ciekawe wycieczki itp. - boję się, że uzyskam odpowiedź. Mama dwa miesiące temu się wyprowadziła, więc mieszkam z tatą. Dziś wpadła na chwilę i zapomniała telefonu. (Może to niemiłe z mojej strony, ale musiałam sprawdzić). W jej wiadomościach znalazłam SMS-a o "cwanej i dobrej babce od spraw rozwodowych".

Boję się, czy jeszcze wymyśliłam coś głupiego za dzieciaka.

#B4QET

Była to klasa maturalna, okres matur próbnych. Jako osoba będąca na profilu matematyczno-informatycznym nie przepadałem za lekcjami polskiego, ale maturę próbną trzeba było napisać :)

Nie byłem specjalnym wielbicielem czytania lektur i niestety boleśnie odbiło się to na mnie.

Na maturze próbnej dostałem temat związany z książką pt. "Cierpienia młodego Wertera" oraz z wizytami głównego bohatera u Lotty. Ja niczego nieświadomy doszedłem do genialnego wniosku, że Lotta to... MIEJSCOWOŚĆ.

Rozpocząłem bujne opisy, jak to młody Werter jeżdżąc swoim samochodem (tak, pomyliłem też epoki :) ), zwiedzał DOLINY i PAGÓRKI Lotty, podziwiał jej bujną roślinność, zwiedzał nikomu niedostępne zakątki oraz ciemne zagajniki. Zdobywał również wszelakie szczyty Lotty i często obserwował z jej pagórków piękne zachody słońca...

Twarz mojej polonistki po przeczytaniu mojej "pracy" nabrała wszystkich odcieni, od fioletu aż po czerwony :)

P.S. Tak, miałem potem przerąbane u tej nauczycielki :) Powyżej oceny dostatecznej nie byłem w stanie wyciągnąć ;)

#Mxxzn

Dzisiaj byłam w sklepie. Chodziłam alejkami i szukałam potrzebnych artykułów, gdy usłyszałam rozmowę małego chłopca i (jak zgaduję) jego taty.
- Mama zniknęła - mówi mały prawie ze łzami w oczach.
- Nie martw się - odpowiada ojciec. - Mama jest jak bumerang. Zawsze do nas wróci.

#XQQVx

14 luty, koło północy. Chyba każdy zna tę datę. Wracam z babskiego wieczoru. Mam dwie drogi do domu. Pierwsza prowadzi koło szpitala, gdzie zwykle nie ma ludzi, a druga główną ulicą, gdzie od czasu do czasu pojawi się jakiś samochód.

Wybrałam tę drugą. Idę dalej, myśląc by jak najszybciej znaleźć się w domu, żeby nikt mnie nie nastraszył. Nagle zza rogu wychodzi jakiś Sebek z fajką w ręku, pewnym krokiem przechodzi przez jezdnię, nie po pasach, jest coraz bliżej.

Ja już spanikowana, kropelki potu na czole, serce dudni, czarne scenariusze - zgwałci, pobije, nie wiadomo co jeszcze. No, ale biorę głęboki wdech i idę dalej, jestem tuż obok niego, a on się uśmiecha i mówi do mnie: "Wszystkiego najlepszego, młoda".

#D1CUS

Pracuję w dziale gastronomii, na dużym statku pasażerskim. Jakieś półtorej roku temu, kiedy zaczynaliśmy ponad 2-tygodniowy rejs po Bałtyku, trafił mi się najlepszy stolik gości w całej mojej karierze. Były to trzy pary emerytów (Brytyjczycy), którzy przyjaźnili się ze sobą i razem spędzali wakacje. Okazali się bardzo sympatycznymi i otwartymi ludźmi, co ważne, można było z nimi pożartować, nie byli to goście typu 'ą, ę'.

Szybko razem z moim kelnerem złapaliśmy z nimi kontakt i każdego wieczoru opowiadali nam różne historie ze swojego życia lub z danego dnia, co robili w portach itp. Robiliśmy wszystko, by czuli się dopieszczeni przez nas serwis (restauracja 5 gwiazdek). Było z nimi dużo śmiechu i wręcz chciało mi się pracować :)

Jak wiadomo, każdy rejs dobiega końca. Ostatniego dnia, kiedy to nadszedł czas rozstania, jeden z panów emerytów przytulił mnie i wyznał mi to:
"Gdybym był o wiele młodszy i gdybym nie miał swojej żony, którą oczywiście kocham, to zakochałbym się w tobie od pierwszego wejrzenia..."

Byłam w lekkim szoku i nie wiedziałam, co powiedzieć, wręcz wzruszyłam się, bo nikt w tym wieku nie wyznał mi czegoś podobnego, więc szybko odpowiedziałam: "Mam nadzieję, że pana żona nie będzie zła, ale bardzo dziękuję za miłe słowa..."

Jego żona nie była zła, wręcz przeciwnie, cały stolik słysząc wyznanie staruszka, krzyknął to typowo angielskie "Aaaaaaaaawwwwwww soooooo sweet..."

Przez 6 miesięcy pracy przewija się wielu gości. Jednych się pamięta, innych nie, ale tych na pewno zapamiętam do końca życia... :) Dzięki takim ludziom praca na morzu jest przyjemniejsza i ma się później piękne wspomnienia... Mam nadzieję, że jeszcze do nas wrócą :)
Dodaj anonimowe wyznanie